Orędzie Kamińskiego lepsze niż spot Kurskiego

[1julia11]

Jedno i drugie było bardzo dobre.
Zwłaszcza spot Kurskiego był bardzo dobry, mimo iż Pan Prezydent
miał później zastrzeżenia. Spot Kurskiego - dopowiedział
niedowiarkom, że Traktat Lizboński trzeba zabezpieczyć.
Zarówno rząd jak i sejm - na oślep pędzą - do kąd? do czego?
Jeszcze 20 państw ma się ustosunkować - im się nie śpieszy. Do końca
roku daleko - mają czas.
Tym bardziej, że oto deputowany Niemiec zaskarżył Traktat Lizboński,
że ogranicza demokrację. Blady strach padł na liberałów i libertynów
z Brukseli.
Zobaczymy jak to się skończy. Co by to było, gdyby to był Polak i w
dodatku z PiS. Koniec świata. Szkoda gadać. Apokalipsa. Stan wojenny
wprowadziłby tym razem Tusk, Komorowski, Sikorski, Klich i
Schetyna.

1julia11.Leki zażyłaś? To ważne w twoim stanie !

[manasonta]

pilnuj regularności w leczeniu, bo widzisz co wygadujesz!

Na tzw. prawicy mamy ZOO czyli menażerię.

[mlasskacz]

.

[1zorro]

ona i pare innych z PISuarowego KCPISuar podobnie na tym forum
bredzi.....

Kaczyńscy są antyeuropejscy

[acc4]

To ludzie tkwiący mentalnie w XIX wieku. Jarosław jest przy tym
największym cynikiem, jaki chodził po ziemi (oczywista oczywistość,
że nie ma to nic wspólnego ze wzrostem). Nie wierzy w nic, a już
najmniej w swoją rewolucję moralną, którą chciał robić z Lepperem,
Netzlem, itp. Negocjował traktat, bo chodziło mu wyłącznie o
europejską kasę, gdyż błędnie zakładał, że porządzi w Polsce przez
najbliższe lata. Teraz, kiedy rządy Kaczyńskiego odeszły
bezpowrotnie w przeszłość, ujawnił prawdziwe - antyeuropejskie
oblicze. Zgoda prezydenta na ratyfikację, to desperacka próba
ratowania szansy na reelekcję (podpisu jeszcze nie złożył, możliwe
są wszelkie wolty). Niestety, odetchniemy od widoku Kaczyńskich
dopiero po roku 2010.

Matka Tuska - Pani Ewa Tusk o Kurskim

[1sejmowy]

Pani Ewa Tusk - matka premiera Tuska - w GW z dnia 24 marca (tak,
tak w Wielki Poniedziałek) w artykule wyjaśniła sprawę dziadków
Donka. Kurski miał rację - nie dodał niczego od siebie, nie skłamał
w niczym. A wręcz przeciwnie, Pani Ewa w szczegółach (no nie do
końca) podałą dzieje drugiego dziadka Donka. Otóż - on z drugi po
ochotniku do Wehrmachtu z kolei budował kwaterę w Ketrzynie dla
Hitlera. Po katastrofie (zawalił się jeden z sufitów - jak pisze GW)-
Hitler osobiście poklepał go po plecach w czasie wizyty w szpitalu.

Być serdecznie poklepanym przez Hitlera - to wyjątkowa sprawa. W
Polskiej rodzinie nad wyraz małoprawdopodobna. A jednak.

Pani Ewa - o Kurskim: - "znielubiłam go".

[marcowsky]

nie znasz historii pomorza to sie nie wypowiadaj.Ojciec Henryka Jankowskiego
polegl za rzesze na ukrainie.Moj dziedek w armii kajzera zostal ranny na
bialorusi a w 1918 walczyl w powstaniu wielkopolskim.Tesc mojego kolegi plywal w
krigsmarine po Adriatyku.Wujek kolegi walczyl pod Stalingradem-wrocil z ZSRR w
1956,przezyl tylko dlatego ze ciagle mowil ze jest Polakiem.Wszyscy sa
Polakami.Polacy z pomorza zostali obywatelami reszy bez swojej zgody,wezwanie do
stawienia sie w armii niemieckiej bylo obowiazkiem, wiesz co by sie stalo z
rodzina i osoba ktora by sie nie zglosila do armii w np.1940 lub 1943?Slyszales
nazwe Schtuhof?
A artkuly w gazetach czytaj ze zrozumieniem.

[maaac]

On nawet zakłamuje to co było w wywiadzie. Już chyba zwolennicy PiS
to mają we krwi, że prawda im przez usta nie przejdzie. Chyba, że
przez pomyłkę jak to było z "białym/czarnym" Kaczyńskiego.

Orędzie Kamińskiego lepsze niż spot Kurskiego

[1gracja1]

Również uważam że spot Kurskiego był bardzo dobrym pod względem
dydaktycznym i percepcji społecznej. Kamiński - pokazuje
progresywnie możliwości perswazji i uszczegółowienia tego co media
często ucinają z braku czasu lub innych przyczyn - nie zawsze
zrozumiałych.
Nie potrafili w najmniejszym stopniu w sposób jasny wypowiedzieć się
Zalewski, Ujazdowski, Selin, Polaczek - szkoda ich, zmarnowali
karierę. Zawiść - zazdrość - w dodatku bezinteresowna - to wada
Polaków. Nie czytali i nie znają pewnie dzieł Melchiora Wańkowicza.
On to o bezinteresownej zazdrości wiele napisał.

i nikt nas nie przekona, że białe jest białe, a

[abhaod]

czarne czarne....
www.youtube.com/watch?v=ExKWyLATNz0

Odzyskać młodzież

[chilly]

Ta nowomowa.. Nieustannie czytam o odzyskiwaniu a to młodziezy, a to
inteligencji. Żeby cos jednak odzyskiwać, to najpierw trzeba to
mieć. To oczywista oczywistość.

