mysli samobojcze...

[anaveronika]

czy kiedys chciałyscie umrzec? Ja chce kazdego dnia. Zastanawiam sie dlaczego mi serce nie pekło gdy Konrad umarł. I dlaczego to On a nie ja, przeciez On był lepszym człowiekiem niz ja. Był taki czas gdy myslałam czy lepiej sie powiesic czy podciąc sobie zyły. A potem pomyslałam, ze podcinanie zył to głupota, jak ciąc to tętnice, bedzie szybciej. No ale jestem w ciązy i kazdy mi mowi, ze to dziecko powstało z naszej miłosci. A Konrad bardzo sie cieszył, ze bedziemy je miec. Wiec wychodzi na to, ze nie moge sie zabic. Ale czasem mysle, ze ono urodzi sie słabe, chociaz wyniki ciązy sa rewelacyjne, i umrze. A wtedy i ja nie bede zmuszona do zycia. Albo przychodza mi do głowy mysli, ze umre je rodząc. I ta opcja podoba mi sie najbardziej... Gdybym sie dzis dowiedziała, ze jestem chora i umre za kilka miesiecy czy tygodni to byłaby to najlepsza wiadomosc od dnia Jego smierci...

[samela_0]

Każda z nas na pewno rozumie co czujesz. Żadna z nas nie chciała by przechodzić porodu samotnie gdy do tej pory wyczekiwała dzieciątka z mężem lub kochającą osobą. Będzie Ci bardzo ciężko w chwilach najbardziej wyczekiwanych przez Was dwoje.Moje dziecko miało zaledwie trzy dni gdy mąż zmarł. Nie zdążyli się sobą nacieszyć ani poznać.Gdy Odszedł pierwsze moje myśli były ...dlaczego odszedł beze mnie?,dlaczego nie powiedział,że odchodzi?!Dlaczego się nie pożegnał?!....Nie mogłam zrozumieć i przyjąć tego,ze teraz zostaliśmy z synkiem sami,że jego już nie ma ,a nas nie wziął ze sobą-Dlaczego sam!!!Dziś niedługo minie dwa lata.Przyznaje się ,ze jest już lepiej choć każdego dnia przypominam sobie nasze dni,marzenia i plany. Nie ma dnie gdy nie wspominam identyfikacji zwłok i kremacji-pogrzebu.
Jest ciężko!!! Ale mam Was i gdy tylko poczuję,że potrzebuje wsparcia otwieram to forum i czytam o problemach takich jak moje. O kobietach,które czują to samo. dziś nie myślę o samobójstwie .Cieszę sie z każdego dnia i nie mogę się doczekać kolejnego. Bo Mam Dziecko!!!Mam dla kogo żyć i czuję że jestem potrzebna! Gdy narodzi się Twoje dzieciątko nie szybko nauczysz się samotnej miłości.Ale się nauczysz i będziesz czuła się potrzebna i kochana.

[dakota28]

Rozumiem . ja byłam w piatym miesiący jak zginął moj mąz, bardzo
chcial tego dziecka, bardziej niz ja, bo po smierci dowiedzialam sie
od jego przyjaciela ze juz dawno mu mowil ze pracuje nad dzieckiem.
codziennie całował mój brzuch i rozmawiał z dzieckiem, zawsze tak
samo zaczynał "halo Jasio tata mówi", nie wiedzial ze bedzie syn,
ale bardzo chcial chlopaka, termin na poznanie płci mielismy
wyznaczony na dzien po Jego smierci- ja poznałam. Potem tez miałam
mysli samobójcze, jeden Bóg wie ile razy rozpedziłam samochod w
poblizu miejsca gdzie on zginał, bo chcialam tez tam i tak samo, ale
za kazdym razem kiedy jechalam rozpedzona i widzialam TIR-a z
przeciwka cos mnie ruszalo, ze mały jest, ze o ile o swoim zyciu
moge decydowac, to o Jego nie. potem prosilam męża zeby zabrał mnie
do siebie jak urodze, ale uwierz mi jak urodzisz to bedziesz
wiedziala ze MUSISZ zyc dla tego dziecka, mi zycie nie sprawia
przyjemnosci, ale wiem ze musze, ze nie moge zostawic tego szkraba
samego, wtedy jak sie we mnie wtula, jak sie budze i on wtedy patrzy
ze ja otwoeram oczy i odrazu sie do mnie usmiecha- chce wszystko
wynagrodzic i ta jego ufność w oczkach, w oczkach takich samych jak
miał mąż. Bądx dzielna i pisz, jesli chcesz na gg 5261001.

