Czy mam oddać ojca do domu starców?

Droga Gazeto

[critic]

Nauczcie się w końcu, że nie ma czegoś takiego jak domy opieki - tylko domy
pomocy społecznej.

Taki szczegół, ale ogólnopolski dziennik powinien zwracać na to uwagę.

[ledzeppelin3]

Tylko skrajny ignorant o wyidealizowanej, naiwnej jak u dziecka
wizji świata może w imię "wartości rodzinnych" postponować i
pogardxzać "dzisiejszymi czasami".
Poczytaj don pedro choćby "Chłopów", jak traktowano ludzi starych. I
przestań zapluwać się w imię rodziny, bo charakterystyczna dla
naszej kultury gloryfikacja i idealizowanie rodziny przynosi więcej
szkody, niż pozytku.

???

[critic]

To a'propos mojego postu?

[ledzeppelin3]

> To a'propos mojego postu?

Nie, to do tajemniczego don pedra kilkanaście postów wyżej:D

[kocianna]

Critic, ależ są domy opieki. Wrzuć w wyszukiwarkę. W artykule nikt nie mówi, że
taki dom musi być państwowy...

[critic]

Nie ma w naszym prawodawstwie czegoś takiego jak "dom opieki". Nieważne, czy
jest państwowy czy prywatny - nazywa się to dom pomocy.

Wiem, że się czepiam, ale jeśli nie zwraca się na to uwagi to później pani w
Wiadomościach czy Faktach potrafi chlapnąć "dom opieki społecznej".

Tak samo jak w którymś odcinku CSI tłumacz zamiast "loci" powiedział "locusów".
Brr...

[titta]

To drugie to straszny blad gramatyczny :o A dom opieki to przyjeta
potoczna nazwa, co z tego ze wg. parawa obowiazuje inna. Czepiasz
sie ;)

Ci, co piszą ze nigdy...

[zielona.gumka]

Zdaje się, ze Ci co "nie wyobrazają sobie tego" to nie te osoby,
które mialy cokolwiek z taką sytuacją wspolnego.
Tylko ktoś kto to przezyl moze wiedziec o co chodzi.
Ja, jak na razie, nie mam tego problemu, a gdybym miala - nie
wiem... Po prostu nie wiem.
Byl natonmiast taki przypadek w moejej rodzinie i u znajomych.
Te osoby nie oddaly swoich rodzicow(matek z alzheimerem) do zadnego
zakładu (pewnie mialy takie same dylematy jak pani w artykule), ale
same teraz mówią, ze jesli one będą w takim stanie, to chcą być
przeniesione do zakladu opieki. To chyba o czymś świadczy??

Ludzie, ktorzy tego nie przezyli - nie zdajecie sobie sprawy jaka to
wykańczająca sytuacja.
Jak można tak latwo kogoś osądzac? To takie powszechne...

Nawiasem mowiąc ja sama nie wiem co ze mną bedzie na starośc, bo mam
dziecko niepelnosprawne(jedynaka), ktorym JA się zajmuje, a on się
mną nie zajmie...

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[rrs]

Istnieje pewien sposób, który pozwala na zajmowanie się osobą chorą
na chorobę Alzheimera. Należy jasno sobie powiedzieć, że nikt nie
jest w stanie zrozumieć, co przeżywamy (my opiekunowie), tego nie da
się opowiedzieć. Nie da się opowiedzieć, jak to jest, kiedy n.p.
osoba zdrowa nie może wychodzić z domu przez kilka lat (bo osoby
chorej nie można zostawić samej). Ale mamy przyjaciela, który może
nas zrozumieć. Jest to właśnie osoba chora. Wtedy wszystko się
zmienia. Przestajemy ze sobą walczyć. Osoba chora może nam wszystko
wynagrodzić. Na przykład może mnie nazwać Ratunka. Ludzie chorzy na
chorobę Alzheimera bardzo dużo rozumieją, więcej niż można sobie
wyobrazić. Nawet w zaawansowanej chorobie. Dlatego nie wolno do nich
ani przy nich mówić nic, co mogłoby ich obrazić, zdenerwować czy
przestraszyć. Należy im wszystko bardzo wyraźnie wytłumaczyć, wiele
razy. Wtedy nam pomogą. Należy normalnie z naszą osobą bliska
rozmawiać, tylko nie mówić o rzeczach smutnych. Nie włączać TV, bo
rzadko są tam programy pozbawione agresji. Lepsze jest radio i
odpowiednia stacja albo muzyka. Ważne są leki. O tym decyduje
lekarz, ale moim zdaniem dobre są leki przeciwdepresyjne, właśnie
wcale nie uspokajające, oczywiście inhibitory acetylocholinoesterazy
i dobra jest też memantyna (tylko jest bardzo droga). U innych osób
może inne leki, ale trzeba je dobrze wybrać. Ważne jest, aby osoba
nie była dodatkowo chora na jakąś chorobę somatyczną, n.p.
nadciśnienie, hypo- albo hyperglikemię, nerki, płuca, pić jak
najwięcej, krótko przechowywać żywność.
Zaznaczam, że opiekujemy się naszą bliska osobą we dwójkę i nie
wyobrażam sobie, że mogłabym to robić sama. Dlatego tak ważne
byłoby, aby osoby opiekujące się chorymi na chorobę Alzheimera
tworzyły jakieś grupy w danej dzielnicy czy mieście + wolontariusze –
wtedy można byłoby opiekuna odciążyć choć na godzinę, aby
mógł/mogła się choćby przespać.
Pozdrawiam wszystkich
R

Punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia

[mruwa9]

dopoki nie doswiadczy sie takiej sytuacji na sobie i na wlasnej
rodzinie. Na wlasnych, zaniedbanych dzieciach,chodzacych samopas, na
mezu, ktory w pewnym momencie podziekuje za wspolprace i znajdzie
sobie mniej zapracowana partnerke..wszyscy na tym skorzystaja.
Wielopokoleniowe rodziny, w ktorych ludzie rodzili sie, zyli i
umierali, nie przystaja do dzisiejszych czasow, Ja na starosc sama
chetnie przeniose sie do domu opieki (jesli dozyje), dzieci maja
prawo do troski o wlasne rodziny, wymaganei od nich dozywotniej nade
mna pieki uwazam za egoizm. Wybiore dom opieki, jesli bedzie taka
koniecznosc, wlasnie z milosci do dzieci. W takich czasach zyjemy,
taka cywilizacje tworzymy, ze jest to obecnie optymalne wyjscie. D

[niedobrawnuczka]

Zgadzam się z Tobą w 100% Jestem obecnie w takiej sytuacji,opiekuję
się babcią.Są lepsze i gorsze dni,w te gorsze często myślę o domu
opieki dla niej,powstrzymuje mnie tylko to,że od czasu do czasu wie
jeszcze co się z nią dzieje.Zawsze się bała szpitali,nie mówiąc juz
o takich domach.Jeśli dojdzie do tego,będę często przy niej,ale nie
kosztem mojej rodziny,tak jak dzieje się to teraz. Czasami jestem
już u kresu wytrzymałości,nie wiem jak to się skończy dla mojej
rodziny,być może się rozpadnie... Też doszłam do wniosku,że nikogo
nie skażę na przeżywanie takiej gehenny. Na starość przeniosę się do
domu opieki.Chciałabym zobaczyć co by napisali Ci którzy są
przeciwni domom opieki,gdyby naprawdę znaleźli się w takiej
sytuacji.Bez możliwości prowadzenia normalnego życia. 7 dni w
tygodniu samotnie opiekując się kimś,rezygnując z lepszej pracy,nie
mogąc poświęcać czasu swoim dzieciom i mężowi.Kiedy wszyscy powoli
by się od nich odwracali,bo nigdy nie mieliby dla nich czasu.Dzień w
dzień babrząc się w odchodach,walcząc o o to by chora
osoba,jadła,brała leki,dała się umyć i ubrać.Nie życzę im tego,ale
ciekawi mnie czy nie zmieniliby zdania...

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[netcon]

ojciec nie zyje, ale dzis, myslac o tym, nie potrafie sobie
wyobrazic ze moja mama siedzi sama w szarym pokoju, nie ma sie do
kogo odezwac, ze ostatnie lata spedzi w samotnosci..

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[krakuska60]

Z całym wielkim szacunkiem do autorki.To zdanie "Bo ja nie wiem, czy
będę potrafiła żyć z tym piętnem, że umarł sam, w obcym łóżku i z
pampersem " zrobiło na mnie największe wrażenie.Mam rodziców - 77 i
79 lat.....i BOJĘ SIĘ.Na razie są na "spowolnionym "chodzie".Nie
wiem, jak będzie dalej ale już wiem że nigdy, przenigdy nie oddam
żadnego z nich do takiej placówki.Nie oddam.I nikt i nic mnie nie
przekona do zmiany decyzji.Tak juz postanowiłam.Od dawna.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[stanley_fish]

Uważam, że nie ma nic złego w oddawaniu starszych ludzi pod opiekę domów
spokojnej starości. Trzeba tylko dokonać odpowiedniego wyboru i nie kierować się
jedynie ekonomicznymi względami. Tam mają medyczną opiekę, pielęgniarzy i
wolontariuszy, którzy się nimi zaopiekują lepiej, niż my w domu.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[weronikabulicz]

trudna decyzja, ale naprawde madre opinie - terapeutki i jezuity. trzeba
poruszac te tematy

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[nessie-jp]

Moi drodzy, o czym tu w ogóle mowa? Przecież człowiek ciężko chory POWINIEN być
pod specjalistyczną opieką 24 godziny na dobę! Nie pod niefachową opieką jednej,
zadręczonej kobiety.

