Parada świrząt27

[wscieklyuklad]

Zaczęło się niewinnie. Śniadanie, kawa, może grzanka z awokado dla ludzi nowoczesnych albo parówka z musztardą dla tych bardziej klasycznych. A potem — bum. Zamiast prognozy pogody, mamy prognozę stanu psychicznego świata i Polski, czyli: Kaczyński przegrał z Kaliszem, Trump znów powiedział coś głupiego, a Nawrocki zawetował, bo nie zrozumiał.
BRAWO KALISZ, PREZES DOSTAŁ PO NOSIE (ZNÓW)
Jarosław Kaczyński, król prywatnych procesów i obraz urazy w ludzkiej postaci, postanowił pozwać Ryszarda Kalisza. Bo Kalisz, nie dość że z PKW, to jeszcze odważył się mieć zdanie. Na temat śmierci Barbary Skrzypek, wieloletniej współpracowniczki Kaczyńskiego, która zmarła kilka dni po przesłuchaniu w sprawie Srebrnej. Kalisz powiedział coś oczywistego: że podwładny często po przesłuchaniu dzwoni do przełożonego. I że być może Kaczyński ją „uświadomił”, co powiedziała.
Prezes wpadł w święte oburzenie. Złożył pozew, doniesienie, zawiadomienie i prawie rozkazał przywrócenie kary śmierci. Po czym… nie pojawił się na rozprawie. Może się obraził. Może zaspał. Może był zajęty szukaniem nowego premiera na Allegro.
Sąd, ku radości fanów zdrowego rozsądku, umorzył sprawę i obciążył Kaczyńskiego kosztami. Kalisz zaś wyszedł z sali sądowej jak Gajowy Marucha z polowania: z uśmiechem, spokojem i bez zadrapania.

Bielejewski

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

Patrzę na świat i coraz częściej czuję nie złość, lecz bezradność. Zmęczenie świadomością, że to, co dziś dzieje się wokół nas, w naszym kraju i poza nim, już kiedyś miało miejsce. Mechanizm, któremu jesteśmy poddawani jest znajomy aż do bólu, bo słowa, które dziś z pozoru nic nie znaczą, w rzeczywistości dnia jutrzejszego mogą stać się realną bronią jednego człowieka przeciwko drugiemu. Zawsze zaczyna się od tych samych niby nic nieznaczących gestów, które jednoczą jednych przeciwko drugim, potem emocje są podsycane na tyle, aż przestają być uczuciami, a stają się paliwem, i w końcu przychodzi ten sam finał, o którym wszyscy mówią, że nikt nie mógł go przewidzieć. Wydawało mi się, że po historycznych doświadczeniach coś w ludziach zostaje, że pamięć o tragediach, które dotknęły całe pokolenia, zostawia trwały ślad, a jednak dziś idziemy tą samą drogą, jakby to co się wydarzyło było tylko opowieścią, a nie ostrzeżeniem zapisanym cierpieniem, strachem i śmiercią. Czasem wydaje mi się, że polskie społeczeństwo odbiera to tak, jakby wszystko to wydarzyło się ale komuś innemu, w innym czasie, w innym świecie.
Rozmowa coraz rzadziej dziś jest próbą spotkania z drugim człowiekiem, przypomina ono coraz częściej starcie, w którym nie chodzi o sens ani o prawdę, ale o to, kto kogo zagłuszy, kto kogo ośmieszy i kto kogo wypchnie poza wspólnotę. Myślenie dziś ustępuje miejsca emocjom, a emocje stają się coraz ostrzejsze i bardziej bezwzględne. Mam wrażenie, że dziś to nie pokój trzeba tłumaczyć, lecz jego brak, a przemoc i śmierć zbyt łatwo znajdują akceptację, usprawiedliwienie, zanim ktokolwiek spróbuje zrozumieć, co naprawdę się wydarzyło. Bywa i tak, że zabójstwo człowieka jest gloryfikowane. Kilka dni temu usłyszałem słowa, które nie były ani metaforą, ani prowokacją, lecz obietnicą przemocy: "Będziesz wisiał Donald. Jak Grzegorz Braun z Nawrockim dadzą sygnał do walki, to będziemy czyścić Polskę.” W tym momencie wszystko, o czym piszę, przestaje być rozważaniem, a staje się realnym zagrożeniem. Słowa są groźbą wojny domowej. Takie słowa nie biorą się z nikąd, są wynikiem emocji, które podpalane są przez wichrzycieli, zdrajców. Nie są to emocje, które mają służyć dobru Polski, a wręcz przeciwnie i kto tego nie rozumie to znaczy, że przespał historię lub ona go nie interesowała nigdy, a jednak o patriotyzmie wie wiecej niż prawdziwy patriota, który nie musi się na każdym rogu chwalić. Tak samo kiedy mowa jest o ojczyźnie, czy o Bogu, gdzie przeważnie są to określenia puste, ale istotniejsze jest w tym przynależność do grupy, a nie definiowanie znaczeń.
Tolerancja przestaje oznaczać zdolność życia obok siebie mimo różnic, zostaje odwrócona i użyta jako narzędzie wykluczania, zależne od tego, kto akurat ma prawo definiować jej znaczenie. Coraz częściej mam wrażenie, że historia przestaje cokolwiek znaczyć, bo można ją dowolnie ciąć, przestawiać i wybierać z niej tylko te fragmenty, które pasują do narracji, które są w danej chwili wygodne, a wszystko inne zostaje zagadane, podważone albo wymazane, ponieważ prawda zaczyna ciążyć wichrzycielstwu, czy kłamstwu i zamiast się z nią zmierzyć, łatwiej jest ją unieważnić. Najbardziej boli mnie świadomość, że to wszystko już było i że po raz kolejny zrozumiemy to wszystko dopiero wtedy, gdy jest za późno, gdy szkody będą nieodwracalne, a pytanie, dlaczego nie potrafiliśmy zareagować wcześniej, wróci jak wyrzut sumienia. Kiedyś podczas rozmów z kapłanami, usłyszałem takie słowa, że każda ludzka tragedia wzmacnia Kościół i jego znaczenie. Uważam, że zło rzadko przychodzi otwarcie, częściej mówi językiem porządku, wspólnoty i prostych obietnic, które trafiają do ludzi zagubionych i poszukujących sensu. Tacy ludzie są podatni uwierzyć w słowa, które nie koniecznie muszą zawierać prawdę, ale są proste i pasują w logikę budowaną w ich środowisku od lat. Byłem przekonany, że potrafimy rozpoznać moment, w którym trzeba się zatrzymać, ale dziś widzę, że historia znowu przechodzi obok nas jakby niedostrzeżona. To, co miało być dla nas przestrogą, wraca jak schemat, jakby nic wcześniej nie wydarzyło się naprawdę. I ta świadomość nie pozwala mi spokojnie zasnąć nie ze strachu, lecz z powodu bezradności wobec pytania, na które wciąż nie potrafię sobie odpowiedzieć, jak to możliwe, że można uważać się za przeciwnika faszyzmu, a jednocześnie krok po kroku przyjmować jego język, jego logikę i jego metody. Historia uczy, że kiedy państwo zaczyna brunatnieć, nie cofa się tego bez kosztów, a często wcale.

z neciszcza

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

Sędzia zna prokuratora i go nie zna. Opóźnia się rozliczenie kluczowego człowieka Ziobry. Zaufany prokurator Zbigniewa Ziobry Jerzy Ziarkiewicz ma dwa postępowania za ręczne sterowanie śledztwami za rządu PiS. Jedno — o uchylenie immunitetu, a drugie dyscyplinarne. Sądzi go ten sam sędzia SN Tomasz Demendecki, kojarzony z PiS. W sprawie dyscyplinarnej właśnie się wyłączył, bo jest znajomym Ziarkiewicza. W sprawie immunitetowej — twierdzi, że właściwie się nie znają. Jednym słowem, Demendecki stara się opóźnić obie sprawy. - I wy dziwicie się dlaczego czyszczenie tej stajni Augiasza tak powoli idzie. Dopóki z korzeniami nie wyrwie się takich poziobrowych pomiotów w prokuraturze i w sądach tak to będzie. Panie Żurek- naprawdę nie ma na nich bata? Robić tak jak poprzednicy z Ziobrą na czele.

