SPRAWIEDLIWOŚĆ.

[nehsa]

Czego o sprawiedliwości można dowiedzieć się z Konstytucji RP?

Ja, tylko wspomnę, że tą, obecna Konstytucją zachwycają się prawie
wszyscy znaczący politycy i intelektualiści. Eks prezydent
Kwaśniewski pieje peany na Jej cześć.

A ja, nie wiem, czym jest ta polska sprawiedliwość, o której w
Art.2 Konstytucji RP, czytamy:
"Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym,
urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej."

A więc, czym jest ta sprawiedliwość, niechby i społeczna.

[wuzet21]

Naszą obecną konstytucję można określić jednym słowem - "pustosłowie".
Sprawiedliwość - pojęcie tam zawarte nie dotyczy nikogo, w rzeczy
samej...
To takie "obiecanki macanki, a głupiemu stoi..."

[nehsa]

A w Nauce Wszechmogącego Ojca, pokornie, cichutko czeka na
dostrzeżenie go, minimalnie sprawiedliwy wzorzec postępowania,
którego to wzorca, KAŻDY Z NAS, jest nosicielem.

Na czym polega, to minimalnie, sprawiedliwe postępowanie?

To mnimalnie, sprawiedliwe postępowanie, polega na wzajemnie
życzliwej, równoprawnej, międzyludzkiej współpracy, czyli na
solidarności.

A skąd o tym można się dowiedzieć?

O powinności solidarności, można sie dowiedzieć z zachowanych
świadectw Nauki Ojca, które chociaż zakłamane, przetrwały w Czterech
Ewangeliach.
Ew.św. Łukasza 17/7-10, przypowieść "O powinności
człowieka".
7. "I któż z was jest, coby miał sługę orzącego albo paszącego,
który gdyby się wrócił, zarazby mu rzekł:
Pójdź, a usiądź za stół? "
8. "I owszem, izali mu nie rzecze:
Nagotuj, cobym wieczerzał, a przepasawszy się, służ mi, aż się najem
i napiję, a potem i ty, jedz i pij?"
9. "Izali dziękuję słudze onemu, iż uczynił to, co mu było
rozkazano?
Nie zda Mi się."
10."Także i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie:
Słudzy nieużyteczni jesteśmy, bo cośmy byli powinni uczynić,
uczyniliśmy."

Z przypowieści "O powinności" wynika, że tak słudze, który
pasł bydło i orał ziemie właściciela, jak i właścicielowi,
rozkazano, a zatem zobowiązano ich, do wzajemnego świadczenia
sobie życzliwości, czyli do wzajemnie służebnej, równoprawnej,
międzyludzkiej współpracy - krócej, do solidarności.

Nie jest ważnym, mówi Syn Ojca, Nauczyciel, kto z was, kim jest
, jaki jest wasz status społeczny, czy materialny, jaką
wyznajecie religie, czy ideologie, jaką prezentujecie rasę, czy
narodowość - bo wszyscy, bez wyjątku, jesteście zobowiązani do
solidarności, która to solidarność, jest minimalną miarą, czyli
wartością sprawiedliwego postępowania.

Wszyscy jesteście nosicielami powinności solidarności, mówią
słową Nauki Ojca.

W sprawiedliwej, nieskończenie racjonalnej Nauce Ojca, Nauczyciel ,
m.in. oznajmił:
"Z ust twoich sądzę cię. ..."Ew.św.Łukasza 19/22

Oznacza to, ponieważ głos-słowo z ust człowieka, jest minimalnym,
postrzegalnym dowodem naszego współistnienia, że także tu, na tym
Świecie, osądzana jest jakość wszystkich naszych
niesprawiedliwych czynów, począwszy od jakości-wartości głosu-
słowa. I dokładnie tak się dzieje.


A jakie są dowody na to, że każdy z nas, jest nosicielem, a
zatem zobowiązanym do przestrzegania takiej jakości postępowania?

I o tym w następnym poście.

[nehsa]

ciąg dalszy poprzedniego postu

A jakie są dowody na to, że każdy z nas, jest nosicielem, a
> zatem zobowiązanym do przestrzegania takiej jakości
postępowania?


Za niesprawiedliwe, czyli gorszej jakości, niż solidarność,
czyny, jesteśmy tymi, niesprawiedliwymi czynami, na przykład:
kłamstwem, a w tym bałwochwalstwem, obelgą, przekleństwem,
degradowaniem środowiska, wojną, natychmiast karani.
Jest oczywistym, że karę za popełnioną niesprawiedliwość,
ponosimy WSZYSCY, ale w różnym stopniu.

W innym stopniu karczyńca, w innym stopniu karbiorca, w innym
WSZYSCY pozostali ludzie.
Zrozumienie tego faktu, wspomaga znajomość - prawa naczyń
połączonych.

Prawie zawsze, tą karę naszym niesprawiedliwym postępowaniem
wymierzamy, przede wszystkim bliźnim, naiwnie przy tym sądząc
, że nas ta kara w żadnym stopniu nie tyczy.
Obrzucamy stertą obelg człowieka, i nie dostrzegamy, że karą jest
utrata jego sympatii, w zamian której zyskujemy pogardę, a nawet
nienawiść.
Zabijamy człowieka na drodze samochodem i skutecznie uciekamy, nie
dostrzegając, że ubezpieczyciel, czyli całe społeczeństwo, w tym my,
przez dziesięciolecia będziemy łożyć na utrzymanie jego dzieci.
Nie dostrzegamy, że w Globalnej Wiosce, jesteśmy cząstką
współzależną od innych, co tym samym, wymusza na nas
współodpowiedzialność za wszystkich, i wszystko co czynią bliźni, i
czynimy my.

Skoro każda niesprawiedliwość jest dla nas karą, co jest nie
do zaprzeczenia, to czas najwyższy dostrzedz, że ten fakt,
jest racjonalnym, niezaprzeczalnym dowodem zobowiązania nas, do
postępowania sprawiedliwego. A więc, do solidarności.

Natomiast fakt, że to zobowiązanie, jest egzekwowane przez
NAS, od siebie samych, jest racjonalnym, niezaprzeczalnym
dowodem nosicielstwa powierzonego nam wszystkim, i każdemu z osobna,
obowiązku sprawiedliwego, czyli solidarnego postępowania.