Przez sentymentalizm i lęk przed tym, co ludzie powiedzą, niszczy się życie
kilku osób

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[zina20]

Tata chorował na raka, niestety nie udało nam się Go uratować. Nigdy
nawet przez chwile nie pomyslałam żeby oddać tatę do domu opieki czy
do hospicjum. Ciężko było, patrzyłam jak ucieka z Niego życie, ale
gdyby historia się powtórzyła postąpiłabym tak samo.

[nessie-jp]

zina20 napisała:

> Tata chorował na raka, niestety nie udało nam się Go uratować. Nigdy
> nawet przez chwile nie pomyslałam żeby oddać tatę do domu opieki czy
> do hospicjum. Ciężko było, patrzyłam jak ucieka z Niego życie, ale
> gdyby historia się powtórzyła postąpiłabym tak samo.

Zina, o czym ty mówisz?! Co ma wspólnego opieka nad zdrowym psychicznie, ale
ciężko chorym fizycznie człowiekiem, z opieką nad chorym psychicznie, ale
fizycznie silnym? Nie dostrzegasz różnicy? Czy twój tata atakował ludzi, czy
trzeba było pilnować, żeby nie uciekł, nie odkręcił gazu, nie zrobił sobie krzywdy?

[zina20]

doskonale wiem o czym mówię. tata miał raka mózgu. był jak dziecko.
nie poznawał nikogo, trzeba było go pilnować zeby nie zrobił sobie
krzywdy, wyrywał sobie kropówki, mówił od rzeczy, uciekał ze
szpitala oczywiście wtedy jak mógł jeszcze chodzić.

Moja historia i moje dylematy

[echtom]

Jestem "późną" jedynaczką, wychowaną w przekonaniu, że rodzice są
najważniejsi. Wyszłam jednak za mąż i urodziłam dzieci, a nawet
wyrwałam się na 9 lat z rodzinnego domu i miasta. W międzyczasie
rozpadło się moje małżeństwo i zostałam sama z 3 dzieci. Potem
wróciłam, bo rodzice stwierdzili, że już nie dają sobie sami rady.
Niestety, mój despotyczny śp. ojciec uznał, że teraz zastąpi
dzieciom ojca i zaczął stosować wobec wnuczek własne metody
wychowawcze. To, plus parę innych czynników związanych ze zmianą
środowiska, spowodowało koszmarne problemy wychowawcze, z którymi
nie potrafię sobie teraz dać rady. Po paru latach tata zachorował -
nie Alzheimer, tylko paraliż i demencja. Nie było tak źle, bo leżał
niecałe pół roku. Mama była wtedy jeszcze "na chodzie", opiekowała
się nim z pomocą moją i opiekunki (było nas stać, bo miał wysoką
emeryturę). Po jego śmierci mama wpadła w depresję i zestarzała się
w przerażającym tempie. Porusza się jeszcze samodzielnie i zrobi
wszystko wokół siebie, ja tylko wychodzę z nią na zewnątrz. Myślę
jednak z przerażeniem o dniach, kiedy przestanie wstawać z łóżka, a
ja (z chorym kręgosłupem) zostanę jako jedyna dorosła osoba do
opieki. Mama waży 30 kg więcej ode mnie i perspektywa dźwigania jej
jest mało realna. Jak jednak miałabym oddać ją do domu opieki, skoro
ojciec do końca był w domu? Najgorsze w tym wszystkim, że mam ukryty
żal do rodziców, że związali mnie szantażem emocjonalnym i wychowali
na swoją opiekunkę, zupełnie lekceważąc dobro własnych wnuków. Żal,
że kazali mi wracać, zamiast usiąść razem i zastanowić się, w jaki
sposób zorganizować im opiekę w domu. A jeszcze gorsza jest myśl, że
choć kocham mamę, mam świadomość, że dopiero po jej śmierci będę
naprawdę wolnym człowiekiem. Nie chciałabym, żeby moje dzieci kiedyś
tak myślały o mnie i choć to trudne, nie będę ich przymuszać do
opieki nade mną. Tak już jest, że dług zaciągnięty u rodziców
spłacamy, opiekując się własnymi dziećmi i to nie rodzicom powinno
się poświęcać całe swoje życie.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[tango9]

"zanim się przerwie srebrny sznur i stłucze się czara złota, i dzban się rozbije
u źródła, i w studnię kołowrót złamany wpadnie" - to z księgi pewnego
malkontenta. Przed śmiercią nie mamy szans. Jedyną naszą szansą to było
urodzenie się. Ale nie każdemu to dano. Niestety.

a ja powiem dwie straszne rzeczy

[doom_patrol]

To chyba nie do końca dobrze, że ludzie żyją tak długo.... bo
długość życia nijak ma się do jego jakości.

A po drugie - w książce "Nagi lunch" Williama Borroughsa opisana
jest tak zwana "duszonka" czyli sposób radzenia sobie rodziny z
obłoznie chorymi starymi ludźmi - zbierała się cała rodzina wokół
łożka chorego, wszyscy brali pierzyny, poduszki, futra itd. Rzucali
na łóżko i sami na tym wszystkim siadali - chory umierał, a wina (
odpowiedzialność ) rozpływała się po całej rodzinie.