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

www.facebook.com/reel/897866182589355

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

Waldemar Hartman:
Matecki twierdzi, że propozycje azylu dostał od Węgier i USA. Złotą vizę załatwił mu osobiście Donald Trump. Wystarczy wpłacić marny milion dolarów i można cieszyć się statusem rezydenta. Ile trzeba zapłacić Orbanowi, tego nie wiem, ale pewnie mniej i jeszcze można przyoszczędzić na przelocie i cieszyć się sąsiedztwem Ziobry I Romanowskiego. Jest tylko jeden problem. Wiosną Orban może stracić władzę i parasol nad złodziejami zacznie przeciekać. Przyznam, że i ja liczę na zmiany na Węgrzech I na transport tchórzy do Polski.
Tak, że panie Matecki, mówiąc krótko, pakuj się.

[wscieklyuklad]

OPERETKA BEZ KURTYNY, CZYLI JAK ZIOBRO UCIEKA, A PSL TAŃCZY NA LINIE
W poprzednim odcinku tej naszej politycznej telenoweli poznaliśmy menażerię doradców Karola Nawrockiego. Tym razem schodzimy piętro niżej – tam, gdzie pod dywanem polityki zalegają stare długi, niedokończone zdrady i frustracje, które nie mieszczą się już w eleganckich tweetach.
Zacznijmy od Zbigniewa Ziobry, tego hrabiego Monte Christo PiS-u, tylko bez hrabiego i bez klasy. Uciekł na Węgry, zaszył się w politycznej piwnicy Viktora Orbána i wysyła listy z więzienia dusz.
Problem polega na tym, że nie może tam siedzieć w nieskończoność, bo Orbán ma wybory. A jak przegra? Ziobro może nagle obudzić się w Warszawie – i nie będzie to powrót triumfalny. To będzie jak powrót z zakupów bez siatki: obciach i konsekwencje.
PiS w międzyczasie udaje, że go nie zna. "Zbyszek? Jaki Zbyszek?" – mówią. Ale przecież Ziobro nadal trzyma ich w szachu – jak pijany szwagier na weselu, który zna wszystkie kompromitujące historie z dzieciństwa.
Sądy odraczają decyzje, adwokaci Ziobry dramatyzują jakby bronili Nixona, a twardy elektorat się niecierpliwi: gdzie ta zemsta? Gdzie kajdanki? Zamiast oczekiwanej sceny w stylu filmów Vegi, mamy sądowe harmonogramy i papkę proceduralną. W sumie nic dziwnego, że ludzie wychowani na "Kryminalnych" czują się zawiedzeni.
A teraz przenosimy się do PSL. Ach, PSL. Najbardziej sprężysta partia III RP. Zawsze tam, gdzie ciepło, gdzie akurat rośnie. W tej chwili wciąż są w rządzie, choć ewidentnie zastanawiają się, czy nie byłoby im wygodniej w opozycji. Jak ten sąsiad z ogródków działkowych, który mówi, że kocha żonę, ale właśnie montuje jacuzzi u teściowej.
Kosiniak-Kamysz stoi na czele zespołu, który wygląda, jakby za chwilę miał zagrać ostatni koncert – i to na festynie dożynkowym w Radomiu. Ich dramat polega na tym, że z jednej strony wstyd im z PiS, z drugiej – panicznie boją się, że Tusk zje ich jak kabanosa, a potem powie, że był wege.
A propos Tuska – sondaże mówią jasno: centrum się sypie. Polska 2050 dryfuje jak ponton bez wioseł, Szymon Hołownia zastanawia się, czy znów nie zostać liderem, bo nikt już nie pamięta, kto właściwie miał nim być. A PSL? Tańczy w miejscu, próbując zachować równowagę między Koalicją Obywatelską a nostalgiczną tęsknotą za latami 90.
Na deser: Port Haller. Tak, dobrze przeczytaliście. PiS postanowił zbudować nowy port, bo przecież nic tak nie poprawia humoru, jak fikcyjna infrastruktura. Nie ma kosztorysu, nie ma planu, ale jest wizja – jak w przedszkolu, gdzie dzieci rysują kosmodromy obok misia.
Eksperci załamują ręce. Port miałby być konkurencją dla Niemiec i bastionem bezpieczeństwa, bo podobno rakiety z Obwodu Królewieckiego dolecą tylko do Gdyni, ale już do Choczewa to nie. Wyobraźnia strategów PiS-u przypomina grę "SimCity" na poziomie trudności "dziecko z plasteliną".
A gdzie w tym wszystkim Nawrocki? Ano, on też ma swój dramat. Jego doradcy skaczą sobie do gardeł, elektorat jest podzielony, a on sam usiłuje być czymś pomiędzy Dmowskim a Bonusem BGC. Mimo to – 55% Polaków go popiera. Dlaczego? Może dlatego, że na tle chaosu wygląda jak jedyny, który ma na sobie wyprasowaną koszulę.
Polska scena polityczna przypomina dziś operetkę, w której nikt nie pamięta tekstu, a orkiestra gra inną melodię. Aktorzy się mylą, kurtyna wisi krzywo, a widownia... cóż. Widownia nadal siedzi.
(cdn, bo przecież to się nie skończy nigdy)

Bielejewski

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

MAMY MÓZGI JAK TIKTOKI. I JESZCZE GORSZYCH POLITYKÓW
Jeszcze nie tak dawno człowiek myślał, analizował, czytał. Dziś? Myśli skrótem, analizuje emotką, a czyta... nagłówki. Jesteśmy jak naród złożony z odtwarzaczy memów i generatorów komentarzy typu "XDD". To nie żart – to oficjalna diagnoza współczesności. Internet miał być kopalnią wiedzy, a okazał się kopalnią... głupoty. I to tej odkrywkowej.
Ale po kolei, bo nasz attention span już i tak skrócił się do długości błysku flesza w aferze o nic.
Według psychiatrów (czytaj: ostatnich ludzi, którzy jeszcze próbują ratować nasz zbiorowy rozum), scrollowanie nas ogłupia. Nasze mózgi – niegdyś zdolne do czytania Tołstoja i Kantowskich rozważań – dziś potrafią ledwie ogarnąć 40-sekundowy filmik, najlepiej z tańczącym psem i podpisem: "Kiedy próbujesz zrozumieć inflację".
Ale to nie jest problem tylko z TikTokiem czy Facebook. To problem z rzeczywistością. Polityka, Kościół, zdrowie, wojny – wszystko wrzucone do tego samego worka, między przepis na pierogi a zdjęcie Żurka z palcem (tym domniemanym, nie tym od ciasta). Człowiek już nie rozróżnia, co jest ważne, a co tylko viralem na dwa lajki i komentarz "co za czasy".
I właśnie w tych "czasach" nasz kraj prowadzi Karol Nawrocki – prezydent wycięty z wykroju dla manekinów i wytłoczony w formacie "wszystko wiem, ale nic nie rozumiem". Czy Nawrocki może zjednoczyć prawicę? Odpowiadam: może, ale tylko jeśli prawo grawitacji przestanie działać, a Bosak zostanie mistykiem.
Nawrocki to ten sam, który wetuje ustawę o usługach cyfrowych, bo – jak sam mówi – broni wolności słowa. Czytał ustawę? Nie. Ale wie, że jak się kliknie "weto", to wygląda się na niezależnego. A jak się potem dostanie lajka od Muska, to już w ogóle można się poczuć jak krzyżówka Churchilla z Batmanem. Tyle że bez peleryny i bez planu.
Tymczasem Kościół? No cóż, tu żadna ironia nie pomoże. Reportaż o Monice, kobiecie gwałconej przez księdza, której krzywda trwała 40 lat, to nie tylko dramat jednostki, ale rozdzierająca fotografia instytucji, która zamiast nieba, fundowała piekło. I nie, to nie "stare dzieje", to wciąż nasza teraźniejszość. A my, społeczeństwo w trybie offline/online, przyjmujemy takie historie jak kolejną rolkę: przerażająco, przez chwilę – i scroll w dół. Bo już czeka filmik z kotem.
W tle tego wszystkiego Trump. Ten Trump. Już nie tylko kandydat na cesarza, ale prawie-mesjasz niektórych polskich konserwatystów. Czy Trump jest faktycznie taki zły dla Polski? Odpowiadam: jeśli ktoś dostaje "Nobla" od opozycjonistki z Wenezueli (bo normalny Nobel by go pogonił), grozi Europie zaborem Grenlandii i mówi, że Zełenski jest przeszkodą w pokoju, to… tak, jest zły. Nawet bardzo. Ale kto by się przejmował? Przecież na Facebooku mówi śmieszne rzeczy. I ma fryzurę, którą dałoby się sprzedać jako NFT.
Francja? Też się zastanawia, czy jeszcze istnieje. Chce przewodzić Unii, ale nie ogarnia już własnych dzielnic. Czy Europa może jeszcze liczyć na Francję? Może. Jak zawsze. Tak jak uczniowie mogą liczyć na zastępstwo – czyli niby ktoś przyjdzie, ale lekcji i tak nie będzie.
Wreszcie zdrowie. Prof. Wożny mówi o medycynie narracyjnej. O tym, że trzeba z pacjentem porozmawiać. Posłuchać. Zrozumieć. A nie jak w przychodni: "Dzień dobry, co boli? Proszę ketonal. Następny!". Tylko że dziś pacjent też nie chce rozmawiać. On chce aplikację. Diagnozę z ChatGPT. Lek na stres i link do podcastu z medytacją. Wszystko, tylko nie siebie.
Bo my już nie chcemy siebie. Chcemy awatara. Chcemy być sobą, ale bez siebie. Zalgorytmizowani, przeżuci przez cyfrowe tryby, żyjemy w erze rozproszenia, gdzie uwaga to luksus, a skupienie to talent. I jeszcze dziwimy się, że dzieci nie rozumieją lektur, a dorośli – podatków.
Czy jest nadzieja? Może. Jeśli na chwilę wyłączysz telefon, wyłączysz newsy, przestaniesz się wkurzać na Nawrockiego i nie klikniesz w kolejnego fake'a o Żurku z palcem. Może wtedy zobaczysz, że jeszcze można być obecnym. Naprawdę. W swoim życiu. Nie tylko na Facebooku.
Ale nie łudźmy się. I tak za pięć minut wrócimy do scrollowania. Bo przecież może właśnie teraz ktoś wrzucił nowy deepfake z Karolem w bikini.
A w tym całym chaosie cyfrowego roztargnienia i politycznych fars, na scenę wraca Szymon Hołownia – człowiek, który jeszcze niedawno uchodził za świeży powiew, a dziś jest jak nadmuchany balon po sylwestrze: trochę sflaczały, ale wciąż wisi. Polska 2050 ma sądny wieczór. I to nie metaforycznie. Partia się rozsypuje jak riksza po jeździe po kostce brukowej – a kierownicę trzymają dwie panie, które najchętniej wysłałyby się nawzajem na polityczną emigrację.
Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz i Paulina Hennig-Kloska – duet jak z greckiej tragedii. Która nie wygra, ta i tak przegra. A Hołownia? Ten musi się zastanowić, czy chce wracać jako lider, który znów wszystko spina. Tylko że już nie gumką recepturką, a taśmą klejącą z bazarku. Partia, którą lepił przez sześć lat, zaczyna się kruszyć, a każdy jego powrót to akt desperacji – politycznej i osobistej.
Zresztą nie tylko on ma zmartwienie. Cała koalicja trzyma kciuki, żeby Polska 2050 nie wyparowała szybciej niż hasztag z Twittera. Bo choć Hołownia był kiedyś człowiekiem od nadziei, dziś jest człowiekiem od kryzysów. I znowu – winny? Nie tylko on. Bo w Polsce jak coś się wali, to zawsze cała konstrukcja.
A skoro już o państwie mowa – dowiadujemy się, że Wojsko Polskie ma mieć pół miliona żołnierzy. Świetnie. Tylko oby każdy z nich nie musiał scrollować regulaminu w PDF-ie na telefonie. A propos chaosu – okazuje się, że prokuratura orzekła: migrant nie pobił polskiego żołnierza. Uff, czyli mamy fake newsa tygodnia. Może ktoś go wrzuci na TikToka – odniesie przynajmniej jakąś korzyść z tej dezinformacji.
Na koniec dobra wiadomość – inflacja bazowa najniższa od lat. Czyli nasze portfele dalej puste, ale za to z godnością. Stabilność! Wreszcie jakieś słowo, które nie brzmi jak przekleństwo.
A teraz, jak mawia klasyk internetu: „wracam do scrolla”.

