Dziennik powrotów Anny

przygotowanie to podstawa

[monikamalgorzata]

Podoba mi sie z wrociwszy do Polski postanowilas sie przygotowac do wyjazdu, to
kamien milowy ktorego tysiace tu przyjezdzajacych nigdy nie zrobi. musze cie
uprzedzic ze przez ten naplyw Polakow nie jest juz tak egzotycznie jak kiedys
bywalo, szczegolnie inne nacje nie sa nam zyczliwe, ja tez zaczynalam roznie ale
wraz z praca kontynuowalam nauke, najpierw jezyka a potem specjalizacji aby
wreszcie pracowac normalnie, Przyjechalam tu rok wczesniej niz ty od niecalego
roku pracuje w biurze duzej firmy niedaleko Liverpool Station i nie zaluje ani
minuty tego ze zostawilam Polske.Niecierpie polskiej mentalnosci, tego ze bez
odpowiednich kontaktow nic nie zalatwisz, nie nawidze kumoterstwa, tego
'krakania jak wrony bedac posrod wron'. Od niedawna pisze swoje
bloga(livingabroad) chcac ujac wszystko co mnie tu spotkalo i spotyka. Ktos tu
wpisal ze Polacy zyja jak szczury, tak to prawda bo tak chca, nawet pracujac w
pralni chemicznej chodzilam czasem do muzeum albo do teatru albo jezdzilismy na
wycieczki poza Londyn. Mysle ze kwestia zycia i spedzania wolnego czasu zalezy
od mentalnosci, w przypadku Polakow chcialabym uciec od niej jak
najdalej..........Pozdrawiam

Dziennik powrotów Anny

[angel74]

Wszystko by się nawet i zgadzało gdyby nie fakt że świadczenia to należą się "z
biegu" - przynajmniej te rodzinne :)

Siedze tu juz ponad 2 lata,ale dzieki temu,ze

[september76]

bylem przez 5 miesiecy przed wejsciem do UE i wrocilem,oszczedzilem sobie
zludzen bohaterki.Widzialem czasem ludzi wracajacych po pol roku,idealizujacych
Polske, snujacych wizje kariery,studiow,wlasnych firm.Nikt z tych osob nie
zrealizowal tych marzen i wiekszosc alo wrocila albo mysli o powrocie.Polska na
razie nie jest miejscem, gdzie zaklada sie firmy,gdzie boom gospodarczy
przyciaga ludzi z inicjatywa jak to bylo na poczatku lat 90-tych.

[monikamalgorzata]

przypuszczam ze jestes moim rocznikiem( '76')nie wiem co robisz, ale
poprzestajac na jednym i tym samym poziomie zawsze Anglia czy inny kraj bedzie
ci sie nie podobal, np teraz tysiackrotnie rzadziej spotykam sie z przybyszem z
Polski ktory chodzi do szkoly angielskiego, wczesniej z wyjatkiem wjazdu na wize
turystyczna szkola byla przepustka i raz zaplaciwszy wiekszasc do niej chodzila
( nie mowie tu o przypadkach tragicznych jak 20 lat siedzenia w UK i ani be ani
me, tylko o mlodych ludziach po studiach czy bez) teraz nie wazne czy magister
czy student czy po zawodowej nikt nie chce placic za szkole - bo po co , tylko
jednostki swiadome wiedza ze bez jezyka ani rusz i po tysiackroc maja racje

[nikolettajasnowlosa]

dobrze ze dziewczyna sie stara tylko niech nie przesadza z tym godnym zyciem
kelnerki. znam fure Szkotow w wieku 22-25 lat ktorzy mieszkaja z mama bo ich
nie stac na kredyt ani wynajecie lokalu w standardzie do jakiego sa
przyzwyczajeni. a w Londynie ten problem pewnie urasta 3-krotnie...

Angielski na poziomie "advanced" w głowie????

[czytelnik111]

"Listopad 2004
Dwieście funtów oszczędności w portfelu, prezenty dla rodziny w bagażu
podręcznym, angielski na poziomie "advanced" w głowie."