Nie komentuję tego, ale kto wie...

[echtom]

No niestety - to pierwsze to skutek uboczny postępu medycyny. A przy
takim tempie rozwoju technologii nasze pokolenie będzie już mogło
praktycznie żyć wiecznie podłączone do rurek i monitorów.

[loyezoo]

Niestety nie przeczytałem wszystkich postów bo długie ale dodam coś
od siebie w temacie jako "znawca tematu".Pracuję w domu pomocy
społecznej.W tym domu każdy ma swój pokój z
łazienką,sprzątaczki,opiekę medyczną 24/h,super posiłki (wiem bo sam
korzystam)opiekunkę (jedna opiekunka ma kilka osób ale dochodzą
wolontariusze,studenci,stażyści)Oprócz tego terapie zajeciową m.in
dla alzheimer-ów,fizykoterapię,fizioterapię,sale gimnastyczną,dużo
imprez np.festiwale małych form,spartakiady (wiele wyjazdowych
oczywiście dla osób sprawnych)
Właśnie w tym tygodniu jest występ alzheimer-ów,będą śpiewać,mówić
wiersze etc.Tego typu terapia spowalnia chorobę,rodziny są
zachwycone poprawą.Alzheimerzy mają tu również tylko tzw. dzienny
pobyt.Są dowożeni i odwożeni przez nasze auta i tym sposobem rodziny
tych osób moga normalnie pracować a my tymi ludźmi się
zajmujemy.Niestety z tego co się orientuję to jedyny tego typu dom
dzienny w Polsce (jeden chyba prowadzą jeszcze jakieś siostry)

Na stałym pobycie nikt nie ma żadnych zakazów czy nakazów.Chyba że
wraca po 22.00 to musi zgłosić bo najzwyczajniej w świecie dla
bezpieczeństwa budynek jest zamknięty.

Moje meritum sprawy.Jeżeli jest tak źle w domach pomocy (może widać
nie we wszystkich)to dlaczego na pobyt stały czeka się na miejsce ok
4 lat?? (134 miejsca)Na pobyt dzienny dla alzheimerów najmniej pół
roku?

Ksiadz i terapeutka maja duzo racji

[przemek05]

Znalem pewnego profesora, wspanialego uczonego, autora swietnych
wykladow. Opiekowal sie swoja zona, ktora, w miare postepu choroby,
zachowywala sie coraz bardziej nieprzewidywalnie, np. uruchamiala
gaz, powodowala zagrozenie pozarem i wybuchem. Profesor musial jej
ciagle towarzyszyc, wpadal na uczelnie na krotka chwile, wkrotce nie
mozna bylo z nim o niczym innym rozmawiac, jak o jego chorej zonie.
Obserwowalem jego narastajace zmeczenie. Pewnego dnia - zmarl nagle,
gdyz opiekujac sie zona, zupelnie zaniedbal wlasne zdrowie, nie
badal sie, ignorowal symptomy wlasnej choroby.

Tak wiec przesada w tej dziedzinie prowadzi do absurdu. Sam nie
chcialbym byc przyczyna udreczenia moich bliskich (czy to po
chrzescijansku, bliskich zadreczac?). Jesli opieka nade mna bedzie
wymagala nieproporcjonalnie duzych wysilkow, sam zdecyduje o pojsciu
do domu opieki... niech tylko bedzie na poziomie. Bylem w takim
nieopodal Warszawy przy trasie poznanskiej, to wygodny pensjonat,
czysty, ze wspanialym ogrodem. Moze juz wczesniej zredaguje na
pismie odpowiednie rozporzadzenie, w razie, gdybym stracil pelnie
swiadomosci i nie byl w stanie wydac stosownego polecenia.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[zytamw]

