jestem zdrowa!!

[Gość: kasia]

tj. somatycznie jestem zdrowa. Musze się pochwalić, ponieważ wynik MRI
wyszedł prawidłowy. Ale za to dostałam takiej paniki podczas badania (od tego
siedzenia w rurze dostałam trzęsawki, zaczęłam się dusić, myślałam, ze
serducho mi wyskoczy przez okno, że pani radiolog jednym słowem określiła:
nerwica. Zapytałam się profilaktycznie przed badaniem, czy mozna w trakcie
płakać, ale lekarka mi zabroniła. Więc się tak dusiłam w środku i umierałam
sobie powoli. W ogóle strasznie było i po badaniu od razu uciekłam,
zostawiłam wszystkie moje rzeczy i uciekłam z budynku. Na szczescie byl ktoś
ze mną, kto pozbierał zguby, odebrał wynik i razem ze mną poplakał się ze
szczescia. Uffffffffffffff
Czas zacząc leczyć duszę.
kasia

[Gość: m]

ciesze sie razem z toba;)

[lucyna_n]

oj Kaska , Kaska Ty to masz fantazje, a niech Cie:)
no to co pojdziesz do swirologa wreszcie, tam nie trzeba siedziec w rurze:))

przytulam, ale nie moglam sie nie usmiechnac czytajac ten opis;)

[Gość: kasia]

Dziękuję, że jesteście ze mną. nooo, straszne to było. Dawno się tak nie bałam
(no może przedwczoraj:). I mojego tatę płaczącego ze szczęścia widziałam:)))).
I w ogóle. Postanowiłam zebrać siły iść do psychiatry i zacząć panować nad
własnym życiem. Fajnie by było...

[lira_korbowa]

Ano widzisz - cieszę się. Zbieraj teraz siły i pamiętaj, że masz kochanego
tatę, który Cię wspiera. A to wcale nie takie częste!

[o-ren_ishi]

Jeeeeeeee :))))))))))
Gratulacje. Je, je, je.

[devinjammer]

I luz blues. O to chodziło. A teraz grzecznie zastosuj się do rady Lucyny.
Pozdrawiam serdecznie DJ.

[o-ren_ishi]

To gdzie urzadzamy impreze (takich sukcesow nie mozna nie oblewac)?
JA przyniose trunki, kto udostepni lokal :))?

[devinjammer]

To są na tym forum ludzie, którym zażywane leki nie przeszkadzają w spożywaniu
alkoholu??? Ale im fajnie... :D
Pozdrawiam DJ

[o-ren_ishi]

'a co sie dev z Toba dzieje, ze Cie nie ma na forum?

[fermina84]

Bardzo się cieszę!
Twoje zdrówko! >-|

Impreza może być w knajpce na duplikacie :P

(hehe, przypominam zapomniany znaczek ;) )

nie wiem nic

[Gość: kasia]

radość opadła, znów pojawiły sie lęki, ciągle znów płaczę i zaczełam sobie
wmawiac inne choroby. Co sie ze mna dzieje??? wszyscy bliscy mówią, żebym
wzięła się w garść i że jestem zdrowa. A ja tak się boję. Znów szperam w sieci
i szukam chorób. Nie moge się skupić, nie mogę się powstrzymać. Nie mogę
uwierzyć, że takie somatyczne obajwy daje nerwica. Dopiero w poniedziałek mam
wizytę u psychiatry, a dziś idę do laryngologa, i nawet nie wiem po co, chyba
żeby mi powiedział, ze jestem śmiertelnie chora. Mam siebie dość i bardzo
przepraszam, ze zamęczam Wszystkich na forum, ale dzieje się ze mna coś
okropnego. Bliscy sugerują zmianę życia, zmianę pracy a ja jedyne co mogę to
sie trząść i płakać. Znów myślę, co by tu przebadać, jakie badania sobie
zrobić. Już nie mogę, po ataku radości, znów sie załamalam. Jestem beznadziejna.

[sabeena]

> radość opadła, znów pojawiły sie lęki, ciągle znów płaczę i zaczełam sobie
> wmawiac inne choroby. Co sie ze mna dzieje???