Bielejewski

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

🛑🎯Celne podsumowanie S.Hołowni - podpisuję się!
Tak, tak, dobrze widzicie... to jest ten typ, który chciał być prezydentem 🤡
To jest Judasz, który pod osłoną nocy zdradzał koalicjantów.
To jest tchórz, który zafundował nam 5 lat z kibolem w pałacu.
To jest szantażysta, który nie pozwolił na ponowne przeliczenie głosów.
To jest melepeta, która nawet wyborów we własnej partii nie potrafi porządnie przeprowadzić.
To jest koleś, który na zawsze powinien zostać w TV show, a nie pchać się do polityki.
Bo w polityce, to trzeba z korzyścią dla narodu, a nie dla swoich osobistych ambicji.
Takich, co żarli 8 lat przy korycie juz mieliśmy. Więcej nie chcemy.
Do tego gigantyczny przerost formy nad treścią i ego większe, niż pokład Titanica.
Są politycy, bez których nie wyobrażamy sobie rządu.
Są przebierańcy, którzy w tym rządzie nigdy nie powinni się znaleźć...
Mam nadzieję, że ta partyjka zadymiarzy umrze śmiercią naturalną i nikt przy urnie nie będzie się musiał bić z myślami czy na nich głosować, czy nie.
✍️Tekst z Xittera_Ańćka

[wscieklyuklad]

Rejtan na gumowych kółkach, czyli ewangelia według posła Goska
Gdyby lojalność miała imię, nazywałaby się Mariusz. Mariusz Gosek. W świecie, gdzie politycy zmieniają barwy częściej niż celebryci filtry na Instagramie, poseł Gosek trwa niczym granitowy głaz - twardy, nieporuszony i, co tu dużo mówić, równie elokwentny w swojej niezłomności. Najnowsza odsłona dramatu pod tytułem „Zbigniew Ziobro a straszna komisja” doczekała się kolejnego aktu, w którym poseł Gosek postanowił odegrać rolę jednoosobowego chóru greckiego, zapowiadającego koniec świata. A przynajmniej koniec sądownictwa, jakie znamy.
Fascynujące jest to, z jaką pasją poseł Gosek wchodzi w rolę konsylium lekarskiego, rzecznika praw obywatelskich i prokuratora generalnego w jednym. Według niego, wezwanie chorego lidera przed komisję to nie tylko „barbarzyństwo”, to niemalże rytualna ofiara składana na ołtarzu „zemsty Tuska”. Poseł Gosek, z właściwą sobie subtelnością młota pneumatycznego, przekonuje nas, że opinia biegłych lekarzy jest warta mniej niż zeszłoroczny śnieg, jeśli tylko nie zgadza się z jego osobistym poczuciem sprawiedliwości. Bo przecież wiadomo: w Polsce Ludowej 2.0 (jak zapewne myśli o obecnej rzeczywistości) termometry kłamią, a biegli sądowi to tajni agenci czyhający na zdrowie „największego reformatora wymiaru sprawiedliwości”.
Najbardziej urzekające w retoryce posła jest to „wycieranie podłogi” logiką. Gosek grzmi o „końcu Tuska”, jeśli sprawa trafi do sądu. Ach, ta groza! Ta apokaliptyczna wizja! Można by pomyśleć, że sprawiedliwość to dla niego byt, który istnieje tylko wtedy, gdy on i jego koledzy trzymają klucze do gabinetów. Gdy klucze przejmuje ktoś inny, sprawiedliwość nagle dostaje lęku wysokości i chowa się pod łóżko. Słuchając posła Goska, można odnieść wrażenie, że Zbigniew Ziobro jest pierwszym obywatelem w historii RP, którego dotknęła choroba w trakcie pełnienia (lub niepełnienia) obowiązków. Dzięki ofiarności swojego przybocznego, były minister urasta do rangi męczennika, który - choć nieobecny - dzięki krzykom Goska jest obecny aż nadto.
Trzeba jednak oddać Mariuszowi Goskowi jedno: nikt tak pięknie nie potrafi zrobić z sejmowego korytarza sceny weneckiego teatru masek. Jego oburzenie jest zawsze idealnie wyprasowane, a patos wylewa się z każdego wywiadu. Szkoda tylko, że w tym całym widowisku umyka jeden drobny szczegół - państwo prawa polega na tym, że to instytucje, a nie najgłośniej krzyczący koledzy, oceniają, kto może zeznawać, a kto nie.
Ale co tam fakty, co tam procedury! Ważne, żeby przekaz poszedł w świat: „Gosek czuwa, Gosek broni, Gosek płacze nad losem narodu (i szefa)”.
Gdyby za każdą dramatyczną pauzę i każde „to jest koniec!” poseł otrzymywał złotówkę, prawdopodobnie mógłby samodzielnie sfinansować budowę nowego gmachu sądu. Takiego, w którym jedynym sędzią byłby on sam, a jedynym wyrokiem - gromkie „niewinny” wykrzyczane prosto w kamerę.