[inquisitive]

No wlasnie Dorotko o taka wypowiedz mi chodzilo. Ty wiesz dobrze jak to jest...

Edyta

[inquisitive]

Przez pierwszych pare miesiecy po smierci meza mialam takie mysli bardzo czesto.
Najczesciej? skok z okna... Co mnie powstrzymalo? sama nie wiem, chyba synek,
choc czesto myslalam, ze lepiej bylo by mu w pelnej, zastepczej rodzinie. Teraz
po ponad trzech latach, ciesze sie, ze tego nie zrobilam. Wydaje mi sie, ze
wielu z nas mialo podobne mysli. Jak sie z tym uporac? Trzeba z tym walczyc,
choc trudno w to teraz Ci uwierzyc, ale z perspektywy czasu zobaczysz, ze bylo
warto. Jezeli chodzi o to malenstwo co nosisz pod sercem to najlepiej niech
wypowiedza sie na temat tego dziewczyny, ktore tez byly w ciazy gdy stracily
swoich ukochanych. Niech Ci powiedza, ze warto zyc dla tego dzieciatka. Ze mimo
bolu wniesie ono mnostwo radosci do Twojego zycia. Pozdrawiam i sciskam mocno.

Edyta

[corka.bossa]

Siemka!Jak to się mówi od słów do czynów...Pewnie inquisitive ma rację-niech
piszą dziewczyny które były w ciąży,one wiedzą najlepiej.Nieudane próby
samobójcze mam już za sobą,nie piszę o tym na forum,bo Eli obiecałam że nie będę
zakładać już smutnego wątku :)Nie wiem czy to już koniec-czy wszystko jeszcze
przede mną,może kiedyś będę szczęśliwa- bo się nie udało,albo będę żałować że
nie starałam się mocniej.Dzieci to radość-moi synowie przekręcali się na drugi
bok we śnie,chwilę po Sebastianie.Zawsze mówiłam że zasypiam spokojnie dopiero
wtedy,jak słyszę oddechy całej czwórki..

[immunofortis]

Na początku wymyślałem różne scenariusze jak to zrobić, różne takie
dziwne np maska przymocowana do twarzy połączona z rurką wmontowana
do odprowadzenia czadu z piecyka gazowego. Nacześciej zastanawiałem
się jak upozorować wypadek samochodowy, żeby mała przynajmniej miała
odszkodowanie po mnie. Zawsze jednak powstrzymywała mnie świadomość,
że mam dla kogo żyć.
Miałem też nadzieję, że będę miał przypadkiem jakiś nieszczęśliwy
wypadek. Aż tu dnia pewnego na drodze szybkiego ruchu chciałem się
zaczymać bo zrobił się korek. Wcisnąłem hamulec i jade dalej,
wysiadły mi hamulce. Jak się później okazało, wylał się płyn
hamulcowy przez nieszczelny tłoczek. Strach w oczach ogromny...
jakoś się zaczymałem silnikiem i ręcznym. Cały ten manewr trwał dla
mnie "wieczność". Uświadomiłem sobie w tym czasie, że tak naprawdę
to ja tego nie chcę. Nie chcę zostawiać mojego dziecka na pastwę
losu i że kocham ją strasznie i muszę dla niej żyć. Łatwiej mi jest
teraz odpędzać myśli samodestrukcji, które czasami jeszcze
przychodzą.