Orędzie Kamińskiego lepsze niż spot Kurskiego

[nabrok]

PISiory to wyjątkowo obłudni i kłamliwi osobnicy!. Latem 2005r. w mediach publicznych mydlili oczy POPIS-em i "przyjaciołach z Platformy", a następnie zapierniczali do Torunia i razem z ajatollahem OjDyr'em Grzybem "zatapiali Platformę" i wygadywali takie treści o PO, które nie przystoją zwykłym przyzwoitym ludziom (a co dopiero "przyjaciołom"!). Najczęstszymi i najgorliwszymi w opluwaniu PO w Radyju byli: Bielan, Kamiński, Kurski, Ziobro i paru jeszcze "harcowników" No a potem były "przyjacielskie gesty" czyli: pustoszejące lodówki, spadające pluszaki, dziadek z Wehrmachtu, Poska solidarna kontra liberalna itp. podobne "znaki pokoju".
I TEN CYNICZNY TYPEK ŚMIE TERAZ MÓWIĆ O ZAUFANIU! CÓŻ ZA OHYDA!!!
-----
Prawo i Sprawiedliwość --> prawo prawem, a sprawiedliwość musi być po stronie PIS-u !!! :)

Obludnik to ty POwcu

[2_x_duck]

> PISiory to wyjątkowo obłudni i kłamliwi osobnicy!. Latem 2005r. w mediach publi
> cznych mydlili oczy POPIS-em i "przyjaciołach z Platformy", a następnie zapiern
> iczali do Torunia i razem z ajatollahem OjDyr'em Grzybem "zatapiali Platformę"
> i wygadywali takie treści o PO, które nie przystoją zwykłym przyzwoitym ludziom
> (a co dopiero "przyjaciołom"!).

Klamiesz i tyle. Ciekawe co gadali w tym RM latem 2005 co??

Najczęstszymi i najgorliwszymi w opluwaniu PO
> w Radyju byli: Bielan, Kamiński, Kurski, Ziobro i paru jeszcze "harcowników" N
> o a potem były "przyjacielskie gesty" czyli: pustoszejące lodówki, spadające pl
> uszaki, dziadek z Wehrmachtu, Poska solidarna kontra liberalna itp. podobne "zn
> aki pokoju".

To byla kampania wyborcza, a PO tez nie przebieralo w slowach. Niesiolowski,
Komorowski i ta cala banda POwskich opluwaczy

[funny5]

Przeciez nabrok nie klamie i podaje argumenty a ty tylko bijesz piss-
piane

Niemożliwe...

[allspice]

Niemożliwe,że wróciło zaufanie między PO a PiS...to tylko wrazenie
rzecznika PiS.

między PO a PiS wróciło minimalne zaufanie :)))

[a.k.traper]

Znowu propaganda się rozkręca, to PO wyciągnęło ręke do prezydenta
podczas gdy PiS spychał go w szambo. PO stara się nie iść droga
konfrontacji, to było widac nawet podczas debaty Tusk - Kaczyński
gdzie Jarosław sam sie pogrążył. Niedługo zapewne przeczytamy wywiad
jak to PiS pracował nad poprawieniem stosunków z PO i je wymusił na
Tusku

Kamiński i Kurski - to nieprzeciętni publicyści

[1sejmowy]

Kamiński i Kurski - trzymajcie się zdrowo. Jesteście nieprzeciętni w
najwyższej klasie publicystów w naszym kraju i UE.
Ale dla rozpalonych głów niektórych dyskutantów dla uporządkowania
tego wątku dziadkowo-tuskowego przedstawiamy rozmowę z Panią Ewą
Tusk - kopia z GW z dnia 24 marca. Przyjemnej lektury.

Coś z mężczyzny Page 1 of 6
Coś z mężczyzny Gazeta.pI
I Roman Daszczyński 2008-03-23, ostatnia aktualizacja 2008-03-20
12:47:28.0
Rozmowa z Ewą Tusk, matką premiera Donalda Tuska: Zawsze można to
pokazać w krzywym zwierciadle: jeden dziadek premiera Tuska byt w
Wehrmachcie, drugi stracit zdrowie, budując gtówną kwaterę Hitlera.
Tyle że obaj byli Polakami, a ich serca nie bity dla Hitlera. Ani
ja, ani mój syn nie mamy się czego wstydzić.
Jak to jest być matką szefa polskiego rządu?
Zwyczajnie. Ot, więcej powodów do dumy. Dwójkę dzieci przyzwoicie
wychowałam, Donka i o dwa lata starszą Sonię. Ich ojciec umarł
młodo, przeżyliśmy trochę trudnych lat. No więc teraz mam ciut
satysfakcji. Z obydwojga jestem dumna.
Naprawdę nic się nie zmieniło w pani życiu, od kiedy syn jest
premierem? Może ma pani choć lepszą opiekę lekarską?
Nie, po co mi? Przez lata byłam sekretarką w Akademii Medycznej w
Gdańsku, mam zaufanie do naszych lekarzy. Teraz słyszę, że Wałęsa aż
do Ameryki jechał, żeby sobie wstawić rozrusznik serca. Po co?
Przecież mamy w Gdańsku świetnych fachowców. Jak w październiku
miałam operację, to tutaj, w naszej Akademii Medycznej. I jestem
zadowolona.
W październiku Donald Tusk premierem jeszcze nie był, ale znanym
politykiem zdecydowanie tak. W szpitalu dali pani choć osobny pokój?
Nie, mały pokoik z dwoma łóżkami. Ciasno, że szkoda gadać. Ale
dajmy spokój. Jestem w domu i żyję życiem zwyczajnego polskiego
emeryta.
Zupełnie zwyczajnego?
No, przecież pan widzi. Stuletni dom z czerwonej cegły wybudowany
dla kolejarzy. Żadne luksusy. Trzeba się do mnie gramolić na trzecie
piętro. Trzy pokoje z kuchnią i łazienką, bez żadnych rewelacji.
Mieszkamy z córką Sonią, wnuczką Basią i moim drugim mężem
zwyczajnie. Dostaję 1100 zł emerytury, reszta domowników dokłada
swoje i jakoś wiążemy koniec z końcem.
Zawsze może pani poprosić syna o wsparcie.
Nie muszę prosić, sam mi daje na rehabilitację. Zresztą niewiele
potrzebuję. Wystarczy mi radość, to, że mogę Donka zobaczyć w
telewizji. Poza tym on niemal w każdy weekend przyjeżdża do Sopotu i
po drodze wstępuje do mnie. Zostawia za drzwiami całe swoje
premierowanie.
o czym wtedy rozmawiacie?
Najmniej o polityce. Głównie sprawy rodzinne. Ostatnio
rozmawialiśmy o Michale, moim najstarszym wnuku, który ma plany
małżeńskie.
Interesuje się pani w ogóle polityką?
Tyle co wszyscy. Jak telewizja pokaże coś ważnego albo śmiesznego,
to sobie dyskutujemy w rodzinie. Niedawno bardzo mi się podobało,
jak na spotkaniu ze studentami ktoś zapytał Donalda, czym się różni
od Jarosława Kaczyńskiego. Donek na to: „Wystarczy, że jestem
blondynem, czy mam również wstać?”.
Ale chyba nie zawsze jest z czego się śmiać? Na przykład Jarosław
Kaczyński, który mówi, że premier Tusk ma wilcze oczy albo zęby, że
coś złego z niego wychodzi...
To mnie akurat szczerze rozbawiło.
Przy ataku na „dziadka z Wehrmachtu” już nie było chyba wesoło?
O nie, bardzo przykro. Nie chodziło o mojego ojca, lecz o teścia -
Józefa Tuska - ale powiem szczerze, że Jacka Kurskiego znielubiłam
za to, co wygadywał. Jakby nie znał historii Pomorza, nie rozumiał,
w jak upokarzającej sytuacji byli tu Polacy podczas wojny. A może
jest jeszcze gorzej? Może świetnie zna historię, ale
niesprawiedliwie zaatakował, bo zależało mu tylko, żeby Donaldowi
zaszkodzić?
Jednak dziadek Tusk służył w Wehrmachcie...
Gdy III Rzesza zaczęła przegrywać wojnę, wielu zostało z przymusu
wcielonych do hitlerowskiej armii. Potrzebowali mięsa armatniego, to
brali, kogo popadnie. Politycy, którzy przy okazji wyborów
prezydenckich uderzyli w pamięć o moim teściu, są ludźmi podłymi
albo potwornie głupimi. Że teść uciekł z Wehrmachtu do polskiego
wojska, to już było

