Lekcje Anity

[skiperko]

W wypowiedziach tego pana jest tyle naiwnej egzaltacji, że robi się
nie tylko śmieszno-żałośnie, ale i mdło. Niemała w tym zasługa pani
dziennikarki, która swoimi pytaniami podkręca tę uroczą atmosferę.
Jeśli bohater wywiadu w swoich bankowych czasach miał w sobie tyle
gorliwości co obecnie, to nic dziwnego, że zrobił tak błyskotliwą
karierę. Zrezygnował z niej, bo przecież lepiej być żarliwym
kapłanem sztuki niż sfrustrowanym lokajem wielkiego kapitału.
Zwłaszcza wtedy, gdy mimo tak rewolucyjnej zmiany we własnym życiu
(i mimo kryzysu !) wciąż ma się ten kapitał po swojej stronie
(kapitał finansowy, ludzki, towarzyski, emocjonalno-miłosny,
ojcowski i jaki tam jeszcze).
Zazdrość mnie zżera? No pewnie. Ale może nie dałbym jej dojść do
głosu, gdyby Wyborcza nie poraziła mnie dwustronicowym wywiadem z
panem Dawczakiem-Dębickim.

Jest życie poza korporacją i pędem o stanowiska

[jasna_jasmina]

Cieszę się że w Gazecie można przeczytać czasem takie teksty.
Piękne, mądre rozmowy o życiu. O ludziach którzy żyją inaczej niż
wszyscy i nie wstydzą się mówić o miłości, rodzinie, o żonie. Nie
pędzą razem z tłumem który ściga się o pieniądze, kariery,
stanowiska. Każdy ma prawo żyć jak chce. A więc może też żyć poza
tym pędem. Nawet jeśli komuś wydaje się to nudne i mdłe.

[kosiorex]

Niepotrzebna frustracja. Ten człowiek może brzmi trochę narwanie, ale to urocze
i inne od średniej. Jego rzeźby można zobaczyć choćby na gdańskim osiedlu
Matarnia, gdzie sympatycznie ozdabiają alejki miejscowego centrum handlowego.
Podziwiam człowieka, bo jest staromodnie renesansowy. Wiem, że życiorys "od zera
do milionera" może wyglądać bajkowo, naiwnie i jakoś niewiarygodnie, ale nie
wszyscy urodzili się po to, żeby skończyć (wcześniej, czy później) edukację i
zostać dysponentem klienta w placówce finansowej do końca smutnych dni.

[para-solka]

zupelnie nie rozumiem co tu cie wkurza. Ze ktos odwazyl sie zyc tak
jak chce i jeszcze ma czelnosc o tym mowic? Acha, zapominialam,
jestem w Polsce u nas sa pewne standardy i jesli sie o czyms mowi,
trzeba to robic w odpowiedni sposob. Najlepiej jest narzekac i
zazdroscic, obgadywac innych i wytykac palcami, zle zyczyc,
krytykowac to, co inne. Polski ciemnogrod i zacofanie.
Dla mnie wywiad super. Uwielbiam takie historie. Pozytywna energia,
pozytywna zmiana.

[tomaszkiewicz]

Do Skiperko;

chyba jednak nie robi się tak mdło, jeśli poświęciłeś czas, by
przeczytac artykuł do końca ;)
Przy takiej dawce zyciowego doświadczenia jaką reprezentuje sobą
główna postać wywiadu, na naiwność też miejsca brak, więc weź
chłopie zycie jak byka za rogi, a nie będziesz się musiał z własnymi
słabościami jak zazdrość mierzyć. Trzymam kciuki - to naprawdę da
się zrobić :)

A pana Adama i małżonkę pozdrawiam i GW za porażające artykuły - oby
takich jak najwięcej ;)

R. Tomaszkiewicz

Porzucił korporację, by zostać rzeźbiarzem

[pitland.pl]

z doświadczenia wiem, że jest dystans i zaciekawienie między osobami z korporacji i tymi osobami walczącymi poza korporacjami