Gdybyśmy nie byli WSZYSCY, czyli każdy z nas, nosicielami
obowiązku, wymagającego od nas czynienia solidarności, to za
uczynioną przez NAS niesprawiedliwość;
-nie bylibyśmy karani,
-karą nie byłyby nasze czyny, czyli nie karalibyśmy się sami,
-wreszcie, karę mógłby nam wymierzyć ktoś inny.

Ale, że to każdy z nas, a więc i wszyscy, jesteśmy nosicielami,
precyzyjnie określonego obowiązku,
to za nasze nieposłuszeństwo, naszymi czynami, karę wymierzamy
sobie, bo musimy, my sami.

Jednocześnie niesprawiedliwość, będąca zarazem karą
, "powiadamia" nas, nieraz bardzo dotkliwie, o jakości
obowiązującego nas postępowania.
Spełnia zatem funkcję edukacyjną, informacyjną, że jesteśmy
nosicielami powinności solidarności, czyli postępowania lepszej
jakości.

Jaki jest skutek solidarnego postępowania?

Oczywistym skutkiem solidarnego postępowania, jest POKÓJ między
nami, o czym zrozumiale informują słowa Nauki Ojca zachowane w
Ew.św.Jana 14/27.

[kolczasty_nemo]

> Naszą obecną konstytucję można określić jednym słowem - "pustosłowie".
Nieprawda, okazała się całkiem dobra w sytuacji z którą zetknęliśmy się 10.04.2010r.

> Sprawiedliwość - pojęcie tam zawarte nie dotyczy nikogo, w rzeczy
> samej...
> To takie "obiecanki macanki, a głupiemu stoi..."

To w dużym stopniu zależy od Nas wszystkich...

[nehsa]

kolczasty_nemo m.in. napisał:
" To w dużym stopniu zależy od Nas wszystkich..."



** Co od nas zależy, to zależy, ale SPRAWIEDLIWOŚĆ, nie.
Pomiędzy sprawiedliwością, czyli normą, a czynieniem
sprawiedliwości, czyli sprawiedliwym postępowaniem, jest różnica.

Sprawiedliwe minimum, czyli solidarność, jest naszą
powinnością, której jesteśmy nosicielami.
Innymi słowy, dlatego jesteśmy ludźmi, że jesteśmy nosicielami
powinności solidarności.
Zatem od nas, obowiązująca nas norma SPRAWIEDLIWOŚCI nie zależy.


I abyś miał problem do przemyślenia:
Minimalnym dowodem niesprawiedliwości, jest GRZECH,
który jest czynem NIEMATERIALNYM, a możemy popełnić go tylko
mową z ust, i popełniamy go tylko wówczas, gdy grzeszymy wobec
bliźniego, np: kłamstwem, obelgą, przekleństwem, unikając przy tym,
jakiejkolwiek formy upowszechnienia grzechu. Bo świadome
rozpowszechnianie grzechu, czyli np. publiczne lżenie bliźniego,
jest już złem, bo jest dowodem dążenia grzeszącego, do obecności
osób trzecich.


Natomiast ZŁEM, jest zawsze czyn MATERIALNY, który
zawsze jest NIESPRAWIEDLIWOŚCIĄ, a minimalnym dowodem ZŁA, jest
MILCZENIE.

[nehsa]

Przeprasza, ale nie wyjąkałem się. Napisałem:
"Natomiast ZŁEM, jest zawsze czyn MATERIALNY, który
> zawsze jest NIESPRAWIEDLIWOŚCIĄ, a minimalnym dowodem ZŁA, jest
> MILCZENIE."
Ale zapomniałem dodać, że chodzi o czyny, których jakość
sprawiedliwości, jest gorsza od solidarności.

[nehsa]

No i widzicie sami, że sprawiedliwość jest w Polsce bardziej
powszechna, niż chleb powszedni.

[nehsa]

Pomimo braku Waszego zainteresowania "SPRAWIEDLIWOŚCIĄ",
uważam za celowe dokończenie tematyki tego wątku.

Postaram się uczynić to w dniu dzisiejszym.

[nehsa]

Jest oczywistym, że solidarność jest powinnością sprawiedliwego
postępowania, czyli jest zobowiązaniem, dzięki któremu każdy z
nas jest człowiekiem, dzięki któremu to zobowiązaniu, jesteśmy
ludźmi.

Naturę, Stwórca wyposażył w potrzeby, a człowieka w obowiązek.

Stwórca, czyniąc każdego z nas człowiekiem, obarczył nas powinnością
solidarności, czyli obowiązkiem wzajemnie życzliwej, równoprawnej
międzyludzkiej współpracy.

Czy solidarność, jest z mocy Dzieła Stworzenia Człowieka,
obowiązującym prawem?

Tak. Powinność wzajemnie życzliwej, równoprawnej, międzyludzkiej
współpracy, jest obowiązującym prawem, z którego to obowiązku,
jesteśmy na bieżąco, tak zbiorowo, jak i indywidualnie rozliczani.
Dowody tego rozliczania omówię w kolejnych postach.

Czy jest jakaś autorytatywna opinia potwierdzajaca moje
spostrzeżenie, że solidarność jest naszą powinnością?

Tak, udało mi się taką opinię znaleźć. Wyraził ją, niestety
już nieżyjący, Prof. Leszek Kołakowski, który m.in., napisał:

(cytuję), (zarazem informuję, że to ja nadałem
numerację warunków):
"Jeśli rzecz taka, jak prawa człowieka istnieje, to muszą te prawa
spełniać kilka warunków.

1./Po pierwsze, są to uprawnienia, których nosicielem
jest jednostka ludzka, każda jednostka, nie zaś zbiorowości,
narody plemiona, czy cała ludzkość...."

2./"Następny warunek, by idea praw człowieka była
wogóle stosowalna, jest móc ustalić, kto mianowicie jest sprawcą
tych pogwałceń...."