z neciszcza

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

crowdmedia.pl/przyjechali-do-budapesztu-a-tam-ziobro-w-samochodzie-za-wycieraczka-znalazl-niespodzianke-uczy-sie-zasad/?fbclid=IwY2xjawPZjGdleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe1qnChcKRUxGg9O8ax51chnSN-kvDfj-Ns4SliUvHsXYIbBODZKbWVumpqAA_aem_xq71jfABF9iqaeU-m68eTA

[wscieklyuklad]

wiadomosci.radiozet.pl/polityka/burza-w-studiu-radia-zet-ws-ziobry-przestancie-zaklamywac-rzeczywistosc?fbclid=IwY2xjawPZj8NleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFNWDZWODB4STRyTXUzS0xMc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHrEmYUM5l6idVgpUJUAIvUoPECKDbah6bvDjwMZ9J2oXVSN58XHd-VOMgvri_aem_tsIspzQKMty3LrYaUmevrw

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

ZIOBRO UCIEKA, MORAWIECKI TONIE, A KACZYŃSKI GRA W SZACHY Z SAMYM SOBĄ
Jarosław Kaczyński przypomina dziś generała, który przyszedł na wojnę z mapą z 2007 roku i dziwi się, że armia już nie ta, okopy w innym miejscu, a czołgi mają silniki na baterie. Wciąż przekonany, że rozdaje karty, podczas gdy jego talia to zestaw starych ulotek z kampanii Dudy i składany portret Zbigniewa Ziobry z wąsami dorysowanymi markerem.
Zacznijmy od Ziobry – niegdyś wszechwładnego szeryfa RP, dziś domniemanego uciekiniera z Budapesztu, który złożył wniosek o azyl, jakby nie do końca rozumiał ironię losu. Jego Fundusz Sprawiedliwości zamienił się w fundusz samoobrony prawnej, a Polska prokuratura nie może się zdecydować, czy go ściga, czy raczej zaprasza na długie weekendy. Sądowa farsa trwa – aresztu nie ma, bo sąd odracza, prokuratura zapomina dokumentów, a Ziobro gra na czas jak licealista, który liczy, że wakacje nadejdą zanim zacznie się wywiadówka.
Z kolei Morawiecki to przypadek szczególny. W PiS nikt już nie chce się przyznać, że to on był ich premierem. Człowiek od wszystkiego – od Zielonego Ładu, Polskiego Ładu, Lockdownów i Tego Nieszczęsnego Ładu, Którego Nikt Nie Ogarniał. Teraz, gdy afera z RARS (Rządową Agencją Rezerw Strategicznych, czyli piwnicą z publicznymi miliardami) przykleja mu się do garnituru jak plama z majonezu, partyjni koledzy patrzą w sufit, udając że przyszli tu tylko po kawę.
Ale wróćmy do samego Kaczyńskiego, który zdaje się wierzyć, że Konfederację można jeszcze podzielić, że Bosak zostanie jego nowym Mariuszem Błaszczakiem, a Braun zniknie jak niedzielna herbatka. Problem w tym, że Braun nie zniknie. Braun rozkwita – na tle Ziobry, który uciekł, wypada jak desperado z katolickim pistoletem i dewocjonaliami. Antyunijny, antysemicki, prokatastroficzny – cały w narodowej glorii i szale.
A Mentzen? Ten już nie potrzebuje Kaczyńskiego – sam wypuszcza kandydatów, inwestuje w social media, i wie, że PiS to koń, który już dawno zgubił podkowę. Tylko prezes nie wie.
PiS tonie nie dlatego, że świat się na nich uwziął. Tonie, bo jest cięższy od własnych afer. Tonie, bo przez osiem lat nieustannie wiercił dziury w dnie łodzi. Rządził przez chaos, pogardę i pogróżki, a dziś nie potrafi zapanować nawet nad własnymi członkami. Ziobro uciekł. Romanowski zniknął. Morawiecki zaszył się w cieniu i czeka, czy dostanie nożem w plecy, czy może coś jeszcze z tej partii wyciągnie.
Kaczyński żyje w politycznej przeszłości, gdzie wystarczyło postraszyć Niemcem, podnieść 500+ i zohydzić opozycję. Ale to już nie działa. Mercosur – ta południowoamerykańska umowa handlowa, którą kiedyś popierał jego rząd – dziś staje się argumentem Brauna. Bo Braun nie musi być konsekwentny. Musi być głośniejszy. I jest.
Tymczasem PiS kłóci się sam ze sobą. Harcerze kontra maślarze, Czarnek kontra reszta planety, Morawiecki kontra prokuratura. Kurski grozi z X-a, że premier flirtuje z Tuskiem. Wiceprezesi PiS wchodzą do mediów tylnym wejściem, żeby nie musieć odpowiadać na pytania.
I w tym wszystkim mamy Nawrockiego, który również cichutko unosi się na tratwie zrobionej z własnych decyzji, jakby udając, że nie zna tych ludzi i w ogóle tylko tu sprząta.
Dla Kaczyńskiego nadchodząca kampania to nie wybory – to odsiecz wiedeńska, wierzy, że pokona wszystkich naraz, przy pomocy Bosaka, którego chwali, Ziobry, którego udaje że nie zna, i Morawieckiego, którego może jednak odkurzy, jak zabraknie planu B.
Problem polega na tym, że przeciwników nie trzeba już jednoczyć. Oni są zjednoczeni. W wściekłości, bezradności i pragnieniu zemsty. A PiS? PiS kręci się w kółko, sam w siebie rzuca toporkami i jeszcze dziwi się, że krwawi.
A kraj patrzy na to z mieszaniną zażenowania i satysfakcji. Bo ta partia, która miała być bastionem siły i suwerenności, dziś przypomina karczmę na końcu świata, w której każdy każdemu coś ukradł, ale jeszcze nikt nie zapłacił rachunku.
Ale spokojnie. Właśnie nadjeżdża Braun. Z koloratką, zamówieniem na relikwie i nowym spotem o tym, jak to PiS zdradził Chrystusa. Na tle tej burleski Ziobro zaczyna wyglądać jak postać z opery Pucciniego – tragiczna, śmieszna, ale przede wszystkim: śpiewająca zza granicy.
I tylko Tusk, gdzieś tam z boku, popija kawę i mówi: "Nie przeszkadzam. Rozliczajcie się dalej. Ja poczekam."

Bielejewski

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

To już nie jest patologia. To zwykły rabunek w biały dzień. Fundusz Sprawiedliwości został przerobiony na prywatny bankomat ministra i jego medialnych kolegów. Bez wstydu. Bez hamulców. Bez krzty przyzwoitości.
Ziobro nie pomylił się. Ziobro zdecydował.
O pieniądze z Funduszu Sprawiedliwości ubiegała się wtedy fundacja związana z wpływowym pracownikiem Telewizji Polskiej w czasach Jacka Kurskiego (dziś współpracującym z TV Republika). Pieniędzy tych nie powinna była dostać, bo jak stwierdził NIK, nie spełniała wymagań konkursu. Za pieniądze te kupiła mi. on. samochód typu kamper z przeznaczeniem na wóz transmisyjny. Zakup, według prokuratury, odbył się na osobiste polecenie Zbigniewa Ziobry.
Fundacja bez prawa do kasy dostała trzynaście i pół miliona. Konkurs był atrapą. Zasady do kosza. Prokuratura mówi wprost. Przekroczenie uprawnień. Osobista decyzja. Nie procedura. Nie prawo. Widzi mi się szefa. Tak działało to państwo. Jak folwark. Jak prywatny budżet.
Kamper jako symbol tej władzy pasuje idealnie. Mobilna propaganda. Objazdowa bezczelność. Państwo na kółkach. Minister sprawiedliwości w roli producenta reality show.
Tu nie chodzi o błąd. Tu chodzi o system. O mentalność. O przekonanie że wolno wszystko. Że kasa publiczna to łup. Że prawo jest dla frajerów.
Najobrzydliwsze jest to że w tym samym czasie ktoś prosił o realną pomoc. Pobita kobieta. Dziecko po traumie. Rodzina po tragedii. Dla nich nie było milionów. Był kamper.
Ziobro latami straszył więzieniem. Moralnością. Surowością. Dziś sam siedzi w środku własnej opowieści. I coraz wyraźniej widać że to nie była walka o sprawiedliwość. To była kradzież w świetle kamer.
Bez owijania. To była grabież. A grabież ma to do siebie że w końcu przychodzi rachunek.
Piotrek K.

