Jak się leczycie?

[mm-cc]

I czy wogóle się leczycie?
Ja chyba ze dwa lata barowałam się z moim smutkiem, myślałam, że tak
musi być, a myśl o pójściu do lekarza nawet mi nie zaświtała.
Teraz, od ponad miesiąca biorę fluoksetynę i jest lepiej, chociaż -
może na szczęście - żadnej euforii nie odczuwam. Po prostu już nie
jestem zdołowana, ale stresuję się po staremu. Przejmuję się pracą,
terminami, kontrolami. To chyba normalne? A może nie?
Lekarz mówi, że nie jest ze mną tak źle, ale nie bardzo wiem, jak
mam to rozumieć:)) Na następnej wizycie zapytam...

[al_bundy123]

Więc u mnie smutek, dystymia, kłopoty ze snem, olbrzymie z koncentracją, ciągłe rozdrażnienie, widzenie wszystkiego w czarnych barwach że się nie uda że będzie źle, że ja jestem beznadziejny, że wszyscy są przeciwko mnie itd Potem gwałtowne rozstanie i wtedy to już było praktycznie jak ból fizyczny w ogóle to trudno opisać i pierwsze poważne myśli samobójcze. Więc poszedłem do lekarza. Niestety NFZ mała miejscowość , żadna poważniejsza rozmowa, mnóstwo leków . 1x1 Lerivon, 3x3 periazin (po tym to jest niezła jazda), 3x1 propranol niby na serce, 3x1 tegretol.Zacząłem brać. Na drugi dzień praktycznie cały czas spałem, brało mnie na wymioty, kłopoty z wymową a że tak powiem jednak nie chciałem się z tym obnosić (bo jednak z mojej rodziny wiedzą o tym tylko 2 osoby które mają dość specyficze podejście do tej choroby) to kolejna wizyta zmniejszenie leków. Periazin wyrzucilem. No i tak pobrałem 4 miesiące. Zero poprawy a przynajmniej ja żadnej nie widzę. Niestety nie rozwiązałem żadnych problemów życiowych które mnie w to wpędziły więc trudno oczekiwać poprawy. Zresztą ciężko się szuka w takim stanie pracy. Dałem sobie spokój z psychiatrą. Jak będę miał możliwość pojdę do innego ale napewno nie teraz. Jakoś się trzymam. Bywają gorsze dni no ale cóż. No i niestety świadomość tego że to choroba wcale mi nic nie ułatwia. Jakoś się egzystuje bo trudno to nazwać życiem.

[mskaiq]

Mysle ze warto probowac zwalniac stres. Najlewpszyn sposobem sa
cwiczenia fizyczne. Wart rowniez nie przejmowac terminami i
kontrolami. Zamiast myslec o terminach i kontrolach lepiej skupic
sie nad praca co pozwala wykonac ja szybciej i bez stresu.
Serdeczne pozdrowienia.

[tadzionalepa]

nie obrazcie sie , bo mam podobnie nota bene, ale wydaje mi sie ze
nic nie pomoze nam z lekow. Tak naprawde mysle ze kazdy ma problemy -
mysle o tych zdrowych psychicznie - tylko ze sobie lepiej z nimi
radza i to jest nasz najwiekszy problem = "brak umiejetnosci
radzenia sobie w zyciu, zzawywzone ambicje wzgledem mozliwosci" - to
prowadzi do frustracji - depresji etc.
tym malo pozytywnym ackentem koncze swoj wywod.
pozdrawiam

[mm-cc]

A mnie się właśnie wydaje, że leki są konieczne. Nie uważam żebym
miała "zawyżone ambicje względem możliwości". Żadne ambicje mnie nie
zżerają. Cieszę się, że wreszcie zdecydowałam się na leczenie,
chociaż nie wykonuję wszystkich zaleceń lekarza. Strasznie trudne są
te leki na początku. Ale jednak pomagają. Natomiast nie
zdecydowałabym się na żadną psychoterapię. Wszelkie teksty
psychologiczne śmieszą mnie swoją naiwnością. A już te ćwiczenia,
typu "stań przed lustrem i śmiej się do siebie"... jeszcze nie
zwariowałam ( mam nadzieję:)...

