czy dziennik pomoże?

[szara_godzina]

od lat prowadzę dziennik. przejrzałam niedawno zapiski z ostatnich paru
miesięcy - są tam moje lęki, obawy, starałam się prowadzić w miarę dokładny
zapis własnego stanu, łącznie z fizycznymi objawami zdenerwowania.
czy to dobry pomysł, żeby zabrać skserowane fragmenty ze sobą na następne
spotkanie z psychologiem/psychiatrą żeby dołaczyli do mojej dokumentacji?

[gloom]

zaden ze mnie specjalista, ale mysle, ze dziennik jest zawsze sposobem na
kontakt z samym soba... a czesto o tym kontakcie zapominamy. a wtedy widzisz
tylko studnie bez dan i echa. fajnie, ze prowadzisz dzienni. tak mysle

[szara_godzina]

gloom napisał:

> zaden ze mnie specjalista, ale mysle, ze dziennik jest zawsze sposobem na
> kontakt z samym soba... a czesto o tym kontakcie zapominamy. a wtedy widzisz
> tylko studnie bez dan i echa. fajnie, ze prowadzisz dzienni. tak mysle

żebyś wiedział :) tyle spraw utopiłoby się w niepamięci, ale ciągle są.
a dzienników.. mam kilka (natrectwo jakieś?):
- gruby zeszyt -nasty z kolei, w którym piszę wieczorami w rytuale: papieros,
leżenie w łóżku, pióro. o smutkach i radościach. o tym co mnie boli i czego sie
boję.
- kalendarz formatu a5, na jeden dzień jedna strona, poliniowany, tam oprócz
bieżących terminów zapisuję chwile ulotne, na przykład jak układa się cień na
głowie wykładowcy, kolor kurtki kobiety z naprzeciwka w tramwaju, tokowanie
gołębi itd.
- blog - jeden z anegdotami i jeden, anglojęzyczny, który pełni taką samą
funkcję jak pierwszy dziennik. troski i radości w języku angielskim :)
zastanawiam się właśnie czy to nie jest jakies natręctwo? te dzienniki? :)
kiedy nie piszę, czuję się łysa, że tak to ujmę.

[gloom]

moze i natrectwo, ale slysze, ze Ci chyba pomaga. lepiej, kiedy idzie na
papier, niz w zoladek, nie?

[negatywista]

Tak, to z pewnością pomoże... Szkoda, że ja nie mogę uciec się do takiego
procedru; moje myśli, lęki i natręctwa siedzą tak dalece w ciemnej głębi mojej
wstydliwej intymności, że bałbym się je stamtąd wyciągać na światło dzienne,
jeszcze ktoś przeczyta... wstydzę się swoich problemów, bo są one w swej
istocie żenujące, dlatego pozostaną w mroku, kompost mojego wnętrza musi dognić
w sterylnych trzewiach, rozłożyć się po kościach i tkankach...

[gloom]

chyba lepiej go z siebie wypchnac, bo moze Ciebie przytruc. co Ty na to?

[empeka]

negatywista napisał:

> moje myśli, lęki i natręctwa siedzą tak dalece w ciemnej głębi mojej
> wstydliwej intymności, że bałbym się je stamtąd wyciągać na światło dzienne,
> jeszcze ktoś przeczyta... wstydzę się swoich problemów, bo są one w swej
> istocie żenujące,

Myślę podobnie.
Ale ja się krępuję, bo wydają mi się prostackie i grafomańskie - szczególnie odczytane po
pewnym czasie. Dlatego moje zapiski są (jeśli są) - suche.
Uprawiam inny rodzaj "wyładowania emocji", mniej oczywisty. Do tego stopnia, że sama siebie
muszę czasem zapytać "co autorka miała na myśli?" a odpowiedź wcale nie jest jednoznaczna
;-)))

Co ciekawe, psycholog (na razie jeden) i tak "wie swoje" po obejrzeniu moich produkcji.
Marta

[carlabruni]

Droga lub drogi szara godzino. Wedlug mnie to bardzo dobry pomysl. Zrob tak.To
pomoze jeszcze bardziej Tobie i psychiatrze. Goraco cie wspieram w reslizacji
tego pomyslu. Zycze wiele radosci i szczescia. Pa.