[wscieklyuklad]

Joanna Szczepkowska 👇❤️Dobry wieczór. Wczoraj obiecałam zająć się sprawą uposażenia naszego Węgra, Ziobry. Nigdy nie interesowałam się obowiązkami i prawami posłów. Myślę , że mało kto się tym zajmował, bo też posłowie rzadko są podejrzanymi z możliwym wyrokiem powyżej dwudziestu lat i równie rzadko uciekają ze kraju.
Teraz zajrzałam do źródeł:
"W razie niemożności wzięcia udziału w posiedzeniu Sejmu lub komisji, poseł w miarę możliwości zawiadamia przed terminem posiedzenia odpowiednio Marszałka Sejmu lub przewodniczącego komisji, a następnie jest obowiązany w ciągu 7 dni usprawiedliwić w formie pisemnej swoją nieobecność odpowiednio przed Marszałkiem Sejmu lub przewodniczącym komisji. Tryb składania usprawiedliwień określi Prezydium Sejmu". „Kwestię potrąceń z tytułu nieusprawiedliwionych nieobecności reguluje art. 24 regulaminu Izby”
I dalej lista potrąceń. Potrąceń!? Czy praca posła, to jakaś praca dorywcza ? Na boku?
Art. 3.
Podstawowym prawem i obowiązkiem posła i senatora jest czynne uczestnictwo w pracach Sejmu lub Senatu, oraz Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów.
Art. 13.
1. Posła i senatora obowiązuje obecność oraz czynny udział w posiedzeniach Sejmu lub Senatu oraz Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów, do których zostali wybrani.
I co? Załóżmy że ktoś pracuje na paczcie. Nie widzę w tym porównaniu niczego nielogicznego. Pracownik poczty to urzędnik państwowy. No więc załóżmy, że nie przyjdzie ,nie zjawi się w okienku, bo woli być na Węgrzech , a kiedy wróci nie wiadomo. Załóżmy nawet, że dostał azyl.
Czy państwo będzie mu odejmowało procencik z zapłaty, a reszta wpłynie na jego konto? No oczywiście, że nie, wywalą go ze skutkiem natychmiastowym. Tak zwane nieusprawiedliwione „ porzucenie pracy” ma zwykle skutek zwolnienia dyscyplinarnego. O żądnym procencie od wypłaty nie będzie mowy. To na poczcie.
A dlaczego poseł ma inaczej ? Przysięgał pracować, a jego praca to „czynne uczestnictwo w pracach Sejmu lub Senatu oraz Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów.”
Czy jeśli poseł się nie stawia, nie pracuje, bo nie ufa państwu, to to jest powód do wypłaty, tylko zmniejszonej?
Gdzieś tutaj się błąka problem rozumienia władzy i rozumienia posługi. Posłowanie to jest posługa, a nie władza. To władca może korzystać ze skarbca do woli ( i do czasu…) . Poseł dostaje wypłatę. Jeśli posłuje oczywiście.
Naprawdę nie mogłam uwierzyć, czytając, że „Marszałek Sejmu poprosi Biuro Legislacyjne o opinię w sprawie wypłaty uposażenia Ziobry.
Ale jakiej wypłaty! Za co! Nad czym tutaj ma myśleć Legislacyjne Biuro!
Na dobrą noc, wyjątkowo proszę o życzenia dobrego snu, a każdemu , kogo też tak męczy katar, życzę, żeby przeszło. Do jutra! ❤

[wscieklyuklad]

TYSIĄC TALENTÓW I STO DRÓG SZYMONA H.
Trzeba jak najszybciej pomóc Szymonowi Hołowni znaleźć jego najważniejszy talent! Inaczej może nam jeszcze nawywijać tyle przedziwnych hołupców, że ogłupi nimi wszystkie Polki i wszystkich Polaków - co do jednego! A przecież i bez tego głupków ci u nas dostatek wielki, nieprawdaż?
Taki też prawdziwie wielki dostatek talentów obserwuje u siebie od wczesnego dzieciństwa sam Szymon Hołownia. Nawet już się trochę w tej obfitości własnych talentów pogubił.
No, bo tak:
- Jeszcze pacholęciem będąc odkrył u siebie talent kaznodziei. Jako ministrant słuchał księżowskich kazań i z mszy na mszę, był coraz bardziej pewien, że sam potrafiłby głosić o wiele fajniejsze kazania. Często, więc ćwiczył przed lustrem swój talent, aż w końcu uznał, że nie ma lepszych od niego w kaznodziejstwie i natychmiast wstąpił do seminarium, żeby jak najszybciej zacząć wspaniałą karierę kaznodziei. Niestety, okazało się jednak, że droga przez ambony, która go miała zaprowadzić na tron papieski, jest dłuższa i mozolniejsza niż mógł przypuszczać, a do tego czasem trzeba było iść na klęczkach.
Czy można się dziwić młodemu i ambitnemu Szymonowi, że szybko się znudził i zmęczył drogą ku papieskiemu tronowi i, że ją porzucił na rzecz rozwijania równie wielkiego talentu, o jaki sam siebie podejrzewał? Nie!
- Szymon szybko odnalazł w sobie talent literacki i postanowił, że zostanie Wielkim Pisarzem.
Natychmiast, ze znamionującym wielki talent pisarski zapałem, zabrał się do pisania książek. Pisał naprawdę dużo i pracowicie. Niektóre z jego pierwszych książek przeczytało nawet kilka osób spoza najbliższej rodziny oraz paru eks-kolegów z klasztoru w ramach zadawanej im pokuty. Ale wydawcy, których chciał Szymon swoim literackim talentem zachęcić do wydawania jego twórczości, kręcili nosami, że niby jest monotematyczny, bo trzyma się kurczowo tematów religijnych. A czego się miał trzymać twórca, który wcześniej z takim poświęceniem rozwijał talent kaznodziejski?!
Chciał, nie chciał, musiał Szymon dość szybko porzucić i tę drogę ku literackiej nagrodzie Nobla, która mu się przecież by należała, gdyby nią dalej podążał.
- Teraz nastąpił okres wybierania kolejnych talentów drzemiących w Szymonie. Jednak taka obfitość talentów tylko utrudniała mu prawidłowy wybór. Co wkroczył na jakąś kolejną drogę ku Sławie, Chwale i - no, cóż - Pieniądzom, to się okazywało, że znów nie tędy droga, więc musiał się co i rusz wycofywać, żeby nie zbłądzić całkowicie na manowce.
- Aż w końcu znalazł ten właściwy największy talent i nową drogę! Sam się zdziwił, że do tej pory akurat tego swojego talentu nie doceniał. A przecież od kolebki wykazywał nieprzeciętną umiejętność przyciągania do siebie uwagi. Wszyscy krewni, znajomi i sąsiedzi - duzi i mniejsi - cmokali nad Szymusiem w zachwycie, jaki jest śliczny, jaki mądry, dowcipny i utalentowany.
Tak jest! Jasne, że tym razem nowa droga do wielkości musiała wieść Szymona H. przez show-biznes!
I jak na Szymona przystało, od razu wsiadł na najwyższego konia i rozpoczął wędrówkę ku sukcesowi w odkrywaniu talentów, obejmując rolę prowadzącego show pt. "Mam talent!". To była bardzo dobra droga, bo Szymon Hołownia miał wreszcie to, na czym mu najbardziej zależało - pozycję gwiazdy! I to od razu show-biznesu! A wraz z tą pozycją mógł się cieszyć aplauzem i uznaniem wielotysięcznej publiczności! Po prostu nic, tylko iść tą drogą!
Ale, niestety, i tym razem na nowo obranej drodze Szymona, pojawiły się wyboje. Największym wybojem, który w rezultacie zniechęcił Szymona do show-biznesowej drogi ku Sławie, Chwale i Pieniądzom, był... partner Szymona, Prokop, który, niestety, okazał się nie tylko sporo od Szymona wyższy, ale też, co gorsza, bardziej utalentowany, dowcipny i błyskotliwy. Okazało się więc, że o jednego utalentowanego na tej drodze było za dużo. Niestety, wyszło, że Szymon musi odejść i poszukać sobie nowej drogi ku wielkości.
- Dla ludzi tak mocno obciążonych rozlicznymi talentami, jest oczywistą oczywistością, że jeśli tych talentów nie da się należycie wykorzystać w biznesie, to zawsze da się to zrobić w... polityce. I jak słusznie można się domyślać, Szymon opuściwszy drogę ku papiestwu, pisarstwu i show gwiazdorstwu, obrał sobie nową drogę ku S.Ch. i P. - przez politykę. Od razu wiedział, że chce być prezydentem. Najlepiej Polski, ponieważ Szymon, jak na prawdziwego patriotę przystało, od dziecka myślał, modlił się i mówił wyłącznie po polsku!
Natychmiast wykorzystał swój talent do przyciągania uwagi ludzi, więc bez większego trudu udało mu się zainteresować sobą i swoimi planami politycznymi sporo całkiem zdrowo i trzeźwo myślących osób i zachęcić je do wspólnej wędrówki drogą ku prezydenturze Szymona Hołowni.
Szli, szli i szli dość wytrwale. Zaczęli do nich dołączać inni oczarowani wdziękiem, showmeńskim dowcipem i przystojnością kandydata na prezydenta Polski. Niestety, gdy już byli bardzo blisko sukcesu, okazało się, że zepsuty demokracją i egalitaryzmem naród, postanowił odrzucić co bardziej błyszczących wrodzoną inteligencją, dowcipem i wdziękiem osobistym kandydatów; i ponownie wybrał na prezydenta takiego bardziej do ludzi, czyli do nich samych podobnego kandydata. Wpakowało to resztę społeczeństwa w bezsilne i bezradne przyglądanie się przez dziesięć długich lat, jak człowiek na najwyższym stanowisku w państwie, uczy się, uczy i uczy; i niczego nie może się nauczyć! A do tego jeszcze opowiada dowcipy, z których tylko on sam może się śmiać!
- Tym razem Szymon Hołownia oraz oczarowani jego błyskotliwością, dowcipem i wdziękiem osobistym, całkiem rozsądni, nowi przyjaciele, postanowili, że nie zejdą z obranej przez Szymona drogi ku prezydenturze. Szymon, z niewyjaśnionych dotąd powodów, zapłakał rzewnie przed kamerami nad Konstytucją, a potem wspólnie z towarzyszami uradzili, że stworzą partię imienia... Szymona Hołowni, bo ktoś przypomniał sobie, że w kupie lepiej się maszeruje ku zwycięstwu. Rozsądnie pomyśleli, że nie od razu Kraków zbudowano, więc założyli, że prezydenturę dla Szymona zdobędą też nie od razu, dlatego w nazwie partii określili, że cel osiągną w roku pańskim 2050. Byli bowiem pewni, że przez te lata Szymon, inaczej niż poprzedni prezydent, zdąży się nauczyć wszystkiego, co jest potrzebne do bycia prezydentem.
Niestety, nie przewidzieli, że do polskiej polityki powróci zza granicy najwyższej, światowej klasy polski polityk, który po wypełnieniu misji budowania Wspólnoty Europejskiej, postanowił ponaprawiać w ojczyźnie wszystko, co zostało popsute przez rządzących w ciągu ostatnich 8 lat.

