Dodaj do ulubionych

proszę o poradę :( PILNIE

29.10.11, 23:07
witajcie. mam ogromną prośbę do Was odnośnie leków. choruję na depresję od 10 r.ż. (teraz - jak wskazuje login - 33 lata) - w wyniku ciężkich i bardzo traumatycznych wydarzeń. w 1991 konowały uzależniły mnie - w wieku 13 lat - od clonozepanum, ale to już nieistotne. depresja ciężka - 2 razy hospitalizacja. ogólnie byłam królikiem doświadczalnym odnośnie leków. brałam dotąd - sulpiryd, lerivon, bioxeton, depakinę i co tam jeszcze nie pamiętam - ostatni pięcioletni zestaw - efectin 75 i lamitrin. terapie mówiąc najkrócej - gó... warte. rysuj swoje emocje odwróć i pomieszaj kartki i wybierz kilka bleeeeeeeeee. nigdy więcej. obecnie - ponieważ po pięciu latach brania powyższego zestawu - nie było poprawy - wręcz coraz silniejsze nawroty postanowiłam zmienić lekarza. musiałam trzykrotnie zmieniać pracę przez dłuuugie zwolnienia. renta nie wchodzi w grę ! ! ! od dziś biorę nowy zestaw leków: ESCITIL 20 , MIRTOR 30, FLUANXOL 0,5, LAMITRN 100. chcę zaznaczyć, że próby odstawiania leków kończyły się fatalnie. mój nowy lekarz z tego co wiem od innych pacjentów jest na prawdę dobry - choć poprzednia też była super :( zmieniłam tylko dlatego, że po 8 latach leczenia u niej 0 efektów. moje pytanie. od tego 10 roku życia cierpię na paskudną fobię, wiem, że Wy którzy też zmagacie się z depresją nie wyśmiejecie mnie. panicznie boję się wymiotów, nie rzygałam właśnie od 23 lat w wyniku tamtych przejść. kiedy czuję, że zjadłam coś i czuję się niedobrze po prostu wpadam w taką panikę, ryczę, trzęsę się itp. itd. No i w ulotce esticilu przeczytałam skutki uboczne - często wymioty. możecie sobie wyobrazić moją reakcję. mam ochotę pizgnąć te leki, a z drugiej strony po braniu tony innych nie miałam nigdy skutków ubocznych. po prostu cholernie się boję :( wiem, stara baba, a boi się rzygania. nie chcę pisać o szczegółach lęku. po wizycie u lekarza pojawiła się iskierka nadziei. jest też neurologiem i nie zbywa. uznał, że czas na ostrą próbę zaatakowania choroby. napiszcie, czy ktoś to coś brał i wymiotował i czy wierzycie, że po tylu latach choroby mogę się jeszcze z tego wygrzebać? tracę nadzieję. lekarz powiedział mojemu mężowi, że depresja po prostu jest bardzo głęboko zakorzeniona w przeszłości, za długo trwało eksperymentowanie z lekami bez reagowania na brak poprawy i że ma się uzbroić w anielską cierpliwość, że być może będę musiała brać jakieś leki do końca życia, ale powinnam normalnie funkcjonować i cieszyć się życiem, być aktywna itp. itd. czy po to kończyłam studia, by trwać w wegetacji? każda opinia będzie dla mnie cenna. jeśli ktoś będzie chciał odpisać na gg - a zależy mi bardzo to podaję - 7801788. proszę odpiszcie...
Obserwuj wątek
    • tlustaklucha Re: proszę o poradę :( PILNIE 30.10.11, 00:40
      To jest escitalopram, czyli np. Lexapro, które brałam. Żadnych wymiotów nie powoduje ani w ulotce nie jest nic takiego napisane. Nudności to nie są jeszcze wymioty. Ale u mnie nudności też nie było ani nawet zmniejszenia apetytu.
    • canoine Re: proszę o poradę :( PILNIE 30.10.11, 07:20
      leku, o którym piszesz nie brałam, więc się nie wypowiadam. ale może jakbyś sobie rzygnęła kiedyś porządnie, to byś się tak przestała tego panicznie bać - nie wiem, gdybam. po części to rozumiem, bo nie tak silnie, ale też mam podobny lęk :]

      natomiast choruję również od dzieciństwa, tylko mnie latami nie leczono wcale ani w ogóle nikt nic nie zauważył, więc się rozwinęło z czasem i już nie 2-3 miesiące w roku, ale na pół roku corocznie mi mózg wysiada :] leki lekami, ale mi pomogła sobie trochę radzić z depresją i w ogóle ze sobą, terapia. tylko chyba piąta z kolei dopiero i prawie 3 lata już trwa, no ale efekty są, to najważniejsze.