[insignificant]

zaden dziennik nie pomoze..sam pisalem wiersze w ktorych przekazywalem odczucia
swoje,a teraz czuje ,ze to glupota jestem do niczego i to oznaka mej slabosci i
tak nikogo to nie obchodzi..

[niutka]

Ale Twoje wiersze odzwierciedlaja Twoja uczucia. Pieknie piszesz, chociaz
bardzo smutno. Chcialabym miec taki dar pisania wierszy, moze mi by to pomoglo.

Niutka

[negatywista]

Zapodaj te wiersze na forum, z chęcią przeczytam.

[mskaiq]

Mysle ze dziennik jest bardzo wazny, nie tylko dla psychologa ale i dla Ciebie.
Masztam liste wszystkich Swoich strachow, ktore musisz pokonac. Nie ma innego
wyjsci, trzeba sie przestac bac. W nas sa dwie przeciwne energie, pierwsza to
milosc, to jest ta dobra, z nia zwiazana jest radosc, usmiech szacunek do
innych, druga to strach z nia zwiazana jest zlosc, beznadzieja, smutek.
Depresja jest wtedy gdy jestes po stronie strachu kiedy ta energia dominuje w
Tobie. Strach najlepiej pokonuje sie miloscia, nie ma silniejszej energi w nas
poza miloscia. Strach wycofuje sie pod jej presja. Milosc jest wszedzie, jest
tam gdzie jest usmiech i radosc. Mozesz ja znalesc bawiac sie z psiakiem czy
kotem, usmiechajac sie do ludzi, bawiac sie z wlasnym dzieckiem itp. Trzeba
szukac milosci bo to nasza deska ratunkowa.
Serdeczne pozdrowienia.

do pana mskaiq

[negatywista]

Widisz,

do mskaiq - tamto był falstart :)

[negatywista]

Widzisz, ja mam problemy z uwierzeniem w miłość, jako hipostazę określaną przez
zbiór przymiotów. Dla mnie to słowo bez definicji, wręcz jakaś fatamorgana
kulurowa. Nie wiem czym jest miłość i czy ona w ogóle jest. Nie wiem czy kiedyś
jej w ogóle doświadczałem. Miłość do matki to reakcja psychiczna uwarunkowana
biologicznie, miłośc do kobiety ma podłoże seksualno-prokreacyjne, a wszelkie
inne relacje z ludźmi są na dobrą sprawę zawsze interesowne. My, ludzie,
jesteśmy samotnymi egoistami, a ta nasza wszechogarniająca i bezinteresowna,
ofiarna "miłość" to jakiś nieistniejący bożek, w który wszyscy chcemy wierzyć,
żeby nie widzieć pustki, w której żyjemy. Z naukowego punktu widzenia wszelki
altruizm (o który opiera się miłość) jest wykluczony, nawet samobójstwa z
miłości są ściśle sfunkcjonalizowane (eliminacja nieudaczników).
Strach natomiast jest bardzo realny. Pierwotny biologiczny strach jest
fundamentem naszego funkcjonowania, żyjemy ze strachu przed śmiercią, mimo iż
życie przysparza nam dużo więcej cierpienia niż gratyfikacji. Dlatego realny
strach zawsze musi w realnym świecie pokonać efemeryczną "miłość".
Zaprzecz jakoś sensownie temu, co napisałem.