Ja bym powiedziała inaczej!!!

[maggie233]

Ja zaś mam inny pogląd i jeśli chodzi o leki i psychoterapię, myślę,
że i to i to jest potrzebne, zależy jeszcze od nasilenia
choroby.Jednemu wystarczy krótsza, kilkumiesięczna farmakoterapia,
ja niestety leczę sie kilka lat, a lat nie mam wiele.Jeszcze raz
polecam rozmowę jako terapię, z psychologiem, kimś doświadczonym,
może poleconym przez znajomego, osoba ta nie zna Cię na codzień,
dlatego ma dystans do tych spraw, do Twych problemów.Dlatego patrzy
obiektywnie.A dlaczego nie możesz czasem zmusić się do uśmiechu
przed lustrem?Czasem to co wydaje nam się szalone, najbardziej
pomaga...

[mm-cc]

Ale ja uśmiecham się do siebie w lustrze, jeśli mam taki nastrój, a
moimi najlepszymi psychologami są siostra i mąż. Nawet teraz kiedy o
nich myślę, to jakoś lepiej mi się robi na duszy:)

nomm..

[maggie233]

Oczywiście, nic na siłę,,,to jedynie moja sugestia,z której nie
musisz korzystać.

[mskaiq]

tadzionalepa napisal
>Tak naprawde mysle ze kazdy ma problemy - mysle o tych zdrowych
>psychicznie - tylko ze sobie lepiej z nimi radza i to jest nasz
>najwiekszy problem = "brak umiejetnosci radzenia sobie w zyciu,
>zzawywzone ambicje wzgledem mozliwosci" - to prowadzi do frustracji
>depresji etc. tym malo pozytywnym ackentem koncze swoj wywod.
Mysle ze to pozytywny akcent. Ty tez mozesz nauczyc sie lepiej
radzic ze Swoimi problemami. Popatrz gdzie sa Twoje problemy i
zastanow sie co mogloby Ci pomoc.
Ci ktorzy potrafia lepiej radzic sobie z problemami nauczyli sie juz
tego, Ty mozesz zrobic to samo.
Dobry psychoterapeta moglby Ci bardzo pomoc. Czasem najlepszym
psychoterapeuta jaest ktos bliski jak to napisala mm-cc.
Serdeczne pozdrowienia.

[evee1]

> Czasem najlepszym psychoterapeuta jaest ktos bliski jak to
napisala mm-cc.
Nie zgadzam sie - ktos bliski jest na ogol zaangazowany emocjonalnie
w Twoje zycie. To znaczy jezeli chodzi tylko o wygadanie sie, to
moze byc, ale fachowej pomocy taka osoba nie jest raczej w stanie
udzielic. Taka "bliska" osoba niekoniecznie ma wystarczajaca wiedze
i nie zawsze potrafi dobrze poprowadzic w poszukiwaniach przyczyn
depresji czy nerwicy. Niestety "fachowcy" tez (podobno) bywaja rozni
i czasem trzeba poszukac, zeby trafic na takiego, ktory nam
odpowiada.

Ja lecze sie farmakologicznie i psychoterapia. Same leki mi
pomagaja, sama psychoterapia niestety nie.

[tenisistka0-4]

Jezeli to nie jest nic powaznego to weż zacznij brać L 72 i
ew.Pasiiflora.Brała moja siostra i po 7 dniach było duzo lepiej a
mozna brać długi i jest tani

[mm-cc]

Czasami depresja wynika z sytuacji życiowej i wtedy myślę, że pomoc
psychologiczna może być potrzebna. Ale akurat u mnie, to raczej
jakiś inny problem. Dzisiaj zadzwonię do endokrynologa i przebadam
jeszcze dokładnie tarczycę. W końcu ktoś lub coś musi mi pomóc.
Trochę wierzę w postęp medycyny i farmacji, natomiast psychologia,
to takie bardziej wróżenie z fusów, nowoczesna magia. Nie mam do
tego zaufania.