Potem dziewczyna jeszcze trochę pochodziła na lekcje i co?
"Przy liście motywacyjnym otworzyłam słownik i wypisałam przyjemne przymiotniki:
odpowiedzialna, skrupulatna, dokładna, lojalna."
I gdzie ten "advanced"??????????????????????????

[hong2]

Dokladnie, pracujac w chinskiej restauracji, a chlopak hiszpan :) Ta kobieta sciemnia, albo jest
oderwana od rzeczywistosci, ma klopoty z wlasciwym punktem odniesienia.

[marklips]

hong2 napisał:
> Dokladnie, pracujac w chinskiej restauracji, a chlopak hiszpan :) Ta kobieta
sciemnia, albo jest oderwana od rzeczywistosci, ma klopoty z wlasciwym punktem
odniesienia.Koniec cytatu.
____________________________

Hong,ona z artykulu jest zakochana a zegar biologiczny ma
swoje prawa.Firmy w Polsce i miejsc pracy i tak w Polsce nie zagwarantuje,
ale tam zarobi i pomoze Hiszpanowi,statystyke w Hiszpani poprawic,
a przy okazji nauczy go po polsku aby on mogl sobie konto
w Banku w Polsce zalozyc i 2 Ha ziemi zakupic i zalozyc
kursy hiszpanskiego,jesli ma wyksztalcenie.
Tak jak wiele polskich kobiet,w ciazy, rodza swoje dzieci,
w ostatniej chwili ....w USA.
Czyli wilk syty a owca cala.

Jej sie tez przyjemnosci naleza oprocz pieniedzy.
Przeczytaj moj komentarz o ..moich dzieciach studentach,
na polskich paszportach....
Pozdrawiam.Mark Lips

"W glowie" to chyba znaczy, ze w planach . Lub w

[lze_elita.71]

"dreams";)

[perk]

Ku.. mac, plakac sie chce. Wolne panstwo Pl...

Dziennik powrotów Anny

[laks]

Od momentu wejscia do UE czytalam juz wiele dziwnych artykulow na temat wyjazdu
i zycia w Anglii. Myslalam ze to juz sie skonczylo ale jednak nie. Nadal musimy
czytac jak tam jest strasznie i zle.
Po przeczytaniu tego artykulu chce mi sie smiac. Co to znaczy ze Polacy ktorzy
mieszkaja w Londynie nie maja czasu zwiedzac? Ile razy wyjde na przerwe do
parku co ok dziesiata osoba to Polak. Dla wielu juz skonczyly sie czasy
charowania i wegetacji. Teraz ludzie z Rosji, Litwy, Lotwy itp zajmuja nasze
miejsca a my zaczynamy zauwazac ze stac nas na wiecej i mamy wiecej ambicji.
Ilez ludzi pracuje w biurach, recepcjach a i nawet jako kelnerki ale w
restauracjach na poziomie. Trzeba wziac sie w garsc, jesli sie zna angielski to
uwierzyc w to samemu i zaczac dzialac. Jednak najwazniejsza sprawa szukania
pracy biurowej w Londynie to - praktyka w biurze w Londynie. Jest wiele firm
ktore przyjma na kilka miesiecy za darmo (np 2 dni w tygodniu). Liczy sie
jednak to ze po ok 3 miesiacach mozemy z podniesionym czolem szukac pracy
poprzez jobcenter i z pewnoscia ja znajdziemy. Ale do tego potrzeba troche
wysilku i wiary w siebie (nie wspominam o angielskim bo to jest oczywiste).

kontr artykuł o Polkach w Londynie- warto poczytać

[boski.zawodowiec]

fakty.interia.pl/swiat/news/Mamo_powiedz_mu_%BFe_ja_te%BF_go_kocham,787054,4
Pieknie prawda:)

Dziennik powrotów Anny

[a.k.wasik]

Jedno co niezmiennie mnie doprowadza do wcieklosci to te idylliczne reportaze w TV i prasie - o tej
ziemi obiecanej w UK. 'W Londynie taksowkarz moze zarobic ?1000 - tygodniowo'. Ekstra - ale ile z
tegi faktycznie wezmie do domu to juz nie laska poinfomowac? Zycie w UK jest drogie i powiedzialabym
sredniej jakosci. Mieszkam i pracuje w Londynie od roku - i nie zrozumcie mnie zle - nie narzekam i
uwielbiam Londyn, ale troche realiow wprowadzmy w ten obrazek!