dla nich mniej ważne. Więc powinni się dowiedzieć, co z nim i jego
najbliższymi działo się 1 września 1939. Co się działo?
Teść Józef Tusk był urzędnikiem państwowym kolei w Wolnym Mieście
Gdańsku, a te w całości były pod polskim zarządem. Niemcy zrobili z
kolejarzami „porządek” już w pierwszych godzinach. Tuskowie
mieszkali z piątką małych dzieciaków w Gdańsku, w rejonie
dzisiejszej ulicy Kartuskiej. Teściową Juliannę z tymi maluchami
naziści po prostu wyrzucili na ulicę. Józefa aresztowali i wywieźli
do obozu koncentracyjnego Stutthof. Do Wehrmachtu trafił w 1943 lub
44 roku.
Co w czasie wojny działo się z Julianną i jej dziećmi?
Przez rok pomieszkiwała kątem u różnych krewnych. Dzieci musiała
rozdzielić, bo sama nie dawała rady. Przy niej
została dwójka najstarszych, pozostałe były u rodziny. Pod koniec
1940 roku dostała pracę w Sopocie, jako księgowa
w małym przedsiębiorstwie wyrabiającym środki higieny. Firma
załatwiła dla niej pokój na poddaszu. Józef wrócił z
wojny pod koniec lata 1945 roku. Zostali już na tym poddaszu, tylko
je powiększyli, żeby było normalne mieszkanie.
Pani rodzice też pochodzili z Wolnego Miasta Gdańska?
Tak Tata, Franciszek Dawidowski, pracował jako dyżurny ruchu na
dworcu Gdańsk Główny, ale jego życie to był futbol. Grał na pozycji
bramkarza, najpierw w Sopockim Klubie Sportowym (Zoppoter Sport-
yerein), potem w polonijnej Gedanii Gdańsk. Należał do Związku
Polaków w Sopocie. Przystojny, wysportowany, dziewczyny za nim
piszczały. Dosłownie. Moja mama pierwszy raz zobaczyła go właśnie na
boisku, w trakcie jakiegoś meczu, była na widowni z koleżankami.
Chodziła dumna, że właśnie ona go zdobyła.
Mama była Kaszubką?
-Nie, rodowitą Niemką. Anna, z domu Liebke. Pracowała jako
korektorka w sopockiej gazecie, oczywiście niemieckojęzycznej.
I zakochała się w Polaku?
- Zakochała się w przystojnym chłopaku z Sopotu, a to, że był
Polakiem, nie miało znaczenia. Tylko jej mama, czyli moja babcia,
Otylia, zaprotestowała: „Jeśli wyjdziesz za tego polskiego cara, to
nie chcę cię znać”. Mama zlekceważyła groźbę, więc babcia Otylia
spuściła z tonu, ale mojego tatę zawsze traktowała z rezerwą.
A dziadek?
- Dziadek Albert nie żył od wielu lat.
Rodzeństwo pani mamy nie kręciło nosem na Polaka w rodzinie?
- Nie, mówimy o drugiej połowie lat 20. Nie było jeszcze nazizmu i
tej całej nienawiści do wszystkiego, co polskie. Sopot był w
granicach Wolnego Miasta Gdańska, Niemcy stanowili 80 procent
mieszkańców, a Polacy byli po prostu sąsiadami. Nie istniała bariera
językowa, dzieciaki w szkołach uczyły się po niemiecku.
W którym roku pani rodzice wzięli ślub?
- W 1929. Mieli czwórkę dzieci. Ja urodziłam się w trzydziestym
czwartym.
Co pani pamięta ze starego Gdańska, jeszcze przed wojenną zagładą?
- Najbardziej lubiłam dwa domy towarowe na rogu Długiej i Tkackiej.
Jeden należał do Sternfelda, drugi do Freimana.
Było w nich coś wyjątkowego?
- Piękne były, z wielkimi oknami wystawowymi. Mnie oczywiście
najbardziej interesowały lalki.
Miała pani taką lalkę?
- Oczywiście, nawet dużą. Dostałam ją od mojego wujka Leona
Lalowskiego, gdy jeszcze było Wolne Miast o Gdańsk.
Z takim nazwiskiem wypadało, żeby sprezentował mi lalkę. Jego
dzieci: Ewa, Brygida i Wojtek, do dziś żyją w
Trójmieście. Lalkę miałam chyba do 1950 roku.
Zakupy w domach towarowych nie były wtedy niczym nadzwyczajnym?
- Nie, mój ojciec przyzwoicie zarabiał, jeszcze w gdańskich
guldenach. Po wybuchu wojny tak dobrze już nie było, stracił pracę,
zapisali go do najniższej, czwartej grupy. Na ubraniu musiał mieć
dużą naszywkę z literą”P”, czyli Polak. Na spacerze prosiłam: tata,
zasłoń tę literę szalikiem. A on: „Nie, ja tego

[1sejmowy]