[mskaiq]

Ostatnio rozmawialem z psychiatra ktory powiedzial ze ludzie ktorzy
przychodza do szpitala kierowani sa na psychoterapie ale bardzo
wielu odmawia.
Zamiast pracy nad soba wybieraja pigulke szczescia tak jak to
okreslil psychiatra a ktora nie istnieje.
Aby byc szczesliwym trzeba miec do tego powody, trzeba nauczyc sie
kontaktow z ludzmi, rozumiec i akceptowac siebie, rozwiazywac
problemy, itp.
Jesli chodzi o pomoc bliskiej osoby, to jej cieplo, zrozumienie i
oparcie jakie moze przynosic jest bezcenne.
Serdeczne pozdrowienia.

[evee1]

> Aby byc szczesliwym trzeba miec do tego powody, trzeba nauczyc sie
> kontaktow z ludzmi, rozumiec i akceptowac siebie, rozwiazywac
> problemy, itp.
> Jesli chodzi o pomoc bliskiej osoby, to jej cieplo, zrozumienie i
> oparcie jakie moze przynosic jest bezcenne.
No dobra, a co jak juz ktos to wszystko osiagnal i nadal jest chory?

[grosik68]

evee1 napisała:

> > Aby byc szczesliwym trzeba miec do tego powody, trzeba nauczyc sie
> > kontaktow z ludzmi, rozumiec i akceptowac siebie, rozwiazywac
> > problemy, itp.
> > Jesli chodzi o pomoc bliskiej osoby, to jej cieplo, zrozumienie i
> > oparcie jakie moze przynosic jest bezcenne.
> No dobra, a co jak juz ktos to wszystko osiagnal i nadal jest chory?

O! Wlasnie! To tak jak ja? Super teraz kobitka jestem, pracjue jako nauczycielka
niemieckiego w renomowanej szkole w Szwajcarii, mam przekochanego meza, z ktorym
sie wzajemnie wspieramy, jestem mila i lubiana, dowcipna, calkiem dobrze
wygladam, mam bardzo dobre kontakty z rodzina, sasiadami i kolezankami i
kolegami w pracy, akceptuje moj wyglad, moja wrazliwosc i moj charakter - to
graniczy prawie z zarozumialoscia - ale depresje i tak mam. Aha, regularnie
uprawiam sport i bardzo zdrowo sie odzywiam. No, moze powinnam wiecej spac ;)
CO WTEDY?

[lucyna_n]

według teorii mskaiq prawdopodobnie nie istniejesz:)

[grosik68]

Sprawdzalam, szczypalam sie i bolalo i meza pytalam, czy na pewno jestem;
sprawidzil i powiedzial, ze tak :)

[evee1]

Grosik, ja tez tak mam. Ja nie mam problemow w zyciu i jestem ogolnie bardzo
zadowolona z mojego zycia, rodziny, przyjaciol i pracy. I nie to jest powodem
mojej nerwicy. Wlasciwie jedynym moim zyciowym problemem jest to, ze mam nerwice
o nieznanym podlozu. Sztanca Maska niestety do mnie nijak nie pasuje.

[nudzesieee]

mm-cc napisała:

> Nie mam do
> tego zaufania.
to nawet zdrowe podejście

nie powinno się mieć pełnego zaufania do czegoś o czym nie ma się pojęcia


a może zaryzykujesz i poczytasz o tym czym jest psychoterapia?

"pani domu" i telewizja śniadaniowa to jednak nie jest najlepsze źródło
pozyskiwania wiedzy, a Twoja, z tego co piszesz, opiera się na stereotypach i
mitach, które wyrosły wokół psychologii i psychoterapii

[al_bundy123]

Więc ja się zapytam czy miał ktoś taki zestaw 1x1 Lerivon, 3x3 periazin, 3x1 propranol, 3x1 tegretol, jak długo to przyjmował i jakie były skutki. U mnie to nie pomogło poza tym że sen wydłużył się do minimum 10h praktycznie bo przy krótszym (powiedzmy że mnie ktoś obudził) nie mogłem się zebrać z łóżka. Po odstawieniu powróciły objawy, sen się skrócił , śpię niespokojnie, nie mogę zasnąć, budzę się w środku nocy i nawet wcześniej niż mam budzik nastawiony czyli poniżej 7h snu także widać dużą różnicę. Więc jedyne na co wpłynęło branie tych leków to sen. Poza tym nie zauważyłem żadnych zmian. Trochę mnie to dziwi że tyle leków a czytam tu że niektórzy biorą tylko jeden lek. Czy taki zestaw jest normalny ?? Wiem takie głupie pytanie ale czy to jest norma tyle leków ??

[lucyna_n]

ja po takim zestawie zasnęłabym na tydzień, o ile nei na zawsze, ale ja
nadwrażliwa na leki jestem.

Tak ogólnie to często lekarze zapisują więcej niż jeden lek czyli np
antydepresant + stabilizator + coś pacyfikującego doraźnie. Czy taki zestaw jest
dobry dla Ciebie, to nie wiem, jeżeli masz wątpliwości powinieneś obgadać to z
innym lekarzem. Innego wyjścia nie ma, a po co się niepotrzebnie psychotropami
ładować, wątroba w końcu wysiądzie i klops.

do al_bundy123

[mm-cc]

Przyznam, że Twój zestaw leków zrobił na mnie wrażenie, ale nie
jestem lekarzem, więc nie mogę się wypowiadać na ten temat.
Mnie też lekarz przepisał więcej niż jeden lek, ale biorę tylko
bioxetin. A dostałam: 1x1 bioxetin, 1x1 perazin i 1/2x2 xanax.
Perazinu się przeraziłam ( bo trzeba brać długo i skołowana po nim
byłam), a xanax może mnie uzależnić, więc też nie biorę.
Został bioxetin.
Nie polecam mojego postępowania, bo lekarzom trzeba wierzyć.
Gdybym źle się czuła, to wzięłabym wszystko co zalecają.
Pozdrawiam:)

[lucyna_n]

a ja polecam Twoje postępowanie bo bardzo roztropnie uczyniłaś zwlaszcza w
sprawie xanaxu. (czemu oni wciąż wypisują ten drogi xanax, kiedy jego
odpowiedniki kosztują kilka złotych?)

[al_bundy123]

no właśnie mnie taka góra leków przeraziła, zresztą mój żołądek dał szybko o tym znać. Poza tym diagnoza lekarska postanowiona została bardzo szybko. Właściwie to ja powiedziałem psychiatrze wszystko co miałem w głowie. Ona zadała kilka zdawkowych pytań i taka fura leków. W domu się tym nie chwaliłem ponieważ mamy znajomą z tak okropną depresją leczoną szpitalnie, 20 kilka lat i po prostu no ciesze się że naprawdę dużo mi do niej brakuje to boję się że na samo słowo depresja wszyscy by uciekli. Poza tym siostra pielęniarka przestrzegała mnie przed perazinem bo jak to ona powiedziała dostają go w szpitalu starsi ludzie z konkretnymi omamami, i do tego tylko 1 tableteczkę a ja miałem brać 9 dziennie (wime moglby byc inne dawki). Więc dałem sobie spokój w perazinem. Po 4 miesiącach nie zauważyłem poprawy i poza tym wypadła mi wizyta u psychiatry więc skończyłem brać leki. Trochę mi się pogorszyło (ale nie był to aż taki stan który doprowaidzł mnie do psychiatry aczkolwiek jest ciężko i znowu się sen zrobił przerywany)więc będę brał 2 dziennie perazinu bo jak to pani doktor powiedziała kiedyś moge go sobie brać w takich sytuacjach (tzn. doraźnie jako uspokajający ). Narazie więc rezygnuję z psychiatry zresztą nie tak sobie wyobrażałem wizyty u psychiatry no ale czego się można spodziewać po publicznej służbie zdrowia. Narazie głównym problemem jest to że nie rozwiązałem żadnych problemów które mnie wpędziły w taki stan więc tu jest trochę niewesoło. Chociaż nie wiem czy to tak działa ??. Jak będę miał możliwość to pójdę do innego psychiatry i postaram się to jakoś ułożyć od początku. Bo wizyty w stylu co tam u Pana a wszystko dobrze i powtarzamy to jednak nie jet to no chyba ze to tak wygląda ale nie wiem :] Najgorsze w tym wszystkim jest to że ja jestem całkowicie tego świadomy ale nie panuję nad swoimi zachowaniami po prostu nie umiem się skupić nad czymś i nie myśleć o tych złych stronach. I tak przychodzi taki stan i po prostu wracają wszystkie złe myśli i tak w kółko.
Pozdrawiam i dziękuję że ktoś czyta moje wypociny :] czasami mnie ponosi i pisze że tylko egzystuje zamiast że żyję ale no cóż tak to narazie odbieram może kiedyś się zmieni.