cdn

[wscieklyuklad]

Na początku wszystko wyglądało obiecująco. Przybyły na ratunek ojczyzny były premier i szef UE zaczął skrzykiwać wszystkich ludzi dobrej woli i bardzo skutecznie namówił kilka milionów Polek i Polaków, żeby zechcieli uratować demokrację i praworządność oraz, zmusili rządzącą partię, przekornie nazywaną Prawo i Sprawiedliwość do porzucenia idiotycznych planów opuszczenia UE, jakie na życzenie Putina partia ta próbowała przeforsować.
Rad nierad, indywidualista Szymon wraz z partią swojego imienia rocznik 2050, wszedł w sojusz z Peezelem. W przerwach między przyjacielskimi uściskami, Szymon i szef najstarszej polskiej partii, zwany Tygryskiem, ogłosili, że wybrali oto trzecią drogę, którą wspólnie będą podążać do wielu zwycięstw, w tym do zwycięstwa Szymona w kolejnych wyborach prezydenckich.
Obraną trzecią drogą dotarli do Koalicji Obywatelskiej i udało im się wspólnie wygrać wybory do Sejmu.
Szymon został marszałkiem i znów mógł wykorzystać swoje talenty kaznodziejsko-showmeńskie. Był w swoim żywiole. Szybko zdobył sobie olbrzymią popularność, w której mógł się pławić z rozkoszą w narcyzowym aromacie. Ludzie chodzili do kin, żeby go oglądać, więc mógł mieć pewność, że może liczyć na świetny wynik w wyborach prezydenckich.
Ale tu znów kicha, bo tym razem suweren zagustował w dobrze umięśnionym kibolu, który miał za sobą kombatanckie epizody jako uczestnik szlachetnych bojów, dla niepoznaki nazywanych ustawkami. Kombatant, który przejął pałac prezydencki wciąż musi borykać się ze wspomnieniami z młodości górnej i chmurnej, bo dla uspokojenia namiętnie wciąga tajemniczą substancję nazywaną snusem, po zażyciu której ze zdwojoną werwą przystępuje do naprawiania przez wetowanie wszystkiego, co według niego zepsuł rząd Koalicji 15. Października.
Czy tak trudno jest zrozumieć, że mocno rozczarowany wynikiem ostatnich wyborów, w których przegrał ze wszystkimi - nie tylko z prymitywnym kibolem, ale nawet ze skrajnym ponurym faszystą - ambitny i wszechstronnie utalentowany Szymon Hołownia nie może przełknąć goryczy tej klęski?
Albo to trudne do zniesienia posądzanie go o zdradzieckie knucie tylko dlatego, że w ramach swoich marszałkowskich obowiązków zjadł w środku nocy kolację z szefem partii populistów i szubrawców oraz z jego spin-doctorami, Bielanem i Kamińskim?!
Albo, kto mógłby spokojnie znosić podejrzenia, że marszałek Szymon H., dlatego w przyśpieszonym tempie zaprzysiągł na prezydenta Karola N., żeby społeczeństwo nie doczekało się ponownego przeliczenia głosów, gdyż miało wątpliwości co do prawidłowości pierwszego liczenia i mogło się nie mylić?
Czyż nie jest oczywiste, że utalentowany Szymon Hołownia po prostu musiał sięgnąć ponownie do spisu swoich talentów i wybrać taki, który pozwoli mu wejść na nową drogę życia ku wielkości oraz S.Ch.P.?!
- Dlatego piękny Szymon, porzuciwszy partię swojego imienia, udał się samotnie do Nowego Jorku z zamiarem zdobycia najwyższego z możliwych stanowisk rangi ogólnoświatowej. Niestety, przewodniczący Gutierrez wykazał się ignorancją i nie docenił ogromu talentów ubiegającego się o stanowisko w Radzie Najwyższej ONZ, byłego już marszałka polskiego Sejmu i kazał mu wracać skąd przybył.
Tymczasem pech chciał, że ambitny Szymon nagle jakby nie miał do czego wracać, bo jego dotychczasowe stanowisko zajmował już inny marszałek, a on przecież nie mógł czuć się dobrze jako jakiś tam wicemarszałek!
Na domiar złego w porzuconej partii imienia Szymona Hołowni postanowiono wybrać na miejsce samego Szymona Hołowni, nową przewodniczącą. Powracający z drogi do kariery ogólnoświatowej Szymon, wprawdzie upomniał się o należny mu szacunek, honor i opuszczone na chwilę stanowisko przewodniczącego, ale ku swemu wielkiemu zdumieniu skonstatował, że nie we wszystkich towarzyszach partii własnego imienia wzbudził entuzjazm swoją decyzją o powrocie na tron.
- To on, jak tatuś powraca do nich z dalekiej drogi, a oni się nie cieszą?!
Tego Szymonowi było za wiele, więc wyłączył komputer za pośrednictwem którego prowadził wybór swojej osoby na stanowisko przewodniczącego i udał się na poszukiwanie kolejnej drogi ku Sławie, Chwale i Pieniądzom.
Uwaga! Ktokolwiek zauważy dziarskiego wędrowca, kroczącego charakterystycznym, pełnym godności osobistej krokiem po nowej drodze życia, powinien dać mu wskazówki, żeby poszedł dalej i już więcej nie wracał.

z neciszcza

[wscieklyuklad]

A oni osiem lat tylko tańczyli u Rydzyka, kradli na potęgę i budowli… fabrykę Izery, 3 miliony mieszkań, CPK, połączenia PKS do każdej wsi, Elektrownie w Ostrołęce, statki, fundacje, fundusze, śmieci ze świata itd itd

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

www.facebook.com/reel/2112015509629336

[wscieklyuklad]

goracetematy.pl/nie-wytrzymala-huknela-o-ziobrze-na-wizji-widzowie-wstrzymali-oddech-a-w-sieci-zaplonelo-mt-wksw-190126?fbclid=IwY2xjawPbEVZleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFNWDZWODB4STRyTXUzS0xMc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHu6FesOrRl6YHky2sR9KwbndhlrUczaRL9lHAJV8xBFtp9dj0wWwtJibsMBh_aem_jxpadZgX9yo4yXr0mNOOCA