Mialam szczescie, ze przyjechalam od razu do pracy (w instytucji rzadowej) - zarabiam powiedzialabym
srednio - tak samo moj chlopak, choc on i tak zarabia wiecej. I z dwoch pensji jestesmy w stanie
wynajac duze wygodne mieszkanie, splacac samochod i leciec do Polski 2 -3 razy do roku. Czy stac
mnie na cos duzo wiecej niz bylo mnie stac w Polsce? Nieszczegolnie. Dlaczego?
Bo 25% mojej pensji zabieraja podatki (tak jak w Polsce)
Polowe mojej pensji kosztuje nasze mieszkanie (tak jak w Polsce)
Do tego council tax, rachunki, zakupy...

Jesli chcemy wygodnie zyc - niewiele udaje nam sie odlozyc. Jasne - mozna duzo zarobic i oszczedzac
mieszkajac w pokoju za ?50, ale nie wiem czy to moja definicja zycia...choc rozumiem ludzi, ktorzy sie
na to decyduja - wyjezdzaja na rok zby zarobic i wrocic (zona, dzieci czekaja...).

Ja pewnie tez wroce - bo przyszlosc wiaze z Polska - choc moze nie za tych rzadow i nie z workiem
pelnym kasy...

[mniklas5]

kazdy z nas ma tylo jedo zycie

Dziennik powrotów Anny

[australopitecus]

Zyje poza Polska od dwudziestu paru lat. Mimo to nie jestem przekonany, ze
dobrze robia ci, ktorzy wola zmywac gary zauroczeni "wysokiemi" zarobkami. Gdy
sie jest mlodym wszystko jest proste, pociagajace i zabawne. Za dziesiec lat,
gdy zmywanie sie znudzi i kregoslup zacznie bolec, a z dyplomu i kwalifikacji
pozostana tylko wspomnienia stana znowu przed problemem co zrobic. Cokolwiek by
o Polsce nie mowic zmienilo sie tam wiele przez te 16 lat i pewnie za nastepne
10 bedzie calkiem znosnie, (chyba ze PiS bedzie nadal rzadzi) a stracone przy
garach lata trudno bedzie "odzyskac". Moje uwagi nie dotycza oczywiscie tych,
ktorzy za granica zdobywaja doswiadczenie pracujac w swoim zawodzie. To
zupelnie inny problem i bedzie mial - mysle pozytywny efekt.

Pani Aniu - bzdury Pani pisze...

[tom_fed]

Niestety.
Podobno byla Pani w Londynie (ja aktualnie jestem w Edynburgu).
Podobno pilnie sie Pani przygotowuje do DRUGIEGO wyjazdu (ja nie musze).

Ale te bzdury ktore Pani sadzi w artykule to mnie oslabiaja
(moze bym w nie uwierzyl, gdybym nadal byl w PL)

Tak wiec, bujac to my - ale nie nas.

Pozdrawiam

[mniklas5]

ktorzy pozostali na etapie "mycia garow", Ja tez mylem gary w Kanadzie 15 lat
tw USA i mu przez pol roku, mie widze w tym niz niezwyklego , nastepnie
studiowalem MBA i od 10 lat pracuje w firmach amerykanksivh i przez ostatnie
trzy lata jestem finacial manager , nie uwazam zeby to bylo cozs
nadzwyczajnego , prosta kolej rzeczy tym ktorym sie chce, , zona dorobilismy
sie sporego majatku przez te 15 lat, ale przede wszystkim mniej pracujemy i
wiecej wypoczywamy, teraz zatrudniamy Amerykanow ktorzy 'myja gary' dla nas i
tez to jest ich etap w zyciu. Gary myja nie tylko Polacy

A na dokladke powiedz otwarcie: w krajach anglo-

[lze_elita.71]

saskich i mycie garow nikogo nie hanbi, jesli sie je myje DOBRZE! A mozna
zostac celebrity jesli potrafi sie smacznie przygotowac zwyczajne parowki;)