[trelka10]

tak mysli samobójcze chyba większość z nas przez to przechodziła i układała w
głowie rózne scenariusze aby przejść do tego świata po drugiej stronie i
dołączyć do ukochanej osoby. Ja przez długo czas miałam tabletki w torebce,
jednak wszyscy mnie pilnowali..., były inne też inne scenariusze. Było mi
wszystko obojętne. Ocknęłam się po dwóch rzeczach. Pierwsze to sytuacja kiedy
zobaczyłam jak moje dziecko zerówkowe robi jeśc czterolatkowi - o zgrozo do dziś
mi wstyd i mówi do niego, zeby sienie martwił że ona sie nim będzie zawsze
opiekować- drugi przełom rozmowy z przyjacielem, który też chciał granicę
przełożyć. To było jeszcze nie tak dawno bo niecałe 9 miesięcy temu. Pomogły mi
też dziewczyny, pisząc na forum.
Dzisiaj dziękuję za każdą chwilę, żyję intensywnie bo doceniam kruchochość
życia. Dzieciaki są dla mnie wszystkim i nawet jeśli mnie dopada chandra czy dół
to wiem, ze muszę być odpowiedzialna. Szczęściem jest teraz dla mnie widzieć
uśmiechnięte, czasem brudne buzie, patrzeć jak maluchy rosną, przeżywać z nimi
troski i radości. Piękne chwilę są wieczorami, kiedy razem leżymy w naszym
małżeńskim łożu(do tego pokoju nie wchodziłam przez 3 miesiące), potem czytamy a
dzieciaki usypiają wtulone we mnie, z ufnością i swoja dziecięcą miłością.
Dziękuję Bogu, ze są bo to Jego cząstka przy mnie. Także głowa do góry (brzmi
banalnie ) i zawsze w razie wątpliwości możesz liczyć na kogoś z forum.
Pozdrawiam
Ela mój nr gg 5888336

Eliza dzięki ze pamiętasz, już od pażdziernika wracam na uczelnie to będę w
weekendy w wielkim mieście i będziesz mieć mnie w końcu dość :-)

[kasik2222]

ja często myślę że może zachoruję i umrę, a to dlatego że Darek
zawsze mówił, że jestem podobna do jego mamy. Jego mama zmarła 1,5
roku po tacie i teraz te słowa tak się układają w mojej głowie.
Samobójcze myśli miałam, owszem, wymyślałam scenatiusze, wręcz
marzyłam o swojej śmierci. Teraz już chyba nie, małej nie zostawię
bo jest owocem miłości mojej i mojego męża.

[anula123-0]

Witam
Czytając ten wątek popłakałam się,a zdarza mi się już teraz rzadko.Też nie chciałam żyż nic nie miało sensu,ale moje dzieci trzymały mnie przy życiu.Jak tylko widziały że płaczę to zaraz obydwie były przy mnie ,a starsza córka(5lat)mówiła do mnie mamusiu nie płacz wszystko będzie dobrze,a tatuś nas kocha i patrzy na nas.Nie potrafię jeszcze do końca być taką matką jaką byłam przedtem,ale staram się bo wiem że dzieci są moim największym skarbem.Dopóki my będziemy zdrowe to wszystko inne się z czasem jakoś ułoży.Wierzę w to bo inaczej bym zwariowała

[malgosiamarcin]