3./"Jeszcze innym warunkiem, bez którego prawa
człowieka sens tracą, jest ten oto, by beneficjenci tych praw
byli świadomi, że je mają...." (koniec cytatu)

Ad.1./ Powinnością solidarności, o czym pisałem, jest
obarczony każdy człowiek, czego oczywistym dowodem jest
fakt, że postępowanie gorszej jakości, jest pod każdą szerokością
geograficzną - karą, a solidarne postępowanie, czyli
wymaganej od nas jakości, skutkuje pod każdą szerokością
geograficzną - nagrodą, którą jest pokój-zgoda.

Ten fakt, dodatkowo dowodzi, że Nauka Ojca, zawiera
ponadreligijną wiedzę, czyli wiedzę świecką, i nie ma nic
wspólnego z religią.

Funkcjonowanie kapłanów każdej religii, jest niezaprzeczalnym
dowodem, sprzeniewierzenia się kapłanów Nauce Ojca.

Ad.2./ Sprawcami pogwałceń, o których pisał Prof. Leszek
Kołakowski, jesteśmy my sami, co jest również faktem
oczywistym. Przecież to my, sami czynimy zło.

Ad.3./ Funkcę edukacyjną spełnia kara, którą
jest każdy, nasz niesprawiedliwy czyn, sprzeczny z powinnością
solidarności.
Kara, często dotkliwie nam uświadamia, że postępujemy wbrew
obowiązującemu nas prawu solidarności.

To, czy my mamy tego świadomość, czy też takiej świadomości nie
mamy, w żaden sposob nie wpływa na sens obowiązującego nas, i
to w naszym interesie, prawa do solidarności.

Skoro każdy człowiek, jest z mocy stworzenia go przez Stwórcę,
nosicielem prawa do solidarności, czyli nosicielem
zobowiązania do wzajemnie życzliwej, równoprawnej, międzyludzkiej
współpracy, to należy zauważyć, że sens tego prawa, jest od
człowieka niezależny.

Zatem fakt, czy człowiek-beneficjent prawa solidarności, jest
świadomy istnienia tego prawa, nie wpływa w żaden sposób, na
utratę sensu tego prawa do solidarności.

Kiedy zarzut utraty sensu prawa do solidarności, byłby skuteczny?


Ano wówczas, i tylko wówczas, gdyby prawo do solidarności,
którego jesteśmy nosicielami, było wbrew sprawiedliwości, tym
samym wbrew pokojowi między nami..

[nehsa]

Z oczywistego faktu, zobowiązania każdego człowieka do solidarności
wynika również i ten wniosek, że GODNOŚĆ, nie jest wartością
człowiekowi przyrodzoną, bo przecież w przytoczonych przeze mnie
wcześniej świadectwach Nauki Ojca, czytamy:

Ew.św.Łukasza 17/10
"Także i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie:
Słudzy niepożyteczni jesteśmy, bo cośmy byli powinni uczynić,
uczyniliśmy."

Jeżeli postępujemy solidarnie, zyskujemy pokój, ale taka jakość
sprawiedliwego postępowania, nie uprawnia nas do zapłaty, nie
stajemy się ludźmi godnymi zapłaty, nie zyskujemy godności.

Aby stać się godnym zapłaty człowiekiem, trzeba na tę zapłatę
zasłużyć, mówią zrozumiale słowa Nauki OJCA(Boga)
.
Aby stać się sługą pożytecznym, tym samym godnym zapłaty,
człowiek musi od siebie wymagać więcej, niż tylko solidarności,
niż tylko życzliwości wobec bliźnich.

Ew.Ew. św.Mateusza 5/46-47, podobnie św. Łukasza 6/32-34
"Albowiem jeżli miłujecie te, którzy was miłują,
jakąż zapłatę macie?"
"A jeżlibyście tylko braci waszych pozdrawiali,
cóż osobliwego czynicie?"

Ewangelia św.Łukasza 6/35
"Owszem miłujcie nieprzyjacioły wasze, i czyńcie im dobrze,..."


Czym jest "DOBRO", co należy rozumieć pod tym słowem ?

Ewangelia św. Jana 5/29
"I pójdą ci, co dobrze czynili na powstanie żywota;
ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu."

Zmartwychwstaną w Dzień Sądny ci z nas, których bilans dokonań w
życiu doczesnym w rubryce, "Ma", będzie dodatni, czyli wykaże
dobro ich czynów.

Słusznym zatem jest wniosek, że dobro, jest słowem określającym,
oceniajacym jakość sprawiedliwości postępowania, która to jakość,
jest bardziej sprawiedliwa, niż solidarność.

Zatem GODNOŚĆ, jest wartością wynikającą z różnicy pomiędzy
jakością postępowania, do której zostaliśmy z mocy stworzenia
zobowiązani, a jakością postępowania, które tę jakość przewyższa.

Solidarność, jest z mocy stworzenia każdego człowieka przez Stwórcę,
obowiązującym każdego człowieka, minimalnie sprawiedliwym wzorcem
postępowania.

O tym, jakie są pozostałe dwa wzorce sprawiedliwego postępowania, w
następnych postach.

[nehsa]

Muszę, poprostu muszę wcześniej zwrócić Waszą uwagę na słowo
ludzkiej mowy, mowę człowieka.

Dowodami istnienia Dwóch Istot Boskich, czyli Jedynego Ojca, i Syna
Ojca, są dowody=świadectwa=fakty zależności naszego
człowieczeństwa, naszego bycia ludźmi, od Naszego Ojca.

Jest zrozumiałym, że fakt zobowiązania nas do ściśle określonego
postępowania, którym to postępowaniem jest solidarność, jest
oczywistym dowodem zależności naszego człowieczeństwa od Naszego
Stwórcy, czyli od Syna Ojca.

A ponieważ, minimalnym, postrzegalnym dowodem naszego
współistnienia, a tym samym postępowania na tym świecie, jest
słowo naszej mowy z ust, to należy przeanalizować, czy ta
zależność jest zauważalna w procesie mowy.

Co o słowie naszej mowy mówi Nauka Ojca?

Ew.Ew.św.Mateusza 10/20, św.Marka 13/11, św.Łukasza 12/12
"Bo wy nie jesteście, którzy mówicie,
ale duch, który mówi w was."

