ile można....

[kowalowa]

tak zyć obok siebie?? u nas po raz kolejny awanurka... mamy 2
dzieci...9 lat stażu...bez małżeństwa... i co? i dupaaa... jak mi
emocje opadną to napisze o co komonale... w sumie po co.... jest
mi tak źle... ja piernicze...więcej nie dam rady... tylko ze my
nie "umiemy" się rozstać, chociaż wiemy ze powinniśmy....buuuuuu

[mearuless]

ja mam podobnie,
ciagle sprzeczki, klotnie.
zycie obok siebie a nie razem.
jesli gadamy to albo o kasie albo o dzieciach....
dół goni dół, chandra na okraglo...i tylko partze jak uciec z domu do kogos,
albo laze po parku z corkami zeby sie na jego zwloki przed telewizorem nie gapic
i tez mysle ze dlugo tak nie pociagne, bo ja chce milosci, uniesien, romantyzmu
i szalenstwa w oczach a nie jebanych,brodnych skarpet i bąkow pod kołdrą...

[kowalowa]

o majgad zupełnie identycznie..... czyli ja nie
sama...ale....jak mi źle....i ile dam radę?.. aż dzieci podrosną? w
dupie...ja czuję że...jednak jakiś zbłąkany rumak na koniu sie
zjawi..

[kowalowa]

tfffuuuu...zabłakany książe oczywiście a nie rumak

a tam spoko

[mearuless]

glodnemu chleb na mysli, nie?

[kowalowa]

wolę książa niż rumaka...ale pozatym....dupa dupa dupa.....

[anetuchap]

Zabłąkany książę na rumaku
A lepiej w jakimś fajnym samochodzie

Żartuję,ale wiem(niestetyo czym piszecie.
W moim małżeństwie jest różnie,ostatnio lepiej,
ale bywało bardzo źle. Ciągłe kłótnie,pretensje
aż do tekstów,że się rozwodzimy,ja się wyprowadzam.
Naprawdę bywa bardzo,bardzo źle i też marze o tym
zbłąkanym księciu choćby na rowerze
Dlaczego cały czas jesteśmy razem?
Nie wiem jak jest u Was,ale my się po prostu kochamy.
Oboje mamy pewność,że jedno kocha drugie i ciężko nam
żyć bez siebie. Mam już swojego księcia,choć ma wady,
wkurwia mnie czasami,ale i tak go kocham.
Uważam,że dopóki ludzie się kochają,to warto walczyć o związek.

[kowalowa]

no właśnie....a jak się nie kochają... a mają dzieci...???mnie to
przerasta.... i bądź tu mądry.... czas pokarze... piwko ze krwii
wypłynie...może mi minie?? do następnego.....buuuu

[liwilla1]

to jest naprawdę smutne, co piszecie. przypomina mi się bowiem moja mama i jej
zmagania z depresją mojego ojca, jego egotycznym charakterem. jako dziewczynka
widziałam, że w ich związku nie ma miłosci. a jednak wciąz sa razem. i powiem
Wam jedno: szkoda, ze moja mama nie rozwiodla się gdy bylismy dziecmi, a ona
byla mloda i miala jeszcze szanse na ulozenie sobie zycia z kims innym. inna
sprawa, ze byly wtedy inne czasy, a ona nie miala srodkow i zabraklo jej odwagi.
ale mysle, ze bylaby bardziej spelniona jako czlowiek i jako kobieta. teraz
niestety juz jest po ptakach. oboje za bardzo wrosli w grunt swoich
przyzwyczajen. i zeby nie bylo - kocham mojego tate, to dobry czlowiek,
ostatnimi laty wspanialy pomocny ojciec, ale z moja mama od poczatku do siebie
nie pasowali, mieli inne temperamenty, marzenia. widzac szamotanie sie mojej
mamy, jej nieszczescie i zarazem desperację, obwinialam siebie iza jej niepelne
zycie, bo widzialam, ze robila to dla nas - swoich dzieci. mialo to na mnie duzy
wplyw pozniej, mocno negatywny. jakims cudem udalo mi sie jednak znalezc fajnego
faceta, podobnego do mnie, tylko madrzejszego gdybysmy jednak nie byli do
siebie podobni duchem, kiepsko widzialabym nasze relacje. nie chcialabym
skonczyc jak moja mama.

