A strach przed znajomymi

[marny_koniec]

Co to jest? Unikanie ludzi, ktorych się zna . Przechodzenie na druga stronę
ulicy tylko dlatego, żeby nie poczuć się głupio nie umiejąc zamienić z nimi
słowa. Klepanie "o pogodzie" w sytuacjach, gdy już się na kogoś wpadnie. I
potem wstyd przed samym sobą.

[marny_koniec]

A to inne moje objawy, które cytuje z innego wątku, bo i tak ni mam nadzieji,
że jakiekolwiek zmiany mają sens.

U mnie trwa to 28 lub więcej lat i już się nie boję. Po prostu - nienawiść i
agresja. Ratuj się chłopie. Ja czekam tylko , aż to się niebawem skończy.


Nie jest jeszcze za późno. Masz życie towarzyskie. Ja miałem jednego
przyjaciela w życiu. Zginęła w himalajach.
Potrafisz rozmawiać. Ja tylko jak wypiję. Potem zostaje tylko wstyd.
Na ludzi potrafię nabluzgać z byle powodu. Zawsze jestem opryskliwy. Straciłem
przez to pracę. Nie potrafię innaczej. Gorycz jaka się we mnie zebrała przez te
wszystkie lata nie pozwala mi żyć innaczej. Najgorsza jest jednak świadomość
tego. I świadomość, że mam rodzinę, której nie mogę zostawić(małe dzieci).
I nie ma strachu. Jest tylko złość i żal tak głęboki, że aż chce się wyć i
niszcyć.
I nie trwa to od jakiegoś czasu, tylko ciągle z momentami wyciszenia, lecz nie
zmiany.

[katara]

Znam ten żal i tą gorycz. Zbyt wiele razy byliśmy oszukani, odtrąceni, nie wiem
co jeszcze. Pewne poczucie braku akceptacji, innych, i samych wobec siebie.
Czasem myślę że to my sami jesteśmy dla siebie największymi katami, a dlaczego,
nie wiem. Jak ktoś mi to powie będę wdzięczna. Czasami jak mam zły dzień, wyjdę
na ulicę, ale najchętniej ide tędy, którędy wiem, że nikt mnie znajomy nie
spotka. To idiotyczne zachowanie. Wydaje mi się, że jak ten ktoś znajomy spotka
mnie w takim stanie, to już nie będzie chciał sie ze mną spotykać. To
irracjonalne, ale tak czasem się zachowujemy. Nie jestem pewna na 100% ale to
chyba niewłaściwe zachowanie, czasem byłoby lepiej kogoś znajomego spotkać i na
przykład powiedzieć mu, że czujemy się dzisiaj fatalnie. Ucieczki, no cóż....

[rumiankowa]

katara napisała:

> Czasem myślę że to my sami jesteśmy dla siebie największymi katami, a
dlaczego, nie wiem.

A bo czesto jestesmy. Kiedys, ktos.. a teraz juz my sami.
Karzemy sie za wszystkich ludzi, ktorzy wyrzadzili nam krzywde - bo ich nie
mozemy ukarac.

Zamiast powiedziec matce jak nas skrzywdzila to dowalamy sobie. Bo latwiej, bo
szybciej, bo jestesmy latwiej dostepni.

[marny_koniec]

nikt mnie nigdy nie skrzywdził

[rumiankowa]

marny_koniec napisał:

> nikt mnie nigdy nie skrzywdził

Sorry, ale nie wierze. Nie ma takiego czlowieka na swiecie.

[rumiankowa]

A to bardzo proste. Przecież czujemy, że jesteśmy beznadziejni, nie umiemy
rozmawiac, wygladamy okropnie itd. Ludzi sie boimy, unikamy. A juz szczegolnie
znajomych - bo w przeciwienstwie do kontaktow z nieznajomymi w sklepie czy
urzedzie - z nimi nalezaloby porozmawiac. A my wlasnie rozmawiac sie boimy. Bo
zobacza jacy jestesmy (a oczywiscie czujemy, ze jestesmy beznadziejni) - po co
komus taka konfrontacja?

[marny_koniec]

Nigdy nie miałem kompleksu na punkcie swojego wyglądu, czy inteligencji.
Natomiast przez całe życie towarzyszy mi poczucie braku akceptacji ze strony
innych.

[michaell13]

To musi mieć jakieś korzenie.Nikt nie jest na tyle zły,żeby być kompletnie
odrzuconym.Może spowodowali to rodzice,może alkohol,może nawarstwiające się
urazy.Może nie wiesz,że ktoś cię skrzywdził i całą winę przypisujesz sobie.Te
bluzgi i nienawiść to poczucie krzywdy.Musisz mieć jakieś pokłady dobra,o
których nie wiesz.Szukaj ich w sobie.Szukaj miłości-ona rozpuszcza każdy
gniew.Mówi ci to ten,który sam to ma.

[michaell13]

A poza tym q..wa nasze zaburzenia są adekwatne do zaburzeń w rodzinie w jakiej
się wychowaliśmy.

[rumiankowa]

marny_koniec napisał:

> Nigdy nie miałem kompleksu na punkcie swojego wyglądu, czy inteligencji.
> Natomiast przez całe życie towarzyszy mi poczucie braku akceptacji ze strony
> innych.

To dlaczego (jak sadzisz), ze Cie nie akceptuja? Masz jakis inny "feler"?