Z treści przytoczonych świadectw Nauki Ojca wynika, że proces
mówienia wewnątrz nas, czyli podejmowania decyzji o jakości
międzludzkiej współpracy w trakcie myślenia, czyli
różnicowania wszystkiego, tak rzeczywistego, jak i abstrakcyjnego, i
kondensowania wników tego różnicowania w wyobrażanych sobie przez
nas nośnikach energii(np.w dźwięku-energii fali akustycznej),
przebiega, dzięki wykorzystywaniu przez nas pracy ofiarowanej nam
niematerialnej cząstki Światłości, czyli Ducha, której Ofiarodawcą,
poprzez samoofiarę, jest Syn Ojca, Światłość, o czym czytamy w
świadectwach:

w Ewangelii św.Jana 1/9
"Tenci był tą prawdziwą ŚWIATŁOŚCIĄ, która oświeca każdego
człowieka przychodzącego na świat."

I w Ewangeliach św. Mateusza 25/15, św. Łukasza 19/13, św. Marka
13/34
15. "I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a innemu jeden,
każdemu według przemożenia jego, ..."

Jaki, powszechnie postrzegalny fakt, dowodzi wykorzystywania
przez nas, pracy Ducha w nas?

Dowodem wykorzystywania przez nas w procesie myślenia pracy Ducha,
"jego mowy w nas", jest autonomia procesu myślenia, czyli
niemożliwość jakiejkolwiek penetracji i rejestracji treści
tego procesu przez innych, co właśnie dowodzi pracy Ducha, a
tym samym, niematerialności procesu myślenia.

Ew.św.Jana 6/63
"Duchci jest, który ożywia, ciało nic nie pomaga; słowa, które ja
wam mówię, duch są i żywot są."

Z przytoczonego tekstu wynika, że słowa mówione przez Syna Ojca,
"duchem są i życiem są", co oznacza, że ich sens jest
niematerialny - "duch są", a przestrzeganie ich, czyli Nauki
Ojca, skutkuje zmartwychwstaniem człowieka -"żywot są".

Sens słowa ludzkiej mowy z ust, tak samo jak sens słów z ust Syna
Ojca, jest także niematerialny.

Materia fali akustycznej, która jest nośnikiem-tragarzem słowa
, w żaden sposób nie wpływa na sens słowa.

Przecież, to samo słowo, o identycznych parametrach,
emocjonalno-akustycznych, albo jak ktoś uważa, o identycznych
parametrach racjonalno-emocjonalno-fonetyczno-akustycznych, może
mieć dowolną liczbę sensów, a nawet posiadać sens przeciwstawny.
Także - inny dla nadawcy, czyli wypowiadającego, a inny dla odbiorcy-
słuchacza, słuchaczy.

Trafnym zatem jest wniosek, że sens wypowiadanego z ust
człowieka słowa, jest niematerialny, i m.in., ten fakt,
również dowodzi wykorzystywania przez nas w procesie myślenia pracy
Ducha.

"Z ust sądzę cię..." Ew.św. Łukasza 19/22.

Myślenie, jest bezkarne- mówi Nauka Ojca. Ale jakość
sprawiedliwości wszystkich, naszych czynów, jest na bieżąco
osądzana, począwszy od sensu słowa wypowiadanego z naszych ust.

Zatem dowodów pracy Ducha, "wewnątrz nas", a tym samym,
dowodów zależności naszej mowy, od pracy Ducha, należy
poszukiwać analizując sens słów wypowiadanych przez człowieka.

O tym, że takie dowody zależności być muszą i są, dobitnie poucza
Nauka Ojca w świadectwach zachowanych w Ew.św. Mateusza 6/33, i
Ew.św.Łukasza 17/21
21. "Ani rzeką: Oto tu, albo oto tam jest:
Albowiem oto królestwo Ojca wewnątrz was jest."

"królestwo", to nie miejsce, tylko wiadomość o zależności
naszego człowieczeństwa od Ojca Wszystkich Ludzi, czyli Jedynego
Ojca, zwanego wbrew słowom Jego Nauki, Bogiem.

Jaką wartość może posiadać, i zawsze posiada, sens naszej mowy z
ust?

Wypowiadany z ust sens naszej mowy, ma zawsze wartość
sprawiedliwą, albo niesprawiedliwą. Innej opcji nie ma.

Minimalną wartością, obowiązujacego nas sprawiedliwego postępowania,
jest solidarność, która polega na wzajemnie życzliwej, równoprawnej,
międzyludzkiej współpracy. Jeżeli taki jest sens wypowiadanych przez
nas słów, to naszą mową dowodzimy sprawiedliwości, i zyskujemy
nagrodę, pokój-zgodę, o czym w Ewangelii św. Jana 14/27.

A co jest minimalną wartością niesprawiedliwości?

Odpowiedź na to pytanie, jest zawarta w świadectwach Nauki Ojca
w Ew.św.Mateusza 12/34-36
34."Rodzaju jaszczurczy! jakoż możecie mówić dobre rzeczy, będąc
złymi, gdyż z obfitości serca usta mówią?"
35."Dobry człowiek ze skarbu serca wynosi rzeczy dobre, a zły
człowiek ze skarbu serca wynosi rzeczy złe."
"Ale powiadam wam, iż z każdego słowa próżnego, któreby mówili
ludzie, dadzą z niego liczbę w dzień sądny;"
(W przytoczonym wyżej tekście pominąłem brednie.)

"słowo próżne", to poprostu słowo nieżyczliwe, czyli słowo
pozbawione sprawiedliwego sensu, dowodzacego solidarności z
bliźnimi.

Skoro Nauka Ojca mówi, że ze skarbu serca możemy wynosić, "rzeczy
dobre", ale i , "rzeczy złe", to należy tę wiedzę
skonfrontować także ze słowami odnoszącymi się do pracy Stwórcy,
które powiadamiają:

Ewangelia św.Jana 1/3
"Wszystkie rzeczy przez Nie się stały,
a bez Niego nic się nie stało, co się stało."

Skoro, "wszystkie rzeczy", to także, "rzeczy złe".

Z tej konfrontacji wyżej przytoczonych tekstów, wynikają wnioski:
a./ Mówimy, dzięki wykorzystywaniu przez nas pracy Stwórcy,
czyli ofiarowanej nam prze Stwórcę niematerialnej, nieśmiertelnej
cząstki ŚWIATŁOŚCI, czyli samego Siebie-Ducha.

b./ Określenie, "dobre rzeczy", odnosi się do
sprawiedliwego sensu naszej mowy. A określenie, "złe
rzeczy", odnosi się do niesprawiedliwych treści naszej mowy
.

Ale jest oczywistym, że to my dokonujemy wyboru sensu mowy,
którym chcemy się posłużyć, a nie Stwórca.

c./ Określenia, "złe rzeczy", nie należy utożsamiać ze
złem, ponieważ sens słowa decydujący o jego wartości, jest
niematerialny, zatem tym sensem, nigdy nie godzimy w
materialną wartość kogokolwiek i czegokolwiek, zatem nie czynimy nim
zła.

Minimalną wartością niesprawiedliwości, jest słowo
nieżyczliwe bliźniemu-nim, które w Nauce Ojca jest określane -
grzechem, który to grzech, jest czynem niematerialnym, i możemy
go popełnić i popełniamy, tylko mową.
Jest oczywistym, że zawierając w wypowiadanych przez nas do bliźnich
słowach, nieżyczliwy sens, o czym już pisałem wcześniej, ponosimy
karę.

[nehsa]

Część II

Czym różni się grzech, od zła?

Ew.św.Mateusza 5/37
"Ale mowa wasza niech będzie: Tak, tak; nie, nie;
a co wiecej nadto jest, złem jest."

Skoro wszystkie, "zaprzeczenia", i wszystkie
"potwierdzenia", są mową, to mowa nie może być złem.

Ewangelia św. Jana 8/46 i 18/23
46."Któż mię z was obwini z grzechu?"
23."Jeźlim rzekł źle, daj świadectwo o złem,
a jeźli dobrze, przeczże mię bijesz?"

Syn Ojca, ŚWIATŁOŚĆ, podczas kilkudniowego pobytu wśród ludzi,
posługiwał się tylko słowem, tylko mową.
Z przytoczonych wyżej słów wynika, że popełnienie, "grzechu",
skutkuje niematerialnym obwinieniem.
A popełnienie, "zła", skutkuje materialnym świadectwem
.

Ew.Ew.św.Mateusza 17/21-22, św.Łukasza 17/3-4
3. "Miejcież się na pieczy. A jeźliby zgrzeszył przeciwko tobie
brat twój, strofuj go;
a jeżliby się upamiętał, odpuść mu."
4."A choćby siedmkroć przez dzień zgrzeszył przeciwko tobie, i
siedm kroć przez dzień się do ciebie nawrócił, mówiąc: Żal mi tego;
odpuść mu."

Odpuszczać, można tylko to, co jest do odpuszczenia, czyli grzech
. Zła, nie mozna odpuścić, bo ono już się stało, i zawsze jest
przeszłością.
Natomiast przebaczać zło, mają prawo tylko ci, którzy zostali nim
pokrzywdzeni, poszkodowani.

Ale jest również zło niewybaczalne, czyli takie, jak np. gwałt, czy
zabójstwo człowieka, którego na tym świecie nie ma prawa przebaczyć
nikt.
I nikt, nie ma prawa domagać się za taką zbrodnię przebaczenia
.
Zatem oczywistym jest wniosek, że wyżej przytoczone świadectwa
obecne w Ewangeliach św.Mateusza 17/21-22 i św.Łukasza 17/3-4,
odnoszą się do mowy człowieka.
Utożsamianie grzechu ze złem, bądź zła z grzechem, jest ogromnym
błędem, i dowodem nierozumienia Nauki Wszechmogącego Ojca.

Słowami naszej mowy, nie czynimy ani materialnego dobra, ani
materialnego zła.
Grzech, jest czynem niematerialnym, możemy go popełnić tylko mową, i
nie musimy za niego ponieść kary, o czym zrozumiale mowią słowa
prośby, jedynej modlitwy, "Ojcze Nasz" - "...I odpuść nam grzechy
nasze....".
Gdyby Nasz Ojciec nie chciał, a i nie mógł odpuszczać nam grzechów,
to tych słów, nie byłoby w modlitwie.

Natomiast zło, jest zawsze czynem materialnym, które
popełniamy zmysłami, przede wszystkim, dotykiem.
Minimalnym, postrzegalnym dowodem zła, jest milczenie, które jest
czynem materialnym, co jest faktem oczywistym, a co wynika m.in. z
przytoczonych wyżej słów w Ew.św.Mateusza 5/37.

Czym różni się słowo naszej mowy, od słowa Syna-Boga Ojca-Boga?


Ew.św.Jana 8/38
"Ja, co widzę u Ojca mego powiadam, a wy też to, co widzicie
dzięki Ojcu, czynicie."

Słowo Światłości, czyli Stwórcy, Którym jest Syn Ojca,
posiada moc sprawczą.
Światłość, Syn Ojca, "powiada", i dzieje się zawsze dokładnie
tak, jak mówi, co dostrzegł między innymi Rzymski Setnik.
Ewangelia św.Mateusza 8/5-8
"A gdy Pan wszedł do Kapernaum, przyszedł do Niego setnik,
prosząc Go,"
"I mówiąc: Panie! sługa mój leży w domu powietrzem ruszony, i ciężko
sie trapi."
"I rzekł mu Pan: Ja przyjdę i uzdrowię go."
"A odpowiadajac setnik rzekł:
Panie! nie jestem godzien abyś wszedł pod dach mój; ale tylko rzecz
słowo, a będzie uzdrowiony sługa mój."

Dowodem na to, są m.in., cuda, które Syn Ojca czynił. Ale to nie
jedyny dowód.

Ew.św.Łukasza 9/54-55
"A widząc to uczniowie Jego , Jakób i Jan, rzekli:
Panie! chceszże iż rzeczemy, aby ogień zstapił z nieba, i spalił je,
jako i Elijasz uczynił?"
"A Pan obróciwszy się, zgromił je, i rzekł:
Nie wiecie wy jakiegoście ducha."