[cudko1]

kowalowa życie ze soboa pomio braku wzajemnej miłości, ba nawet
szacunku tylko ze względu na dzieci jest pomyłką (no przynajmniej ja
tak uważam) ale nbie tylko ja. Był tu zresztą woątek na ten temat.
Nikt w takim związku nie jest szczęśliwy a juz napewno nie dzieci,
które widzą to szarpanie się rodziców, tą ob=ojętność i sztuczność.
Śmiem twierdzić również że część tych negatywnych emocji (nappewnno
nie specjalnie) spływa na nie. Ani ojceic ani matka nie jest w
stanie poświecić się dziecku uszczęśliwić go jeżeli sama czuje się
spętana, nieszczęśliwa.... to tyle ode mnie
pisać co masz robic nie będę bo pewnie sama do tego dojdziesz
jeżeli się nic nie zmieni

liwilla

[tabakierka2]

To była decyzja Twojej mamy - zdecydowała się na ślub z Twoim tatą.
Jesli go nie kochała wtedy, wychodząc za niego, to PO CO ZA NIEGO
WYCHODZIŁA. Myślisz, że już wtedy mieli rozbieżne marzenia itd.?
Jesli w trakcie malżeństwa zrobiły się rozbieżności, to też była ich
decyzja, że nie walczyli i nie dbali o to małżeństwo. Już pisałam w
innym wątku - nie jest sztuką odejść, sztuką jest wziąć ślub z
osobą, którą się kocha i zostać z nią do końca życia, niezależnie od
okoliczności, albo nie brać ślubu jeśli nie jest się siebie
pewnym...No, ale to moje zdanie

[mikita10]

Dokładnie tabakierka, ale życie pisze różne scenariusze. Czasami coś
się zaczyna sypać i zamiast działaś ludzie czekają "aż wrócą stare
dobre czasy". I to niestety bardzo źle się kończy, bo jak umiera
miłość to co tu ratować? Nie da się wrócić, jest nawet takie
powiedzenie "nie ma nic bardziej martwego niż martwa miłość".

A co w przypadku, gdy jest małżeństwo, dziecko, i tylko jedna strona
kocha? I gdy się odejdzie szukając swojego szczęścia skrzywdzi się
nie tylko dziecko ale również męża/żonę. Co lepsze? Udawać, że
wszystko w porządku (da się, choć to trudne i da się żyć spokojnie,
bez awantur) czy odejść... Wiem, że nikt nie da na to prostej i
łatwej odpowiedzi, bo takiej po prostu nie ma. Życie nie jest czarno-
białe.

[tabakierka2]

mikita10 napisała:

> Dokładnie tabakierka, ale życie pisze różne scenariusze. Czasami
coś
> się zaczyna sypać i zamiast działaś ludzie czekają "aż wrócą stare
> dobre czasy". I to niestety bardzo źle się kończy, bo jak umiera
> miłość to co tu ratować?

Myślę,że jeśli obie strony dbają o uczucie i o małżeństwo, to nie
opcji 'śmierci miłości', przecież nikt nie mówi, że uczucie będzie
zawsze takie samo, że będzie gorące jak na poczatku. Miłość którą
się podgrzewa, nie wypala się - widzę po rodzicach i teściach.
Niesamowite jest dla mnie, że nadal (po 27 latach małżeństwa moi i
teściowie po 35!) przytulają się, chodzą za rękę, całują na oczach
wnuków i dzieci słodkie to mają wspólne zainteresowania,
spędzają razem wiele czasu. Sami wypracowali taką sytuację. Nikt za
nich tego nie zrobił. Nie usiedli na kanapie i nie czekali aż samo
się wszystko ułoży. Sztuka kompromisu, wzajemny szacunek.


> A co w przypadku, gdy jest małżeństwo, dziecko, i tylko jedna
strona
> kocha? I gdy się odejdzie szukając swojego szczęścia skrzywdzi się
> nie tylko dziecko ale również męża/żonę. Co lepsze? Udawać, że
> wszystko w porządku (da się, choć to trudne i da się żyć
spokojnie,
> bez awantur) czy odejść...


Ja bym walczyła.
A przede wszystkim nie wyszłabym za mąż, gdybym brała pod uwagę
możliwość odejścia. Moja decyzja była taka, że do śmierci i tego się
trzymam. Takie podejście u obojga wiele ułatwia.

ja też nie rozumiem

[bernimy]

Ja podobnie jak Tabakierka!!!
Rozumiem pokolenie naszych rodziców, babć, że trwały w zwiżzkach nie
do końca udanych, bo nie do końca tak pobierali się z własnej woli
itd.
Ale w obecnych czasach, nie rozumiem. Nikt nikogo nie zmusza do
zwiazku z daną osobą! Jeżeli dwie osoby się dalej kochają, tylko np.
nuda czy coś innego się wkrada, to dlaczego nie powalczyć o ten
związek.
Jak było cudnie, to obydwoje ten cudny związek tworzyliście, jak
jest doopowo, to wina leży tylko po tej drugiej stronie??? Dwie
strony przykładają do tego rękę, że jest jak jest! Naprawdę nie
wiem, jak można tylko tę drugę stronę obwiniać? Przecież ten ktoś
jeszcze parę lat temu był taki cudowny, tyle macie wspaniałych
wspomnień, to co się dzieje? Nagle się zmienił czy nagle Wasze gusta
się zmieniają? Dlaczego parę lat temu się super dogadywaliście a
teraz rozmowa tylko o pieniądzach?
My też mamy lepsze i gorsze okresy, ale zawsze gdy robi się już
bardzo źle to jedno czy drugie zaczyna temat o tym, że galopujemy w
innych kierunkach! Taka pierwsza rozmowa zazwyczaj jest ciężka, dużo
wypominek itd. ale zawsze przynosi efekty!
(Pomijam w tej wypowiedzi związki, w których jednej osobie
ewidentnie odbija, zaczyna szukać wrażeń, bo w zasadzie niemalże już
w dniu ślubu wiedział, że to tylko taki plan aby mieć dzieci, a i
tak wróci do kawalerskiego stylu życia czy też osoby niedojrzałe
emocjonalnie do związków!)

[tabakierka2]

bernimy napisała:

> Przecież ten ktoś
> jeszcze parę lat temu był taki cudowny, tyle macie wspaniałych
> wspomnień, to co się dzieje? Nagle się zmienił czy nagle Wasze
gusta
> się zmieniają? Dlaczego parę lat temu się super dogadywaliście a
> teraz rozmowa tylko o pieniądzach?


Bernimy, nie wiem czy kojarzysz Pulikowskiego (autor ciekawych, IMO,
książek np.' warto być ojcem' albo 'krokodyl dla ukochanej').
Pracuje w poradni małżeńskiej przykościelnej.
Kiedys przyszedł do niego facet niezadowolony ze swojego małżeństwa.
I tak narzeka na żonę, że taka siaka i owaka. Na co Pulikowski:
' to dlaczego się pan z nią ożenił skoro panu nie odpowiadała?'
facet 'kiedyś taka nie była, zmieniła się po ślubie'
P: 'to przy panu tak sie musiała zmienić'

[mikita10]

Tabakierka masz naprawdę rację. Miłość nie umiera jak się o nią dba.
ale mimo tej wiedzy "człowiek jest młody i głupi" i mysli, że
wszsytko się samo ułoży. A tu praca, dzieci, dom, remonty czu
budowa, wszystko ważniejsze od tego by mieć czas na okazywanie sobie
uczuć. Jasne, sa pary, które wiedzą co w życiu najważniejsze, ale w
większości jednak ludzie zaczynają się rozmijać. I pytanie tylko w
którym momencie "się opamiętają". Jak jeszcze coś do siebie czują,
czy jak zostaje już tylko obojętność i przyzwyczajenie.

[bernimy]

Jasne, że znam!!! Chyba nawet musimy wrócić do lektury....
To prawda, skoro był cudowny, a po ślubie zmiana, to ja go tak
niekorzystnie zmieniłam!

[deprim6]

no to dołącze do Was niestety a co poradze nie wiem ja czasem poprostu się nie
odzywam na jakiekolwiek zachowanie nie tak jak powinno czy zaczepki nie reaguje
czasem pomaga mieknie ale też mam czasem tak ze mam już dość

a ja wam powiem jedno

[joanna266]