[wscieklyuklad]

Mili Państwo, daily reminder:
❌Roman Fritz z partii Grzegorza Brauna podawał w wątpliwość istnienie komór gazowych w Auschwitz. Wcześniej ich istnienie zakwestionował sam Braun;
❌Sebastian Pitoń, człowiek, który wsparł Grzegorza Brauna np. w wyborach na prezydenta Rzeszowa, powiedział, że „wybiera ruski mir” i „woli przywództwo Rosji niż USA”;
❌Jacek Wilk, który w czerwcu tego roku dołączył do partii Grzegorza Brauna, w 2019 roku jako jedyny poseł zagłosował przeciwko ustawie uniemożliwiającej Gazpromowi przejęcie kontroli nad polskim odcinkiem Jamału.
❌Sam Grzegorz Braun jako jedyny polski europoseł głosował przeciwko przyspieszeniu zakazu importu rosyjskiego gazu do Unii Europejskiej;
❌Wcześniej Grzegorz Braun spotykał się w Moskwie z Leonidem Swiridowem, osobą wydaloną z Polski na wniosek ABW. Nota bene ten sam Swiridow utrzymywał kontakt z Tomaszem Szmydtem, czyli sędzią, który uciekł z Polski na Białoruś;
❌Grzegorz Braun komentował dla rosyjskiego Sputnika - znowuż ten sam Swiridow przeprowadził z nim wywiad dla tego „medium”, w którym Braun narzekał np. na sytem wizowy obowiązujący między Polską i Rosją. Sputnik to kanał propagandowy Kremla.
❌Grzegorz Braun od samego początku rosyjskiej pełnoformatowej wojny pisze o banderowcach i szczuje na Ukraińców, choć jeszcze w 2014 r. Mówił, że „jeśli ktoś źle życzy Polsce”, to skłóciłby ją z Ukrainą;
❌W grudniu 2022 r. Grzegorz Braun złożył w Sejmie „votum separatum” w sprawie uchwały dotyczącej uznania Rosji za państwo finansujące terroryzm;
❌Grzegorz Braun twierdził, że pozostające pod rosyjską kontrolą Królestwo kongresowe było bardziej suwerenne niż współczesna Polska.
Wnioski wyciągnijcie Państwo sami.

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

goracetematy.pl/szokujace-wiesci-ws-holowni-politycy-nie-zostaliwi-na-nim-suchej-nitki-ks-wksw-200126?fbclid=IwY2xjawPcY-NleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFNWDZWODB4STRyTXUzS0xMc3J0YwZhcHBfaWQQMjIyMDM5MTc4ODIwMDg5MgABHmeV9tXyGyUY6gvJfBxSAqkIg3-VMmPY63cn-MtCHWRwcPtWZmce80iRCRgs_aem_kfAPcc-Vp99OlT7cEsFOUg

[wscieklyuklad]

www.facebook.com/reel/1883360595632231

[wscieklyuklad]

www.facebook.com/reel/735840355874727

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

crowdmedia.pl/czarnek-oglosil-modle-sie-za-giertycha-a-pozniej-przylozyl-to-jest-wstyd/?fbclid=IwY2xjawPdx0tleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeYKuKCelE7if7ulHGLg7fq_5mPXDBxNDThNrfjGGj15saSpbVgH-6_DDvVcs_aem_aviicN5CziySvBV-nqWvbA

[wscieklyuklad]

Z polecenia prokuratury policja weszła do siedziby neoKrajowej Rady Sądownictwa z nadania PiS i Ziobry
Trwa przeszukanie. Brawo!

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

• POLICJA weszła do neo-KRS❗️Przeszukanie u neo-sędziów. PiS w kordonie, poseł na drzwiach

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

Festiwal tupetu i oślizgła retoryka: Manowska w obronie „twierdzy”
Małgorzata Manowska, osoba zasiadająca w fotelu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego z nadania politycznego, po raz kolejny postanowiła wystąpić w roli głównej aktorki w teatrze absurdu. Jej najnowsze oświadczenie w sprawie wejścia prokuratorów do budynku przy ul. Rakowieckiej to nie tylko szczyt bezczelności - to wręcz podręcznikowa definicja manipulacji, która wylewa się z każdego zdania, oblepiając rzeczywistość warstwą kłamstwa.
Kłamstwo o „ataku na konstytucyjny organ”
Słuchając Manowskiej, można by odnieść wrażenie, że hordy barbarzyńców wdarły się do świętego sanktuarium sprawiedliwości, by targać konstytucyjne insygnia. Prawda jest jednak znacznie bardziej prozaiczna i - dla środowiska „dobrej zmiany” - kompromitująca. Prokuratorzy nie weszli „do KRS”, by paraliżować jej prace. Weszli do wynajmowanych pomieszczeń, zajmowanych przez rzeczników dyscyplinarnych, którzy przez lata czuli się bezkarni. Twierdzenie, że przeszukanie biurek panów Schaba, Radzika czy Lasoty to „zamach na konstytucyjny organ”, jest tak ordynarnym nadużyciem, że aż zapiera dech. To tak, jakby twierdzić, że eksmisja uciążliwego lokatora z wynajmowanego pokoju w kamienicy jest zamachem na architekturę całego miasta. Manowska jednak świadomie zaciera tę granicę, licząc na to, że społeczeństwo nie odróżni siedziby instytucji od pokoi zajmowanych przez „zbrojne ramię” poprzedniej władzy.
Najbardziej uderzająca w oświadczeniu Manowskiej jest jej rzekoma troska o „niezawisłość i niezależność”. Mówi to osoba, której proces powołania budzi zasadnicze zastrzeżenia prawne, i która przez lata legitymizowała demontaż praworządności w Polsce. Jej oślizgła retoryka ma jeden cel: odwrócić uwagę od faktu, że czas bezkarności dobiega końca.
Ta kobieta, nazywana przez wielu uzurpatorką, ma czelność pouczać o „standardach państwa prawa”, podczas gdy sama jest symbolem ich deptania. Jej bezczelność działa jak paliwo dla całej reszty „nominatów”, którzy wciąż wierzą, że krzykiem i agresywnymi oświadczeniami uda się zatrzymać bieg sprawiedliwości. To postawa „oblężonej twierdzy”, w której każdy gest prokuratury nazywany jest „zastraszaniem”.
Manowska sugeruje, że akcja śledczych ma na celu zastraszenie sędziów przed debatą nad ustawami naprawczymi. To klasyczna projekcja. To nie sędziowie są zastraszani - to środowisko beneficjentów „dobrej zmiany” drży na myśl o tym, co prokuratura znajdzie w szafach i komputerach ich nominatów.
Wylewające się z oświadczenia Manowskiej oburzenie jest nieszczere i sztuczne. To tania propaganda, która ma zmobilizować ostatnie bastiony oporu przeciwko powrotowi do normalności. Czas zdjąć maski: to nie jest obrona KRS. To obrona własnych wpływów, biurek i układów, która odbywa się przy akompaniamencie kłamstw tak gęstych, że trudno przez nie przebrnąć bez poczucia głębokiego niesmaku.
Jej oświadczenie to nie głos sprawiedliwości, lecz desperacki krzyk systemu, który wie, że jego czas minął.
PS. Różnica między Manowską a politykami pokroju Janusza Kowalskiego czy Dariusza Mateckiego sprowadza się właściwie wyłącznie do formy i sztafażu, a nie do treści czy intencji. To, co u tamtych jest surowym, krzykliwym populizmem, u niej zostaje ubrane w togi, łacińskie sentencje i paragrafy.
Agresja Mateckiego czy Kowalskiego jest łatwa do zidentyfikowania i odrzucenia przez umiarkowanego odbiorcę. Retoryka Manowskiej jest groźniejsza, ponieważ ona legitymizuje bezprawie. Kiedy Pierwszy Prezes SN (nawet jeśli powołany wadliwie) mówi o "zastraszaniu sędziów" przez prokuraturę, nadaje temu rangę poważnego sporu ustrojowego, a nie zwykłej awantury o biurka w wynajmowanych pomieszczeniach.