Kasienko, masz nerwice i to dosc powazna. Tak mi sie przynajmniej wydaje.

> wszyscy bliscy mówią, żebym
> wzięła się w garść i że jestem zdrowa. A ja tak się boję.

Wiesz, to calkiem tak samo jakby proponowali komus z zawalem "no co ty, wez sie
w garsc, zrob pare przysiadow i zaraz ci przejdzie".

> Nie mogę
> uwierzyć, że takie somatyczne obajwy daje nerwica. Dopiero w poniedziałek mam
> wizytę u psychiatry,

Daje, oj daje, i kupe innych tez potrafi dac. Kasiu, masz wizyte JUZ w
poniedzialek, to juz za chwileczke bedzie, ani sie obejrzysz a juz bedzie
poniedzialek.

Mam siebie dość i bardzo
> przepraszam, ze zamęczam Wszystkich na forum, ale dzieje się ze mna coś
> okropnego. Bliscy sugerują zmianę życia, zmianę pracy a ja jedyne co mogę to
> sie trząść i płakać. Znów myślę, co by tu przebadać, jakie badania sobie
> zrobić. Już nie mogę, po ataku radości, znów sie załamalam. Jestem
beznadziejna
> .

Kasiu, zadne to dreczenie, jesli jest pare osob w podobnej, co Ty sytuacji i
siedza teraz przy komputerach, to calkiem stosownie, ze wlasnie tym osobom
piszesz o tym, co sie z Toba dzieje. Moze sugestie Twoich bliskich maja w sobie
jakis sensowny element, moze faktycznie praca Ci nie sluzy, ale nie ludzilabym
sie, ze sama zmiana pracy przyniesie te zmiane w Twoim zyciu, o ktorej mowia
Twoi bliscy. Juz predzej wizyta u psychiatry i rozpoczecie leczenia moze cos
zmienic.
Kasienko, pozdrawiam mocno, pisz co sie u Ciebie dzieje.
S.

[nevada_blue]

nie jesteś beznadziejna!
w poniedziałek masz wizytę u psychiatry - wytrzymaj! to już niedlugo!
przytulam wirtualnie :)

[Gość: kasia]

Dziękuję za wsparcie. Bardzo dużo daje mi obecność na forum. Ja chyba słabej
wiary jestem i nie mogę uwierzyć w psychosomatykę. Mi bliscy mówią, że wiele
lat natęzonego życia, brak wakacji, ciągła praca, mało snu wreszcie dały o
sobie znać. że organizm nie wytrzymał i dlatego czas zmienić życie. Piszę
doktorat, skończyłam rok po roku dwa kierunki studiów, moja praca to samotność,
czytanie, myślenie, zapadanie się problemy naukowe, często oderwane od życia.
Tak to kochałam, a teraz nie mam pomysłu, siły na pisanie, boję sie stanąć
przed studentami, bo czuję pustkę w głowie, czuję się beznadziejna. Przestałam
to lubić ale dalej zyję pamiecią jak to kochałam. Mama sugeruje mi co bym
znalazła pracę, od 8 do 19, która pomoże mi wydostać sie z chaosu. Słyszę rady,
tak bardzo sie wykluczajace, że już mam mętlik w głowie. To wszystko mnie
przerosło. I wszystko, ciało i dusza mnie boli i strasznie sie boję.

[sabeena]

