cały czas myślę o śmierci

[milka.7]

Witajcie, od pewnego czasu myślę o śmierci, tzn. nie o samobójstwie
ale ogólnie o tym, że nic nie ma sensu,że wszystko przemija
że "jesteśmy tutaj tylko przez chwilę", na nic nie mając wpływu. Ten
mój nastrój zaczął się po śmierci bliskiej osoby, która walczyła z
chorobą, ale nie udało się... Nie wiem jak sobie pomóc. Może ktoś z
Was poradził sobie z taką sytuacją, jak sobie to wszystko
wytłumaczyć. Ewentualnie gdzie sie udać, psycholog, psychanalityk, a
może psychatra?

[mskaiq]

Bardzo czesto smierc drugiej osoby wywoluje strach przed smiercia, a
takze wiele mysli o smierci. Te mysli sa zwykle takie jak u Ciebie,
"jestesmy tutaj tylko przez chwile", "wszystko przemija", "nic nie
ma sensu".
To nie jest prawda ze jestesmy tutaj tylko przez chwile, jestesmy
tutaj dostatecznie dlugo aby przezyc wiele dobrych i mniej dorych
chwil. W zyciu mozna przezyc bardzo duzo, mozna zobaczyc swiat,
przezyc milosc, spotkac wielu ludzi, osiagnac wiele sukcesow i
uznanie innych.
W zyciu mozna rowniez nie przezyc nic, albo bardzo malo, skupic sie
na smierci i pytaniach o sensie zycia, albo o jego braku.
Kiedy skupiamy sie na smierci, wtedy traci sie sens zycia i
paradoksalnie pozbywamy tego czego nie chcemy stracic.
Kiedys pracowalem w hospicjum dla ludzi chorych na raka. Spotykalem
sie tam ze smiercia bardzo czesto.
Wszyscy ludzie ktorych odwiedzalem nie myslalo o smierci, nawet na
pare dni przed jej przyjsciem.
Jedna z osob na dwa tygodnie przed smiercia chciala wrocic do
chodzenia ktore stracila w czasie pobytu w szpitalu.
Pomagalem jest wstawac, robic malenkie kroki i cieszyc sie z tego
znow moze chodzic. Ktoregos dnia przyszedlem ale juz tej osoby nie
bylo.
Serdeczne pozdrowienia.



Trzeba sie nauczyc akceptacji smierci i przestac o tym myslec.

[milka.7]

Mskaig bardzo dziękuję za te słowa, dodały mi otuchy. Chyba problem
jest w tym,że nie mam z kim o tym porozmawiać, wyrzucić z siebie
tego co mnie boli i martwi, siedzi to wszystko we mnie i zatruwa od
środka. Będę się tego trzymać, że "jestesmy tutaj dostatecznie dlugo
aby przezyc wiele dobrych i mniej dorych chwil". Gorzej z akceptacją
śmierci, może czas pomoże...Dziękuję i pozdrawiam.

[iso1]

Z chęcią skomentowałbym "wypociny" mskaiq ale szkoda czasu...
Niejeden próbował już na tym forum...

Odnosząc się do Twojego postu.
Jeśli Twój stan utrzymuje się dłużej niż 2 tygodnie to może być jakaś forma
depresji.
W depresji takie myślenie jest klasyczne. Ja to przeżyłem więc wiem jak to jest.
Niestety ja przeoczyłem początkową fazę i żyłem z tym bardzo długo. Za długo.
Depresja pogłębiła się i później trudniej było mi z niej wyjść.
Ale widać że Ty jesteś w początkowej fazie co znaczy że możesz szybko z tego wyjść.
No i widać też że masz świadomość tego co się dzieje a to bardzo ważne !
Absolutnie powinnaś iść do lekarza psychiatry.
Możesz wybrać lekarza który jest równocześnie psychoterapeutą (to się często
zdarza).
Psycholog niekoniecznie Ci pomoże.
Pozdrawiam

[bertrada]

Jest to jeden z objawów depresji. Mogą to też być jakieś natrętne myśli, itp.
Najlepiej jak skonsultujesz to z psychiatrą.