z neciszcza

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

O szybkiej karierze politycznej Zbigniewa Boguckiego "dzięki śmieciom" mówiło się w jego rodzinnym powiecie na Dolnym Śląsku co najmniej od jesieni 2020 roku. Wtedy to został powołany na wojewodę zachodniopomorskiego, a w tle pozostała kryminalna PiS-owska sprawa ogromnego składowiska odpadów, które do dziś jest problemem dla okolicznych mieszkańców.
Lokalne portale od roku 2019 donosiły, że jego ojciec Kazimierz Bogucki (starosta górowski z PiS) podczas procedowania w starostwie powiatowym decyzji budowlanej w sprawie rozbudowy składowiska firmy Chemeko-System w Rudnej Wielkiej miał otrzymać propozycję korupcyjną od wysko postawionych polityków PiS – ówczesnego Szefa KPRM Michała Dworczyka – oraz posła Krzysztofa Kubowa z Lubina (Szefa Gabinetu Politycznego premiera Mateusza Morawieckiego), którzy mieli złożyć mu osobistą wizytę.
Starosta w zamian za złamanie prawa i wydanie pozwolenia na budowę kolejnej kwatery składowiska w Rudnej Wielkiej (wbrew opiniom prawnym oraz zaleceniom naczelnika wydziału ochrony środowiska) miał otrzymać zapewnienie bezkarności, kilka milionów złotych, ale również dobrą posadę dla swojego syna Zbigniewa. W tamtym czasie Zbigniew Bogucki osobiście pojawiał się również z ojcem na lokalnych imprezach i dożynkach sponsorowanych przez Chemeko-System. Zdjęcia z tych imprez do dziś są dostępne na lokalnych portalach informacyjnych.
W sprawie prawdopodobnej łapówki toczyło się też śledztwo prokuratorskie w Prokuraturze Okręgowej w Legnicy, ale jeszcze za rządów PiS zostało umorzone. Kazimierz Bogucki sam wtedy publicznie przyznał na sesji rady powiatu, że przed umorzeniem poinformował go o tym przesłuchujący go funkcjonariusz w Komendzie Wojewódzkiej Policji.
Rok po wydaniu pozwolenia na budowę, Zbigniew Bogucki został powołany na stanowisko wojewody zachodniopomorskiego, a lokalna społeczność zaczęła mówić o jego możliwej kandydaturze na urząd Prezydenta RP. Następnie w wyborach 2023 r. Bogucki został posłem na Sejm RP w Szczecinie startując z pewnego miejsca na liście PiS. Pod koniec 2024 roku jego kandydatura na urząd Prezydenta RP została jednak odrzucona, a głównym tego powodem miała być obawa o to, że kulisy szybkiej i ciemnej ścieżki kariery "na śmieciach" ujrzą światło dzienne i zostaną ujawnione publicznie.
Marek Zagrobelny🇳🇴
fot. PAP/Piotr Nowak

[wscieklyuklad]

Jakoś nie słyszałem słów potępienia ze strony PiS i Konfederacji wobec pomysłu ich sojusznika z AfD, żeby nałożyć na Polskę olbrzymią karę za rzekomy sabotaż Nord Stream. Patriotyzm przegrywa z nienawiścią.

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

a to się opiekunię zmartwi!

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

NIENORMALNA NIENORMALNOŚĆ, CZYLI JAK CHAOS ZROBIŁ NAM ŚNIADANIE
Styczeń. Miesiąc, w którym polityczna prognoza pogody brzmi: dygot, zamieć, ciśnienie skacze jak Kosiniak po koalicji. Miało być spokojnie, miała być stabilność, miały być święte reguły i przewidywalne dni. Tymczasem jesteśmy w kraju, w którym były marszałek Hołownia nie wie, jak wybrać przewodniczącego, więc robi referendum o referendum, po czym... znika. Zmęczony. Jakby prowadził karawan przez Saharę, a nie wideokonferencję z garstką, trzeźwiejących po sylwestrze, działaczy.
Hołownia, czyli powerbank wyczerpany do zera. Człowiek, który miał być nową jakością, teraz sam nie wie, czy jest liderem, czy chatbotem, który stracił połączenie z bazą danych. Jego partia zachowuje się jak mewa, która zapomniała, że nie potrafi pływać i wpadła do jeziora pomysłów bez kapoka. Demokracja wewnątrzpartyjna? Owszem. Tyle że po pijaku i bez instrukcji.
A po drugiej stronie ekranu – Zbyszek Ziobro, duch polityczny, który podobno żyje, choć bardziej przypomina hologram zemsty. Nadaje z Budapesztu. Straszy Tuskiem, jakby miał jeszcze cokolwiek do powiedzenia poza resentymentem. "Wywrócę rząd!" krzyczy Zbyszek, stojąc samotnie na węgierskim balkonie z widokiem na brak przyszłości. Nikt już nie traktuje go poważnie, ale robi za ciekawostkę historyczną. Jak maszynka do mielenia mięsa z PRL-u: głośna, bezużyteczna i rdzewieje w oczach.
Kaczyński? Król chaosu w stanie spoczynku. Człowiek, który przez lata zarządzał konfliktem z precyzją chirurga bez rąk, teraz wydaje się być stabilizatorem. Tak, dobrze czytasz. Przy tym, co wyprawia reszta, stary prezes wygląda jak rozsądny dziadek w fotelu, który tylko czasem wyrywa mikrofon i opowiada o Niemcach. Groźne? Tak. Śmieszne? Jeszcze bardziej.
Ale prawdziwym fenomenem jest Donald Trump, cesarz absurdalnych impulsów. Człowiek tweet, pomarańczowy wulkan pogardy, który ma ochotę kupić Grenlandię. Bo czemu nie? Przecież jak się nudzi, to albo grozi Danii, albo przestawia lotniskowce jak pionki. Teraz dorzucił cła dla Europy. Na złość mamie odmroził sobie sojusze.
Trump to taki polityczny Godzilla. Tylko zamiast promieniowania zieje ego i obrażonym tonem. A jego najnowszy plan? Reforma służby zdrowia. "Najtańsze leki na świecie!" zapowiada, mając w oczach to szaleństwo, które widzisz u ludzi, którzy próbują sprzedać ci kryptowaluty w autobusie.
A teraz fanfary: Unia Europejska podpisała umowę z Mercosurem. Tak, po 26 latach negocjacji, które trwały dłużej niż kadencja jakiegokolwiek polskiego ministra zdrowia. Wielki sukces, strefa wolnego handlu, setki milionów ludzi i tona dokumentów, których nikt nie przeczyta. Rolnicy już rwą włosy z głów, bo wiedzą, że tania wołowina z Argentyny nie uznaje sentymentów. Francuzi drą się na placach, a polski PSL udaje, że broni wsi, choć w rzeczywistości nie może się zdecydować, czy lepiej służyć chłopom, czy po prostu trzymać się przy władzy jak rzep przy politycznym psie.
W tle te wszystkie tańce polityczne, a tymczasem w Indiach prawie 11 tysięcy kobiet tańczy Bagurumbę, żeby pobić rekord Guinnessa. To właśnie jest prawdziwa polityka: zsynchronizowana, radosna, z celem. Nie to co nasze posiedzenia Sejmu, gdzie każdy tańczy swoje, a podkład gra Zenek z radia.
A świat? Śnieg zasypał Kamczatkę, gospodarka stanęła. Louis Vuitton świętuje 130 lat istnienia swojego symbolu. A my? Sondże pokazują, że co czwarty Polak chce Brauna i jego groteskowego królestwa w Sejmie. Czyli albo to efekt masowego eksperymentu na grzybach halucynogennych, albo naprawdę zasługujemy na program "Polityczne Freak Show" w ramówce TVP Historia.
A propos sondaży: Koalicja Obywatelska prowadzi – ledwo, ale zawsze coś. PiS zjeżdża w dół jak sanie po betonie, z hamulcami zrobionymi z butów Sasina. A Konfederacja? Ucieka Konfederacji. Tak, oni już nawet sobie nawzajem uciekają, bo Braun chciałby monarchii z egzorcystą w każdej gminie, Mentzen wolnego rynku z dyktaturą kalkulatora, a Bosak po prostu chce się pokazać w garniturze. To nie partia. To szafa z trzema marynarkami, z których każda udaje, że wie, jak działa świat.
Hołownia zgasł. Ziobro szczeka zza granicy. Kaczyński wchodzi w tryb wygaszony. Braun się zbroi w koronę z kartonu. A Trump pisze scenariusz do kolejnego odcinka "Szaleństwo na ekranie". Nad tym wszystkim unosi się mgła absurdu, jak dym z taniego kadzidła na weselu politycznym bez pary młodej.
Rok 2026. Rok nieprzewidywalności. Rok, w którym nawet zdrowy rozsądek musiał wziąć urlop.
A my? Trzymamy się. Jak rzep psa. Jak mem komentarza. Jak Zandberg idei.
Czytajcie dalej. Będzie tylko gorzej. I zabawniej.

z neciszcza

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]

[wscieklyuklad]