starosc nie radosc

[uffo]

jak to jest ze jedni na starosc gorzknieja i staja sie nieznosni dla
otoczenia, drudzy chocby nie wiem co sie dzialo promieniuja
usmiechami jak jakies .... niemowleta (tych jest mniej ale
widzialem), cieszace sie kazdym okreuchem zycia? Od czego to zalezy?
bo chyba nie od tego ze jednym dostaje sie od zycia i chorob mniej,
a drugim wiecej? Ostatnio otoczony jestem wlasnie starymi ludzmi, no
i sam wchodze w ten okres i widze pewna ewolucje i specyfike
zachowan roznych ludzi. Ciekawe czy to jakas genetycznie i
srodowiskowo uwarunkowana zaleznosc, czy wewnetrzna samodyscyplina.
Takie stopniowe, czasem przyspieszone rozpadanie sie ciala. A tu
trzeba ciagle trwac na mostku kapitanskim i usmiechac sie do
wszechswiata, albo zyc maskami ormalnosci, albo zglaszac pretensje
do natury, Boga, czy tych innych, niewidzialnych zielonkawych sil?
Starosc jest jednak paskudna. Na miejscu Boga puknalbym sobie w
glowe. od czasu do czasu.

[karafka_do_wina]

to czy ktos bedzie na starosc zgorzknialy czy usmiechniety jest wypadkowa jego
charakteru i poczucia (lub jego braku), ze jest sie szczesliwym, spelnionym. To
zreszta dotyczy tez ludzi mlodszych, np. mozna miec 35 lat i byc
zgorzknialo-zlosliwym.

starosc nie radosc -generalnie chyba tak, tym bardziej trzeba sie starac zyc
tak, aby tej radosci na starosc mialo sie jak najwiecej

[maika7]

> Starosc jest jednak paskudna.

Wróciłam właśnie z niewysokich gór. W domku - nibyschronisku
mieszkało nas kilka osób. Jednym w przypadkowych współmieszkańców
był "Starszy Pan". Starszy Pan był chyba prawie dwa razy starszy ode
mnie. Na pewno przekroczył juz 80-tkę. Z niewysokich gór jechał w
Tatry, w których był pierwszy raz w 1937 roku jako dziecko.
Wycieczki, jakie robił po niewysokich górach były porownywalne z
tymi, na jakie ja sie wybierałam. Starszy pan był pogodnym, pelnym
życia Człowiekiem. Pogadywalismy przy posiłkach.
Nie wiem, co sprawiło, ze był pogodnym Starszym Panem. Pasja?
Moze to jest klucz?

Dzisiaj w lokalnej TV starsza Pani z błyskiem w oku opowiadała, jak
to "trzeba sobie wymysleć na starośc cos, co pozwoli na przeżywanie
dni z pasją". Starsza Pani wypełniała sobie czas "rękodziełami".

Może więc faktycznie pasja?

Dzisiaj wyjechali od nas Tesciowie - 81, 75. Przyjechali, żeby
podczas naszej nieobecności zaopiekować sie moją Mamą (78). Trójka
pogodnych Staruszków. Ale.. ale bez pasji (no, bez wyraźnych pasji).
Może więc gdzie indziej jest źródło pogodności?

[uffo]

pasja niewatpliwie moze byc zrodlem pogodnosci. 'Spelnianie
pragnien...'. jak mawial Kierkegaard, '...zakorzenione jest w
energii zycia.' Moze tez szczesliwe dziecinstwo, ktore jak mi sie
zdaje jest inwestycja w dlugo trwajacycy optymizm zyciowy, pomimo
pozniejszych chorob i ewentualnych niewygod. Ale moze tez i rozwoj
wewnetrzny, ja bym sie osmielil powiedziec,rowniez duchowy (nie
koniecznie religijny). W kazdym razie spelnianie pragnien moze chyba
dac te przyslowiowa 'sytosc dni' jak to bylo w opowiesci o Hiobie,
ktorego zycie nie piescilo, przynajmniej w pewnym okresie starosci,
ale tez nagrodzilo za probe zglebiania sensu zycia, wiernosc sobie,
walecznosc (nawet jesli ma postac calkowitego zaprzeczenia Bogu),
szczerosc i troske o drugich.