Definicja miłości

[empeka]

Przepraszam, że się włączam, ale to ciekawe.

negatywista napisał:

> Dla mnie to słowo bez definicji,

Oto mały przegląd ludzkiego "stanu posiadania" w dziedzinie wiedzy:
Definiowanie uczuć jest dość beznadziejnym zadaniem.
Definiowanie wiary jest niemożliwe (jak dotąd).
Nauki "twarde" wciąż wprowadzają jakieś pojęcia rozbijacące spoisty pogląd na świat, a nauki
"miękkie" nawet nie próbują znaleźć wspólnego mianownika.

Mimo to człowiek o zrównoważonej psychice kocha, tęskni, lubi, nie lubi itd. Stara się działać
racjonalnie i wierzy w to, co uważa albo za słuszne, albo odziedziczył kulturowo. Stawia sobie
cele i je realizuje.

Dlaczego więc Tobie potrzebne jest udokumentowane zaprzeczenie, że strach przed śmiercią
jest realny a miłość nie? To inne zjawiska. Czy nie możesz uznać, że <<nam>>, czyli osobom
depresyjnym zdarza się wypaczony pogląd na świat i jego części? Czy nie możesz poczekać na
lepszy okres w Twoim życiu, żeby zastanawiać się nad TEORIĄ miłości?

> Pierwotny biologiczny strach jest
> fundamentem naszego funkcjonowania, żyjemy ze strachu przed śmiercią, mimo iż
> życie przysparza nam dużo więcej cierpienia niż gratyfikacji. Dlatego realny
> strach zawsze musi w realnym świecie pokonać efemeryczną "miłość".
> Zaprzecz jakoś sensownie temu, co napisałem.

Słowo "dlatego" w Twoim rozumowaniu nie jest wywiedzione logicznie.

Serdecznie pozdrawiam
Marta

PS. Uciekaj od myśli o śmierci, to w niczym nie pomoże.

[negatywista]

Nie mam pojęcia co masz na myśli pisząc o naukach "twardych" i "miękkich".
Czy ja coś wspominałem o definiowaniu wiary? Akurat wydaje mi się, że o istocie
wiary można powiedzieć dużo więcej niż o istocie miłości. Mam swój pogląd na
istotę i funkcję wiary w życiu człowieka.

> Mimo to człowiek o zrównoważonej psychice kocha, tęskni, lubi, nie lubi itd.
St
> ara się działać...

Stąd takie kategoryczne sądy? Wyczytałaś czy twoje własne? Ja bym się czepiał
takich dogmatów.

Słowo "dlaczego" ma swoje uzasadnienie w moim poście. Przeczytaj uważniej.
Strach jest realny (opisany naukowo), miłość jest pozanaukowa (w sferze
postulatów humanistycznych). Prawa nauki zwyciężają nad postulatami
humanistycznymi, przynajmniej na podstawie mojej obserwacji. Dalej nielogiczne?

[empeka]

negatywista napisał:

> Nie mam pojęcia co masz na myśli pisząc o naukach "twardych" i "miękkich".
Twarde to matematyka, fizyka, chemia (wyliczalne, ścisłe).
Miękkie to historia, ekonomia, psychologia, socjologia, literaturoznawstwo (w zasadzie kryteria
ich sprawdzalności są niewyliczalne)
> Czy ja coś wspominałem o definiowaniu wiary?

Tak się stało, że problem deficji miłości jest podstawowym problemem jaki stawiasz. Uważasz,
że to uczucie efemeryczne itd. Przeciwstawiasz je strachowi, jako uczuciu, powiedzmy,
nieulotnemu i zbadanemu.
Dlatego podjęłam się rzucić okiem na to jak ludzie w ogóle definiują różne rzeczy: uczucia,
przekonania, wiedzę. Nie chodzi o to co nam się wydaje, chodzi o to skąd bierzemy takie, a nie
inne przekonania.

> Akurat wydaje mi się, że o istocie
> wiary można powiedzieć dużo więcej niż o istocie miłości. Mam swój pogląd na
> istotę i funkcję wiary w życiu człowieka.

Wydawało mi się, że skoro robię jakiś wywód, to widać z niego jakie były przesłanki.
Czy sam fakt, że ktoś coś takiego ośmiela się napisać jest godny potępienia?

> Stąd takie kategoryczne sądy? Wyczytałaś czy twoje własne? Ja bym się czepiał
> takich dogmatów.

Jak widzę, jedyne czego się dopatrzyłeś, to że się "czepiam"... Szkoda.

>
> Słowo "dlaczego" ma swoje uzasadnienie w moim poście. Przeczytaj uważniej.
> Strach jest realny (opisany naukowo), miłość jest pozanaukowa (w sferze
> postulatów humanistycznych). Prawa nauki zwyciężają nad postulatami
> humanistycznymi, przynajmniej na podstawie mojej obserwacji. Dalej nielogiczne?

Tak - miłość też jest opisana naukowo i wciąż przybywa informacji na jej temat.
Poza tym nielogicznym nazwałam tylko użycie słowa "dlatego", a nie całą resztę Twojej
wypowiedzi, którą w dużym stopniu podzielam.
Marta

[negatywista]

> Tak się stało, że problem deficji miłości jest podstawowym problemem jaki
stawi
> asz. Uważasz,
> że to uczucie efemeryczne itd. Przeciwstawiasz je strachowi, jako uczuciu,
powi
> edzmy,
> nieulotnemu i zbadanemu.
> Dlatego podjęłam się rzucić okiem na to jak ludzie w ogóle definiują różne
rzec
> zy: uczucia,
> przekonania, wiedzę. Nie chodzi o to co nam się wydaje, chodzi o to skąd
bierze
> my takie, a nie
> inne przekonania.

Ja w ogóle nie wiem o co ci chodzi, no sorry, ale się gubię. Ty zaprzeczasz
temu co mówię czy potwierdzasz?




> > Akurat wydaje mi się, że o istocie
> > wiary można powiedzieć dużo więcej niż o istocie miłości. Mam swój pogląd
> na
> > istotę i funkcję wiary w życiu człowieka.
>
> Wydawało mi się, że skoro robię jakiś wywód, to widać z niego jakie były
przesł
> anki.
> Czy sam fakt, że ktoś coś takiego ośmiela się napisać jest godny potępienia?
>
> > Stąd takie kategoryczne sądy? Wyczytałaś czy twoje własne? Ja bym się czep
> iał
> > takich dogmatów.
>
> Jak widzę, jedyne czego się dopatrzyłeś, to że się "czepiam"... Szkoda

No może przeczytasz jednak post ze dwa razy, zanim odpowiesz. Napisałem, że JA
bym się czepiał takiego generalizowania, a nie że ty się czepiasz.




> Tak - miłość też jest opisana naukowo i wciąż przybywa informacji na jej
temat.

Nie dotarłem do publikacji na ten temat. Ale jaka miłość - działanie endorfin
na korę mózgową w celu doprowadzenia do kopulacji - taka miłość? Mnie się
wydaje, że w kulturze europejskiej to słowo jest semantycznie troszkę bardziej
obciążone.


> Poza tym nielogicznym nazwałam tylko użycie słowa "dlatego", a nie całą
resztę
> Twojej
> wypowiedzi, którą w dużym stopniu podzielam.

Sorry, albo się bawimy w logizowanie, albo rozmawiamy poważnie. Dla mnie jest
jak narazie logiczne. Wytłumacz, czemu jest nielogiczne to może przyznam ci
racje.

pzdr

[empeka]

negatywista napisał:

> Ja w ogóle nie wiem o co ci chodzi, no sorry, ale się gubię. Ty zaprzeczasz
> temu co mówię czy potwierdzasz?

Jeśli nie wiesz w ogóle, to trudno mi będzie wypowiedzieć się jaśniej.
Problem nie leży w zaprzeczaniu czy nie, tylko w innym ujęciu tematu strach - miłość.
Drogi Negatywisto, wciąż twiedzisz, że nie rozumiesz co piszę - podejmuję więc już ostatnią
próbę wyjaśnienia Ci o co mo chodzi.
Zacznijmy od początku:

Negatywista o miłości napisał:
> Dla mnie to słowo bez definicji,

Następnie napisałeś:
>"miłość" to jakiś nieistniejący bożek, w który wszyscy
> chcemy wierzyć, żeby nie widzieć pustki, w której żyjemy.
[?]
> Strach natomiast jest bardzo realny. [?]

Odpowiedziałam Ci w ten sposób, że zrobiłam bardzo skrótowy przegląd tego, co ludzie
definiują jako uczucia i co definiują jako wiedzę (bardzo, bardzo schematycznie oczywiście to
ujęłam). Zrobiłam to w celu pokazania jak bardzo definicje bywają zawodne. A Ty cały swój
wywód opierasz na definicji miłości i strachu. Twoja definicja jest ładnie napisana, ale jest
opisem Twojego stanu emocjonalnego bardziej niż relacją ze stanu wiedzy na omawiany temat.

W dodatku na koniec powiadasz:
> Dlatego realny strach zawsze musi w realnym świecie
> pokonać efemeryczną "miłość".
> Zaprzecz jakoś sensownie temu, co napisałem.

Nie mogę zaprzeczyć ?sensownie? bez ustalenia co rozumiesz za sensowne ? zdaje się, że
poglądami się różnimy.

Natomiast wcale nie jest udowodnione, że strach jest czymś bardziej realnym niż miłość. Taki
właśnie Twój pogląd skłonił mnie do zabrania głosu.
Co do naukowości?
Opis naukowy strachu jest może łatwiejszy, skoro to właściwie zjawisko dwubiegunowe?
Wiadomo np. że miłość jest bardziej złożona, wyzwala więcej reakcji i trudniej ją zanalizować.
To nie jest postulat humanistyczny, tak się dzieje naprawdę.

Marta

PS.
> Nie dotarłem do publikacji na ten temat. Ale jaka miłość - działanie endorfin
> na korę mózgową w celu doprowadzenia do kopulacji - taka miłość? Mnie się
> wydaje, że w kulturze europejskiej to słowo jest semantycznie troszkę bardziej
> obciążone.

A widzisz, chodzi Ci o zabawy semantyczne? No to fakt, strach ma na tym polu inne znaczenie
niż w naukach przyrodniczych. A milość skolei jest "niedobadana".
Literatury nie dostarczę, bo nie mam biblioteki w głowie, ale jest dostępna (literatura, z glową
gorzej ;-).
Każde uczucie, każde zachowanie ma swój odpowiednik w chemii organizmu, strach też, więc
daj spokój endorfinom.

> Sorry, albo się bawimy w logizowanie, albo rozmawiamy poważnie.
Tez pzdr, ale nie rozumiem czemu wymyślileś logizowanie? To jakiś podrzędny sposób
rozumowania?

M

[insignificant]

"Czas nie ma dla mnie znaczenia. Ona odeszla ,
a pustka przemawia przeze mnie.

Malujesz niebo w barwach klamstw
I co przybedzie moge nigdy sie nie dowiedziec jak zmienilas czas
Rozerwany odplyw znajduje sie na przodzie , wszystkie moje pasje sa teraz martwe
Potrafie ujrzec droge o ktorej nigdy bys nie pomyslal, ze mozna nia kroczyc
Czuje sie pusty

Stoje przed toba , cien czlowieka
Za tymi oczami samodestrukcja przeplywa przez mój umysl
Jestem nieladem i pogarda, Jestem próznia
Ty Jestes pustka ponurego jutra
Czuje sie pusty

Malujesz niebo barwami kłamstw
I co przybedzie moge nigdy sie nie dowiedziec jak zmienilas czas
Rozerwamy odplyw znajduje sie na przodzie, wszystkie moje pasje sa teraz martwe
Potrafie ujrzec droge o ktorej bys nie pomyslal , ze mozna nia kroczyc
Czuje sie pusty
Jestes choroba
Jestes oszustwem" ...

[uri_ja]

szara_godzina napisała:

> od lat prowadzę dziennik. przejrzałam niedawno zapiski z ostatnich paru
> miesięcy - są tam moje lęki, obawy, starałam się prowadzić w miarę dokładny
> zapis własnego stanu, łącznie z fizycznymi objawami zdenerwowania.
> czy to dobry pomysł, żeby zabrać skserowane fragmenty ze sobą na następne
> spotkanie z psychologiem/psychiatrą żeby dołaczyli do mojej dokumentacji?
...nie rób tego! nawet Ty masz prawo nie mówić wszystkiego swojemu lekarzowi.
nie oznacza to nieszczerości. Ale pisz dalej, przelewanie na papier oczyszcza.
POzdrawiam Cię serdecznie.
P.S. masz w skrzynce wiadomość ode mnie.

[iwona.grobel]

Proszę tak zrobić. Moi pscjenci przynoszą mi czasem podobne zapiski.
Szczególnie na początku leczenia pomaga to w opisaniu swoich przezyć, w
pzekazaniu tego lekarzowi. Ja dołączam takie tresci do dokumentacji.
Pozdrawiam

[insignificant]

no i jak mowilem te wiersze to nic ciekawego :)
pap

do insignificanta

[negatywista]

Przeciwnie, dla mnie są ciekawe, interesuję się zazwyczaj twórczością literacką
(i każdą inną) ludzi, którzy robią to, żeby naprawdę coś z siebie wywalić, a
nie dowartościować się ambicjonalnie. Nie chcę oceniać, ani pisać recenzji, bo
to niepotrzebne, nie patrzę na to pod kątem: czy to jest sprawne warsztatowo
czy nie, mnie to po prostu interesuje i już, bez oceniania. Pozdrawiam.

Wiersze

[empeka]

negatywista napisał:

> Nie chcę oceniać, ani pisać recenzji, bo
> to niepotrzebne, nie patrzę na to pod kątem: czy to jest sprawne warsztatowo
> czy nie, mnie to po prostu interesuje i już, bez oceniania.

Co cię interesuje?
Dlaczego pojawia się taka potrzeba, żeby pisać i czytać coś co JEST i NIE JEST poezją?
(Nie mam na myśli dziennika, to co innego.)
Czy w tej formie lepiej udaje się wyrazić ból chorego człowieka?
Czy ty to lepiej rozumiesz?
Współodczuwasz?

Mnie się zdarzyło (jak każdemu) napisać parę utworków wierszowanych, przeważnie w epizodzie
manii. Niestety po otrzeźwieniu okazywały się beznadziejne jako wiersze. Do kubła i nigdy
więcej. To ja. Ale wy, co was motywuje?

I drugie pytanie: czy nie lepiej wysyłać wiersze na forum poezja lub podobne?

[negatywista]

> Co cię interesuje?
> Dlaczego pojawia się taka potrzeba, żeby pisać i czytać coś co JEST i NIE
JEST
> poezją?
> (Nie mam na myśli dziennika, to co innego.)
> Czy w tej formie lepiej udaje się wyrazić ból chorego człowieka?
> Czy ty to lepiej rozumiesz?
> Współodczuwasz?

Nie wiem dlaczego interesuje, po prostu interesuje i już.

> Mnie się zdarzyło (jak każdemu) napisać parę utworków wierszowanych,
przeważnie
> w epizodzie
> manii. Niestety po otrzeźwieniu okazywały się beznadziejne jako wiersze. Do
kub
> ła i nigdy
> więcej. To ja. Ale wy, co was motywuje?
>
> I drugie pytanie: czy nie lepiej wysyłać wiersze na forum poezja lub podobne?

Odp. na to pytanie da się wywnioskować z mojego poprzedniego postu.

[empeka]

negatywista napisał:

> Nie wiem dlaczego interesuje, po prostu interesuje i już.

I już?
Odbieram Twój post jako wyraz Twojego niezadowolenia, że zadaję pytanie.
Szkoda, bo mnie interesuje wymiana poglądów, która pozwala coś zrozumieć w samym sobie lub
otaczającym świecie.

> I drugie pytanie: czy nie lepiej wysyłać wiersze na forum poezja lub podobne?
> Odp. na to pytanie da się wywnioskować z mojego poprzedniego postu.

Daruj, ale skoro pytam, to widocznie nie chcę wywnioskować, tylko proszę o wyjaśnienie.
Napisałeś:
"[...] interesuję się zazwyczaj twórczością literacką
(i każdą inną) ludzi, którzy robią to, żeby naprawdę coś z siebie wywalić, a
nie dowartościować się ambicjonalnie. Nie chcę oceniać, ani pisać recenzji, bo
to niepotrzebne, nie patrzę na to pod kątem: czy to jest sprawne warsztatowo
czy nie, mnie to po prostu interesuje i już, bez oceniania."

No więc co Cię interesuje?
- Cel dzialania twórczego? ("żeby naprawdę coś z siebie wywalić")
- Porównanie dzialań własnych i innych ludzi?
- Pocieszenie, smutek itp wynikający z twórczości?
- Wybór artystycznego środka wypowiedzi jako terapia? ("to z pewnością pomoże...")

Jeśli nie chcesz, to nie odpisuj.
Tak się jednak składa, że dla mnie problem twórczości artystycznej jest bardzo ważny.

Pozdrawiam
Marta

[negatywista]

> I już?
> Odbieram Twój post jako wyraz Twojego niezadowolenia, że zadaję pytanie.
> Szkoda, bo mnie interesuje wymiana poglądów, która pozwala coś zrozumieć w
samy
> m sobie lub
> otaczającym świecie.

Pochopnie i niesłusznie. Nie wiem dla czego lubię czytać wypociny, nie podam
konkretnych argumentów. Może po prostu czasem lubię doświadczyć kontaktu na
innym poziomie estetycznym z kimś, kto coś ewidentnie przeżywa.


> > I drugie pytanie: czy nie lepiej wysyłać wiersze na forum poezja lub podob
> ne?
> > Odp. na to pytanie da się wywnioskować z mojego poprzedniego postu.
>
> Daruj, ale skoro pytam, to widocznie nie chcę wywnioskować, tylko proszę o
wyja
> śnienie.

Oto wyjaśnienie: przewiduję, że forum poezja, jeśli takowe istnieje, zawalone
jest tfurczością studentek polonistyki, które chcą się utwierdzić w
przekonaniu, że są wielce wrażliwymi poetkami, a oprócz ambicji w tę stronę nie
mają pojęcia o przeżywaniu czegokolwiek (śmiem twierdzić i przewidywać).


> Napisałeś:
> "[...] interesuję się zazwyczaj twórczością literacką
> (i każdą inną) ludzi, którzy robią to, żeby naprawdę coś z siebie wywalić, a
> nie dowartościować się ambicjonalnie. Nie chcę oceniać, ani pisać recenzji,
bo
> to niepotrzebne, nie patrzę na to pod kątem: czy to jest sprawne warsztatowo
> czy nie, mnie to po prostu interesuje i już, bez oceniania."
>
> No więc co Cię interesuje?
> - Cel dzialania twórczego? ("żeby naprawdę coś z siebie wywalić")
> - Porównanie dzialań własnych i innych ludzi?
> - Pocieszenie, smutek itp wynikający z twórczości?
> - Wybór artystycznego środka wypowiedzi jako terapia? ("to z pewnością
pomoże..
> .")

Pewnie wszystko to co wymieniłaś w jakimś stopniu.