Słowo z ust człowieka, w przeciwieństwie do słowa z ust Istoty
Boskiej, nie ma żadnej mocy sprawczej. A o jego użyteczności,
decyduje jego odbiorca, odbiorcy, inni ludzie, a nie
wypowiadający słowo.

Ewangelia św.Mateusza 23/1-3
"Tedy Pan rzekł do ludu, i do uczniów swoich mówiąc:
Na stolicy Mojżeszowej usiedli nauczeni w piśmie."
"Ale według uczynków ich nie czyńcie, albowiem oni mówią, ale nie
czynią."

Z faktu, braku mocy sprawczej słowa ludzkiej mowy, wynika bardzo
ważny wniosek.
Ludzie, za pomocą mowy, mogą czynić sprawiedliwość, jedynie
przestrzegając solidarności, czyli obowiązujacego wzorca
postępowania, ale poza solidarnością, są jeszcze dwa, badziej
sprawiedliwe wzorce postępowania, których jakość została określona w
Nauce Ojca, DOBREM.
Tymi wzorcami, o czym juz pisałem, są miłosierdzie, i miłość.

O tym, że wiedza o pozostałych dwóch wzorcach postępowania jest
nam nieodzowna, mówią słowa:
"I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota;
ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu." Ew.św.Jana 5/29

Czego dowodzimy, posługując się sprawiedliwym, i niesprawiedliwym
sensem słowa?

Posługując się sprawiedliwym sensem słowa, dowodzimy, co najmniej
naszego posłuszeństwa, obowiązującemu każdego człowieka
wzorcowi postępowania, którego z mocy stworzenia nas ludźmi,
jesteśmy nosicielami, czyli dowodzimy naszego posłuszeństwa sługi
, a tym samym dowodzimy naszej zależności od Stwórcy, co jest
faktem oczywistym.

A posługując się niesprawiedliwym, nieżyczliwym sensem słowa,
dowodzimy w ten sposób samokarania się tym sensem, co też jest
faktem oczywistym.

Tak posłuszeństwo, jak i kara, są oczywistymi dowodami
zależności naszego człowieczeństwa od Stwórcy.
"Mówimy wewnątrz nas", czyli myślimy, dzięki wykorzystywaniu
przez nas pracy Ducha, czyli ofiarowanej nam przez Syna Ojca cząstki
samego Siebie - ŚWIATŁOŚCI!

O tym, że proces mówienia wewnątrz nas (myślenia, wyobrażania,
zapamiętywania), jest zależny od ofiarowanego nam Ducha,
świadczy brak dowodów zależności od nas tworzenia sensu w
procesie myślenia, co potwierdza analiza sensu naszej mowy.

[nehsa]

W Nauce Ojca, oznajmiono nam tylko trzy wzorce postępowania.
1./ Solidarność, powszechnie obowiązujacy, którego jesteśmy
nosicielami.
2./ Miłosierdzie, wystarczająco pożyteczny.
3./ Miłość, pożyteczny.

Minimalnym, postrzegalnym dowodem postępowania człowieka, jest słowo
ludzkiej mowy, które, co wyjaśniłem w poprzednim poście, nie
posiada mocy sprawczej.

Syn-Bóg Ojca-Boga mówi, a Jego słowo ciałem się staje,
materializuje się treść Jego słowa.

Natomiast my, to co widzimy w naszych myślach, w naszej wyobraźni,
jeźli chcemy aby się stało, czynimy za pośrednictwem naszych
zmysłów, przede wszystkim dotyku.

Za pomocą naszej mowy, co rownież wyjaśniłem w poprzednim poście,
możemy, co najwyżej dowieść naszego posłuszeństwa solidarności.
Ale to za mało sprawiedliwe postępowanie, aby stać się za nie godnym
zapłaty, tym samym nabyć godności, o czym zrozumiale mówią słowa:
Ew.św.Łukasza 17/10
"Także i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam rozkazano, mówcie:
Słudzy niepożyteczni jesteśmy, bo cośmy byli powinni uczynić,
uczyniliśmy."

Ew.Ew. św.Mateusza 5/46-47 i św.Łukasza 6/32-35
32."Albowiem jeśli miłujecie te, którzy was miłują, jakąż
zapłatę macie? albowiem i grzesznicy toż właśnie czynią"
33."A jeśli dobrze czynicie tym, którzy wam dobrze czynią,
jakąż zapłatę macie?
albowiem toż i grzesznicy czynią."
34."A jeśli pożyczacie tym, od których się spodziewacie więcej
odebrać, jakąż zapłatę macie? albowiem i grzesznicy
grzesznikom pożyczają, aby zasię więcej odebrali."
35."Owszem miłujcie nieprzyjacioły wasze, i czyńcie im dobrze, i
pożyczajcie, nic się więcej nie spodziewając, a będzie wielka
zapłata wasza."

Co zatem należy czynić, aby stać się godnym gwarantowanej w Nauce
Ojca zapłaty zmartwychwstania?

Ewangelia św. Mateusza 5/44 i Ewangelia św. Łukasza 6/28
„...błogosławcie tych, co was przeklinają.”
Ewangelia św. Mateusza 5/44 i Ewangelia św. Łukasza 6/28
„...módlcie się za tych, co wam złość wyrządzają.”
Ewangelia św. Mateusza 5/39 i Ewangelia św. Łukasza 6/29
„Ale Ja wam powiadam: Żebyście się nie przeciwili złem, ale
ktoby cię uderzył w prawy policzek twój, nadstaw mu drugiego...”
Ewangelia św. Mateusza 5/42 i Ewangelia św. Łukasza 6/30
„...temu co cię prosi daj.”
Uwaga kłamstwa:
Zatem kłamstwem są słowa: „...a temu co twoje bierze nie upominaj
się” w Ewangelii św. Łukasza 6/30.
Ewangelia św. Mateusza 5/42 i Ewangelia św. Łukasza 6/35
„... a od tego, co chce u ciebie pożyczyć, nie odwracaj
się.”
Uwaga kłamstwa:
W tekście: „...pożyczajcie nic się stąd nie spodziewając...” w
Ewangelii św.Łukasza 6/35, należy dokonać drobnej korekty, która
przynosi pierwotne brzmienie, „...pożyczajcie nic się stąd więcej
nie spodziewając...”, co jest jednoznacznym potępieniem lichwy.


