S T R A C H

[zofiart]

Strach mnie paraliżuje. Boję się do tego stopnia, że nie mogę się ruszyć.
Czeka mnie za 2 godziny rozmowa, która rozstrzygnie albo chociaz częściowo
wyjaśni czy mogę dalej studiować. Nienawidzę swojego życia, tego, że nie daję
rady sobie z pokonywaniem codzienności. Na zewnątrz jestem normalną, rodosna
osobą. W środku umieram. Wszystkiego sie boję, choć potrafię wytłumaczyć
sobie że nie ma czego. Macie jakieś doświadczenia z waszymi lękami? Z tym, że
NIEPOTRZEBNIE byliście czymś przerażeni?

[marzka4]

dla mnie to jest niewytłumaczalne, siedze sobie, robie cos i nagle ręcę mi sie
pocą,robi mi sie zimno, zaczynam sie trząść i to wszystko bez specjalnego
powodu....?! Na przykład dzis w nocy, niewiadomo czemu obudzilam sie o 3 w nocy
z powodu leku (??) i nie mogłam juz zasnac do rana..
Mnie standardowo takie lęki dopadaja (głupie wiem) związane z komunikacją
miejska, jak autobus zatrzymuje sie nagle w korku albo nie daj Boze na moście
to zaczynam panikowac....(a do metra to juz wogole nie wsiade, jezdzilam nim do
pracy przez 3 lata, a potem nagle okazało sie ze dostaję jakiejs nerwicy gdy do
niego wsiadam....normlanie koń by sie usmiał....:-(


pozdrawiam

M.

[id-jot]

marzka, tutaj jest nas całkiem sporo
z takimi dolegliwościami.
doskonale wiem o czym mówisz.
nie jesteś sama. pocieszające?
pozdrawiam.


jot

[gonia301]

Rzeczysiście jest nas dużo. Wiem dokładnie jak się czujesz Zofiart. Z tym
problemem borykam się od kilku lat, przeczytałam już wiele na ten temat, brałam
psychotropy, teraz homeopatyczne krople. Raz jest lepiej, raz gorzej. Teraz
właśnie gorzej i ciągle się czuję jak na początku tej drogi, w punkcie wyjścia.
Dalej nie potrafię nauczyć się żyć z tą dolegliwością i tak bardzo się przeciw
niej buntuję, ale czasem już nie mam siły. To jest takie żenujące, że ciągle
trzeba się kontrolować, bo wstydzimy się tych swoich słabości- tych wszystkich
objawów , które zatruwają nam życie, a my musimy robić dobrą minę- udawać, że
jest ok. Trzymaj się jakoś kochana. Trzymam kciuki. Powodzenia.

[zofiart]

U mnie też jest raz lepiej raz gorzej. Leczyłam sie i leczę, choć teraz
homeopatią... Uważam, mimo wszystko że znajdę lekarstwo w sobie (jakies takie
głębokie wewnętrzne przeświadczenie!!!), psychotropy tłumią moje wnetrze
straszliwie! Myślę, że najważniejsze jest to, że walczymy o siebie... tak jak
umiemy.
Nie za wiele sie dziś wyjaśniło, bo nie dostałam sie do dziekanatu (taka
kolejka). Ale opracowałam plan działania i choćby NIE WIEM CO, to będę go
realizować!!!! Nie oddam moich prawie 4 lat studiów! Tyle razy juz się w życiu
przekonałam, że łatwo coś utracić bez walki. A dla mnie ważne są te studia,
choć skręca mnie gdy idę na uczelnię...gdy w ogóle uda mi się dojść.
Dzięki gonia301, też trzymaj się i idź do przodu śmiało!

[psychodelic]

Lęk lękiem, ale podziw za takie podejście. Zazdroszczę.

[id-jot]

zofiart,
irracjonalny lęk to straszne dziadostwo,
które do mnie też się przypałętało.
ale pamiętam, że przed obroną magisterki tak się bałem, że aż strach minął.
hehehe
na krótko co prawda, ale na egzamin poszedłem bez żadnych wspomagaczy. dasz
wiarę? a na co dzień bałem się przejść na drugą stronę ulicy. wydzieliła się ta
adrenalina czy coś w tym stylu.
pozdrawiam i trzymam kciki za cibie.

jot

[zofiart]

id-jot!
:)
dzięki i gratuluję!!!strach ma wielkie oczy, a poza tym to chyba choruje na
anoreksję (a przez to ma te oczy jeszcze większe, oczywiście nie wyśmiewam tej
tragicznej choroby...)
pozdrawiam również!

