Nie będzie szkoły polskiej

[k.klopotowski]

Mój tekst ma nieco inny sens niż sugeruje Tadeusz Sobolewski. Nie
chcę żadnej propagandy, domagam się narodowego samokrytycyzmu,
uznania przez Polaków własnych błędów itp. Podaję link. Niech
czytelnik sam oceni.
klopotowski.salon24.pl/38635,index.html

Ta, już widzę te tłumy walące na ten „najlepszy fi

[toja3003]

Ta, już widzę te tłumy walące na ten „najlepszy film”; na pewno już
nielegalne kopie krążą po internecie a ludzie z wypiekami na
twarzach wyrywają sobie te kopie kiepskiej jakości byle tylko jak
najszybciej obejrzeć to dzieło. Ale oczywiście frekwencję można
zrobić. Wystarczy zrobić przymusowy spęd dziatwy szkolnej do kin w
ramach „powtórki z lekturki” i potem się okazuje, że mamy
kolejny „najlepszy film polski ostatnich lat”.

Mnie nie interesują teorie o funkcjach "opiekuńczo-pielęgnacyjno-
mecenasowskich" połączonych z "wczaso-kurso-konferencjami-
warsztatami" dla młodych, dynamicznych, dobrze zapowiadających się
artystów po 60-tce bez sukcesów.

Ja za moje podatnicze pieniądze chce właśnie takich sukcesów polskich
filmów jak mają Amerykanie!

Odpowiedź na pytanie dlaczego w PRL polskie kino
było ważne a teraz o wiele mniej jest
taka sama jak na pytanie
dlaczego ścinki gazet były w klozetach
bardziej popularne niż normalny papier toaletowy.

Teraz jest normalna konkurencja
i demokracja wyboru, także w sztuce.
I nagle okazuje się, że
teatr telewizji nie ma milionów
zwolenników tylko mała grupkę.

Podobnie jest w kinie.
Rzekome polskie superprodukcje
to widzowie w postaci dziatwy
szkolnej zapędzanej tam przez
szkolne lektury.

Jest jeszcze parę nie nakręconych rzeczy.
Np. pamiętniki Chryzostoma Paska
albo zapiski Galla Anomina.
Nakręcić to, zapędzic parę milionów
dzieciaków do kina i mowić o „sukcesie”.
A wszystko za nasze podatnicze pieniądze.

Każdy wytwór kultury musi być dla ludzi
a nie dla garstki reżyserów czy
krytyków, którzy mają specyficzne
potrzeby. Mogą mieć, tylko proszę
nie za moje podatnicze pieniądze.
Póki co sam chce decydować na co je wydaje.

[pm1966]

Czyli wedlug Ciebie sztuka ma sie jedynie klaniac rynkowi?

Czy naprawde uwazasz, ze Wajda, Kies'lu czy ktokolwiek z
tej 'garstki' nie mial ludziom nic waznego do przekazania?


toja3003 napisał:

> Każdy wytwór kultury musi być dla ludzi
> a nie dla garstki reżyserów czy
> krytyków, którzy mają specyficzne
> potrzeby.

Co to znaczy „kłaniać się rynkowi”? Kto ma decydow

[toja3003]

Co to znaczy „kłaniać się rynkowi”? Kto ma decydować o tym co jest
sztuką i na jakim poziomie?

A co to niby jest ta „sztuka wyższa”? Kto ma o tym decydować?
Demokracji w sztuce!

Uważam, że sztuka to cudowna rzecz,
pasjonuję się jej wieloma przejawami,
oszczedzę ich wymieniania tudzież
szczegółów aktywnego jej kreowania
np. w zakresie publikacji,
w tym poetyckich ale przede
wszystkim uważam, że najważniejszą
cechą znamionującą nasze człowieczeństwo
jest wolność i to musi dotyczyć także sztuki.

Nie może być tak, że ktoś mi sięga do kieszeni
i powiada, że to „na teatr”, którego ja np.
nie mam zamiaru oglądać. Ja również nie żądam żeby
ktoś do mnie dopłacał. Przecież to nie ma sensu.