NIE JEDNA MYSL BYLA.STALAM PRZY OKNIE: WYSKOCZE....JECHALAM
SAMOCHODEM, DODAWALAM GAZU,WYPRZEDZALAM...MOZE SZNUR?.... MOZE
GAZ?...JEDNAK KIEDY POWRACALAM DO DOMU, OCZETA SLODKIE NA MNIE
PATRZYLY, ZYCIE WE MNIE SIE BUDZILO, POWRACALA WIARA,ZE JEDNAK MUSZE
TUTAJ ZOSTAC.SZLAM NA CMENTARZ Z DZIECMI I STOJAC NAD GROBEM
BLAGALAM,ZEBY COS SIE WYDARZYLO,ZEBYSMY RAZEM CALA CZWORKA JUZ
SPOCZYWALI, JEDNAK TERAZ POWIEM: TESKNIE ZA MOIM MEZEM, ALE DZIECI
DODAJA MI SIL, WIARY,ZE ZYCIE MOZE JEDNAK TOCZYC SIE DALEJ,ZE BEDZIE
USMIECH,ZE BEDA DNI RADOSNE A NADE WSZYSTKO ZE BEDZIE MOJE ZYCIE
PRZEPELNIONE MILOSCIA: MILOSCIA MIEDZY MNA A DZIECMI A TYM SAMYM
DALEJ MILOSCIA DO MEZA...JEST NAM CUDOWNIE,NIE JESTESMY W
KOMPLECIE,ALE MAMY SIEBIE, MAM NADZIEJE,ZE TATUS ICH CZUWA NAD NIMI
I ROBIE WSZYSTKO,ZEBY DZIECI BYLY SZCZESLIWE A MOJ MAZ DUMNY ZE
MNIE.... ALE ILEZ POTRZEBA SIL I PRACY AND SOBA.....

[jucha32]

Anaveronika mam takie same myśli jak Ty. Też chciałabym umrzeć, ale musiałabym
zabrać ze sobą swoich dwóch synków. Nie mam odwagi tego zrobić. Boję się, że
któreś z nas mogłoby przeżyć i zostać samo. Gdyby wraz z mężem zginęli w wypadku
mnie na pewno już by nie było na tym parszywym świecie.
Wciąż powtarzam, że chciałabym umrzeć. Mogło by być długo i boleśnie, ale
najlepiej żeby się zaczęło jutro. Chciałabym umrzeć, ale nie chciałabym
zostawiać swoich dzieci. Więc ciopię przez to zasrane życie.
Kiedyś o mało nie wjechałam pod tira. Odbiłam jednak w prawą stronę. Serce
zamarło mi ze strachu, ale nie przed śmiercią. Tknęła mnie myśl, że mogłabym
osierocić już i tak osierocone dzieci.
Żadne z rozwiązań nie jest dobre:ani życie, ani śmierć.

[dakota28]

Skoro myslisz że umieranie mogłoby zacząć się jutro to znaczy ze
potrzebujesz jeszcze jednego dnia,a skoro potrzebujesz jeszcze
jednego to potrzebujesz ich jeszcze wielu....

[magdatysz]

piękne to co napisałaś i bardzo optymistyczne

[ika.66]

Psychika to studnia, źrodło wydarzeń, robisz wszystko co ona Ci każe..
czytam wszystkie posty tego watku i wiem ze zadna nie odwazy sie na taki
krok,mysli sa i beda,ale sa tez nasze dzieci ktore KAŻĄ nam tu byc pozdrawiam monika

[corka.bossa]

ika.66 napisała:

> Psychika to studnia, źrodło wydarzeń, robisz wszystko co ona Ci każe. Może i tak jest-ja się odważyłam i wcale nie wykluczam"następnego razu",całkiem możliwe że już do końca mi się w głowie poprzewracało!Psycholog załamuję nade mną ręce,psychiatra powtarza w kółko to samo...Trwam tylko dlatego że nie wiem co będzie jutro-i cały czas mam nadzieję że to właśnie JUTRO SEBASTIAN WRÓCI DO DOMU.Jak Penelopa na Odyseusza...

[samotny1978]

Czytam i wydaje mi sie jakbym czytał o sobie, może nie myśle o
samobójstwie chociaż mam gdzieś schowane takie dziwne pigułki, ale
codziennie jak jestem na cmentarzu proszę ją żeby mnie do siebie
zabrała tylko wydaje mi się ze to nie od niej zależy. Ale fakt
najlepszą wiadomościa na obecną chwile to była by wiadomość że
jestem chory!!! Życie nie sprawia żadnej radości Wy macie małe
pociechy i to Was powinno trzymać przy życiu bo te dzieciaki kiedyś
dorosną założa swoje rodziny one tak mocno nie będą przeżywać straty
ojca napewno gdzies w ich psychice sie to odbije, ale życie przed
nimi a Wy musicie je wychować na dobrych ludzi!!!Ja miałem na tyle
szczęścia że mogłem się pożegnać z Elizą, że powoli się do tego
przygotowywaliśmy chociaż do ostatniej godziny minuty wierzyłem ,że
stanie się jakiś cud albo moze nie dopuszczalem do siebie tych
myśli!!!!
Sam nie wiem co mam robić myśłi mi mieszają w głowie......