[pilnikus]

Siedzę w Londku już prawie rok i nie mogę się nadziwić dlaczego Polacy łapią się za najprostsze pracę a szczytem ich marzeń jest praca w knajpie (o rany, ale to musi być fajowe...).
Mam jedynie pare rad dla osób się wybierających:
-determinacja, determinacja i jeszcze raz determinacja. Jak się chce można znaleźć w miarę prosto prace, ale trzeba chcieć. Irytują mnie osoby, które czepiają się już tutaj siędzących z prośbą o pomoc. Tak naprawdę liczą, że za nich się wszystko zrobi i załatwi, a jak to się mówi to jak sam nie zrobisz to nikt za Ciebie nie zrobi.Tacy najczęściej łapią się byle czego i wracają z podkulonym ogonem.
-szukajcie pracy w zawodzie lub biurze, najlepiej z Polski. Jeżeli napiszę się dobre CV, to można spodziewać się zaproszenia na rozmowę kwalifikacyjną (czasem pracodawca pokrywa wszystkie koszta z tym związane). Choć na początku dużej różnicy w zarobkach pomiędzy pracą fizyczną a umysłową nie ma, to ta druga jest zwykle o wiele łatwiejsza, luźna i przyjemna. U mnie w biurzę jest pełen luz, można się spóźnić nawet ponad pół godziny a nikt się nawet nie zorientuję ani nie zwróci uwagi. Relacje w pracy są bardzo w porządku.
-język, język, język - do znudzenia można powtarzać, ale jest on naprawdę ważny, tak samo jak akcent(!)
-przyjazd zaplanujcię, bo wyjazd w ciemno z myślą "jakoś to będzie" to najgłupsze co można zrobić.
Uważam, że naprawdę prosto jest znaleźć pracę w zawodzie. O wiele łatwiej niż za barem, w hotelu czy prostą pracę fizyczną. Najprostszę zawody są raczej wyeksploatowane w Londku i niewarto się tutaj kierować będąc nastawionym na ich szukanie. Jest to chyba najgorszę, co można zrobić, bo przeciętne stawki godzinowe w Londku w przeciągu 2-3 lat spadły o połowe dochodząc do stawki minimalnej. Za nią w Londku jest się w stanie tylko wegetować.

Dziennik powrotów Anny

[anitachica]

moj Boze jak dobrze to znam...

praca za 800 zl, brak sukcesow w poszukiwaniu nowej -w zawodzie, wspomnienia z
londynu gdzie robilam kanapki i szkolilam angielski... tesknota za normalnym
zyciem bez liczenia od pierwszego do pierwszego...

tylko na mnie nikt tam nie czeka...
luty 2007 - to i dka mnie data powrotu jesli tu dalej nic...

Dziennik powrotów Anny

[felixwb]

W całym tekście najbardziej uderza polska chora hierarchia wartości zawodów: w
dużym skrócie można ją podsumować tak, że w Polsce liczy się tylko ten, kto "ma
pracę w biurze". Najprawdopodobniej jest to cały czas pokłosie spustoszeń,
jakie w naszych umysłach poczynił komunizm - urzędnik był zawsze postrzegany
jako ktoś, kto ma władzę, może coś załatwić, itp. W Anglii znam wiele osób,
które na codzień parają się pracą fizyczną, a mimo tego nie są postrzegani
przez sąsiadów czy znajomych jako gorszy gatunek człowieka.

W Wielkiej Brytanii, ale również w innych krajach Europy Zachodniej, fascynuje
mnie otwartość społeczeństwa na inność, traktowanie każdego człowieka jako
kogoś wartościowego, nie posługiwanie się uprzedzeniami i stereotypami, które
tak powszechne są w polskiej zbiorowej świadomości. W tym zgadzam się w pełni z
autorką - w Polsce każdy musi wiedzieć, co sąsiad robi, z kim sypia i z kim ma
dzieci. Ba! W ostatnim czasie podobne zakusy zdaje się zdradzać partia rządząca
z przyległościami. Dlatego pewnie jeszcze długo do Polski nie wrócimy...