1sejmowy napisała:

> Kamiński i Kurski - trzymajcie się zdrowo. Jesteście nieprzeciętni
w najwyższej klasie publicystów w naszym kraju i UE.
> Ale dla rozpalonych głów niektórych dyskutantów dla uporządkowania
> tego wątku dziadkowo-tuskowego przedstawiamy rozmowę z Panią Ewą
> Tusk - kopia z GW z dnia 24 marca. Przyjemnej lektury.
cd. artykułu
Mama była Kaszubką?
-Nie, rodowitą Niemką. Anna, z domu Liebke. Pracowała jako
korektorka w sopockiej gazecie, oczywiście niemieckojęzycznej.
I zakochała się w Polaku?
- Zakochała się w przystojnym chłopaku z Sopotu, a to, że był
Polakiem, nie miało znaczenia. Tylko jej mama, czyli moja babcia,
Otylia, zaprotestowała: „Jeśli wyjdziesz za tego polskiego cara, to
nie chcę cię znać”. Mama zlekceważyła groźbę, więc babcia Otylia
spuściła z tonu, ale mojego tatę zawsze traktowała z rezerwą.
A dziadek?
- Dziadek Albert nie żył od wielu lat.
Rodzeństwo pani mamy nie kręciło nosem na Polaka w rodzinie?
- Nie, mówimy o drugiej połowie lat 20. Nie było jeszcze nazizmu i
tej całej nienawiści do wszystkiego, co polskie. Sopot był w
granicach Wolnego Miasta Gdańska, Niemcy stanowili 80 procent
mieszkańców, a Polacy byli po prostu sąsiadami. Nie istniała bariera
językowa, dzieciaki w szkołach uczyły się po niemiecku.
W którym roku pani rodzice wzięli ślub?
- W 1929. Mieli czwórkę dzieci. Ja urodziłam się w trzydziestym
czwartym.
Co pani pamięta ze starego Gdańska, jeszcze przed wojenną zagładą?
- Najbardziej lubiłam dwa domy towarowe na rogu Długiej i Tkackiej.
Jeden należał do Sternfelda, drugi do Freimana.
Było w nich coś wyjątkowego?
- Piękne były, z wielkimi oknami wystawowymi. Mnie oczywiście
najbardziej interesowały lalki.
Miała pani taką lalkę?
- Oczywiście, nawet dużą. Dostałam ją od mojego wujka Leona
Lalowskiego, gdy jeszcze było Wolne Miast o Gdańsk.
Z takim nazwiskiem wypadało, żeby sprezentował mi lalkę. Jego
dzieci: Ewa, Brygida i Wojtek, do dziś żyją w
Trójmieście. Lalkę miałam chyba do 1950 roku.
Zakupy w domach towarowych nie były wtedy niczym nadzwyczajnym?
- Nie, mój ojciec przyzwoicie zarabiał, jeszcze w gdańskich
guldenach. Po wybuchu wojny tak dobrze już nie było, stracił pracę,
zapisali go do najniższej, czwartej grupy. Na ubraniu musiał mieć
dużą naszywkę z literą”P”, czyli Polak. Na spacerze prosiłam: tata,
zasłoń tę literę szalikiem. A on: „Nie, ja tego nie zrobię”. Nie
zabili go, bo mama była Niemką. Został wywieziony na roboty
przymusowe.
Dokąd?
Do Kętrzyna, pracował jako robotnik przy budowie Wilczego Szańca.
Był w brygadzie z angielskimi jeńcami i Polakami. Doszło do
katastrofy budowlanej, bodajże zawalił się jakiś sufit. Wśród
rannych był mój tatuś, położyli go w szpitalu polowym. Stracił oko,
miał zmiażdżoną nogę. Któregoś dnia cały personel medyczny zaczął
zachowywać się tak, jakby szedł na defiladę. I nagle - do sali
wchodzi Hitler. Sala była duża, a on chodził od łóżka do łóżka i
podawał chorym rękę. Tata leżał obok kolegi Polaka. Obaj powiedzieli
sobie, że za żadne skarby nie podadzą Hitlerowi ręki, więc udawali
umarlaków. Tata zezował tylko przez przymrużone oko, co się dzieje.
Hitler podszedł do jego łóżka, lekko się nachylił, zobaczył, że stan
jest ciężki, i tylko poklepał tatusia po ramieniu.
O, to już wyobrażam sobie, jak któryś z polityków PiS mówi z
przekąsem: „Mojego dziadka Adolf Hitler po ramieniu nie poklepywał”.
Nie obawia się pani takich reakcji?
- Zawsze można to pokazać w krzywym zwierciadle: jeden dziadek
premiera Tuska, ze strony ojca, był w Wehrmachcie, drugi, ze strony
mamy, stracił zdrowie, budując główną kwaterę Hitlera. Tyle że obaj
byli Polakami tak jak tysiące innych Pomorzan, jak tysiące Slązaków.
lich serca nie biły dla Hitlera. Mój ojciec nie nosił na ubraniu tej
dużej litery „P” dlatego, że taka była moda. Nieraz na ulicy napluto
mu w twarz z powodu tej litery. Czasy były potworne. Ani ja, ani mój
syn nie mamy się czego wstydzić.
To było takie ważne dla pani ojca: nie podać Hitlerowi ręki?
- Jako dziecko też się dziwiłam, mówiłam: „A co by ci szkodziło?”.
Ale on odpowiadał: „Wstydziłbym się do końca życia”. To żenujące, że
dziś próbuje się wykorzystać te trudne, poplątane losy do
politycznych rozgrywek przeciw Donkowi.
Już się chyba nie próbuje.
- Myśli pan? Donkowi ktoś powiedział niedawno, że wciąż szukają.
Chcą koniecznie udowodnić, że jesteśmy Niemcami. Szkoda, że do mnie
nie przyszli, nie mam nic do ukrycia. Może pradziadek by im się
spodobał? Ojciec mojej mamy Albert Liebke zginął na froncie w Rosji
w lutym 1915 roku, w jakiejś miejscowości Kamion.
Warmii pruskiej?
- Tak - a w jakiej miał zginąć, skoro był Niemcem? Brat mojej mamy,
wujek Artur, też poległ w Rosji, w kwietniu 1942, podobno 60
kilometrów od miejsca gdzie zginął ich ojciec. Obaj dostali w
brzuch. Do tego mogę jeszcze dodać, że siostra mojego ojca Maria, a
więc moja rodzona ciocia, była na pokładzie „Wilhelma Gustloffa”,
gdy w styczniu 1945 roku został storpedowany przez radziecki okręt
podwodny.
Tam zginęły tysiące ludzi. Woda była lodowata, wyłowiono tylko 800
żywych osób. Uratowała się?
- Nie. Ani ona, ani trójka jej małych dzieci. Ocalał tylko jej
najstarszy syn, ale imienia nie pamiętam. Po wojnie mieszkał
w Niemczech, podobno już nie żyje.
Widziała pani, jak w 1945 roku Gdańsk walił się w gruzy?
- Nie widziałam, bo mieszkałam z rodzicami w Sopocie. Ale któregoś
wieczoru dorośli pokazali mi wielką czerwona łunę na niebie. Płonął
Gdańsk. Pojechałam tam później, latem. Robiłam z mamą herbatę dla
mężczyzn pracujących przy rozbiórce ruin na ul. Długiej.
Dorośli nie dziwili się, że Gdańsk jest tak mocno zniszczony, a
Sopot prawie nietknięty?
- Między sobą mówili, że to zrobili Rosjanie. Gdańsk był oczywiście
zniszczony podczas walk, ale nie tak bardzo. Spalili go później.
Sopot jednak ocalał...
- To prawda. Radzieccy żołnierze spalili jedynie kasyno gry i dwa
hotele przy „Monciaku”, jedne z ładniejszych budynków w mieście.
Było trochę innych zniszczeń, ale to nic w porównaniu z Gdańskiem.
Ludzie bali się Rosjan?
- Tak, bo oni robili, co chcieli. Latem 1945 poszłam do lasu z
mniejszymi dziećmi i Dorotą, koleżanką ze szkoły, trzynastolatką,
ale wyrośniętą Spotkali nas Ruscy, ją zabrali, a mnie z dzieciakami
kazali uciekać. We czterech lub pięciu zgwałcili porzucili biedną na
mrowisku. Zaraz po tym jej rodzina spakowała się, wszyscy wyjechali
do Niemiec. Żadna z moich koleżanek z czasów wojny, z ulicy i ze
szkoły, nie została w Polsce. Wszystkie wyjechały i nie miałam już z
nimi kontaktu.
Gwałty były normą w zachowaniu czerwonoarmistów?
- Nie, oni różni byli. Oficerowie - raczej porządni. Obok naszego
domu, na Jana z Kolna, była radziecka komendantura. Pamiętam, że raz
zabili krowę i podarowali nam kawał mięsa. Było to w czasie, gdy do
jedzenia mieliśmy tylko kilka ziemniaków. Ale po tym koszmarze w
lesie miałam do Rosjan uraz. Do dziś za nimi nie przepadam.
Czego się jeszcze baliście?