[sysia29]

Witam Was cieplutko.Ja nie raz i nie dwa myślałam zeby skończyć ten
cały koszmar.Zastanawiałam się dlaczego Jacek odszedł sam.Mieliśmy
jechać na wakacje i dlaczego nie wtedy? Nie wszyscy razem?Ale oprócz
dzieci powstrzymywała mnie jeszcze jedna rzecz.Otóż mój mąż
zginął ,przypadek,przeznaczenie.A ja sama bym odebrała sobie zycie.I
czy wtedy zobaczę się z nim Gdzieś tam? Bo to był cel spotkać się
razem.I nic nie robiłam .Pozdrawiam was te myślące jeszcze i te nie
myślące też.PA

[0czarna74]

Wczoraj miałam potężnego doła i jak nigdy dotąd pragnęłam swojej śmierci.Ale
wiem ,że mam dzieci i muszę dla nich żyć nie miałabym odwagi...moja śmierć to
moja sprawa ale one chcą przecież żyć.
Wszystkie przechodzimy to samo ,są lepsze i gorsze dni dlatego tu jesteśmy żeby
się wspierać i dziękuję WAM za to.
Zgadzam się z wcześniejszymi wypowiedziami że myślimy o własnej śmierci,że
najlepiej byłoby dołączyć do nich,ale my musimy TRWAĆ kochane dziewczyny a
najlepiej zacząć żyć, niektórym już się pomalutku udaje.Życzę WAM wszystkim
wiary w lepsze jutro i dużo siły w tym brutalnym dla nas życiu a dzieci są dla
nas sensem i celem naszego cierpienia.Pozdrawiam Was kochane dziewczyny i
chłopaków też oczywiście.

[karnivora]

Kurczowo, jak pijany krawędzi trzymam się resztką logiki
2 argumentów na nie:

1. zawsze się zdąży
2. i tak dołączę „z urzędu” – nikt mnie nie pozbawi
tego przywileju.

Powtarzam sobie to uporczywie, prawie jak mantrę.
Działa, tylko za każdym zawirowaniem musżę to sobie wbijać do
głowy całkiem od początku. Pracochłonne jak cholera, efekt taki,
że jak już się „dam przekonać” – to przynajmniej mogę się porządnie
wyryczeć i to tak sponiewiera, że brakuje pary żeby „kombinować”.
i odpływam. I tak do następnej pobudki...., punktu wyjścia.....
i procedura od nowa......urozmaicona wypadami na cmentarz,
który jak magnes przyciąga............bo tam jest w miarę „fajnie”.

[jucha32]

Może to głupie. Szwagierka kilka dni temu powiedziała mi, że w nocy po wypadku
kiedy przygotowywano mnie do operacji,a może już operowano, przyśnił się jej
Adam- mój mąż, a jej brat. Zapytał, czy znajdzie się ktoś kto adoptuje nasze
dzieci. Ona odpowiedziała, że nie. Adam się odwrócił napięcie i poszedł
sobie.Lekarze dawali mi tylko 20% szans na przeżycie. Myślę, że chciał mnie
zabrać ze sobą, ale ze względu na dzieci zostałam.Nawet po śmierci o nas myślał.
Może to głupie , ale dzięki temu coraz rzadziej myślę o śmierci.