Chciałbym też rozprawić się z mitem, że Polakom wyjeżdżającym za granicę na
Polsce nie zależy. Dla przykładu zeszłej jesieni byliśmy oboje z żoną przy
urnie wyborczej 3 razy - szkoda, że większość polskiej "elity" intelektualnej
wolała spędzić czas na "grylu" - może w przeciwnym razie nie mielibyśmy przy
władzy dwóch takich...

Co do różnic w zarobkach - w Polsce nie zarabiałem najgorzej, tutaj na podobnym
stanowisku (menedżer ds. zakupów) mam jakieś 3 razy więcej w przeliczeniu. Moja
żona jednak po rocznym kursie na miejscowym college'u zarabia niemalże tyle
samo co w Polsce, tyle, że w funtach. W sumie więc wychodzimy finansowo
znacznie lepiej, zresztą najlepszym tego miernikiem jest fakt, że mieszkając we
Wrocławiu było nas stać, żeby raz na jakiś czas wyskoczyć w góry lub nad morze,
w najlepszym razie do Pragi, podczas gdy teraz na weekend możemy się wybrać do
Paryża, Lizbony czy Barcelony...

Smutne są też komentarze "prawdziwych Polaków", którzy każdego, kto wyjechał i
się do tego przyznaje, próbują na forach obrzucać wirtualnymi kamieniami i
nieco mniej wirtualnymi obelgami. Kładę to jednak na karb postępującej w Polsce
frustracji i tak niestety ludzkiego uczucia jak zazdrość...

Pozdrawiam wszystkich uczestników dyskusji, bez względu na miejsce zamieszkania,
Wojtek

[titta]

"I tu mamy różnicę między Londynem a gdańskim zaściankiem. Tam nikt na nikogo
> nie patrzy, nie obgaduje. Nikogo nie obchodzi, jak wyglądasz, czy jesteś
> samotna, czy masz dzieci, czy wronie gniazdo na głowie
Jak w kazdym duzym miescie, gdzie ludzie sa anonimowi i wykorzenieni - nie ma
sasiadek co jeszcze babke pamietaly, nie ma ciotek, nie ma rodzicow. Za to
relacje sa bardzo powieszchowne. W przypadku rodowitych Laondynczykow majacych
tam tez krewnych i znajomych krolika,to miasto jest takim samym zasciankiem -
byl ktos na imprezie rodzinnej? Zaraz sie dowie, kto za maz wyszedl, a kto nie
i dlaczego, ktora kuzynka nie ma gustu, kto ma dobrego fryzjera, a sam setki
razy bedzie zapytany czy na pewno dobra szkole wybral. Swiat wcale tak bardzo
sie nie roni.
Wiele osob wyjezdza i zachwyca sie wolnoscia i egzotyka. Po jakims czasie i to
staje sie zwykla proza, ludzie ktorych sie lepiej pozna, z ciekawych staja sie
zwyklymi, ze swoimi slabostkami. Nie mowie, ze to zle. Chodzi mi tylko o to, ze
to ze nie powinno byc to, ze gdzies jest ciekawiej, celem decyzji o wyjezdzie
same w sobie, bo po pierwsze, mozna sie rozczarowac, po drugie cale zycie bysmy
musieli przed czyms uciekac. Wszedzie dobze gdzie nas nie ma?

Kreci cie totalna obojetnosc ludzi i anonimowosc??

[magnusg]

Jestes innym obojetna wszystko jedno w jakiej sytuacji.Pozniej znajduja
dziadkow, ktorzy lezeli 2 lata w mieszkaniu martwi.Znajduja nie dlatego, ze
ktos za nimi tesknil czy ze ktos sie o nich martwil, tylko dlatego ze sie
rozkladaja i potwornie smierdza.

