Kogo to obchodzi ?

[Gość: fareln]

1. rodzina - dzięki Bogu, jeśli jest i jest wyrozumiała, z reguły tak nie bywa,
człowiek jest traktowany jak odmieniec, jakieś dziwadło, co nie umie żyć "po
ludzku", co pogarsza i tak nie za dobrą jego kondycję psychiczną;

2.bliska osoba - jeśli naprawdę kocha ? tylko pozazdrościć
takim "depresjantom", zazwyczaj - czemu się nie dziwię - bliska osoba po
prostu nie wytrzymuje napięcia psychicznego życia z takim człowiekiem i w
końcu go opuszcza;

3.lekarz prywatny- jak mu się zapłaci to leczy ile może, w zasadzie jak
najdłużej, niezależnie, czy się polepsza, pogarsza, czy metoda jest dobra,
itp., sam tego doświadczyłem, póki mi się pieniądze nie skończyły;

4.lekarz "na kasę chorych":szkoda gadać, 3 tyg. czekania, 5 min. rozmowy, która
kończy się przepisaniem lekarstw i słowami "proszę przyjść za miesiąc";
lekarstwa te oczywiście w większości mają polskie, 10-krotnie tańsze
odpowiedniki, ale lekarz rzecz jasna nie ma o tym pojęcia (może go do nas
importowali w ramach przygotowań do wejścia do UE?);

5.no i najgorsze-nie daj Boże zwolnienie lekarskie-to, co z człowiekiem
wyprawiją w ZUS-ie ludzkie pojęcie ptrzechodzi, zostałem tam tak upokorzony
przez jakiegoś konowała, który uświadomił mi-dosłownie-że jestem gównem,
człowiekiem nic nie wartym i w porównaniu z nim, który uczciwie pracuje i jest
szanowanym obywatelem tego miasta powinienem (może nie dosłownie, ale tak to
mniej więcej zabrzmiało) strzelić sobie w łeb,żeby więcej swoim wstrętnym
odorem powietrza nie zatruwać; zwolnienie zostało przedłużone tylko dzięki
mojemu wyraźnemu wezwaniu o skierowanie na konsultację do specjalisty, który po
obejrzeniu historii choroby bez mrugnięcia okiem i żadnego pytania zwolnienie
przedłużył, o czywiście sie poźniej do tego człowieka zapisałem na wizytę-5
min. wizyta i propozycja zmiany leków na jeszcze droższe;

Więc gdzie, gdzie,gdzie szukać prawdziwej pomocy??????

[Gość: arc]

Smutno czytać takie relacje. Co do ZUSu, nie bardzo rozumiem, o co biega - a
kto był tą pierwszą instancją, w której nie przedłużyli ci zwolnienia? Nie
psychiatra? Ja też byłam wzywana na badanie do ZUSu (weryfikacja przedłużenia
zwolnienia ponad 180 dni), i oczywiście do psychiatry. Lekarka lekko dziwaczna,
ale w porządku, krzywdy mi bynajmniej nie zrobiła, przeciwnie, poszła na rękę.
Lekarze czasami są koszmarnymi konowałami lub są gruboskórni i aroganccy, to
prawda, ale niezależnie od tego, przy najlepszych chęciach nie wszystko od nich
zależy. Nie sugeruję bynajmniej bzdur w rodzaju, że sam jesteś sobie winien,
ale że przebieg choroby bywa różny. Ja, jak parę razy pisałam na tym forum,
byłam lekooporna. Leczyło mnie kolejno 3 lekarzy, plus po drodze jedna
konsultacja, no a w szpitalach - dwóch szpitalach psychiatrycznych, z czego
jedna specjalistyczna klinika - zastanawiało się nade mną jeszcze paru, z czego
jeden (ordynator) prowadził mnie przez krótki czas. Razem pięć sztuk lekarzy
specjalistów o dobrej opinii i wśród pacjentów, i wśród kolegów, a i tak rzecz
trwała pół roku i doszła do nasilenia określanego jako ciężkie.
Miałam wsparcie rodziny i, co ciekawe, przyjaciół. Odwiedzali mnie
systematycznie w szpitalach, chociaż uwierz mi, byłam beznadziejna i kontakt ze
mną był wszystkim, tylko nie frajdą. Załatwiali różne rzeczy...I nikt mi nigdy
złego słowa nie powiedział.
Nawet koledzy z pracy i szef byli 100% fair. Szefa zresztą miałam
nadzwyczajnego, jak się rzadko spotyka, ale to już poza tematem.
Poza tym ja dosyć otwarcie i w trakcie epizodu depresji, i po, przyznawałam się
do tego faktu (no, bez przesady - nie w nowej pracy np.) i powiem ci, że bardzo
wiele osób z bliższego i dalszego otoczenia przebyło, lub ich bliscy przebyli,
epizody depresji - prawdziwej, z leczeniem, nie jakiejś tam chandry. Nigdy bym
nie przypuszczała! M. chciała się powiesić, potem w sumie 2-3 miesiące miała
prawdopodobnie ciężką depresję, tyle że nikt nie skontaktował jej z lekarzem;
Z. brała leki i ledwo-ledwo dawała sobie radę w pracy; E., rencistka, siedziała
cały czas w łóżku pod kołdrą i myślała, po co żyje - psychiatra wykurował, syn
B. przebył kilka lat temu epizod depresji, mąż H., dobrze zarabiający
biznesmen, musiał wziąć dłuższe zwolnienie i byt rodziny wisiał na włosku...i
to wszystko we względnie bliskim moim otoczeniu, a nie mam tysięcy znajomych.
Gros tych osób po jednym takim epizodzie świetnie sobie radzi w życiu i "nic po
nich nie widać".
Nie wiem, w jakim jesteś stanie - czy taka relacja na plus może cię w
jakikolwiek sposób wesprzeć - a może chcesz pomailować na priva - jeśli tak, to
podaj mail albo numer GG (nie chcę publikować mojego adresu).