[corka.bossa]

A ja myśli o śmierci mam bardzo blisko,pomału zaczynam się do nich przyzwyczajać-jeszcze trochę a zacznę nadawać im imiona.Jeszcze siedzą w domu po kątach,skulone-troszkę nieśmiałe..,ale pomalutku zaczynają wychylać noski..Za parę dni siądą mi na kolanach...Ech,jak mi dzisiaj smutno :(((

[mariola008]

> A ja myśli o śmierci mam bardzo blisko,pomału zaczynam się do nich
przyzwyczaja

U mnie podobne myśli. Niby żyję, pracuję, na twarzy maska bez emocji
a w sercu rozpacz i tęsknota.

[anaveronika]

no własnie, niby zyje, niby funkcjonuje. a wszystko jest nie tak jak byc powinno. Nic nie sprawia mi radosci, zadnej. Mysle tylko, ze musze złatwic nagrobek, formalnosci, uporządkowac sprawy papierkowe. i mysle tez, ze temu dziecku, ktore sie urodzi za 2,5 mies. lepiej bedzie beze mnie. Ja potrafie tylko płakac i myslec o smierci. A przeciez mowi sie, ze szczesliwa matka to szczesliwe dziecko. Ono sie jeszcze nie urodziło a juz jest pokrzywdzone, po co je krzywdzic dalej...

[dakota28]

nie będziesz krzywdziła tego dziecka, ono Cie potrzebuje- wiem co
mówie, byłam w takiej samej sytuacji w 5 miesiacu ciąży. zobaczysz
te ufne oczka, to maleństwo zdane tylko na ciebie jak sie bedzie
wtulało w Ciebie z wiara i nadzieją. ten mały człowiek bedzie cie
kochał bezwarunkowo. Nie mówie że jak urodzisz to wszystko bedzie
super bo nie bedzie, ale bedziesz wiedziała ze musisz żyć, nie ze
chcesz ale że musisz dla tego dziecka- myśli samobójcze odejda i to
Ci moge zagwarantować, bo sama je miałam w ciązy, teraz wiem że nie
moge. trzymaj sie ciepło, nie jestes sama.

[hafal]

NIe wiem, czy to wy wszyscy jesteście tak słabi, czy ja jestem jakaś
dziwna? Bo, poza uczuciem ogromnej pustki i wyjałowienia wśrodku,
nigdy nie pomyślałam,że chcę umrzeć. Co to oznacza? Możliwości jest
kilka: albo jestem pozbawioną uczuć osobą, albo nie kochałam męża,
albo jestem twardzielką, albo zmyślam. Możliwości jest pewnie
jeszcze parę. Naszczęście, mam nadzieję, że żadna z powyższych mnie
nie dotyczy. Mój mąż był fantastycznych facetem, człowiekiem,
którego ludzie sznowali i lubili. A ja bardzo, bardzo kochałam. I
nie wyobrażałam sobie życia bez niego. Dlatego teraz nawet nie chcę
sięgać po to, jak mi było dobrze.
A potem ani razu nie miałam myśli samobójczych. Wręcz odwrotnie.
Coś we mnie głośno wołało, że będę szczęśliwa. Kilka dni po.
Rozumiecie??? Co to oznacza?? Szaleństwo? NIe, pewnie tylko to, ze
mam więcej niż wy serotoniny, czy innej chemii w głowie.

Chciałabym potrząsnąć wami! Ludzie! NIe mówię już o dzieciach i ich
krzywdzie. Mówię o was! Ocknijcie się i nie rozpływajcie w swoich
myślach na temat śmierci! Tu i teraz jest wasze miejsce. Macie tu do
cholery mnóstwo do zrobienia! Nikt nie mówił, że będzie łatwo.
Wierzcie, albo przynajmniej próbujcie wierzyć, że będzie dobrze. Nie
na siłę, nie wmawiajcie sobie,że jest ok, ale nie myślcie o śmierci,
jak o jakimś wybawieniu, bo skąd wiecie, że ona nim będzie?