Witam. Przeczytałam wszystkie posty ze łzami w oczach, ponieważ na
moje barki spadł ciężar towarzyszenia w tych ciężkich chwilach moim
obojgu rodzicom.Ojca z którym byłam bardziej związana emocjonalnie
pożegnałam 10lat temu do ostatniej chwili byłam z Nim trzymając Go
za rękę, umarł na raka.Ta śmierć bardzo osłabiła moja psychikę, do
dziś bardzo to przeżywam.Wtedy nie wiedziałam o tym, że moja ciężka
droga dopiero się zaczyna.Musiałam zaopiekować się 75letnią matką
mimo że była wtedy zupełnie sprawna fizycznie.Mój brat zabierał mamę
czasami na niedzielny obiad lub na święta po czym wracała do domu
bez grosza przy duszy.Takie święta kosztowały ją półroczną emeryture
(wszystkie koszty związane z utrzymaniem mamy pokrywałam z własnej
kieszeni).Taka sytuacja trwała przez 5lat, kiedy to ze względu na
pogorszenie się stanu zdrowia mamy jak również mojej sytuacji
finansowej, musiałam przejąc emeryturę mamy na jej utrzymanie.Od tej
chwili mój brat,a ukochany syn mamy odwiedził ją 2-krotnie mimo że
mieszka 4kilometry od nas, nie mówiąc już o tym że skończyło się
zabieranie mamy chociażby na jeden dzień.Siostra natomiast uważa, że
pracując przez cały tydzień w niedzielę ma prawo odpocząc. tak więc
na rodzinę nie mogę liczyć. Mama zawsze była osobą trudną we
współżyciu, nigdy nie mogłyśmy dojść do porozumienia. Zawsze
uważała, że cokolwiek zrobiłam to było źle i nigdy nie dane było mi
odczuć miłości i czułości matczynej.Jednak dla niej mając 36lat
zrezygnowałam z własnego życia aby zapewnić jej opiekę, ciepło i
spokojną starość.Myślałam że na starość spokornieje, ale niestety do
tego nieciekawego charakteru doszła cukrzyca,demencja, Parkinson i
schizofrenia, która przez wiele lat nie była zdiagnozowana.W tej
chwili mama nadal jest w miarę sprawna fizycznie, ale często potyka
się i przewraca a ja boję się, że się połamie.Nie potrafi usiedzieć
na miejscu przez pięć minut bez przerwy chodzi, chodzi nie tylko po
domu ale także po ulicy( niewielka wioska, mały ruch uliczny)i nigdy
nie wiem czy nie zapomni jak wrócić do domu.Nie mogę zabrać jej
klucza bo wtedy staje się agresywna, życzy mi wszystkiego co
najgorsze łącznie z tym "żebym zdechła".Kiedy muszę wyjechać po
zakupy, na poczte lub do banku nigdy nie wiem co zastanę po
powrocie.Ciągle myślę o tym ,że muszę wszystko załatwić bardzo
szybko i wracać do domu, a nie zawsze to się udaje.Kiedyś spóźniłam
się pół godziny i nie podałam posiłku o stałej godzinie, to mama
poszła do sąsiadki po jedzenie.Zawsze są kłótnie kiedy trzeba ją
umyć,przewietrzyć mieszkanie, posprzątać, nie pozwala dotykac swoich
rzeczy bo twierdzi że ją okradam,nie mówiąc już o tym co robi z
ubrudzonymi majtkami. Prowadzimy z mężem niewielką działalność
gospodarczą w związku z czym mąż jest cały dzień poza domem,kiedyś
pomagała mi 17-letnia córka zawsze na wekendy wracała z internatu do
domu żebym ja mogła wyjśc z domu i odpocząć, ale teraz mieszka i
pracuje(nawet w niedzielę) w mieście a my mieszkamy w wiosce
oddalonej 50kilometrów od tego miasta, więc na jej pomoc też nie
mogę liczyć.Jestem z mamą na okrągło sama. Wytrzymałam już 10lat nie
wiem jak długo jeszcze wytrzymam.Lekarz rodzinny wysłał mnie do
psychologa, a psycholog do psychiatry u którego jeszcze nie byłam i
boję sie pójść, bo jeśli przypisze mi jakieś silne leki to jak będę
wtedy funkcjonować? Jestem wykończona nie tyle fizycznie co
psychicznie.Jeśli ktoś wie jak wybrnąć z takiej sytuacji to bardzo
proszę o radę, jestem już u kresu wytrzymałości psychicznej.

[rrs]

Droga Zyto, przede wszystkim poszukaj dobrego psychiatry dla swojej
Mamy. Zdaje mi się, że ma w ogóle źle ustawione leki. Lekarzy, który
znaliby się na chorobie Alzheimera jest bardzo mało, spróbuj
poszukać przez www.alzheimer.pl/, tam można zadać pytanie
n.p. gdzie jest najbliższa placówka specjalistyczna. Pojedź tam
najpierw sama. Może któryś z lekarzy zechce zobaczyć Twoją Mamę.
Poza tym może jest coś, co Twoja Mama lubi czy lubiła, może jakiś
rodzaj muzyki, może n.p. nagranie choćby nabożeństwa, albo Trylogii,
albo Mniszkówny, cokolwiek. To mogłoby ją trochę uspokoić. Może
lubiła coś robić. A może zgodziłaby się Ci w czymś pomóc, n.p.
obieranie ziemniaków itp. Ja mówię zawsze, że musimy sobie pomagać,
bo ja nie dam rady zrobić wszystkiego.
Druga sprawa to czy nie dałabyś rady wynająć opiekunkę choćby nawet
na 3-4 godz. tygodniowo? To dużo daje. Można gdzieś wyjść, czy
pojechać i nie myśleć wciąż o tym samym. Dobrze działa także
sprawianie sobie czasem jakichś całkiem drobnych przyjemności.
Pozdrawiam ciepło
R

Ci co nie przeżyli...