      tak sobie myślę, że może jak przez tyle lat tyle leków jadłaś, to warto by było się może odtruć jakoś? to ryzykowne i niczego bynajmniej nie próbuję nawet zalecać, ale przez parę lat ładowano we mnie kosmiczne ilości leków wszelakich, z których żadne na dłuższą metę nie działały (a mój lekomański organizm szybko się adaptuje i domaga większych dawek :> ), aż w końcu odrzuciłam wszystkie leki i parę lat nie leczyłam się wcale. męcząc się wprawdzie co roku jak dawniej, ale z lekami czy bez - też się męczyłam. rok temu, po paru latach przerwy, podjęłam decyzję o spróbowaniu leczenia raz jeszcze i nie dość, że wystarczył mi teraz jeden lek, zamiast całej garści, to okazuje się, że zmieniła się zupełnie reaktywność mojego organizmu - kiedyś mogłabym pewnie zeżreć pół opakowania bez większego efektu, teraz zmiany dawek na wejściu o pół tabletki robiło mi kolosalną różnicę - ku mojemu zaskoczeniu - już od pierwszej dawki... podejrzewam, aczkolwiek to jedynie moje przemyślenia, że organizm "oczyszczony" przez parę lat przerwy z tej całej ładowanej wcześniej chemii, odzyskał nieco swoją równowagę i zaczął od nowa normalniej jakoś reagować na działanie substancji (parę lat temu doszło do tego, że podnosząc mi ciągle dawki leków, podawano mi takie, których nawet producent nie przywidywał w swojej ulotce, a jeśli już to tylko w warunkach szpitalnych - mi ładowano ambulatoryjnie, bez szczególnego efektu zresztą).
      jak dla mnie ma to sens, fizjologicznie bowiem bombardowanie receptorów nerwowych, połączeń synaptycznych itp. bodźcami, obniża z czasem ich próg reaktywności i sprawia, że "się przyzwyczajają" i stają coraz bardziej obojętne na bodziec (stąd zwiększanie dawek, bo powstaje potrzeba silniejszego bodźca). odpoczynek więc od tego bodźcowania może - choć nie musi - przywrócić normalny próg reaktywności.

      ale to jak mówię, moje przemyślenia na podstawie moich doświadczeń. nie należy tego traktować jako radę czy coś w tym stylu. za mało mam wiedzy o przedmiocie i uwarunkowaniach indywidualnych Twoich, by cokolwiek móc poradzić.
      • a.g.g.a Re: proszę o poradę :( PILNIE 30.10.11, 09:58
        Ja też brałam escitalopram,u mnie nie dawał żadnych skutków ubocznych.
        Odnoszę wrażenie,że najbardziej jest ci potrzebna psychoterapia,ale u dobrego terapeuty,gdzie nie będzie "zabaw" w pisanie i wybieranie karteczek. Leki lekami,są ważne,wiem po sobie.Przerobiłam wszystkie SSRI i MAO aż w końcu trafiłam na "swój" i dobrze się czuję.Ale na pewno nie miałabym tak dobrego samopoczucia gdyby nie porządna terapia.
      • tlenoterapia Re: proszę o poradę :( PILNIE 30.10.11, 17:49
        aż w końcu odrzuciłam wszystkie l
        > eki i parę lat nie leczyłam się wcale. męcząc się wprawdzie co roku jak dawniej
        > , ale z lekami czy bez - też się męczyłam.

        Wlasne ,tez tak miałam.
        Trzeba dojrzeć do decyzji o odstawieniu leków ,jaki ma sens łykanie czegoś co nie pomaga?
        Jak długo można mamić sie nadzieja, ze tym razem nowość- (lekarz lek) -zadziała?
    • lucyna_n Re: proszę o poradę :( PILNIE 30.10.11, 12:06
      Miałam tak jako dziecko, panicznie się bałam, nie wiem skąd to, chyba stąd że ktoś kiedyś za to na mnie naakrzyczał że musiał sprzątać czy coś, tak mi si ęmętnie kojarzy że było to związane wlaśnei z jakąś potężną krytyką i poczuciem wstydu i winy.
      Teraz też bardzo nielubię, i wszystko w lodówce co chwilę jest oglądane czy aby jest jadalne żeby nic nikomu nie zaszkodziło, ale jak człowiek raz czy dwa przejdzie tzw grypę żołądkową z objawami "od góry" to mu po pierwszych kilku wizytach przy porcelanowym tronie już nawet nie chce się bać. jak każda fobia, ta też mija w długiej konfrontacji. z zastrzykami też miałam fobię jako dziecko, dopóki nie dostałam serrii 2x po 30 ,2 razy dziennie, przywykłam i przestałam wogóle się bać, do tego stopnia że badanie krwi jest jednym z nielicznych badan nieobciążonym stresem, już wolę kłucie niż np badanie wzroku.
Inne wątki na temat:

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka