Czy warto walczyć

[brenka]

Witam. Moja historia jest pewnie taka jak wiele innych.
Małżeństwo z wieloletnim stażem, dwoje dzieci, najmłodsze kilka
miesięcy. Mąż nagle mówi,że wszystko mu się pozmieniało.
Kiedyś byłam kobietą jego życia, teraz nie czuje nic, żadnej więczi
ze mną , z dziećmi. Nie ma już rodziny, jest samotny. Nikogo nie
kochaani mnie, ani dzieci,swoich rodziców- nikogo- bo taki jest(tak
mówi).
Chce żyć inaczej-poznawać świat i ludzi, czemu w zasadzie sprzyja
jego praca- wieczne imprezy firmowe,wyjazdy, spotkania.
Jest z nami, ale fizycznie, psychicznie chyba nie. Nie mówi
dlaczego tak się stało, po prostu stało się i już.
Ciężko mi to znieść, całe dni go nie ma, wieczory w zasadzie też,
bo albo praca, albo imprezy, albo poprostu telewizor i komputer.
Sama nie wiem po co to piszę chyba chcę się spytać, czy warto
jeszcze walczyć. Ja juz po prostu nie wiem.

[kicia031]

Stawiam dolary pezciwko orzechom, ze placze sie w tym inna kobieta.
Przy trybie zycia twojego meza trzeba by byc naprawde silnym i
twardym, zeby nie zaczac korzystac z okazji.

jest taka ksiazka: jak odzyskac partnera, ktory porzucil cie dla
innej, bardzo rozsadne rady - rowniez o tym, jak nie odzyskiwac
partnera, ktory nie jest tego wart.

[wabika]

Witam!
Od trzech lat jestesmy małżeństwem a od dwóch mamy córeczkę......
i nie sądziłam że ktos równiez boryka sie z podobnymi problemami jak
Ja
..nie dalej jak w maju pokłócilismy sie o to że ja za dlugo czasami
pracuje (w biurze rachunkowym, więć kilak dni przed 20 musze zostać)
a maż musi wtedy zajmować się dzieckiem, które za mna płacze, na co
ja wykrzyczałm mu że jest ....egositą - przestał sie odzywać aż w
końcu po paru dniach usłyszałam że on ma dosyć i chyba juz nie kocha
ani mnie ani córy i wolałby żeby nas nie było ( tak tez pwoiedziałm
do niego w złości)... jakos minęło, przełknełam to (teraz sama nie
wiem czy potrzebnie) kilka dni temu znowu sie obraził o cos i nie
gada ani do mnie, nie zwraca uwagi a córkę, która juz cztery dni nie
słyszała jego głosu - straszne, wiem dla kogos z boku kto to czyta,
pewnie sobie mysli -Boże co za idiotka, a ja sobie mysle o sobie że
chyba nie ma kobiety która by tak czesto mysła o odejsciu - ale co
dalej.....po pierwsze mój mąż jest jaki jest ale jest moim meżem i
kocham go, po drugie - co kiedys powiem córeczce, gdzie tata
itd.....czestym powowdem dla którego kobiety nie odchodzą to że nie
poradzą sobie materialnie, a ja nie boję się że nie poradze sobie
psychicznie, potrzebuje drugiego człowieka......
Zachowanie które opisujesz nie musi wiażąć się z drugą kobietą, ja
wiele o tym myslała ( zapytałam męża też w prosti wiem że przecząć
nie kłamał), chyba takie charaktery maja dosyć uwiazania ,
zony,dzicka, płaczu,obowiązków (to takie duże dzieci, którym nie
jestes w stanie wytłumaczyć nic, a pójscie do psychologa nie wchodzi
w grę, bo jak go tam zaciągnąć - no chyba że ktos ma jakiś dobry
pomysł)..... ale wciąż walcze, mam nadzieję że starczy mi jeszcze
sił na dużo.....
A może Fachowiec nam cos podpowie, bo rozmowy moje z meżem wyglądają
czesto jak mój monolog.... chciałbym odpwiedzić psychologa ale czy
warto tam iść samej.....jezeli problem dotyczy nas obojga??

[agnieszka_iwaszkiewicz]

Latem odpowiadałam na podobny problem w wątku " coś się zmieniło".
Wiem, że ta odpowiedź będzie też drukowana na łamach "Dziecka" albo
w grudniowym albo styczniowym numerze.
Cóż, nie mamy wpływu na uczucia drugiej osoby. Trudno też z nimi
polemizować albo przekonywać do ich zmiany. Często sama
zaiteresowana osoba nie ma na to wpływu. Ma wpływ, natomiast, na
swoje zachowania i to można jakoś kontrolować.
Inną sprawą, również powszechnie znaną, jest dynamika
małżeństwa.Zmieniające się warunki zewnętrzne, upływ czasu,
przemiany wewnętrzne osób w związku i ich indywidualne trudości oraz
sukcesy, to i wiele innych rzeczy detremniuje także uczucia w
relacji małżeńskiej.
Pamiętając o tym, można się zastanowić co to znaczy, że akurat w
danym momencie związku pojawiały się takie a nie inne uczucia.
Patrząc na wpisy przy tym wątku, zwraca uwagę fakt, że
kwestionowanie małżeństwa pojawia się niedługo po urodzeniu dziecka.
Być może ten fakt coś zmienił w uczuciach, potrzebach, zachowaniach
małżonków. Przecież decyzja o dziecku została zaakceptowana, a zatem
jeszcze nie tak dawno wszystko było dobrze i szło w kierunku
zacieśniania więzi. A zatem co się stało? O tym warto rozmawiać
samemu czy wspólnie z psychologiem czy psychoterapeutą,
zastanawiając się co można zmienić, kto to ma robić itp.
Poruszę jeszcze jedną ważną kwestię. Słowa " już cię nie kocham " są
bardzo dotykające. Jeśli padają z ust najbliższej osoby niezwykle
ranią, naruszają poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości.
Kiedy są wyznaniem działają jak przysłowiowy "nóż w serce". Ale
niekiedy mogą opisywać jakiś przejściowy stan emocjonalny pełen
niewygody i tak niewyraźny, że aż trudno go nazwać. Wtedy to co
przychodzi do głowy to właśnie te słowa, oznaczające może tylko
przejściowe wycofanie, niepweność lub trudności w zniesieniu dnia
codziennego.
Co z tym robić ? Upewnić się czy za tym nie stoi osoba trzecia.
Cała sprawa wtedy zmienia znaczenie. Jeśli nie, to próbować
rozmawiać, ale konstruktywnie, bez pretensji i ataków oraz bez
wzbudzania poczucia winy w drugiej stronie. Ustamy wspólną diagnozę
tego co się dzieje i razem ustalmy co robimy.
Jeśli partner nie chce tego z nami zrobić a sytuacja się nie
zmienia, jego / jej wycofanie jest coraz większe, chyba trzeba
myśleć o rozstaniu. Ale dopiero wtedy, gdy wyczerane zostały inne
metody a sytuacja zaczyna być klarowna. Życzę aby można było być
dalej razem. Agnieszka Iwaszkiewicz