[stedo]

nie wiedzą, nie są w stanie wyobrazić sobie co to znaczy opieka nad osobą chorą
psychicznie/np. na chorobę Alzheimera/,która jest sprawna,zdrowa fizycznie a
żyje jak roślina-jest takie stadium tej choroby.Nie potrafi się ubrać/ale
rozebrać ni stąd ni zowąd, owszem/,umyć,załatwić potrzeby fizjologiczne w
toalecie,jeść samodzielnie/bo nie wie że to co jest na talerzu to jedzenie i
trzeba to wziąć do ręki-nie mówiąc o użyciu sztućców- i włożyć do ust- bo nie
wie że ma usta/ spać/bo jest noc a łóżko do tego służy/ nie poznaje najbliższych
osób,jest agresywna,stanowi zagrożenie dla siebie i otoczenia.Jakiekolwiek
porównania z chorobą fizyczną czy opieką nad dziećmi mają się tutaj nijak.Ja
opiekowałam się matką chorą na Alzheimera przez 8 lat.Przez pierwszych 5 lat
dopóki jeszcze kojarzyła że tu gdzie mieszka to jest jej dom a osoby które widzi
to jej dzieci miało to jakiś sens/byłam ja, w weekendy siostra, prywatna
opiekunka,sporadycznie brat bo mieszkał w innym mieście/Jak straciła całkowicie
świadomość,nikogo nie poznawała,nie wiedziała jak się nazywa,w końcu straciła
zdolność mówienia/tylko niezrozumiałe dżwięki wydawała/ z ciężkim sercem
uznaliśmy że to nie ma sensu.Znależliśmy odpowiedni dom opieki prowadzony przez
siostry loretanki - opieka 24h, 2 os.pokoje z łazienkami,czysto, pielęgniarka
przez 24h.Mieszkała tam 2 lata nie zdając sobie sprawy -umarła mając 85 lat na
zapalenie płuc/wiosenna infekcja grypowa,która przeszła w zapalenie
płuc/Oczywiście każda tego typu sytuacja przebiega w sposób indywidualny, ale
generalnie uważam że osoby w takim stanie mają lepszą opiekę w takich
domach/jeśli są odpowiednio prowadzone/ niż w domach rodzinnych.Rodzina nie jest
w stanie zapewnić w domu opieki, to ponad siły,pomijając względy psychologiczne
Zgadzam się ze wszystkimi którzy tu opisywali swoje historie.Tak to wygląda.Ja
też nie chcę aby moje dzieci tak się ze mną męczyły. Gdyby do tego miało dojść
wolałabym póść do domu opieki.A ten don pedro to jakiś dzikus mentalny bez krzty
empatii a jego wywody to pseudo filozoficzno- moralny bełkot.

[echtom]

Właśnie, dla mnie też sens opieki w domu kończy się w momencie, gdy
chory przestaje poznawać ów dom i domowników.
A Don Pedro budzi moją agresję, bo nie cierpię, gdy do
ustanawiania "norm moralnych" biorą się teoretycy, którzy nie mają
pojęcia o realnym życiu. Tak jak w sprawie aborcji najwięcej do
powiedzenia mają księża i stare panny.

[jussi10]

Przyznam,że nie przeczytałam wszystkich wypowiedzi ale z wieloma tezami nie mogę
się zgodzić--np z taką która odbiera prawo głosu tym którzy nie przeżyli takiej
sytuacji i inni twierdzą,że nie mają o niej zielonego pojęcia.Moje poglądy nie
mają nic wspólnego z religią,jestem ateistką ale jedno wiem nie oddałabym moich
rodziców i to nie jest dla mnie żaden heroizm--tak jak oni mnie w
biedzie,chorobach,znoju nie oddali- tak jakich także nie oddam--a kryterium,że
sens opieki kończy się wtedy kiedy chory przestaje poznawać domowników jest nie
jest na miejscu --jak oddawałam moje 7 dniowe dziecko, chore na zapalenie płuc
do szpitala,na początku lat 90-tych gdzie nie było mowy o pozostaniu z nim to
rozpadałam się 1000 kawałków za drzwiami oddziału dziecięcego.Choć ono nie
rozpoznawało domowników,pewnie mnie ledwo kojarzyło;-)ale wiedziałam,że to nie
jest miejsce dla dla niego.
Ok-przyjmuję atak-i argumenty "g...no"wiesz nic nie przeżyłaś-nie zabieraj głosu!
Tylko wiem,że są rodziny samotne matki,ojcowie którzy wychowują chore
dzieci,przewlekle chore--i to też jest katorżnicza praca ale tak to już jest.i
tu nie chodzi o historię,normy moralne,bóg wie co jeszcze...

[nessie-jp]

Jussi - argument o "niepoznawaniu własnego domu" dotyczy tylko tego, że taka
osoba nie będzie już cierpieć z powodu opuszczenia swojego mieszkania, swojego
pokoju. Nie chodzi przecież o to, że jak ktoś nie poznaje, to go wyrzucamy. Nie
- ale JESLI jest tak, że ta osoba wymaga specjalistycznej czy po prostu
nieustannej opieki, to warto się zastanowić, po co zostawiać ją w domu. Tylko po
to, żeby samemu poczuć się lepiej? Argument sentymentalny - że będzie tęskniła
za domem - tu nie ma po prostu zastosowania.

No i jeszcze jedna sprawa. Pamiętaj, że choroby starości są najczęściej
nieuleczalne i postępujące. Jak myślisz, czy kobieta ważąca 55kg będzie w stanie
podnieść i umyć 70-kilogramowego mężczyznę? Zmienić mu pampersa?

[echtom]

Ci, co nie przeżyli, mają prawo się wypowiadać, ale z p o k o r ą,
nie autorytatywnie.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[rrs]

Życie człowieka składa się z dzieciństwa, młodości, wieku średniego
i starości. Żaden z tych okresów nie jest czymś gorszym i osoba w
żadnym wieku nie jest gorsza od osoby w innym wieku.
Osoby chore na chorobę Alzheimera to ludzie. Można się z nimi
porozumieć. Można wtedy zobaczyć, że są dzielni, że walczą. Nie
potrafią nam powiedzieć, co czują. Tylko krzyczą. Ale czasem zdarza
się, że powiedzą "Ja wiem".
Myślę, że potrzeba więcej informacji na temat tej choroby, więcej
specjalistycznych przychodni, wiekszej pomocy dla opiekunów. Wtedy
nie będzie to ponad siły, tak jak dla jednej osoby.

Ch. Alzheimera nie nadaje się do opieki w domu!!!

[w.zboralski]

Ludzie, zacznijcie logicznie myśleć: to 24 godziny na dobe opieki
przez 7 dni w tygodniu! Żadna rodzina tego nie wyrobi a w końcu
albo dziadek wypada z okna albo zabija innych gazem! W zamkniętym
ośrodku ma szansę na spokojną śmierć a nie na gwałtowne zejście w
jakimś dramatycznym wypadku, nago rozjechany na ulicy w nocy, bo
córka ze zmęczenia usnęła a dziadek poszedł w miasto nago o 2 w
nocy! Na pewno śmierć w pampersie w obcym łóżku jest lepsza od
tego, prawda? A poza tym on już nie jest tym kim był przed chorobą -
nie ma w nim już żadnych relacji do członków rodziny!

[jussi10]

Boże chroń mnie od takiej logiki...Powtarzasz jakieś brednie-już nie poproszę
Cię o statystyki odnośnie wypadków z udziałem chorych na Alzheimera--ale powiedz
skąd dysponujesz taką ponurą wiedzą--ja wychowywałam przez ost 3 lata małe
dziecko sama i chciałabym zobaczyć Twoją minę o Waszą reakcję gdybym nagle
ogłosiła,że nie mogę się nim zająć bo już jestem tak zmęczona (a byłam
nieraz),że padam na twarz i dla jego dobra,żeby sobie czegoś nie zrobił jak usnę
nad talerzem oddam go do domu opieki nad dziećmi.

[iluminacja256]

A czy to dziecko wazyło 80 kg , podczas gdy ty wazyłaś 50? Czy mycie tego
dziecka, polegało na 2 godzinnym tłumaczeniu, ze teraz sie umyjemy,
dantejskich scenach dotarcia do mycia w domowo zrobionym brodziku( bo do wanny
nie da rady, bo jak? )- kolejna godzina najmniej i wreszcie odprowadzaniu i w
tym momencie - kupa, po 4 godzinach mających na celu umycie? Albo jeszcze
inaczej - sadzamy w brodziku i idziemy na sekundę, bo ktoś puka do drzwi, a w
tym momencie babcia wstaje i wywala sie z całej siły , uderzajac głową o scianę
? Albo nagle w nocy babcia coś sie przypomina i idzie do WC, po czym nadeptuje z
całej siły psu na brzuch i depcze dalej, więc pies w odruchu obronnym ją gryzie?
Albo nad ranem spotyka sie babcię nagą , w rogu pokoju, umazaną w odchodach - a
przeciez do cholery kiedyś tzreba też spać. Czy małe dziecko skarzy sie sasiadom
przez okno , z e jest bite i znienawidzone, bo własnei powstała taka wizja w
glowie?

Nie ma najmniejszej płaszczyzny porównania wychowywania małego dziecka i
opieki wobec człoweika dorosłego, chorego , z demencją, otepieniem , Alzheimerem
, często na pól bezwładnego, a do tego wazącego wiecej niz opiekun.

[rrs]

Na wszystko są sposoby (jest książeczka Stowarzyszenia
Alzheimerowskiego).
1.Problemy z kąpielą znikną, jeśli będzie to robione regularnie,
dość często, wtedy zajmie to 30 min. (niestety nie wiadomo, czy
można osobę przyzwyczaić ponownie, na pewno można to kontynuować,
jeśli się to długo robiło wcześniej).
2.Upadki w łazience – albo poręcze zamykane, albo najlepiej zwykłe
krzesło.
3.Wypróżnianie – pampersy albo podkłady (moim zdaniem te ostatnie są
lepsze),
4.Nocne spacery – przystawić do łóżka fotele albo założyć barierkę.
W całkowitej ostateczności dobrze dobrany przez lekarza środek
nasenny, bardzo ostrożnie, b. małe dawki.
5.Konfabulacje o znienawidzeniu – mówić do niej cichym głosem,
zawsze łagodnie, z uśmiechem, wtedy nie odbierze tego jak atak.
6.Zmiana pampersa na leżąco – po co kiedy przecież chodzi?
7.I znów do znudzenia powtarzam, skonsultować z lekarzem leki, może
trzeba zmienić.