[mskaiq]

Grosik68 napisala
>O! Wlasnie! To tak jak ja? Super teraz kobitka jestem, pracjue jako
>nauczycielka niemieckiego w renomowanej szkole w Szwajcarii, mam
>przekochanego meza, z ktorym sie wzajemnie wspieramy, jestem mila i
>lubiana, dowcipna, calkiem dobrze wygladam, mam bardzo dobre
>kontakty z rodzina, sasiadami i kolezankami i kolegami w pracy,
>akceptuje moj wyglad, moja wrazliwosc i moj charakter - to
>graniczy prawie z zarozumialoscia - ale depresje i tak mam. Aha,
>regularnie uprawiam sport i bardzo zdrowo sie odzywiam. No, moze
>powinnam wiecej spac ;) CO WTEDY?
Sa ludzie ktorzy maja wszystko i maja depresje. Mozna nie miec nic i
nie miec depresji.
To nie polega na atutach i na tym co sie ma ale na tym jak ktos
potrafi cieszyc z tego co ma i jak potrafi tego uzywac.
Bardzo wiele zalezy od reakcji na swiat wokol kazdego z nas. Co on
oznacza dla nas? Czy budzi radosc, czy niepokoj, czy budzi obojetnosc
czy milosc.
Serdeczne pozdrowienia.

[grosik68]

To nie jest do konca tak. Nie mam wszystkiego, a to co mam to sobie
wypracowalam, juz w depresji robilam studia, bardzo dlugo szukalam pracy, przez
rok nie mialam nic - nowy kraj, zero przyjaciol. Bylo ciezko, ale przetrwalam.
Cenie to, co mam, ciesze sie, gdy cos osiagne. Ale ta radosc jest bardzo krotka,
to tak jakbym chciala sitem wode czerpac. Tym co mam chetnie dziele sie z
innymi, mysle ze dobrze zyje, nie jestem zapatrzona w siebie egoistka, staram
sie byc dobra dla siebie i innych.
Ale mimo wszystko ciagle mam w sobie ten ciezar, ten bol istnienia. Nie potrafie
z tego wyjsc.

[mskaiq]

U mnie ta radosc dotyczy wszystkiego, wystarczy wyjrzec za okno i
zobaczyc za oknem jesien, usmiechnac sie do mijanego czlowieka.
Czego dotyczy u Ciebie ten bol istnienia, co go wywoluje ?
Serdeczne pozdrowienia.

[grosik68]

U mnie nie jest inaczej, ciesza mnie kolorowe liscie, wzrusza mnie mgla,
usmiecham sie do ludzi, zagadam, pozycze milego dnia, mam to w sobie, chetnie
przytulilabym moich niektorych slabych uczniow.
Ale bol jest w srodku, to jest stan staly, ciag ktory potrafi trwac kilka
tygodni. Czasem jest ok, ale czasem musze sobie przywolywac do swiadomosci, ze
rzeczywiscie wszystko jest ok, nie jestem nieszczesliwa, tylko mam depresje.
Ale jak mi sie cos nie powiedzie, to ten bol jest wiekszy i trwa potem dlugo,
nie potrafie zapomniec niepowodzen. We srode mialam na wieczornym kursie ciezka
lekcje, nie bylam przygotowana na to, ze uczniowie sie nie przygotowali i nie
moglam isc dalej z programem, myslalam ze sie zamecze i teraz mecze sie
zwyczajnie dalej.
I to nie jest tak, ze sobie nie potrafie tego wybaczyc, bo w sumie to sobie
dobrze poradzilam. Ale to ciagnie w dol.