[Gość: fareln]

Gość portalu: arc napisał(a):

> Smutno czytać takie relacje. Co do ZUSu, nie bardzo rozumiem, o co biega - a
> kto był tą pierwszą instancją, w której nie przedłużyli ci zwolnienia?


takowej nie było, zostałem wezwany pocztą na jego weryfikację(zwolnienia
pochodziły i od lek. rodzinnego, a później-psychiatry)

Nie
> psychiatra? Ja też byłam wzywana na badanie do ZUSu (weryfikacja przedłużenia
> zwolnienia ponad 180 dni), i oczywiście do psychiatry. Lekarka lekko dziwaczna,
>
> ale w porządku, krzywdy mi bynajmniej nie zrobiła, przeciwnie, poszła na rękę.

Cóż,miałem pecha widocznie. Człowiek wypytywał mnie o całe moje życie, krytykując
je w większości; zreszta poźniej była cała afera, kiedy cudownie "wyleczył" kilka
osób np. chorych na padaczkę, likwidując im grupę inwalidzką

> Lekarze czasami są koszmarnymi konowałami lub są gruboskórni i aroganccy, to
> prawda, ale niezależnie od tego, przy najlepszych chęciach nie wszystko od nich
>
> zależy. Nie sugeruję bynajmniej bzdur w rodzaju, że sam jesteś sobie winien,
> ale że przebieg choroby bywa różny. Ja, jak parę razy pisałam na tym forum,
> byłam lekooporna. Leczyło mnie kolejno 3 lekarzy, plus po drodze jedna
> konsultacja, no a w szpitalach - dwóch szpitalach psychiatrycznych, z czego
> jedna specjalistyczna klinika - zastanawiało się nade mną jeszcze paru, z czego
>
> jeden (ordynator) prowadził mnie przez krótki czas. Razem pięć sztuk lekarzy
> specjalistów o dobrej opinii i wśród pacjentów, i wśród kolegów, a i tak rzecz
> trwała pół roku i doszła do nasilenia określanego jako ciężkie.
> Miałam wsparcie rodziny i, co ciekawe, przyjaciół. Odwiedzali mnie
> systematycznie w szpitalach, chociaż uwierz mi, byłam beznadziejna i kontakt ze
>
> mną był wszystkim, tylko nie frajdą. Załatwiali różne rzeczy...I nikt mi nigdy
> złego słowa nie powiedział.

Kochana przyjaciele owszem są w liczbie sztuk kilka, do szpitala jeszcze się nie
kwalifikuję, natomiast dolegliwość moja jest w pewnym stopniu "moja", specjalnie
się z nią nie afiszuję, natomiast mieszkam w takim regionie, gdzie "przyjaciele"
dość mają własnych spraw na głowie, aby jeszcze jeździć i mnie pocieszać,
owszem, czsaem wpadnie ten i ów, co w ogóle nie zaspokaja mojej potrzeby
akceptacji i bycia z ludźmi


> Nawet koledzy z pracy i szef byli 100% fair. Szefa zresztą miałam
> nadzwyczajnego, jak się rzadko spotyka, ale to już poza tematem.


"Coś" mi się działo, to widział każdy, toteż dostałem wymówienie przy pierwszej,
najbardziej błachej wpadce w pracy (w dodatku zupełnie nie z mojej winy), gdybym
był zdrów, pewnie poszedłbym na drogę sądową a ja się cieszyłem, że mogę moje
ataki w końcu "przetrzymać" w samotności i nikt wtedy nie patrzy na mnie, jak na
wariata; zresztą nie znasz chyba realiów tego regionu Rz-tej (Podkarpacie); tu
można być całkiem zdrowym i stracić pracę z dnia na dzień zupełnie bez powodu;


> Poza tym ja dosyć otwarcie i w trakcie epizodu depresji, i po, przyznawałam się
>
> do tego faktu (no, bez przesady - nie w nowej pracy np.) i powiem ci, że bardzo
>
> wiele osób z bliższego i dalszego otoczenia przebyło, lub ich bliscy przebyli,
> epizody depresji - prawdziwej, z leczeniem, nie jakiejś tam chandry. Nigdy bym
> nie przypuszczała! M. chciała się powiesić, potem w sumie 2-3 miesiące miała
> prawdopodobnie ciężką depresję, tyle że nikt nie skontaktował jej z lekarzem;
> Z. brała leki i ledwo-ledwo dawała sobie radę w pracy; E., rencistka, siedziała
>
> cały czas w łóżku pod kołdrą i myślała, po co żyje - psychiatra wykurował, syn
> B. przebył kilka lat temu epizod depresji, mąż H., dobrze zarabiający
> biznesmen, musiał wziąć dłuższe zwolnienie i byt rodziny wisiał na włosku...i
> to wszystko we względnie bliskim moim otoczeniu, a nie mam tysięcy znajomych.
> Gros tych osób po jednym takim epizodzie świetnie sobie radzi w życiu i "nic po
>
> nich nie widać".
> Nie wiem, w jakim jesteś stanie - czy taka relacja na plus może cię w
> jakikolwiek sposób wesprzeć - a może chcesz pomailować na priva - jeśli tak, to
>
> podaj mail albo numer GG (nie chcę publikować mojego adresu).

rany, no trochę mnie wsparła, ale cóż po tym ? są tylko leki (a teraz już się
nauczyłem np. w internecie i tu na forum, jakie mają działanie, jak je
używać ,itp.,informacji o wiele więcej, jak od lekarza spejalisty) a prócz leków
psychoterapia, na którą mnie niestety nie stać (zwłaszcza, że straciłem w nią
wiarę-wiesz, co to znaczy "stracić w coś wiarę"?:teraz mnie mogą leczyć najlepsi
spece w kraju a ja i tak nie uwierzę, że mnie wyleczą i nic na to nie poradzę,
zapewne to kwestia podświadomości)

Niestety, jak na razie pomimo 2-letniego leczenia NIC nie jest w stanie poradzić
na ten potworny, poranny stan. Czasem jest lepiej, czasem gorzej. A jedyny
sposób, jaki znam-to napchać się prochami na uspokojenie i pójść spać. I ciężkie
poczucie winy i wyrzuty sumienia, poczucie izolacji i odrzucenia towarzyszą mi
non-stop, jeszcze tę depresję podsycając.

Czym, Słoneczko mógłbym Cię obarczyć, pisząc na maila ? Opisać swoje życie
(troszkę "przerąbane")?.Robiłem to już nie raz, bez skutku. Jakichś rad
wyczytać ? Sorry, ale takowych już mam w nadmiarze od niejednego specjalisty i
ich skutek....ech, bez komentarza.

Depresja...Chryste, jak pomyślę, ile razy działo się ze mną "coś dziwnego" w
ciągu ostatnich lat, jak się kryłem z tym przed ludźmi, brałem urlopy,
zwolnienia, uciekałem, gdzie pieprz rośnie. I znikąd żadnej pomocy, ratunku...A i
teraz, mimo leczenia specjalnej poprawy nie odczywam.

Jednyna pociecha, że przynajmniej dotychczas zabić się nie miałem myśli.

fareln

[xmag]

Mnie obchodzi. I to bardzo!!!!!
Czuje sie czesto tak samo jak TY. I dzieki ze napisales bo wiem ze nie jestem
sama.
m.

[Gość: Stan]

Jestem za tym aby do naszego forum dyskusyjnego przyłączyli się także lekarze
psychiatrzy to by nam wszystkim na dobre wyszło. Kto jest za tym ?