Ewangelia św. Mateusza 5/40 i Ewangelia św. Łukasza 6/29
„I temu, który się z tobą prawować chce,
a suknię twoję wziąć, puść mu i płaszcz;”,
wzywają do wspaniałomyślności, gdy sprawa ma toczyć się o drobiazgi.

Miłosierdzie, są to czyny, postępowanie, którymi
bezinteresownie, dowodzimy wobec bliźnich naszej cierpliwości
, o czym mówią słowa:

Ew.św.Łukasza 8/15
"Ale które padło na ziemię dobrą, ci są, którzy w sercu uprzejmem
i dobrem słyszane słowo zachowują, i owoc przynoszą w
cierpliwości."

Ew.sw.Łukasza 21/19
"W cierpliwości waszej posiadajcie życie wasze."

Ew.św.Mateusza 9/13 i 12/7
13. "Owszem idźcie a nauczcie się, co to jest:
Miłosierdzia chcę, a nie ofiary;
bom nie przyszedł, wzywać sprawiedliwych, ale grzesznych do
pokuty."
7. "A gdybyście wiedzieli co to jest:
Miłosierdzia chcę, a nie ofiary, nie potępialibyście niewinnych;"

Sa czynne i bierne dowody cierpliwości.
Np.: Nauczanie, i cierpliwe znoszenie jego braku. Czynne i bierne
formy pomocy i opieki - ja pomagam, mnie pomagają, ja się opiekuję,
mną się opiekują. Znoszenie niewygód, i cierpień z powodu ich braku.
Dowodem cierpliwości jest pożyczka, i tolerowanie niepunktualności
kredytobiorcy, ale także lichwy przez kredytodawcę. Przebaczenie.
Znoszenie skutków wyzysku.

Decydując się na wspomaganie bliźnich pieniędzmi, należy rozróżnić
pomiędzy jałmużną, która może być dowodem solidarności, także
miłosierdzia, jeżeli jest dowodem wyrzeczenia, a nawet miłości,
jeżeli jest dowodem ofiary.

W każdym bądź razie, cotygodniowe datki na tak zwaną tacę w
kościele, nie są ofiarami, jak obłudnie wmawia się wiernym.

Słowo naszej mowy, nie ma mocy sprawczej, dlatego należy
pamiętać, że miłosierdzie jest czynem materialnym, którego
nie zastąpi żaden życzliwy słowotok.

[nehsa]

Nasza ludzka miłość, jest postępowaniem polegającym na
bezinteresownej ofierze, bądź współofierze, czyli na poświęceniu w
imię życia bliźniego wartości, której jesteśmy wyłącznymi
dysponentami.

Ew.św.Jana 15/13
"Większej miłości nad tę żaden nie ma, jeno gdyby kto życie swoję
położył za przyjacioły swoje."

Światłość, Syn Ojca, nie wzywa nas w Nauce Ojca do poświęcenia, do
ofiar i współofiar, czego dowodem świadectwa w Ewangelii św.
Mateusza 9/13 i 12/7, które już przytaczałem

Wystarczy miłosierdzie, ktorego przykładem nieomal
powszechnie znanym, jest postępowanie miłosiernego Samarytanina
.

Do "czego", wystarczającym jest czynienie miłosierdzia?

Ew.św.Jana 5/29
"I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie żywota;
ale ci, którzy źle czynili, na powstanie sądu."

Warunkiem zmartwychwstania, jest czynienie dobra, a skoro
wystarczającym jest, jak wynika to zrozumiale ze słów Nauki Ojca,
czynienie miłosierdzia, to dobrem, jest tak czynienie
miłosierdzia, jak i miłości.

Ofiarami dowodzącymi miłości człowieka, m.in.są:
A./ Ofiara krwi, czyli honorowe krwiodastwo, o którym
dlatego wspominam na początku, ponieważ w naszym społeczeństwie
honorowi krwiodawcy są dużą grupą niedowartościowanych Rodaczek i
Rodaków, a zasługują na dowartościowanie dlatego, ponieważ ONI
, nie uzależniają swojej ofiary, od sympatii do ofiarobiorcy.

B./ Ofiara tkanek i narządów, prawie zawsze związana z
utratą zdrowia, a często życia.
W Polsce, "państwie demokratycznym", i "prawnym", pobór tkanek i
narządów może odbywać się na podstawie domniemanej zgody
umierającego, nieprzytomnego człowieka, jeśli ten za swojego
przytomnego życia, nie zapomniał wyrazić sprzeciwu takiemu poborowi.

Polski, obłudny ustawodawca, czyli "parlamendarzyści i prezydęt" za
kadencji 1997 - 2001, doszli do wniosku, że polskie społeczeństwo
nie dorosło mentalnie i moralnie do ofiar.

Dlatego w Polsce, zamiast rejestru zgód na ofiary narządów
, "demokratyczny" ustawodawca uruchomił rejestr sprzeciwów
ofiarom.

W ten sposób, nieraz ciężko poszkodowanych, nieprzytomnych,
konających ludzi, załgane polskie elity przymuszają do poświęcenia
.
Dlatego też, to plugawe prawo, jest PRAWEM KANIBALA, a
Państwo Polskie, jest nazistowskim państwem bezprawia.

Coraz częstsze przypadki gwałtów, bestialskie pobicia i zabójstwa
niemowląt i małych dzieci, dowodzą potępującego zbydlęcenia
ludzi. Dlatego jestem zmuszony do poszerzenia odpowiedzi,
uświadamiającej fakt współofiary człowieka niewiasty i człowieka
mężczyzny w imię życia potomstwa.

Podane przykłady postępowania dowodzącego miłości człowieka,
pkt.A i pkt.B, uzupełnię w nastepnym poście o pkt.C.

[nehsa]

C./ Współofiara tkanki płci, czyli współofiara żeńskiego jaja
i męskiego plemnika, jeżeli skutkiem współżycia płci człowieka, jest
spłodzenie potomstwa.
Mówiły o tym jednoznacznie świadectwa słów Nauki Ojca, ale w
Czterech Ewangeliach zostały zakłamane.