To i tak lepiej, nizli kilka dzieciecych trupkow w

[lze_elita.71]

beczkach po kapuscie, jak sadzisz? Dziadkowie choc swoje przezyli. A
nieboszczykowi to raczej wszystko jedno, GDZIE sie rozklada:)

Dziennik powrotów Anny

[feasibility]

Swietny artykul. Ja tez z tych co wyjechali. Skonczylam studia w 2003 r,
znalazlam prace w banku w Poznaniu i zaczelam snuc zycie - co tu duzo mowic -
obrzydliwe - nuda, dluzyzna, brak pieniedzy, presja ze strony otoczenia na -
rodzine, dzieci. Dostalam awans ale zrezygnowalam - postanowilam wyjechac do
USA - sama... jak palec... Nie mialam dokad pojsc z lotniska - to byla
najlepsza decyzja w moim zyciu. Znalazlam kierunek kariery, poznalam
wspanialych ludzi, sprecyzowalam plany na przyszlosc, jestem szczesliwym
czlowiekiem, wiem kim jestem i co chce robic- wcale nie musze jak najszybciej
wyjsc za maz etc, mam przyjaciol w wieku od 20 do 60 lat - kazdy zyje tak jak
chce i kocha zycie. Niedlugo wracam do Europy ale jeszcze nie do Polski - oj
nieee.... Nie bede sluchac, ze czas wyjsc za maz, ze homoseksualisci to to samo
co pedofile i ze zgwalcone kobiety powinny rodzic - nie!!!!

Dziennik powrotów Anny

[koninawburaczkach]

Wyjedźmy wszyscy, ludzie, niech tu zostaną same mohery i lepper.

---------------------------------
www.myspace.com/koelhybris

Dziennik powrotów Anny

[nastka.n]

Popieram decyzję o wyjeździe i życzę powodzenia wszystkim tym co jadą za
granicę i tym, którzy w Polsce szukają zatrudnienia. Ja muszę zostać jeszcze
przynajmniej rok, a boję się, że wtedy na wyjazd będzie już za późno, duża
konkurencja i problem z językiem.

Dziennik powrotów Anny

[kasiamasia]

Czesc Aniu
kibicuje tobie w twojej decyzji i zycze Tobie(Wam)powodzenia!!!!!!
Najwazniejsze w zyciu jest to zeby wiedziec kim sie jest i czago sie chce.
Przestan patrzec na swiat z perspektywy "polskiej" mentalnosci.
wiekszosci ludziom (specjalnie tym z Warszawy)
wydaje sie ze zyja w kulturalnym pepku swiata i w kraju o niestworzonych
mpzliwosciach!!!!!!!!!
Przykro mi ale to nieprawda!!!!!!
Urodzilam sie jakies 10 lat za piozno, nie udalo mi sie zalapac na
dotowane przez panstwo mieszkanie, samochody na talony i
nie bardzo moglam liczyc na wsparcie rodziny zyjacej w Polsce.
Natomiast co do rodziny zyjacej za granica uslyszalam
"pomozemy jezeli przeniesiesz sie na stale do Niemiec"
w innej sytuacji nie licz na to ze narzekaniem wzbudzisz
nasza chojnosc..........
Skonczylam studia magisterkie prawie 20 lat temu (chemiczne)
Uwazam ze to pewnie trudniejszy kierunek niz to co studiowalas.
Tak z presja rodziny wyszlam za maz (w wieku prawie 25 lat, sluchajac przez
ponad 4 lata, ze to nie moranlnie byc/Chodzic z tym samym chlopakiem przez tyle
lat). Problem polegal na tym ze ten meszczyzna mial 2 oblicza: jedno przed
slubem a drugie po slubie. Z kochajace, dbajacego zamienil sie w calkowitego
samoluba i klamce. Przez wszystkie lata wysluchiwalam jakim jest wielkim
polakiem i patriota, jak to nigdy nie bedzie emigrowal z kraju.
Jak zaczynalam swoja pierwsza prace moja pensja wynosila $8-10 miesiecznie
a para spodni lub butow kosztowala conajmiej miesieczna pensje.
Na mieszkanie czekalo sie 25 lat (ze spoldzielnie miszkaniowej).

Ku mojemu przerazeniu po 18 miesiacach pobytu w USA (staz naukowy)
nie wyobrazal sobie powrotu do "polskiego" zascianka......

Ja tez musze sie przyznac nie wyobrazalam sobie powrotu do kraju:
Moj oczekiwany przychod bylby $100-150 i moj maz "zaoferowal" mi
alimenty na 2 letnie dziecko w wysokosci $50(przeciez on nie mogl miec obciazen
finasowych w swoim nowym amerykanskim zyciu).

