mijają 2 miesiące

[kasik2222]

Równo dwa miesiące temu mój mąż był ostatni dzień przytomny. Dwa
miesiące temu ostatni raz z nim rozmawiałam. Dwa miesiące temu
ostatni raz do mnie zadzwonił ze szpitala. Dwa mieasiące temu
ostatni raz słyszał jak mówię mu że go kocham. Następnego dnia już
wiedziałam że pewnie go stracę. Już nie odzyskał przytomności. ale
pocieszam się że nie cierpiał i nie wiedział że umiera. Potem
jeszcze tydzień na oiom i skończyło się wszystko. Dlaczego my?

[fiambala]

U mnie minęło 4... W piątek rano odwiózł mnie do pracy, przypomniał
żebym poszukała fajnego miejsca na późny urlop. W sobotę koło
południa miał po mnie przyjechać i zabrać do siebie. Zamiast tego
informacja usłyszana w radiu, strach, telefon do niego - wyłączona
komórka, jeden telefon żeby sprawdzić informację, tydzień poszukiwań
i te słowa "Znaleźli go...". Na co dzień jakoś sobie radzę, ale
teraz siedze chora w domu i mam cholernie dużo czasu na myślenie.
Dlaczego, dlaczego, dlaczego?

[joa70]

U mnie jutro minie dwa lata a jeszcze czasami budzę się i myślę że to nie jest
możliwe. Cały czas próbuję znaleźć swoje miejsce. Ale dzisiaj ewidentnie mam zły
dzień. Pozdrowienia dla wszystkich użytkowników forum. Asia

[aneri59]

Wszystkie liczymy jeszcze miesiące, u mnie minęło 9, wszystko się dzieje poraz pierwszy bez Niego. Jakże trudno pogodzić się z słowami "już nigdy nie będzie tak jak było". Jeszcze trochę i zacznę liczyć w latach, pierwszy rok, drugi rok..., ale smutek pozostanie
i nie usłyszę odpowiedzi na pytania Dlaczego? Dlaczego? Dlaczego?

[samela_0]

Najgorsze jest chyba to jak patrzysz na swiat a wokół życie się
toczy tak jaky nigdy nic się nie stało. Przyjaciele wrócili do
swoich domów coraz żadziej wspominają i jak przypomną sobie -czasami
zapalą świeczkę. Czas leci dalej-dla nas się zatrzymał.

[fiambala]

Dokładnie tak - sama się sobie dziwię, że można tak. Że po takim
czasie wciąż można nie dowierzać, że to się stało, że to w ogóle
mogło się stać, bo przecież ... w głowie mam ciągle słowa Grześka -
przecież nic mi się nie stanie. I tyle razy miał rację, że wydawało
się że tak już zawsze będzie. No i jak to się mogło stać?
A stało się. I czas płynie. A ja mam wrażenie, że stoję na ruchliwej
ulicy zapatrzona, zastygła - wszystko dookoła pędzi, czasem ktoś
mnie potrąci ale świat dalej działa, tak jak działał. I ja wiem, że
tak musi być, i że powinnam razem z tym światem ruszyć, i próbuję,
ale czasem nie potrafię.

[gaba2002]

3 marca minie rok jak nie ma ze mną mojego męża.Rok czy to dużo
czasu?Nie dla mnie.Wydażenia z tamtcych dni cały czas się kołaczą po
głowie.Bywają chwile lepsze i gorosze,nadeszły te gorsze.Czy można
było zapobiec tragedi?Gdyby nie nasz wyjazd w góry może mąż by żył
nadal?Może pomoc nadeszłaby szybciej,może by nie
zachorował,może...Odbieram telefon z wiadomością najtragiczniejszą
mojego życia.Dlaczego???????????

[magdatysz]

wiem, że
> tak musi być, i że powinnam razem z tym światem ruszyć, i próbuję,
> ale czasem nie potrafię.

przyjdzie taki dzień że ruszysz - tak samo jak małe dziecko, które
dopiero uczy się chodzić. Pierwsze kroki będą nieporadne, pełne obaw
i wątpliwości, jednak z czasem będzie coraz lepiej. Przyjdzie dzień
że pobiegniesz i będziesz goniła ten świat znajdujący się wokół
ciebie.
Przyjdzie dzień, że za wszelką cenę bedziesz chciała żyć i cieszyć
się wszystkim co cię otacza, a jednocześnie bedziesz doceniać rzeczy
małe, czyjś uśmiech, słoneczny dzień, rozmowę z przyjaciółmi. I
będziesz wiedziała jaką to wszystko ma wartość i jak wsztystko może
być ulotne. Właśnie dlatego będzie się liczyło przede
wszystkim "teraz" a nie "kiedyś". To drugie, pozostanie na zawsze w
sercu i we wspomnieniach - bardzo ważnych i cennych, nie
przeszkadzających jednak normalnie żyć dalej. I będziesz też
wiedziała, ze każdą czarną chwilę można przetrwać, można wyjść z
niej z podniesioną głową i być silniejszą.
pozdrawiam
Magda

[elwirak7]

Fiambala, tak trafnie ujelas to co dzieje sie z nami..
A Ty Magdo, tak wspaniale dajesz nadzieje..
To tak bardzo pokazuje, jak to co sie stalo, nas zmienia. Spotkala nas tragedia
trudna do wyobrazenia, a co dopiero do uswiadomienia sobie i do zakceptowania.
Ale wierze Magdo, ze "przyjdzie taki dzień", bo my niestety wiemy, jak wszytsko
jest ulotne. To takie przykre, ze teraz, gdy tak ciezka lekcje dostalysmy od
losu, gdy tak jasno widzimy co naprawde jest wazne, jak zyc, nasze zycie sie
rozspalo na kawaleczki. Madrosc moglbysmy dzielic wlasnie z NIM, JEDYNYM,
tworzac jeszcze bardziej harmonijny i niezwykly zwiazek.
Uczymy sie na nowo stapac. Wciaz sie wywracamy i ciezko obijamy, ale choc nasze
kroki sa jeszcze tak nieporadne, staja sie bardziej swiadome niz kiedykolwiek..
Moj swiat runal 5,5 miesiaca temu. Wyszedl o swicie, w piekny sierpniowy poranek
i bylam spokojniejsza o niego niz zwykle.Uczucia twoarzyszace koszmarowi, z
ktorego chcialam sie jak najszybciej obudzic sa Wam znane.
Zostawil mi "COS" najwspanialszego co mogl zostawic.Moj syn, wtedy 7 tygodniowy,
dzis skonczyl 7 miesiecy. Jest kochany i pragne dac mu szczesliwe dziecinstwo,
pomimo mojego bolu. Ucze sie doceniac kazda sekunde, bo wiem juz ze nieszczescia
nie dotykaja tylko obych ludzi..
Pozdrawiam Was cieplo i zycze duzo sily.
Elwira