Pasjonuję się golfem ale czy mam prawo powiedzieć
miłośnikowi piłki nożnej, której nie lubię: dawaj kasę, bo
ja "muszę, inaczej się uduszę"? Nie, sam
muszę sobie te przyjemności sfinansować.
Podobnie, nie chciałbym dopłacać do piłkarstwa;
kibic który się tym pasjonuje powinien wyłożyć
s w o j e pieniądze na stół.

Dlaczego inaczej miałoby być w sztuce? Kto ma
decydować, że coś jest „lepsze” i bardziej
godne istnienia? To może zrobić tylko
wolny człowiek. Nie można zmuszać kogoś
aby np. chodził do teatru miast do kina.

Jestem przeciwnikiem zmuszania do
płacenia abonamentu radiowo-telewizyjnego,
choc akturat należę do oglądaczy co ambitniejszych programów
(są jeszcze takie).

Jeśliby jednak te programy
miały zniknąć, trudno, wowczas musimy
zagłosować naszą portmonetką czy chcemy
aby istniały. I wtedy okaże się czy jesteśmy
gotowi zapłacić za to aby w poniedzialki
o 20-tej w telewizji był teatr czy też
wolimy holywoodzki film akcji.

Mam znajomego malarza, który powiedział,
że musi malować, że tylko to go pasjonuje.
I co z tego, skoro jego obrazy nie znajdują
nabywców, miewa czasami wystawy ale mnie się
jego dzieła też nie podobają. Dlaczego
mam finasowac jego sposób życia moimi podatniczymi
pieniędzmi?

Też chciałbym pisać co mi się podoba
i kasować cudze (społeczne) pieniądze
za możliwość drukowania, niezależnie
od nakładu. Uważam, że nie mam do tego
prawa.

[pako113]

Jakie sukcesy mają Amerykanie? Przecież jedynie ciągną kasę z
produkcji mało ambitnych typu "Legalna blondynka". Kina
ambitniejszego nie mają, chyba, że Sundance, ale to nisza... Jedyne
co mają świetne to seriale: mądre, poważne, dowcipne, rzeczywiście
ciekawe i niebanalne. Cały namysł nad rzeczywistością ulokowali w
serialach. Hollywood żyje obecnie z remaików europejskich filmów
(duńskich np "BRacia") i nie wierzę, że zrobia to lepiej od
Duńczyków.

Jakie „szmiry”? Popatrz sobie na dorobek amerykańs

[toja3003]

Jakie „szmiry”? Popatrz sobie na dorobek amerykańskiego kina,
podziwiany na świecie tak długo jak istnieje kino: od Chaplina,
braci Marx i Disneya, dzieła Wellesa, Spielberga czy Polańskiego,
cała paleta świetnych musicali, jak „Skrzypek na dachu”, „West Side
Story” czy „Hair”, klasyka westernu ze znakomitymi aktorami,
np. „Siedmiu wspaniałych”. Uważasz „Absolwenta” z Hoffmanem za
szmirę? A może dokonania Stanleya Kubricka? Przejrzyj choćby listę
amerykańskich filmów s-f, albo wojennych (Wietnam) albo weź tylko te
nagrodzone oskarami a znajdziesz tam wiele dobrych. Tak, oni kręcą
masę filmów więc jest też i masa szmiry ale dlaczego potrafią być
popularni na świecie? Dlaczego my w Polsce nie nakręcimy choćby
popularnej „szmiry”?

Nie będzie szkoły polskiej

[martakucharska]

W czerwcu złożyłam w PISF scenariusz o życiu i śmierci Grzegorza
Przemyka.Kilkoro filmowców po przeczytaniu gratulowało mi efektu
ponad rocznej pracy.Na napisanie scenariusza dostałam z PISF-u
stypendium, bo projekt uzyskał w swojej kategorii najwyższą ilość
punktów.Od czerwca nie mogę znaleźć nikogo,kto zająłby się
skierowaniem scenariusza do produkcji.Wydaje mi się,że problem nie w
tym,że nie umiemy spojrzeć odważnie na najnowszą historię. Takich
scenariuszy jest w byłej Agencji Scenariuszowej, a teraz w PISF-ej,
więcej. Są scenariusze pisane od lat dla Ministerstwa
Kultury.Szkoda, że w większości wypadków pokryje je kurz.Jest w tym
po prostu jakiś błąd. Boleśnie odczuwamy brak na rynku sztuki osoby
agenta, menadżera, jakiego dorobiły się już środowiska np aktorskie
czy estradowe.Dopokąd Agent nie zjawi się na rynku sztuki
każda diagnoza,czy "raport o stanie" nie będą kompletne.