Wiem, ze to zakrecone. I wlasnie to jest to, wszystko (no prawie) jest ok, a
boli. Ide upieke sernik :)

[lucyna_n]

jak tak Ciebie czytam rto też dochodzę do wniosku że Ty bez sensu masz te
depresję, jesteś pewna że to nei anemia?

[grosik68]

na pewno

[grosik68]

Ja juz siebie zdefiniowalam jako wyleczona, ale kuleje tak od lat. Jak juz
pisalam, pare miesiecy kliniki, 7 lat z przerwami leczenia farmakologicznego w
tym czasie 3,5 roku psychoterapii nie pozostaly bez sladu. Radze sobie, ale jak
dol zlapie, to tylko swiatlo wylaczyc.

[lucyna_n]

nie, no wierzę że to depresja, ale sama przyznasz że Twój opis jest wręcz
promienny, wydawałoby się że jesteś ostatnią kandydatką do depresji no nie?

[grosik68]

No wydawaloby sie. Ale jestem tez DDA, mam za soba kilkuletnie, bezowocne
leczenie nieplodnosci, i pare innych urozmaicen. Troche sie nazbieralo i nawet
jak juz sobie dobrze z zewnetrznym zyciem radze, to ten bol i nastroje, uczucia
depresyjne zostaly.

[lucyna_n]

Czyli generalnie jednak masz powody i uchwytne przyczyny, jest szansa że
uporanie się z pewnymi sprawami i czas w ktorymś momencie pozwolą wyzdrowieć,
czego Ci życzę serdecznie.

[grosik68]

Dzieki stokrotne, bedzie dobrze, musi byc. Wszystko niby przerobione i
poukladane, glowa przez mur nie przeleze i przebytego ani niemozliwego nie
zmienie. Na dzisiaj i przyszlosc mam jako taki wplyw i doloze wszelkich staran.

[lucyna_n]

masz pozytywne nastawienie i widać że wskrzesalaś w sobei dużo energii i
ruszylaś do przodu, dlaczego nie mialoby być dobrze?

[grosik68]

No wlasnie, dlaczego? Bo to ciagla walka, kazdy dzien, kazde wstanie z lozka, bo
wszystko w srodku polamane i zuzyte? Bo w sumie nie mam sily. Dzialam i to
dobrze, ale srodek znam tylko ja. Dziwne to i zakrecone.
Dol jakis zlapalam. Wyjde z tego, wiem o tym!
Jak to bylo? Yes, you can! :)

[lucyna_n]

No wiesz, czasem też trzeba i popłakać i poużalać sie nad sobą, twardzielstwo
nie polega na nieodczuwaniu smutku i niepopadaniu w doły ale na tym że się
zbiera te poobijaną dupę i jednak wstaje i idzie i potem jest się zadowolonym że
się tego dnia dało radę to czy tamto, że się udało, że dzień nie został zmarnowany.
a czasem się nie udaje, wtedy udaje się następnego dnia. jednym skokiem na gorę
nei wskoczysz, ale krok po kroku wejdziesz.

[mskaiq]

Ten bol to wedlug mnie pozostalosc tego przez co przeszlas. On z
czasem zniknie i nastapi to tym szybciej im mniej bedzie powodow do
tego aby go tworzyc.
Napisalas ze uczniowie w szkole sie nie przygotowali i wywolalo to u
Ciebie tak silna reakcje.
Mysle ze tutaj jest wlasnie problem, wedlug mnie jest wiele sytuacji
ktore potrafia wywolac u Ciebie taka reakcje.
Bierzesz to bardzo personalnie i odnawiasz stare emocjonalne rany.
Trzeba sie nauczyc dystansu do tego ze ucznowie sie nie przygotowali,
ze ktos cos zrobil przeciwko mnie, ze masz do czynienia z dzialaniami
ktore uwazasz za zle. Nie mozna wywolywac uczuc typu krzywda bo sa
bardzo bolesne i bardzo rania.
Serdeczne pozdrowienia.