Tutaj miala w miare stala prace z pensja $30K na rok (14 lat temu)
wystarczajaca na wynajecie mieszkania, oplat za przedszkole i oplacenie rat za
nowy samochod. Moglam z tych pieniedzy zyc jak czlowiek(z moim dzieckiem)
i nie martwic sie czy mi wystarczy na jedzienie w danym miesiacu.
Teraz 14 lat pozniej pracuje w wyuczonym zawodzie z CV(do pozazdroszczenia),
ma wyjasnina sytuacje wizowa
mieszkam we wlasnym domu, stac mnie na wyjazd na urlop kazdego roku
(co drugi rok przyjezdzam do Europy)...... i teraz ja moge w sytuacjach
krytycznych wspomagac moja rodzine w Europie.
I to wszystko z jednej pensji, zajmujac sie i wychowujac samotnie syna
nastolatka.
Ale mam tez wielu " polskich znajomych", ktorzy tylko ciagle narzekaja,
ktorzy nigdy nie popracowali nad tym zeby nauczyc mowic sie po angielku
(nie mowic ze bez akcentu, ale chociaz gramatycznie porawnie),
ktorzy nigdy nie probowali znalezc pracy w wyuczonym zawodzie.
NA palcach jednej reki moge policzych tych, ktorzy wrocili do szkoly
zeby zrobic certyfikaty i ktorzy ne obawiali sie troche popracowac nad swoim
startem tutaj.
Nie wiem jak w UK, ale tutaj nie wolno zapytac o twoj status mazenski
nikogo nie in teresuje twoj status and checi na posiadanie dzieci.
Minus jest taki ze tylko niektorzy pracodawcy (ci powyzej 50 pracownikow)
sa zoobligowani do dania tobie urlopu macierzynskiego (6 tygodniowego)
i jezeli cie stac na bycie bez przychodu mozesz poprosic o kolejne 6 miesiecy.
ale tutaj tez mozna znalezc zlobki oferujace opeieke nad dzieckiem
6 tygodniowym. Wiem ze z punktu widzenia Europy jest to nieludzkie.....
Ale tutaj tez nikt nie patrzy na Ciebie w wieku 45 lat jako bezwartosciowego
smiecia. Za stary zeby pracowal, za mlody zeby umarl.
Normalni ludzie, w zawodach z wyzszym wyksztalceniem ucza sie cale zycie
przeszkalaja douczaja, przekwalifikuja.
jest to rzecza normalna.

W moim przypadku nie bardzo wyobrazam sobie powrot do kraju
jestem za stara...........z polskiego puntktu widzenia
Nie mam wystarczajacych oszczednosci, zeby wrocic do kraju
i nie pracowac przez nastepne 40 lat (genetycznie pewnie mam jeszcze tyle
moji dziadkowie dozyli ponych lat osiemdziesieciu paru)......


Aniu jeszcze raz zycze tobie sukcesu, i pewnie po paru latach
bedziesz wiedziala ze jak to w zyciu beda dobre i zle chwile
Z drugiej strony do Londynu nie jest tak daleko
rodzice moga cie odwiedzac (i ty ich) mozna wyslac dziecko(dzieci na wakacje
do Polski i tak miedzy nami nie wiesz jeszcze jak Europa bedzie za 10-15 lat.
Uwierz mi, wyglada ona kompletnie inaczej niz wygladala z polskiej perspektywy
przed 1989 rokiem.Wizy do kazdego kraju, paszporty w wydziale paszportowym
"wypozyczane" na twoj wyjazd tylko za zaproszeniem najblizszej rodziny,
lub sluzbowy a przyzwoleniem partii politycznej. Oddawane nie pozniej lub 2-3
dni po powrocie
z pewlym sprawozdaniem z kim rozmawialas na jakie tematy ...............
To tak jak opwiadanie mojej siostrzenicy o kartach na wszystko i nawet na
pieluchy (urodzila sie 21 temu). To tak jak opowiadaniu nam o czasach
stalinowskich i o II wojnie swiatowej............

[kawa_i]

fajny text. polecam do przeczytania i pozdrawiam autorke.