depresja a osobowość

[Gość: Uzi]

Mam prblem otóż coraz częściej mi się zdarza że mam ochote wstrzyknąć sobie w
żyły amoniak i dać sobie delej spokój z moin pogmatwanym życiem mam straszne
dołki psychiczne z powodu szkoły i niwwiem jak sobie z nimi poradzić gdzie się
zgłosić na terenie miasta Łodzi.

[Gość: Budda]

Sluchaj Uzi. Twoj problem polega na utozsamianiu sie z otoczeniem, szeroko
pojetym. Zapomniales kim jestes, TY NIE JESTES SZKOLA ani najmniejsza czescia
tego co to pojecie obejmuje. Twoja swiadomosc zamiast "stac jak struna
wyprostowana" wygina sie tam gdzie "cie okolicznosci zaniosly". Zyjesz na
peryferiach samego siebie, i zamiast byc obserwatorem tych procesow, ktore
dzieja sie wokol Ciebie, jestes uczestnikiem. Dlatego cierpisz. Buddysci
poleciliby Ci powrot do swego centrum, zlapanie dystansu od czegokolwiek co
sie dzieje i z niezmiennym spokojem obserwowanie wydarzen. Poza tym pamietaj
o prostej zasadzie na jakiej to wszystko sie dzieje. Najpierw DOSWIADCZASZ
czegos, potem doswiadczenie zmienia sie w PAMIEC o tym co sie stalo, z pamieci
eksploduje potok MYSLI, ktore to mysli prowokuja nowe AKCJE, ktore to akcje
sa baza Twoich DOSWIADCZEN, i tak w kolko. Jestes wiezniem tego kola, i Twoim
zadaniem jest przerwac je. Nie amoniakiem. Swoja wlasna swiadomoscia o tym
KIM jestes i co sie dzieje wokol. Postaraj sie znalezc dobry podrecznik
medytacji i sprobuj.
Pozdrowienia Uzi, sa metody na to, wiem ze potrafisz.
Budda.

[Gość: zofia]

mam 50 i tak samo myslam jak ty pare lat temu- jak przerwac to pasmo niepowodzen i uciec od tego co sie
dzieje. Budda ma racje - potrzebna jest inna percepcja tego co widzimy zeby inaczej przetworzyc - bo to co
myslimy to to powiduje jak my sie czujemy. zaczelam terapie 4 lata temu i teraz jestem innym czlowiekiem,
mam dystans to otaczajacego swiata - BUdda nazywa to obserwowaniem , ja to nazywam detachment with
love. nie wiem jak to przetlumaczyc ale wiem ze to pomaga mi byc soba , tworzyc calosc i nie oddawac
wlasnej energii na zewnatrz tylko zatrzymac ja dla siebie. akceptowac wszystko co sie wokol mnie dzieje , to
slowo nie znaczy awsze APROBOWAC.znaczy akceptowac to co nie moge zmienic i nie probowac z tym walczyc
, nawet jezeli jest to bolesne dla mnie musze zaakceptowac ze jest tak a nie tak jak bym chciala i isc dalej.
oszczedza mi to duzo energii . walka emocjonalna jest bolesniejsza i konsumujaca bardziej walka fizyczna. nie
wdaje sie w dyskusje z fanatykami, ludzmi ktorzy " zawsze maja racje " - uciekam przed takimi , lub takimi ktrzy
moga mi powiedziec jak ja sie czuje lub co jest dla mnie dobre. bo tylko ja jedna moge to powiedziec. mam
teraz spokoj umyslu ale rowniez wybieram ludzi ktorzy sa spokojni , uciekam przed tymi ktorzy emanuja
negatywizmem , zloscia , nerwowoscia - bo to jet jak wirus . czuje sie chora obok chorych ludzi.
czy szkola nie ma psychologa? czy on /ona nie mogla by polecic poradni? wszystkiego dobrego, moje serce jest
z toba - nie rezygnuj- moze byc lepiej TYLKO NIE WALCZ SAM. SIEGNIJ PO POMOC. ZOFIA

[Gość: Do Uzi]

W Lodzi jest przychodnia dla studentow przy ul
Pomorskiej pomiedzy Sterlinga i 17 stycznia. Moze tam
skieruja do wlasciwej placowki. A moze zapytaj
zwyczajnie w przychodni rejonowej o psychiatre.