- Chorób. W Gdańsku i Sopocie mnóstwo ludzi umarło na tyfus, bo
leków nie było.
Rodzice chcieli wyjechać do Niemiec?
- Mama i babcia chciały, w końcu były Niemkami. Obie jednak zostały
w Gdańsku, bo tata stanowczo powiedział, że nigdzie nie pojedzie.
Był pod tym względem nieugięty. Ja chciałam wyjechać, bo dzieci w
szkole swastyki na tornistrze mi rysowały. Słabo mówiłam po polsku,
więc przedrzeźniały mnie. Uratowała mnie wtedy moja nauczycielka
pochodząca z Wilna, dobra, kochana. I tata mnie uratował, bo zaczął
odprowadzać mnie do szkoły w swoim kolejarskim mundurze.
Przecież nie miał nogi. Codziennie przychodził o kulach?
- Nogę miał, ale niesprawną Chodził o jednej kuli. To nie trwało
miesiącami, dzieciaki w końcu

[1sejmowy]

1sejmowy napisała:

> 1sejmowy napisała:
>
> > Kamiński i Kurski - trzymajcie się zdrowo. Jesteście
nieprzeciętni
> w najwyższej klasie publicystów w naszym kraju i UE.
> > Ale dla rozpalonych głów niektórych dyskutantów dla
uporządkowania
> > tego wątku dziadkowo-tuskowego przedstawiamy rozmowę z Panią Ewą
> > Tusk - kopia z GW z dnia 24 marca. Przyjemnej lektury.
> cd. nr 2
dzieciaki w końcu zrozumiały, że zachowują się podle, i dały spokój.
Kiedy poczuła się pani dobrze w polskim Gdańsku?
- W 1950 roku, gdy skończyłam szkoły i po polsku mówiłam, jakbym z
Warszawy przyjechała Miałam 16 lat, dostałam pracę w dobrym sklepie
mięsnym, przy „Monciaku”.
A jak pani trafiła do pracy w gdańskiej Akademii Medycznej?
- To było pod koniec lat 50., gdy już miałam dzieci. Praca w handlu
nie jest wygodna dla młodej matki, więc trzeba było coś wymyślić.
Moja mama była tylko salową w Akademii, ale lekarze ją szanowali.
Zapytała, czy nie znalazłoby się miejsce dla jej córki. I znalazło
się w sekretariacie kliniki psychiatrii, u profesora Tadeusza
Bilikiewicza. Przepracowałam tam 41 lat, na emeryturę przeszłam pod
koniec lat 90.
Polski personel szpitala wiedział, że pani mama jest Niemką?
- Oczywiście, przecież ona zaczęła uczyć się polskiego dopiero po
wojnie, miała wtedy 38 lat. Mówiła ze złym akcentem, myliła
końcówki. Jeden lekarz dokuczał jej z tego powodu, ale pozostali
byli przyzwoici. Po kilku latach zrezygnowała z pracy, bo jeden z
adiunktów poprosił ją, by się zajęła wychowaniem jego córki.
Zarabiała dwa razy więcej niż w szpitalu.
Do kiedy żyła?
- Do 1988 roku. Pochowaliśmy ją tak, jak chciała, z pamiątką po
ukochanym bracie Arturze, tym, który zginął na wojnie
w Rosji. Włożyliśmy mamie do trumny jego zaplamiony krwią notes.
Macie jakąś rodzinę w Niemczech?
- Prawie wszyscy po wojnie zostali w Trójmieście. Wywieziona została
tylko kuzynka męża, Ingrid. Mieszkała w NRD,
w Lipsku, teraz w Frankfurcie. Byłam u niej dwa czy trzy razy. Ona
ma teraz czternastoletnią wnuczkę, która w ogóle
nie mówi po polsku, ale chwali się przed swoimi niemieckimi
koleżankami, że jej wujek jest polskim „kanclerzem”.
Jak poznała pani swojego męża?
- Na początku lat 50. Był przyjacielem mojego starszego brata Henia,
przychodził do naszego domu. Był o cztery lata starszy ode mnie.
Od razu wpadł pani w oko?
- Nie, przecież młoda byłam. On najpierw mojej mamie wpadł w oko.
Grzeczny, miły, zwracał się do niej z wielkim szacunkiem. Też
kolejarz, bo moja rodzina i Tuskowie to byli głównie kolejarze. Mama
uważała, że takiego kandydata na zięcia to ze świecą szukać.
Zaręczyny były 23 stycznia 1954 roku. Po prostu przyszedł i bez
owania w bawełnę zapytał, czy za niego wyjdę.
Kiedy był ślub?
- W listopadzie, oczywiście w Sopocie, w kościele św. Jerzego, tym,
co stoi przy początku „Monciaka”. Zamieszkaliśmy
w Gdańsku, w mniejszym pokoju u moich rodziców na Szczecińskiej. W
większym spali rodzice i moi dwaj bracia.
Siostra przeniosła się do cioci.
Najpierw urodziła się wam Sonia?
- Tak, w lipcu 1955 roku. Gdy miała roczek, dostaliśmy to
mieszkanie, w którym teraz jestem. Tu byliśmy, gdy się urodził
Donek, pod koniec kwietnia 1957.
Dlaczego akurat imię Sonia?
- Po prostu podobało mi się.