[grosik68]

"On z czasem zniknie" brzmi bardzo kojaco...
To rzeczywiscie moj problem, ze biore wszystko osobiscie, tego tez jestem swiadoma.
Tylko ja tam musialam 2 godziny prowadzic zajecia, na ktore nie bylam
przgotowana, nie moglam pojsc dalej z programem, ktory przygotowalam, bo
towarzystwo nie bylo w stanie, a ja ich nie chcialam zasypac nowym materialem,
gdy sobie ze starym nie radzili.
Byc moze gdybym miala ta moja stara lekkosc, to skwitowalabym to jakims dowcipem
i robila swoje.
Ale jednak powinnam inaczej na to popatrzec, bo przeciez juz moge stanac przed
grupa ludzi i ich cos uczyc, gdy jeszcze 7 temu nie byam w stanie przeprowadzic
rozmowy telefoniczniej, juz nie mowiac o przeczytaniu strony czy o metodycznym
przygotowaniu zajec.
ZDROWA JESTEM! KONIEC MARUDZENIA! IDE W KONCU ROBIC TEN SERNIK :)

[lucyna_n]

jak się nie nauczyli ich problem, ja bym zrobila to co zaplanowałam, i to w
ostrym tempie żeby się trochę wystraszyli i nabrali pokory:)

[grosik68]

Ja oczywiscie winy szukalam w sobie, probowalam naprawiac i byc mila. Do tego
polityka szkoly jest taka, ze program jest dla uczniow (placacych klientow), a
nie oni dla programu. A ze dopiero w tym miesiacu zaczelam, to jak bede wredna i
bezwzgledna to wylece z hukiem.
Do tego az taka super woman to nie jestem, daje sobie rade, ale kuleje w tym
wszystkim.

[lucyna_n]

od dawna uczysz?

[grosik68]

No wlasnie nie, udzielalam korepetycji z jezyka w czasie studiow i uczylam pol
roku w szkole, w ktorej sama robilam dyplom tlumacza. Brak doswiadczenia i
niepewnosc robia swoje :(

[lucyna_n]

podejdź do tego ze spokojem, z czasem już takie sytuacje nie będą Cię wytrącały
z rownowagi, póki co to dobrze o Tobie świadczy że się tak przejęłaś, ale
podstawowa zasada jaką wbito mi do glowy na metodyce, ktora mi sie sprawdzała
jak niegdyś uczyłam to taka że na początku nie można być za dobrym, potem już
można trochę odpuścić i jest się najlepszą nauczycielką, ale na początku ordnung
must sein czy jak to się tam pisze. Muszą poczuć że jesteś serio i trzymasz się
zasad, i nieważne płacą czy nie płacą, przyszli po to żeby się uczyć, no to
proszę bardzo niech się uczą:) partnerskie uklady z uczniami to można wdrożyć
po jakimś czasie kiedy się człowiek ugruntuje i uczniowie przywykną reguł, bo
tak na dzień dobry to to się sprawdza tylko w amerykanckich filmach. Tak więc z
sympatią acz stanowczo i zobaczysz, pójdą jak te owieczki:)

[grosik68]

Dzieki wielkie!!! A pisze sie: Ordnung muss sein :)
Sprobuje zastosowac i zobacze, co bedzie.

[mskaiq]

Nie mozna byc wrednym bo wtedy i uczniowie stana sie wredni i wtedy
ich zachowanie moze sie okazac nie do zniesienia dla Ciebie. Nie
mysl rowniez w kategoriach ze wylecisz z hukiem bo to tez nie jest
prawda a wywoluje w Tobie wiele stresu.
Mysle ze w tej chwili to taki okres konfrontacji z nauczycielem i
mozesz go wygrac. Ono nie bierze sie na tym etapie ze zlosci do
Ciebie bo tej nie maja jeszcze, bardziej z niepokoju i obawy przed
Toba.
Podstawa jest nie reagowanie na prowokacje. Kiedy nikt nie odrobil
lekcji, to mozesz spokojnie rozpoczac nowa lekcje a jesli to nie ma
sensu to odrob zalegla razem z nimi.
Najwazniejsze zeby nie bylo widac po Tobie stresu, abys umiala sie
usmiechac i zartowac z nimi a jest to mozliwe tylko kiedy nie
bedziesz brala ich dzialan personalnie do siebie, nie bedziesz
widziala w nich wroga.
Ja kiedys, zaraz po studiach uczylem, i przez dluzszy czas na
studiach utrzymywalem sie z korepetycji.
Nie mialem problemow z uczeniem ale tak jakos sie dzialo ze zawsze
bylem z klasa a nie przeciwko niej i to wedlug mnie jest
najwazniejsze.
Mysle rowniez ze warto poczytac o uczeniu, jak dzialac w trudnych
momentach jak sobie radzic w takich problemach jak opisujesz.
Serdeczne pozdrowienia.