te uniesienia,romantyzm i motylki w brzuchu o których sie marzy
nigdy nie trwaja wiecznie.sa ludzie którzy całe zycie za tym gonia
stale zmieniajac partnerów zeby choc na chwiele poczuc to szalenstwo
ten brak swiata poza ukochanym cżłowiekiem a na koncu zostaja
sami...trzeba umiec odróznic stan zakochania od kochania.ja tam wole
tak jak jest teraz czyli stabilizacje .poczucie bezpieczenstwa moze
motyli w brzuchu juz brak tak na co dzien no i rzecz jasna bywaja
burze z piorunami czasem jakies kryzysiki dłuzsze niz 2 dni.poczucie
znudzenia i monotonii ale jedno wiem napewno z kazdym innym byłoby
albo podobnie albo gorzej juz nie wliczajac a w to faktu ze kocham
mojego mezao zwiazek trzeba walczyc a poczucie ze sie chłopa nie
kocha bywa złudne.najgorzej jest wtedy gdy obu stronom juz nie
zalezy i nie chce sie starac....a rumaki z ksieciami to w kalosze
mozna se wsadzic.juz ja znam tych ksieciuniów

[setia]

joanna266 napisała:
a rumaki z ksieciami to w kalosze
> mozna se wsadzic.juz ja znam tych ksieciuniów

otóż to. żyjecie kobiety marzeniami, że gdzieś indziej jest ten wspaniały,
idealny facet, z którym do końca życia będzie pięknie i romantycznie. a tu
doopa; potem taki okazuje się jeszcze wiekszym niewypałem niz poprzedni.
ja myslę, że początki zawsze sa piękne, bo wtedy obie strony się starają; żeby
byc atrakcyjnym, dobrym i wyrozumiałym dla drugiej strony itp. kiedy starać się
przestają nadchodzi szara codzienność.
i chyba w tym tkwi sendo - zeby się wzajemnie dla siebie starać.

[misnomer]

ale w imie czego? Milosci ok, ale jesli jej nie ma? Dzieci? Takim
nieszczesliwych rodzicow predzej czy pozniej bedzie sie ten domowy
klimat odbijac refluxem; mysle, ze lepiej miec dwoje szczesliwych
ale osobno niz razem doliniarzy i meczennikow w imie utartych pseudo-
norm. Nie oszukujmy sie, zycie jest jedno, meki po to tylko, aby
umrzec madra ale nieszczesliwa nie maja sensu. Minimalizujac egoizm
starajmy sie... szukac szczescia, ale nie tam, gdzie go juz dawno
nie ma.

[setia]

misnomer napisała:

> ale w imie czego? Milosci ok, ale jesli jej nie ma?

a dlaczego jej nie ma? bo jesli nigdy jej nie było to po skąd ten związek, a
jeśli jej już nie ma to czemu nie działaliście jak tylko zaczynało się psuć?
oczywiście potrzebna jest dobra wola i starania obu stron. na pewno nie dałabym
rady z kimś komu nie zależy, kto cały dzień zalega na kanapie przed TV i olewa
wszelkie moje starania sikiem prostym.

[doral2]

w każdym związku są najpierw uniesienia, zakochania, kwiaty i motylki, potem
ślub (czy coś w ten deseń), dzieci, obiady, brudne skarpety i bąki pod kołdrą
czyli proza życia.
nie da się przez całe życie mieć sylwestra i wesołych świąt.

po prostu wasze oczekiwania rozmijają się z rzeczywistością, nie ma księcia na
białym koniu z pełnym skarbcem, za to jest szczypanie się z kasą, niedosypianie,
niedojadanie, wyrzeczenia, zmęczenie i ból.

a miało być tak pięknie, no!!
ale tak to jest w erze albo w książkach, wierszach i piosenkach..
a w życiu nie.
im szybciej się to zrozumie, tym szybciej nastąpi równowaga w związku. jedna i
druga strona musi zrobić ustępstwa, wypracować kompromis, i robić to ciągle aż
do końca związku.

w każdym następnym związku znów będą uniesienia, kwiaty, motylki, ślub, dzieci,
obiady, skarpety i bąki pod kołdrą...

zawsze tak było, jest i będzie...

cos mi sie zdaje.

[joanna266]

ze jest tu klubik kobiet z dosc duzym doswiadczeniem zyciowo-
partnerowym.przybij piatke doral

[bernimy]

"żyjecie kobiety marzeniami, że gdzieś indziej jest ten
wspaniały,
idealny facet, z którym do końca życia będzie pięknie i
romantycznie. a tu doopa; potem taki okazuje się jeszcze wiekszym
niewypałem niz poprzedni."
albo co najwyżej tak samo, więc po kilku latach kolejna doopa
Zgadzam się w 100%

o właśnie

[mathiola]

Ja mniej więcej to samo napisałam, tylko inaczej

[pati.kowalska1]

kowalowa, co to znaczy, ze nie umiecie się rozstać? pytam poważnie,
bo nie kumam z czego to wynika.
nie umiecie, bo się wciąż kochacie?
czy nie umiecie technicznie, nie chce Wam się bo się
przyzwyczailiście?
jeśli to pierwsze to walcz, warto.
jeśli to drugie to zbierz dupę w troki i go rzuć.

albo wóz albo przewóz. szkoda życia na pierdoły

ale takie rzeczy to tylko w erze.... ;)

[mathiola]

bo ja chce milosci, uniesien, romantyzmu
i szalenstwa w oczach a nie jebanych,brodnych skarpet i bąkow pod kołdrą...crying

Związek z drugim człowiekiem to uniesienia i bąki pod kołdrą. Awantury i
głaskanie po głowie. Brudne skarpety, śmierdząca łazienka i zajebisty seks w
środę rano. Noż kuźwa, nie ma wiecznej miłości i uniesień w codziennym życiu.
Jesteś beznadziejną romantyczną idealistką.

[mathiola]

znaczy nie, miłość to jest, zakochania nie ma.

O!!! To, to, to!!!! n/t

[anorektycznazdzira]

[ez-aw]

Myślisz, że jeśli odejdziesz, znajdziesz innego - to będzie super? Pewnie przez jakiś czas tak. Tylko, że o każdy związek trzeba dbać. Jestem pewna że jeśli o nowy byś nie dbała, to też będziesz mieć taką samą sytuację za parę lat. A wtedy co? Znowu będziesz szukać??
Skoro nie umiecie się rozstać, to znaczy że coś was przy sobie trzyma. Przemyśl dobrze co to jest. Może uda się włożyć w związek trochę pracy i przywrócić dobre czasy? No dobra, dużo pracy

[karra-mia]

wiesz kowalowa u mnie podobnie, albo nie - tak samo nawet
ja myslę, ze proza życia nas narazie dobija
że męża nocne zmiany nie pozwalaja nam normalnie zyć
Czasem poszłabym chętnie w pizdu, ale kuźwa nie mam nic, rozumiesz?
eh nie wiem, co napisać jeszcze, bo mam takie nastrój od tygodnia,
że wszystko naraz mi się ciśnie na klawiaturę i nic z tego nie
wynika

pogadaj szczerze

[krolowazla]

Kowalowa przechodziłam dokładnie to samo.
Bycie w związku tylko dla "dobra" dzieci - to pomyłka. Popatrz jaki dzieci widzą
obrazek. Rodzice nie są szczęśliwi. dziecko koduje sobie pewne zachowania i
będzie powielac je w przyszłości, bo nie bedzie umiało nauczyć się miłosci,
szacunku. Bo niby od kogo ma sie nauczyć.

jeśli jest między wami źle ,a le jednak czujesz , że kochasz męża - to szczerze
z nim pogadaj i może jakąś terapię małżeńską zaproponuj. Może oboje wiecie, ze
jest źle, ale nie mówicie o tym otwarcie.
Wkradła sie rutyna. Normalne, ale trzeba coś z tym zrobić, czekanie, ż emoze
będzie dobrze, na nic się nie przyda.

[kowalowa]

co do naszego rozstania... nie umiemy..technicznie... dziwne to w
sumie ale tak jest.. chciaż pan "mążniemąż" mógłby do mamy sie
wprowadzić...ale on mi kiedyś powiedział ze jakby to wyglądało ze on
mnie z dwójką dzieci zostawia? i że nie wobraża sobie mnie z kimś
innym..
mi nie chodzi o to zeby mieć kogoś nowego... na trzeźwo księciunio
mi nie potrzebny.... bo jak pisałyście księciunio też się zmienia po
paru latach poprostu mam dosyć tego... tego mijania, nie
rozmawiania... ja wiem ze wina leży po dwóch stronach... mi sie
wydaje ze ja sie już przestałam starać... nie wiem dziewczyny co
dalej będzie...wiem ze macie rację co do bezsensowności bycia razem
dla dzieci.... dojrzewam do decyzji...
trochę chaotycznie, ale dzieć mi tu jęczy...
pozdrawiam te szczęsliwe i te troszkę mniej