Czy mam oddać ojca do domu starców?

[wardog1]

No nie, po pierwszych słowach tego artykułó, dochodzi się już do wniosku, 30 lat
za za... za kim ? przecież w nowokapitalistycznej polsce to chyba nie jest
zbrodnią korzystać z usług. usług w tym przypadku opieki nad rodzicem, którym
się niema czasu samemu zająć.
przykre to, ale czasem nieuniknione.

dworu juz nie ma, ani gumna

[przemek05]

Aurorzy wielu wypowiedzi nie zauwazyli, ze warunki zycia w ostatnich
dekadach zmienily sie diametralnie. W czasie mojego dziecinstwa bylo
jeszcze sporo ciotek, ciotek-babek, itp, ktore trzymaly sie rodziny,
same nie pracowaly zawodowo i byly gotowe do swiadczenia uslug
opiekunczych. A teraz, uklad spoleczny dworu czy gumna (jak to
okreslono w komentowanym artykule) juz sie wyczerpal. Nastepne
pokolenie ciotek-babek pracuje, jest "na swoim" i nie jest juz "do
uslug". Kto wiec ma sie opiekowac osoba, ktora nie jest w stanie
sama wstac z lozka? Dzieci, ktore pracuja zawodowo, caly dzien nie
ma ich w domu i maja swoje potomstwo? Przeciez to nierealne - musza
to robic wyspecjalizowane osoby za wynagrodzeniem, niezaleznie od
tego, czy taka opieke zorganizuje sie w domu czy w osrodku dla
seniorow.

[ewa1125]

Masz racje,nikt nie zauwazyl tych,ktorzy opiekujac sie
najblizszymi,nie pracuja,tak jak ja.Ubezpieczenie mozna miec jesli
sie jest zarejestrowanym jako bezrobotny,ale lat pracy do emerytury
nie przybywa.Jest opcja,ktora umozliwia zatrudnienie sie jako
opiekun takiej osoby,ale to wydatek ok 300zl(na ubezpieczenie i
inne) przy "zarobkach"600zl,czyli 3/4 etatu. Ten "zarobek"to to,co
powinna nam zaplacic osoba,ktora nas zatrudnia,czyli nasz
podopieczny.Ten wydatek 300zlotowy,tez pokrywa nasz opiekun.Od
lekarki,ktora opiekuje sie moja babcia,slyszalam o rozwiazaniu
szwedzkim,gdzie tym,ktorzy sie opiekuja kims z rodziny,daje sie
zatrudnienie jak np.pielegniace srodowiskowej.Chorym opiekuje sie
ktos bliski,ktoremu jednoczesnie liczy sie to jako prace.Moim
zdaniem jest to w miare rozsadne rozwiazanie,bo po pierwsze nie robi
z takiej opieki posiewcenia,a po drugie przy niewydolnym systemie
opieki panstwowej,czy drogiej prywatnej,stwarza warunki do tego,by
rodzina wziela na siebie te opieke.U nas niestety,duzo sie mowi o
rodzinie,ale rozwiazan ulatwiajaccych rodzinne zycie,brak.

Dzieci oddawane sa do przedszkola

[ypsilon123]

... i jakos nikt nie zalamuje nad tym rak. A nawet sie tlumaczy, ze
fachowa opieka pedagogiczna, ze kontakt z rowiesnikami itd.
Moim zdaniem, w wypadku osob starszych, wymagajacych szczegolnej
opieki, oddanie do domu opieki jest najlepszym wyjsciem dla obu
stron. W Polsce powstaje przeciez coraz wiecej naprawde dobrych
domow opieki.
Nie zawsze bowiem najwieksze oddanie i poswiecenie opiekunow
rodzinnych jest w stanie taka opieke dac. Pomijajac juz koszty
emocjonalne i psychiczne osoby opiekujacej sie.

Ja osobiscie, nie chce byc na starosc ciezarem dla mojego
potomstwa. I wiem, ze zaakceptuje przeniesienie sie do domu opieki.
Bo dzieci rodzimy dla nich samych, a nie dla siebie.
--

Nie oddawać,nie oddawać,zrobić wszystko co

[amator]

zrobić wszystko co w Twojej mocy, by tego nie zrobić.
Po zrobieniu czegoś takiego, nie da się żyć,wyrzuty sumienia zjedzą
Cię jak rak.Nie za rok nie za dwa , ale Cię dopadną.O ile jesteś
człowiekiem..........