[pako113]

Marto, to prawda... Nie wie lewica coczyni prawica... tam w
szufladach leżą scenariusze i nikt nie wie o nich. Zaproponowałem
internetowy katalog tych scenariuszy, żeby można było wejśc na
stronę i przeczytać, choćby streszczenia i sytuację prawna takiego
tekstu (czy jest na sprzedaż). Każdy producent, który miałby ochotę
zrobić coś ambitniejszego mógłby tam zajrzeć i wybrać co go
interesuje, a potem dogadać się z autorem. Równiez reżyserzy
szukajacy dobrego tekstu mieliby szansę zobaczyć co jest na "polskim
rynku" dostępne, co mogliby zrobić. Mam nadzieję, że ta inicjatywa
zostanie podchwycona (wszystkie teksty mają swoja wersje
elektroniczną i łatwo je umieścic w przestrzeni wirtualnej).
Pozdrawiam Cię Marto i życzę sukcesów. P.

Nie będzie szkoły polskiej

[wojcigr]

Oto kilka slow od cinefila. Kino polskie jest nudne, brukuje
odwaznych ponadczasowych tematow. Artysci skupiaja sie na tematach
zastepczych- bieda, pijanstwo,patologia, agresja- ciagle w tych
samych dekoracjach a la Walabrzych (Sztuczki). Albo filmy wloka sie
dlugo, artysci sami bawia sie przy robieniu (np zdjeciami,
dialogami, popisami aktorskimi)tak dobrze ze zapomnieli chyba o nas,
a widz sie nudzi. Najbardzej na Katyniu.
Tematy tabu - przerywanie ciazy, homoseklalizm, eutanazja, itp, ...
sa nieobecne. Autorzy scenariuszy - (w poszukiwaniu pieniedzy na
film ?)- czy chca sie przypodobac wladzy i sami sie cenzuruja? Jesli
artysci sa zaklamani -to co to za sztuka. A widz to widzi, i idzie
na film francuski albo amerykanski... bo epoka jest juz inna. Juz
dzisaj o tym sie mowi otwarcie. Kosciol, ze swoja hipokryzja nam
wystarczy.

Juz kilka mlodych osob (zwiazanych z filmem) powiedzialo mi -
najwiekszym problemem w polskim kinie jest pani Agieszka i jej
insytut. Trzyma twardo wladze, domaga sie promocji siebie samej przy
byle okazji, jak to nie po mysli filmowca to nie ma pieniedzy...
pieniadze sa natomiast zawsze zagwarantowane dla starej gwardi
filmowcow, nawet na kaszany.

[pm1966]

fakt, mimo, ze momentami b. upolityczniony, tekst p. Klopotowskiego
jest duzo glebszy niz to sugeruje p. Sobolewski


k.klopotowski napisał:

> Mój tekst ma nieco inny sens niż sugeruje Tadeusz Sobolewski. Nie
> chcę żadnej propagandy, domagam się narodowego samokrytycyzmu,
> uznania przez Polaków własnych błędów itp. Podaję link. Niech
> czytelnik sam oceni.
> klopotowski.salon24.pl/38635,index.html

Sobolewski, Sobolewski

[grba]

"Kolejne paszkwile Krzysztofa Kłopotowskiego na >>baronów<<
polskiego kina czytałem ze zdumieniem i niesmakiem".

"Powiem wprost: nie czułem wewnętrznej potrzeby, żeby oglądać film
fabularny o Katyniu. Po co? Wydaje się, że wszystko na ten temat
zostało powiedziane."