[lucyna_n]

Co innego korepetycje a co innego lekcje z całą klasą czy większą grupą.
guzik sie znasz na metodyce nauczania
wrednym nie wolno być, trzeba być sprawiedliwym acz stanowczym i trzymać się
ustalonych reguł inaczej jest to męka dla nauczyciela a dla uczniow strata
czasu. Z postaw uległych i nie reagowania w odpowiedni sposób na zachowanie
uczniów to potem się biorą kosze na głowie.
Grosik wogóle nie pisała że wzięła coś personalnie do siebie, stwierdziła
jedynie fakt że uczniowie byli nieprzygotowani i przez to rozwalil sie
przygotowany plan lekcji i czuła się niekomfortowo w tej wielkiej improwizacji.
Co jest zresztą całkowicie zrozumiałe.

[grosik68]

Dzieki! Wiesz co? Dokladnie tak zrobilam; usmiechalam sie, tlumaczylam, bylam
mila i dowcipna. Ja z natury i charakteru jestem mila i lagodna, wredna byc nie
potrafie (tez chyba dlatego, ze sie boje :) Powtarzalam z nimi, robilismy domowe
zadania, tlumaczylam i na koniec zrobilam powtorke z juz znanych rzeczy.
Ale to byla improwizacja, ja nie naleze do spontanicznych, nie lubie
niespodzianek i improwizacji. Te dwie godziny wyssaly ze mnie energie i sily.
A metodycznie sie rzeczywiscie troche douczam i bedzie dobrze, oni moze nawet
nie zauwazyli mojego stresu.

Mskaiq, zauwazyles, ze juz w kilku postach (nie tylko tych do mnie) podchodzisz
do ludzi osobiscie, tak do ich specjalnych problemow i ze fajnie to dziala? (to
byl szczery wyraz uznania)

[lucyna_n]

jak dłużej go poczytasz to zobaczysz że wygrał osobiście nawet z depresją
poporodową:)

[grosik68]

Ale z czyms z pewnoscia wygral, inaczej by sie na takie forum nie wybieral.

[roberciak3456]

mrfire.pl/sekret-polskie-napisy-pelna-wersja/ - jak obejrzysz to
napisz ;] - [e-mail]

[edytunia86]

Ja chyba także od jutra dam sobie spokój z psychiatrą , bo również
leki nawet w ciągu 2 miesięcy brania różnych leków nic nie pomogły

[vento_p]

no to teraz ja. Od 19 lat praca b. wymagająca - kontkat z ludźmi non stop,
stres, szalone wymagania. Dom - dzieci , mąż alko. Dorażnie brany coaxil,
prozac. Kilka dni wolnego w hotelu żeby odpocząć.
I nagle dół, zjazd w ciemność. Myśli i zamiary samobójcze, autoagresja i
agresja.JA jako człowiek nie istnieję. Nie pamiętam nic z życia, kiedy było
lepiej. Nie pamiętam , kiedy się śmiałam, kupiłam sobie coś dla przyjemności.
Chyba kiedyś tak było... Brak okresu, nadciśnienie, niedoczynnośc tarczycy to
dodatki do mojej depresji. Po lekach obojętność, nie chęć do życia ale
obojętność, którą uważam za sukces. Terapia - efekt taki sobie, to inna osoba
chodzi tam i mówi, ja ją obserwuję, gdzieś z czeluści moejej obojetności .
Leczenie trwa 4 m-ce a ja na razie nie myślę o śmierci ale gdyby przyszła nie
broniłabym się

[lucyna_n]

4 miesiące to cholernei mało, daj sobie wiecej czasu. Dużo więcej.