[hafal]

JEszcze do Elizy: mam nadzieję, ze chodzisz regularnie do
psychologa. Ale on Ci nie pomoże, jeśli choć trochę nie zechcesz
sama sobie pomóc. Mam nadzieję, ze tak będzie. I nigdy więcej się TO
nie powtórzy. Pozdrawiam

[kasik-1974]

Hafal, jako jedna z nielicznych tu nas obecnych masz "jaja".Potrafisz dobić i od
razu stawiasz na nogi. Mnie dziś postawiłaś.(razem z Kasią, która jakze prostym
sloganem "życie jest za krótkie" - dała do myślenia). Co prawda też nigdy nie
myslałam o śmierci, bo ona i tak sama przyjdzie niebawem.Nawet się nie obejżymy.
Być moze ułożymy sobie nasze zbolałe "życia" i za ileś tam lat - gdy nie
będziecie chciały jeszcze umierać - to włąśnie przyjdzie...
Więc po co teraz to robić.
Żyjcie przyszłością !!! Bo co inne go pozostało...

[mariola008]

Źle mnie zrozumiałaś nie myślę o tym aby pozbawić się życia. Śmierć przychodzi
sama nieproszona. Nigdy nie chciałabym narazić moich bliskich na jeszcze większą
udrękę. Chciałam tylko powiedzieć, że myśl o końcu mojej podróży nie opuszcza
mnie i jest dla mnie nadzieją na koniec mojego cierpienia. Faktycznie jeżeli
kilka dni później poczułaś, że możesz być szczęśliwa to jest to niewątpliwie
ewenement. Nie da się ukryć, że śmierć bliskich nam osób poraża i krzywdzi
wszystkich, którzy kochali a szczególnie dzieci.

[manuskrypt]

A ja dopiszę jeszcze tylko jedno: jeśli ktokolwiek z Was ma myśli
samobójcze to żadne forum (i bez obrazy proszę :-) nie pomoże mu ich
zwalczyć. Bezwględnie należy skorzystać z usług specjalisty:
psychiatry, psychologa, psychoterapeuty. Jeśli specjalista na
którego traficie będzie niesympatyczny, nie spełniający Waszych
oczekiwań czy też w jakikolwiek inny ssposób nie odpowiadający Wam
to należy szukać kolejnego, aż do skutku, ale ich pomoc jest
bezwzględnie potrzebna.
Pozdrawiam.
Anna
PS. Nawet te bardzo silne psychicznie tu na forum do specjalistów
chodziły.

[corka.bossa]

Cały czas chodzę i do psychologa,i do psychiatry.Ale jeszcze mi się nie
"poprawiło" Widać oporna jestem,tak samo jak pyskata:)I o dziwo!-pomimo tego że
są to specjaliśći"niejako z urzędu"czytaj bezpłatni jakoś nie mam do nich
zastrzeżeń...

[dakam751]

Ja też mam myśli samobójcze.Chyba każdy w naszej sytuacji je ma.Ale mamy też syna i obiecałam Mężowi , że wychowam go na takiego cudownego człowieka jak Mój Mąż.To mnie tylko powstrzymuje.Ja choruję przewlekle , wiem że w każdej chwili może stać się ze mną coś.I z jednej strony jest mi z tym dobrze , a z drugiej kiedy spojrzę na naszego syna boję się.Nie o siebie.O niego.W 95 roku leżałam w śpiączce , lekarze dawali mi 2% szans na to ,że przeżyję.Obudziłam się i byłam bardzo szczęśliwa.Zaraz potem spotkałam Mojego Ukochanego.Kochałam życie do listopada tego roku.Teraz chyba nie chciałabym obudzić się ze śpiączki.Każdy dzień przybliża nas do śmierci.Widzicie sami ,że życie niesie ze sobą takie niespodzianki(?!), że nigdy nic nie wiadomo.Ja też cały czas proszę Męża , żeby zabrał nas do siebie,mnie i naszego synka.Powinniśmy być razem.

[karnivora]

samobójcze jakieś – to coś za krótko formatem
do doczesnej utraty
.... szatan się będzie ślinił tylko. Spoko