[Gość: les]

Wielu wspaniałych ludzi miało problemy ze szkołą, a najgenialniejsi
albo ich nie kończyli, albo z trudem.
Szkoła zabija osobowość, uczy biernego trzymania się kanonów,
reguł, posłuszeństwa. Zresztą to zależy na jakiego człowieka-nauczyciela
trafisz. Już siódmą klasę oblałem, bo wolałem muzykę.
Szkołę trzeba przetrwać. A wybierać tylko te dziedziny które
pociągają emocjonalnie. Reszta osobowości będzie wówczas z radością
służyć takiemu rozwojowi.I poczujesz bycie sobą.
A wystarczy jeden nauczyciel o ludzkim sercu, żeby zapalił iskrę.
Gdyby nie pomoc jednej nauczycielki, nigdy bym chyba nie zdał
podstawówki. Pamiętaj, to nasz system edukacyjny jest chory.
Możesz przetrwać, żeby być może coś zmienić w przyszłości.
Sam system oceniania jest durny i stresujący. W Stanach,
gdzie chodziłem potem do Collegu, nigdy nie miałem żadnego stresu.
Narzekają,że w Stanach tylu analfabetów, a tak naprawdę
narzekacze boją się stracić władzę dominowania nad innymi.
Nie daj się stłumić. Ale póki jesteś zależny i słaby, nie
ujawniaj się zbytnio ze swoim indywidualizmem, bo wszelki system i instytucja,
będą chciały go zdławić. Rozwijaj swoje pasje, zainteresowania.
To ci pomoże zdystansować się wobec szkoły, która nie jest
żadną ostatecznością i, co najważniejsze, przemija.

[Gość: Krzysiek]

Moge Ci dac numer bardzo dobrej pani psychiatry w
Lodzi. Umow sie na wizyte:
0501380260

[Gość: Krystyna]

Gość portalu: Uzi napisał(a):

> Mam prblem otóż coraz częściej mi się zdarza że mam ochote wstrzyknąć sobie w
> żyły amoniak i dać sobie delej spokój z moin pogmatwanym życiem mam straszne
> dołki psychiczne z powodu szkoły i niwwiem jak sobie z nimi poradzić gdzie się
> zgłosić na terenie miasta Łodzi.

Bardzo współczuję dzisiejszej młodzieży. Wygląda na to, że w mojej szkole (30 lat
temu) było sielankowo w porównaniu z dzisiejszymi patologiami (agresja,
narkotyki, stresy i coraz gorsze warunki życia).Ale wtedy nie było tylu słodyczy.
A w reklamach TV zachęcają:"Jest ci smutno? Zjedz budyń (czyt. skoncentrowane
węglowodany); Chcesz poprawić sobie nastrój? Zjedz batonika jakiegoś tam, albo
ciasteczko o wpół do dziesiątej na śniadanie (???). To nie czekolada poprawia
nastrój, to cukier zjadany we wszystkich posiłkach, a właściwie w ustawicznym
przegryzaniu uzależnia, a gdy go nie dostarczymy stajemy się nerwowi i
nadpobudliwi i wtedy faktycznie zjedzona czekolada nas uspokaja. Tak samo jest z
uzależnieniem od papierosów (też rzekomo uspokajają), alkoholu i narkotyków.
Życie zaczyna nam się gmatwać, gdy tracimy kontrolę nad własnym organizmem, gdy
nasza odporność psychiczna na stresy systematycznie się obniża, a konflikty
narastają. Zanim zrobisz jakieś głupstwo sięgnij po zupełnie inne rzeczy, niż te
zalecane: napij się tłustej śmietany (30%!), zjedz na śniadanie 3-4 jajka na
maśle, czy jak Anglicy: na boczku, czy bekonie. Nie bój się jeść tłustego mięsa,
ale ogranicz wszystkie skoncentrowane węglowodany (cukry)- tzw. zapychacze
żołądka (chleb, kluski, makarony itp.). Już po kilkunastu dniach "zmieni Ci się
osobowość" a na serio- odzyskasz spokój i pewność siebie, a depresja roztopi się
jak śnieg na wiosnę. Takie doświadczenia mam za sobą, więc dlatego pozwalam sobie
na taką, dla niektórych kontrowersyjną, poradę. Pozdrawiam. Optymalna Krystyna.