[angharad]

Baaardzo dobrze to znam.
Opowiem ci taki kawałek: Dwa dni temu musiałam załatwić bardzio ważną sprawę
urzędową. Dość skomplikowaną. Zaczęłam od sensacji żołądkowych, zawrotów
głowy, temperatury, później kombinowałam jak tu się wywinąć, bo powód już by
się znalazł. Ale ewidentnie MUSIAŁAM pójść, choćby skały s.ały (;)). Droga
przez miasto: czarno przed oczami, uderzeniea gorąca, pot na plecach. Chyba
cała spuchłam z nerwów, przynajmniej tak sę czułam. Wyobraźnia podsuwała obraz
urzędniczki: zasadniczej, cwanej bestii, czyhającej tylko na moją nieporadność
i chętnie wydającej na mnie wyrok. Skazujący oczwiście.

Dotarłam. Usiadłam przy biurku. Pustka w głowie. Nie pamiętam po co
przyszłam. Mówię więc, zgodnie z prawdą, że nie umiem właściwie załatwiać
takich spraw i że nie wiem od czego zacząć. Zamykam oczy i czekam aż bestia
rozszarpie mnie na strzępy. Cisza. Podnoszę wzrok: siedzi mała, cichutka,
spokojniutka dziewczyna, uśmiecha się ze zrozumieniem, że ona to właściwie też
i że zaraz mi wszystko wytłumaczy. Nie dość, że nie wampir to jeszcze nie
wamp. Nie długonoga, pewna siebie wymalowana laska, tylko okrąglutka pyza o
dobrych oczach i cichym głosie.

Jest nas więcej Zofiart. Prócz cyborgów są jeszcze ludzie. Ja załatwiłam to i
ty załatwisz. Trzymaj się.

[id-jot]

angharad,
a pomyśl sobie, że przy biurku,
po drugiej stronie, siedzi urzędnik,
być może tak samo zestrachany jak ty.
może nie cały czas, ale wiesz jak jest, różnie bywa.
ja jestem jednym z nich. :-)))))
a dzisiaj kręci mi się we łbie jak nigdy. chyba nas czymś trują ;-))))))
pozdrawiam bardzo serdecznie :-)

[angharad]

hehe hehe:)))
pomyślałam.
dzięki.

mam nadzieję, że randybvain nie siedzi przy żadnym biurku...:000!

pozdrawiam też:)

Siedzę

[randybvain]

Skoro potrafiłaś mi wygarnąć, to dlaczego nie spróbować wygarnąć takiej
babsztylowatej urzędniczce? Face to face jest straszne. Net nie. O to chodzi?

[angharad]

randybvain napisał:

> Skoro potrafiłaś mi wygarnąć, to dlaczego nie spróbować wygarnąć takiej
> babsztylowatej urzędniczce? Face to face jest straszne. Net nie. O to chodzi?



Nie o to. Chodzi o Kafkowską awersję do urzędów, kogoś kto od drugiej klasy
podstawówki był skazany na panie zza biurka. Ja do urzędników nic nie mam
prywatnie. Teraz, przy dobrym układzie o ja sobie nawet z nimi w biurze
poszczebioczę. Ale czy ty wiesz, jak się czuje dzieciak, na którym obce,
dorosłe osoby mające nad nim władzę odgrywają swoje kompleksy? Jak zaiwania z
plikiem absurdalnych papierów przez obskurne korytarze pełne ludzi puka, stuka
to tu to tam i nie dostanie taryfy ulgowej, kiedy już do tej babsztylowatej
dotrze? Co najwyżej go ofukną i każą przyjść innym razem.

Otóż wygarnąć to ja i w realu potrafię. Tylko zarówno w necie jak i w realu
płacę za to większą niż przeciętna cenę. Znam te moje demony, ale bardzo ich
nie lubię.

To wszystko.
Pozdrawiam.

[gonia301]

Właśnie, ja też jestem jednym z nich :-))))

[zofiart]

Myślę, że cyborgów to naprawdę nie ma. Są tylko ludzie, dlatego WIERZĘ, że uda
mi się, choć czarne myśli wkradają sie wszystkimi szczelinami do mojej głowy.
Nie da się NIE BAĆ. A na to banie się tracimy tyle energii, o wiele więcej niż
gdybyśmy stawili czoło problemowi. Najgorszy ten pierwszy krok. Wszystkie
strach siedzą sobie w głowie i tylko czekają żeby zatakować. Kiedyś jedna
koleżanka powiedziała mi przed jednym egzaminem ustnym żebym wyobraziła sobie
tego STRASZNEGO wykładowcę podczas tego jak mnie pyta. Miałam sobie
zwizualizować siedzącego na kiblu z bólem brzucha po zjedzeniu kilograma
śliwek... To naprawdę uświadamiło mi, iż nie jest cyborgiem i pozwoliło na
chwilkę zmniejszyć wizję jego jako kata.
Nie widzę możliwości żeby nie załatwić tej sprawy, dzięki za ciepłe słowa,
trzymaj sie też.

[carlabruni]

Droga Zofiart. mam takie doświadczenia i w przeciwienstwie do Ciebie nie
potrafie tego ukryć. Umnie jest tak, że co w głowie to i na zewnątrz.Pomaga mi
farmakoterapia,ale i nie tylko. Staram sie myśleć optymistycznie i nie źle mi
idzie. Pozdrawiam Cię goraco.

[zofiart]

Droga Carlabruni!
Damy radę, powolutku, a zobaczysz efekty swojej walki. Mamy jedno życie...
Powodzenia!!!

[carlabruni]

Droga zofiart.
Tak trzymajKto w nas bedzie wierzył jak nie my sami? Nie pddawajmy się choć by
niw wiem co. Pozdrawiam bardzo słonecznie.

[mar_lena]

Oj, znam to bardzo dobrze. Podziwiam Cie ze zdobylas sie na spotkanie o
studiach...ja nie jestem w stanie sie za to zabrac. Trzymam za Ciebie kciuki.
Pozdrawiam.

[zofiart]

Tak sobie myślę, że wiele osób nie może sie za to zabrać. Tak bardzo boisz
się...., że nie możesz? Tak dużo zaległości? Brak motywacji? Cokolwiek by to
było, to wiesz co mi pomogło? Pewna osoba, której się wygadałam, bo już nie
dawałam rady, tylko stwierdziła: ty faktycznie poza tymi studiami to nie
widzisz życia. No i nagle... zobaczyłam więcej. Ale bać sie nie przestałam;)
Trzymaj się!

[mskaiq]

Strach dziala poprzez emocje a sila emocji jest zaleza od Twojego ciala. Bez
cwiczen fizycznych i bez odpowiedniego odzywiania sie i ogolnie dbania o Swoje
cialo emocje sa bardzo silne i strach jest nie do wytrzymania.
Piszesz ze paralizuje dziala na nasze rece, nogi jest wszedzie. Ze mna bylo
podobnie, dzisiaj ten strach nie istnieje, ja go kontroluje. Ty tez mozesz.
Serdeczne pozdrowienia.

a ten znowu swoje... :/

[nevada_blue]

to Ci odpowiem na swoim przykładzie...

mskaiq napisał:

> Strach dziala poprzez emocje a sila emocji jest zaleza od Twojego ciala. Bez
> cwiczen fizycznych i bez odpowiedniego odzywiania sie i ogolnie dbania o
Swoje
> cialo emocje sa bardzo silne i strach jest nie do wytrzymania.

1) jestem wegetarianką, wpieprzam kilogramy warzywek i owoców, mimo wszystko
staram się dbać o swoją dietę - tym bardziej, że mam czasem problemy z
jedzeniem w ogóle! nawet witaminki w pastylkach biorę :)

2) na brak ruchu i ćwiczeń fizycznych, jeśli jest na tyle dobrze, że w ogóle
mogę sie ruszyć, też nie narzekam..

3) itd.

a prawie codziennie mam napady lęku, które mnie wykańczają..
czasem panika jest tak duża i taki chaos w głowie, że nie mogę nawet prostego
zdania w głowie sklecić! wtedy nie ma nawet mowy o jakiejś kontroli..

[choć jest i plus - rzadko jestem wtedy zdolna, żeby sobie coś zrobić ;) ]

i co Ty na to?
ja Cię bardzo proszę Ty przestań pieprzyć, że zdrowa dieta i ćwiczenia to
antidotum na wszystkie bolączki świata! no owszem, są istotne i warto o tym
pamiętać.. ale to nie wszystko! :/

hmm, no tak... zapomniałam..
jest jeszcze wszechogarniająca miłość, prawda? :/

[emanon]

A dbasz o umysł. Jakieś medytacje,autohipnoza,Tai-Chi,Joga czy coś w tym stylu.
To zmienia podejście do strachu. Takie coś zmienia od wewnątrz.
Przeprogramowuje psychę. Problem z tym,że większość osób jak o tym słyszy to
mówi "ja nie umię","mnie się nie chce","to jakieś pierdoły"a nawet "boję się".

[gilraena]

znam. ja tez nie jem miesa.jezdze na rowerze,biegam itd. codziennie. ale nie
pomaga.jak zbliza sie atak, pomaga mi rozchodzenie tego. pewnie wtedy bylby
efekt biegania. ale jak to zrobic jak mnie dopada najczesciej w pracy albo w
korku w autobusie? jak zaczne nagle biegac w miejscu albo przysiady robic, to
mnie inaczej sklasyfikuja.......

[zofiart]

Z odżywianiem to jest... różnie. Ale sport uprawiam regularnie! Jak nauczyłeś
się kontrolować strach? Dokładnym przemyśleniem sprawy i poukładaniem,
zwartościowaniem jej aspektów? Pozdrawiam też bardzo serdecznie.

[jeszp1]

Witam!
Mój strach (a było to bardzo dawno) osiągnął pewnego dnia swoje apogeum. Z dnia
na dzień, w jednej chwili osiągnął taki kosmiczny rozmiar, że myślałem że
umieram. W środku zimy w panice wybiegłem z domu, bez butów i w pidżamie na
śnieg. Teraz sie z tego śmieję, ale wyobraźcie sobie do jakich rozmiarów może
doprowadzić irracjonalny lęk. Poradziłem sobie z tym, ale to była dłuuuuuga
droga.
Pozdrawiam wszystkich zastrachanych.

[emarcki]

Ja też - boję się mojego strachu.
Emarcki

Whatever

[randybvain]

A gdyby tak pokrzyczeć trochę i przestać na zewnątrz być normalną? Co by się
stało?

huge tongue

[angharad]

Gdybyś mnie widział (słyszał) w akcji, to byś tego nie napisał.

Szyby lecą mój drogi


:P wielki jęzor

egocentric viper

[angharad]

O! psia m.ć! To nie do mnie było. Trundo.

[tripper]

mam cala mase takich problemow i nie robie niczego, co mogloby sprawic, ze sie
boje

to jest samonakrecajaca sie paranoja, bo na przyklad w pracy nie pracuje a do
egzaminow w szkole sie nie ucze, rozumiesz? ja nie bardzo... terapia mi nie
pomaga w tym w ogole, alkohol tylko podkreca cala sytuacje, takie bledne,
neurotyczne kolo... !!!!

a jak pojde na przyklad na randke, to wtedy, o kurde, wtedy to sie dopiero
boje :-////// boje sie w pracy, w windzie czasem tez, w sklepie, w szkole, na
imprezie, w klubie. jezeli wypije - wtedy sie nie boje. aha, i w domu sie nie
boje...

[pollka]

ja sie strasznie boje wejsc do "pelnego" pociagu, gdy wchodze wszystkie oczy (
z nudow) na mnie sie zatrzymuja. A jak nie ma gdzie usiasc to stercze na
wszystkich widoku. Boje sie tez przejsc przed tlumem ludzi, czy po ulicy gdzie
jest pelno samochodow i z nich na mnie patrza, gdy przechodze.

[id-jot]

my tu gadu gadu,
a jak poszła rozmowa? hę?
na tarczy czy starczy?
;-)

jot

[vinja]

Strach zrujnował moje życie...

[donjuan]

Stosujcie cwiczenia oddechowe Buteyki.Szukac pod www.buteyko.com.
Sprowadzaja sie one do powstrzymywania sie od oddychania, mozliwie jak
najdluzszego. Organizm pozbawiony tlenu reaguje na to spowolnieniem tetna ,
spadkiem cisnienia krwi i stanu napiecia .Cwiczyc regularnie i nie zrazac sie
poczatkowymi trudnosciami.

[jureker]

Ciekawe.

[jureker]

Konkretniej piszą na www.nexusmagazine.com/articles/buteyko.html

[jureker]

Lęk to Twoje święte prawo.

[kohanek]

jak sie dlugo nie oddycha to sie mdleje

[laura_21]

Czasem strach jest zapowiedzią czegos.....a w szczególnosci nie uzasadniony ,
oczywiscie patrze to pod kątem intuicji kobiety, przeczuć...nie choroby
nerwowej