Ewangelie św. Mateusza 19/4 i św. Marka 10/6
"...ten, który stworzył na początku człowieka,
niewiastę i mężczyznę uczynił je."

Płeć człowieka, nie jest w Nauce Ojca, "rzeczą".
Płeć niewiasty i płeć mężczyzny, "stworzył", Stwórca.
A mówił o tym w Nauce Ojca dlatego, ponieważ jest to zrealizowany
przez Syna Ojca projekt współpoświęcenia się płci człowieka,
który może owocować życiem nowego człowieka.

Ludźmi, jesteśmy w następstwie samoofiary Stwórcy, Światłości.
Dlatego Syn Ojca przywołał z nauki judaizmu-żydów słowa z Psalmu
82/6, zachowane
w Ewangelii św. Jana 10/34
"Izali nie jest napisano w zakonie waszym:
Jam rzekł: Bogowie jesteście?"

Nauczyciel-Bóg, dlatego przywołał te słowa, ponieważ w następstwie
stworzenia płci człowieka, zaofiarował niewieście i mężczyźnie
poprzez współofiarę tkanki płci w celu spłodzenia potomstwa, dowód
ich współpoświęcenia się, czyniąc nas w ten sposób WSPÓŁ -
STWÓRCAMI życia ciała naszych dzieci.

Dlatego w Nauce Ojca czytamy:
Ewangelia św. Jana 8/17
"...Iż dwojga ludzi świadectwo prawdziwe jest."

Ich świadectwo jest prawdziwe, gdyż jest dowodem ich
współpoświęcenia, będąc współofiarą.
Współżycie płciowe dwojga ludzi w celu spłodzenia potomstwa, jest
dowodem miłości do spodziewanego dziecka, a nie współżyjących ze
sobą.

Przecież odbywa się w imię życia ich przyszłego dziecka, i
dlatego jest bezinteresowne, i dlatego też, jako bezinteresowne,
jest dowodem ich miłości, do przyszłego, mającego przyjść na
świat dziecka.

Z mocy wspaniałomyślnej miłości Stwórcy, zgodnie z treścią
przykazań Ojca dla Syna Ojca (Ew.św.Jana 5/38-40), Nasz
Stwórca zrealizował poprzez Dzieło Stworzenia Płci, taką wersję
międzyludzkiej współpracy, która umożliwia nawet nierozumiejącym jej
skutków, zapłatę w postaci zmartwychwstania.

Z mocy stworzenia płci człowieka przez Stwórcę, człowiek niewiasta i
człowiek mężczyzna nie są do współżycia płciowego przymuszani
POTRZEBĄ, tak jak np. bydlęta, rują - chcicą, tylko
decydują o współżyciu płciowym z powodów emocjonalnych.

Dlatego też, demonstrowanie na tak zwanych "paradach równości",
swoich potrzeb seksualnych, jest bezdyskusyjnym przejawem
demonstrowania przez uczestników tych "parad" swojego zbydlęcenia
.
I jest to wniosek racjonalny, dlatego też sprawiedliwy.

Również dlatego, gwałt zawsze jest zbrodnią, i jest co najmniej
dowodem zezwierzęcenia.

Jedyne, nie przypadkowo przecież, przywołane przez Nauczyciela-Boga
przykazanie Mojżesza, brzmi:
Ewangelie św. Marka 7/10 i św. Mateusza 15/4
"Bo Mojżesz rzekł: Czcij ojca twego i matkę twoję."

Płodzenie potomstwa, jest dowodem współofiary.
Współcześnie, ludzie, którzy do tej współofiary dorośli, zanim
spłodzą potomstwo, uprzednio powinni zasięgnąć opini lekarzy
specjalistów, nie tylko zresztą lekarzy: czy nie ma przeciwskazań
do posiadania przez nich dzieci.
W Polsce, niewielu rodziców zastanawia się nad konsekwencjami
współżycia płci, o czym świadczą fale, tak zwanych wyżów
demograficznych.

Takimi "drobiazgami", jak sposób i warunki życia przyszłych
rodziców, możliwość przeniesienia na potomstwo wad genetycznych,
brak mieszkania i perspektyw utrzymania dzieci, przejmowali się
niezbyt liczni.
I to w kraju, gdzie intelektualne kościelno-świeckie t.zw. elity
uważają, zresztą wbrew słowom Nauki Ojca, że załodniona
ludzka komórka jajowa, ma godność.
Według Nauki Ojca, sztucznie i naturalnie zapłodnione żeńskie
jajo, nie posiada godności. A coś takiego, jak przyrodzona
godność, nie istnieje.

Decyzja o współrodzicielstwie, jest równoznaczna z deklaracją
wobec całego społeczeństwa, że dziecko, bądź dzieci, które
przyjdą na świat, będą miały w rodzicach najtroskliwszych opiekunów-
wychowawców, aż do czasu usamodzielnienia się. Dlatego
odpowiedzialni ludzie, wstępują w związki małżeńskie.

Miano, mamy i taty uzyskujemy od dzieci, i jest ono późniejsze od
miana rodzica.
Zatem należy dostrzedz, że przykazanie Mojżesza, nie mówi o czci
należnej automatycznie z tytułu spłodzenia i urodzenia dziecka,
tylko mówi o czci należnej mamie i tacie, czyli ludziom,
którzy wychowawczym trudem dowodzą swej miłości do dzieci.

Nierzadko, pogardzani w naszym społeczeństwie, t.zw. przybrani
rodzice, zasługują na szczególną cześć, tak swoich
dzieci, jak i społeczeństwa, chociażby z tego powodu, że oni nie
konsumowali rozkoszy w czasie ich płodzenia.

A na specjalne wyróżnienie, spośród godnych czci,
zasługują ci rodzice, którzy samotnie wychowują swoje dzieci,
czym dowodzą, że są jej godnymi w dwójnasób.

Zgodnie ze słowami Nauki Wszechmogącego Ojca związek małżeński jest
nierozerwalny, czyli zawarty do końca życia, jeżeli owocem
współżycia niewiasty i mężczyzny jest ciąża, czyli przyjście na
świat dziecka.