Donek imię dostał po ojcu?
- Zgadza się.
Przypomina ojca?
- Trochę, jest po nim niesamowicie rodzinny. Już od kilkunastu lat
siedzi w Warszawie, ale na sobotę i niedzielę prawie zawsze wraca do
domu. To są wyjątkowe sytuacje, gdy zostaje w stolicy. Ta jego
rodzinność jest chyba właśnie po ojcu. Mój mąż raz był
przygotowywany w Warszawie do operacji serca. Była zaplanowana na
środę, ale dwa dni wcześniej uciekł do domu. Mówił, że nie mógł
wytrzymać, widział umierających i było mu tak strasznie żal, że może
nas więcej nie zobaczyć.
Wrócił do szpitala?
- Nie. Kilka lat później było drugie podejście, ale wyszło, że
schorzenie nie nadaje się do operacyjnego usunięcia. Co jeszcze ma
syn po ojcu?
- Myślę, że skłonność do zajmowania się polityką. Mąż miał kolegę, z
którym ciągle dyskutowali. Gdy umarł Stalin, oni wpadli na pomysł,
że będą jeździć na Kaszuby, chodzić po chałupach i uświadamiać
ludzi, jakim złem jest komunizm, i że śmierć Stalina niewiele w tym
wszystkim zmienia. To było na początku naszego małżeństwa.
Kaszubom chyba nie trzeba było specjalnie tłumaczyć. Do kołchozów
raczej nie dali się zapędzić, w ramiona komunistów też się nie
garnęli, trzymali się Kościoła.
- Donald z kolegą znajdowali takie miejscowości, gdzie było komu
tłumaczyć. Obaj byli nawiedzeni. Jak mi mąż powiedział, że trzeba
ludziom oczy otwierać, jaka jest prawda, to myślałam, że z krzesła
spadnę. Kłótnia była:
Zobaczysz, komuniści tak ci oczy otworzą, że się nie pozbierasz.
Nieszczęście sprowadzisz na całą rodzinę. Uległ mi, więcej się tym
nie zajmował, ale w domu do końca sobie politykował. Nie cierpiał
komunistów.
Coś jeszcze?
- Tak, taki gest ręki. Gdy w telewizji widzę, jak Donek wysuwa przed
siebie dłoń z uniesionym wskazującym palcem.
To jest po jego ojcu. Coś takiego: 0, przepraszam, ale . I jeszcze
to errr, gdy mówi, to charakterystyczne dla
Tusków, jego stryj Rajmund wymawia podobnie. Nic więcej po ojcu w
Donku nie ma, bo to wykapany dziadek -
Franciszek Dawidowski, czyli mój tata. Jest tylko szczuplejszej
budowy.
Po dziadku Dawidowskim ma to zamiłowanie do futbolu?
- Tak, myślę, że takie sprawy są po prostu w genach. Jak Donek
organizuje mecze polityków w Sopocie, to na tym boisku, na którym w
latach 20. trenował jego dziadek. Donek grał od małego tu, pod
domem, na trawnikach. Dosłownie od rana do wieczora mógł kopać
piłkę, kiedyś nawet wybił komuś szybę w oknie. I od domu niedaleko
jest do stadionu Lechii, więc został kibicem. Ciągle z zachrypniętym
gardłem chodził, tak dopingowali swoją drużynę. Na szczęście wtedy
jeszcze takiego bandytyzmu na stadionach nie było, więc się o niego
nie bałam.
Donek to był łobuziak. Jak nie szybę piłką wybił, to z kolegami
ognisko w piwnicy rozpalił. Zupa mu nie smakowała, to potrafił ją
przez okno wylać, sąsiadce piętro niżej szyby przez to obryzgał.
Ciągle przychodził z podwórka z potłuczonymi kolanami i łokciami.
Pewnego razu zszedł z rowerkiem do piwnicy, chyba jechał tym ciemnym
korytarzem, przewrócił się prosto na potłuczone akwarium, które
zostawił sąsiad. Krew się lała, wybiegłam z dzieciakiem na rękach na
ulicę, zatrzymałam przypadkowy samochód. W pogotowiu zszyli mu nogę
i założyli gips. Powiedzieli, że niewiele brakowało do przecięcia
tętnicy, dziecko by się w tej piwnicy po cichu wykrwawiło.
Twardy.
- Nie, po prostu ruchliwe dziecko. Pewnego lata pojechali z Sonią na
kolonie, Donka wyposażyłam w nowe dresy. Wkrótce przychodzi list od
Soni: Poszliśmy na jagody i Donek swój dres mocno pobrudził, całą
noc płakał. Więc jaki tam twardy? Dzieciak po prostu.
Jakie były relacje Donka z ojcem?
- Zwyczajne. Mąż był wymagający, trzymał dzieci krótko. Jak chłopak
coś zbroił, to mógł dostać pasem, który zawsze wisiał za drzwiami w
kuchni. W czasie choroby mąż dużo gorączkował, wypijał całe litry
wody gazowanej. Donek codziennie po szkole chodził z domu aż pod
halę targową i wymieniał butelki z syfonem, takie szklane. Koledzy
wołali chodź grać w piłkę, a on z tymi butelkami. Szybko dojrzał po
śmierci ojca.
W którym roku umarł?
- Pogrzeb był w lutym 1972 roku, na cmentarzu katolickim w Sopocie.
Śnieg leżał. Sonia się rozpłakała i za żadne
skarby nie chciała wejść do kaplicy. A Donek, choć 15 lat nie miał
skończonych, twardo stał przy trumnie. Nie płakał,
był skupiony. Pomyślałam wtedy, że w tym drobnym chłopcu jest już
coś z mężczyzny.
Potem wyszła pani za mąż po raz drugi.
- Tak, ale nie od razu. 14 lat po śmierci męża po

[1sejmowy]

1sejmowy napisała:

> 1sejmowy napisała:
>
> > 1sejmowy napisała:
> >
> > > Kamiński i Kurski - trzymajcie się zdrowo. Jesteście
> nieprzeciętni
> > w najwyższej klasie publicystów w naszym kraju i UE.
> > > Ale dla rozpalonych głów niektórych dyskutantów dla
> uporządkowania
> > > tego wątku dziadkowo-tuskowego przedstawiamy rozmowę z Panią
Ewą
> > > Tusk - kopia z GW z dnia 24 marca. Przyjemnej lektury.
> > cd. nr 3
Tak, ale nie od razu. 14 lat po śmierci męża pojechałam na Kaszuby,
na działkę do siostry i szwagra. Obok swój
domek budował pan Wacław, inżynier ze Stoczni Północnej.
Przypadliśmy sobie do gustu. Sonia nie chciała najpierw tego
zaakceptować, powiedziała, że „po jej trupie”. Donkowi było „wsio
ryba”. Dziś Wacław i moje dzieci mają bardzo dobre relacje. 0, jeśli
ktoś w tym domu naciąga Donka na rozmowy o polityce, to właśnie
Wacek.
Na podwórku dzieci miały jakieś przykrości ze względu na babcię
Niemkę albo kaszubskie pochodzenie?
- Nigdy. Dla dzieciaków to nie miało znaczenia. Donek i Sonia byli
wychowywani jak inne dzieciaki. Byli po prostu z miasta.
Dzieci nauczyły się od pani niemieckiego?
- A gdzie tam! Wciąż świetnie mówię po niemiecku, ale nie chciały.
Mogły też nauczyć się języka od mojej mamy. Ale mała Sonia krzyczała
mi: „Nienawidzę Niemców, nienawidzę!”. W telewizji puszczali
wtedy „Czterech pancernych”, na podwórku chłopcy bawili się w
strzelanie do hitlerowców Dopiero pod koniec ogólniaka przyszła
powiedzieć, że chce się poduczyć, bo może by poszła na germanistykę.
Ucieszyłam się, uważałam za lekkomyślność, że mogła uczyć się
języka, a nie chciała.
Syn nauczył się niemieckiego?
- Tak, ale później niż Sonia, gdy już studiował historię. Powinien
sobie poradzić, jeśli pojedzie do Niemiec jako turysta. Jak
dowiedziała się pani, że syn działa w studenckiej opozycji?
- 0, to była niezła historia. Tam, gdzie pracowałam, na psychiatrii,
był mocno partyjny lekarz, Ludomir Zgirski. Poszedł
w górę, zrobili z niego wicewojewodę. Któregoś dnia przychodzi do
mnie i prosi o rozmowę. Mówi, że widział
dokumenty, z których wynika, że Donek jest w grupie spiskowej i że
grozi mu niebezpieczeństwo, bo mają w swoim
środowisku esbecką wtykę. Mówił: „Służba Bezpieczeństwa wszystko o
nich wie, wszystko. Niech pani ostrzeże syna,
ale nikomu nie mówcie o tym, bo mnie razem z wami na Syberię
wywiozą”.
Przyzwoicie się zachował.
- Bo to w gruncie rzeczy był przyzwoity człowiek. Od tego czasu
zresztą nie mierzę „komuchów” jedną miarą. Byli lepsi i gorsi, a że
służyli złej sprawie, to wszyscy wiemy.
Co zrobił Donek, gdy mu pani powiedziała o donosicielu?
- Przyjął to bardzo spokojnie, bo oni domyślali się, że ktoś jest
zdrajcą. Mieli nawet wytypowane konkretne nazwisko, ale nie chciał
powiedzieć mi jakie. Nie wiem, czym skończyła się ta sprawa. Donek
nie zwierzał mi się.
Nie próbowała mu pani wybić z głowy tej polityki?
- Nie, wiedziałam, że to nic nie da. On się szybko usamodzielnił, w
czasie studiów wyprowadził się, ożenił. W naszym domu wszyscy nie
cierpieliśmy komuny, tego zła i zakłamania. Przecież w grudniu 1970
to tych milicjantów nam tu
przed domem na trawnik wysadzili z samochodów, chyba ze stu. Od razu
zaczęli sikać na chodnik. Tak przeraźliwie się wydzierali, że chyba
byli nafaszerowani jakimiś prochami. I takich bydlaków puszczono na
tych biednych
stoczniowców. Dopiero po fakcie dowiedziałam się, że Donek był pod
komitetem wojewódzkim partii, gdy tłum podpalił budynek. Wojsko i
policja strzelały do ludzi. Wszystko góra kilometr od naszego domu.
Takie wydarzenia go
kształtowały. Potem przecież był 1980 rok i Sierpień, w którym on
poczuł się jak ryba w wodzie. Stąd do stoczni też jest najwyżej
kilometr.
Pewnie obaj dziadkowie byliby z niego dziś dumni.
- Oj, byliby. Bardzo. A jego ojciec najbardziej.
Roman Daszczyński

Tekst pochodzi z portalu Gazeta.pl - www.gazeta.pl © Agora SA
http ://www. gazetawyborcza.pl/gazetawyborcza/2029020,75248 „5
042291 .html?sms cod... 08-03-24

Autor artykułu pisze o ratowaniu wizerunku

[1gracja1]

Autor artykułu rozpoczął od samego początku od poprawiania
wizerunku. Tak w istocie - to temat na czasie. Powstaje bowiem
Centrum Propagandy przy rządzie Tuska.
Koszty tego pomysłu - orientacyjnie mają wynieść ma 30 mln. zł.
rocznie. Budżet to wytrzyma - ceny żywności od kwietnia wzrosły o 15
procent.
Poza tym jest drugi pomysł - autor Andrzej Czuma - handel bronią.
Pistolety będą jak towar pierwszej potrzeby - do nabycia przez
wszystkich zainteresowanych. Ustawa jest już u Komorowskiego - ten
były minister obrony narodowej - jest współautorem tego szleńczego
pomysłu liberałów i libertynów. Z przegłosowaniem nie będzie żadnego
problemu z opozycją. Wystarczy zwykła większość głosów - a tę na
razie mają.
Wizerunku - tymi rewolwerami - rząd sobie chyba nie poprawi.

Obóz Stutthof

[1sybilla1]

Meine liben markowsky

Jeśli Pan ma numer więźnia - nie ma sprawy - wszystkiego można się
dowiedzieć. Służę pomocą. A teraz odpowiadam za zgodą 1Sejmowego, bo
on nie chciał z Panem dyskutować.
Garść wiedzy o Stutthofie.
Obóz w pierwszym etapie budowy był więzieniem dla przestępców i
kryminalistów niemieckich a potem polskich z okręgu Reichsgau Danzig-
Westpre (obszar Prusy Wschodnie). Kolejne nazwy tego obozu to:
Zivilgefangenenlager Stutthof - Obóz Jeńców Cywilnych Stutthof
Gefangenen - Sammellager Stutthof - Zbiorczy Obóz Jeńców Stutthof
Konzentrationslager Stutthof - Obóz koncentracyjny Stutthof
Gefangenenleger Stutthof - Obóz Jeńców Stutthof.
W czerwcu 1944 r. włączono go do realizacji "Ostatecznego
rozwiązania kwestii żydowskiej" ("Endloesung"), nabrał więc
charakteru obozu masowej zagłady.
O każdym więźniu obozu wszystkiego można się dowiedzieć na podstawie
jego numeru ewidencyjnego dzięki pedantyczności faszystów
niemieckich.
Osadzonych w obozie wpisano do księgi ewidencyjnej, począwszy od
numeru pierwszego. Księgi te, zwane Einlieferungsbuch, kontynuowano
do 25 stycznia 1945 roku. Nowo przybyłym zakładano kartotekę
osobową, do której wpisywano dane personalne, datę i przyczynę
osadzenia oraz informacje dotyczące zmian miejsca pobytu więźnia,
np. przeniesienia do podobozu, pobyt w szpitalu obozowym.
Rejestrację więźniów przybywających do Stutthofu rozpoczęto od
numeru 6600. Numery niższe otrzymali więźniowie osadzeni w
podobozach w Granicznej Wsi (Zivilgefangenenlager Grenzdorf ) i
Maćkach, następnie więźniowie z Nowego Portu. Aresztowani z Gdyni
oznaczeni byli numerami od 2000 do 5000. Listy transportowe i nakaz
osadzenia więźnia w obozie były podstawą do założenia kartoteki
obozowej oraz do wpisu w księdze ewidencyjnej obozu, prowadzonej
według numerów Einlieferungsbuch. Do ksiąg wpisywano kategorię
więźnia: polityczny, policyjny, zawodowy kryminalista, asocjalny,
Żyd, badacz Pisma Świętego, wychowawczy i inne. Po raz pierwszy
oznaczenia te zostały wprowadzone 24 kwietnia 1942 roku, a od 7 maja
tego roku używano pieczątek określających daną kategorię. W archiwum
zachowało się pismo wydziału IV administracyjnego KL-Verwaltung z 6
lutego 1942 roku do Oranienburga w sprawie zaopatrzenia obozu w
tkaninę potrzebną do wykonania oznaczeń dla więźniów . Od wiosny
1940 roku wydawano więźniom numery wypisane na kawałku kartonu o
wymiarach 5x5 cm, które musieli nosić przy sobie. Do 1942 roku
więzień nie był zobowiązany do naszywania numeru na ubraniu.
Od 1942 roku forma oznaczania zmieniła się. Odtąd numer obozowy był
wydrukowany na kawałku białego płótna. Przed numerem znajdował się
trójkąt zwany winklem, którego kolor oznaczał kategorię więźnia.
Wszystkich więźniów zobowiązano do przyszycia nadanych im oznaczeń
(winkiel i numer) na ubraniu z lewej strony (mężczyźni - na
marynarce i lewej nogawce spodni u góry). W KL Stutthof nie
tatuowano więźniów
Warunki życia od początku były bardzo ciężkie. Charakterystyczny dla
tego terenu klimat morski z częstymi opadami i wiatrem znad morza
przyczyniał się do zwiększonej zachorowalności.

Baraki mieszkalne stawiane na terenie podmokłym (l m nad poziomem
morza), chociaż budowane na palach drewnianych, nie zabezpieczały
przed zimnem. Temperatura wewnątrz baraku w zimie niewiele różniła
się od temperatury powietrza. Baraki podzielone na izby o
powierzchni około 50 m2 nie były wyposażone w żaden sprzęt.
Więźniowie spali na podłodze pokrytej cienką warstwą słomy, którą
pod groźbą kary bicia nie wolno było się przykryć. Nie wolno też
było palić w piecyku. Fatalną sytuację w barakach pogarszały
dziurawe dachy. Rano więźniowie budzili się zmarznięci, a ci, co
leżeli pod ścianą, byli narażeni na śmierć. Ściany baraku w dzień
pokrywały się szronem, ponieważ drzwi i okna były otwarte, a kiedy w
nocy zamykano je, szron topniał i ściekał na podłogę.

W obozie znajdowała się tylko jedna latryna, w środku pomiędzy
barakami wykopano dół i położono deskę. Do latryny wolno było
chodzić ściśle wyznaczoną drogą. Latrynę oczyszczali księża i Żydzi -
najgorzej traktowani więźniowie w obozie. Wobec braku wody, mydła,
papieru toaletowego i ręczników więźniowie chodzili ciągle brudni i
zawszeni. Musieli pracować i spać w tym, w czym ich przywieziono do
obozu. Niemożność wyprania bielizny i jej zmiany, brak środków
odkażających, brzytew, żyletek i nożyczek - wszystko to nie
sprzyjało utrzymaniu higieny osobistej.
Obóz został wyzwolony 9 maja 1945 r. przez 38 armię Frontu
Białoruskiego ZSRR.

[1zorro]

naucz sie glupku najpierw po niemiecku a potem dopiero pisz tutaj
takie pierdoly....