Kasiu, czyli jak skonczylas dwa kierunki studiow, a przed Toba doktorat (w
jakims stopniu rozpoczety), to znaczy, ze naciezsze juz za Toba. Czasem wlasnie
w takiej chwili, kiedy zbieramy juz jakies owoce wytezonej pracy, a jeszcze
kawalek z tej pracy jest przed nami, daja znac o sobie nadwyrezone nerwy. To,
ze w tej chwili nie jestes w stanie cieszyc sie tym, co do tej pory sprawialo
Ci radosc, nie jest zadnym wyznacznikiem tego, ze nie bedzie sprawiac jej
nigdy, ani tez zadna wskazowka co do tego, ze musisz natychmiast gruntownie
przebudowac swoje zycie, znalezc inne zajecie, inne zainteresowania. W
przebiegu depresji jednym ze sztandarowych objawow jest to, ze nic nie sprawia
radosci, nawet te rzeczy, ktore kiedys byly nasza pasja, i ktore calym sercem
kochalismy. Mozliwe, ze powinnas troche wyluzowac, zwolnic tempo zycia, moze
pomyslec o urlopie zdrowotnym (jesli mozesz sobie na to pozwolic), ale na pewno
nie jest to dobry moment na szukanie nowej drogi zyciowej, bo to nie pomoze Ci
wydostac sie z chaosu, a tylko go powiekszy. Najwazniejsze teraz, to isc do
psychiatry (to juz w poniedzialek, czyli b.b. niedlugo), zobaczysz, co on (lub
ona) na to powie, jaki sposob leczenia Ci zaproponuje. A pozniej jedyna metoda
na wydostanie sie z chaosu, to zajecie sie leczeniem nerwicy, zajecie sie soba
i swoim zdrowiem psychicznym, bo w ktoryms momencie okazuje sie, ze reszta
spraw jest drugorzedna. Kasiu, pierwszy krok juz zrobilas, idziesz do lekarza,
zobaczysz, za jakis czas wszystko zacznie sie ukladac.
Pozdrawiam bardzo mocno i rownie mocno wirtualnie przytulam do serduszka!
S.

[Gość: kasia]

Dziękuję! Sabeeno, to chyba najmądrzejsza rada jaką dostałam ostatnio. Osoby,
które widzą co się ze mną dzieje, bombardują mnie sugestiami, a ja już nie wiem
co myślec. Moi rodzice mówią, że moja praca, związek, sposb zycia są
niewłaściwe i one są źródłem mojego stanu. Słyszę - kup sobie melisę to ci
przejdzie. Inni mówią, ze nie powinnam rzucać niczego, a jedynie znaleźć
dodatkową pracę, inni, że taką mam osobowość i zawsze byłam panikarą. Ja nie
wiem, czuję, że coś pękło, coś się rozsypało, że się wycofałam z życia, że sama
myśl o tym, że mam przemawiać publicznie mnie przeraża, bo boję się ze już się
skończyło, że nie mam nic światu do powiedzenia, że to o czym piszę to banały,
że mój doktorat jest niepotrzebny, niczemu nie służy, że jestem nudna dla
znajomych, moja samoocena spadła do - 1000, że nie potrafię nic napisac.
Wsłuchuję się w słowa, które są jeszcze przeze mnie nie wypowiedziane, gdy mam
zabrać głos publicznie i juz wiem, że są nudne, że nic nie znaczą i milczę. Ale
na samą myśl, robie się czerwona, cała się zaczynam trząść wewnętrznie i boje
się odezwać. Nigdy tak nie było, a nagle zaczęło się tak dziać.
Zawsze byłam w gorącej wodzie kąpana, robiłam tysiac rzeczy równocześnie,
wszystko z natężoną energią, ciągle chciałam wiecej, lepiej, szybciej, a tu
nagle się skończyło. Nie balam sie ryzyka, czułam, że jestem niesmiertelna i
niezniszczalna. Że ciąglę potrafię przekraczać samą siebie, że wszystkiemu
podołam. To takie straszne, takie obece i dziwne.

[sabeena]

Kasiu, bylebys do poniedzialku wytrzymala, w poniedzialek wiele rzeczy sie
rozjasni. Jak chcesz, to pisz na priv [e-mail], bo ja na forum czasem
zagladam, czasem nie, a poczte sprawdzam regularnie. Trzymaj sie mocno, ja
duchem tez Cie trzymam, wiec moze uda sie jakos zaczarowac i do poniedzialku
wzglednie znosnie wytrzymac.
Pozdrawiam mooooooooooocno!
S.

[lucyna_n]

Kaska trzymaj gacie i daj sobie przez rozum przetlumaczyc, wszystkie te objawy to jak najbardziej jest
nerwicowo-depresyjne.
Kazdy radzi Ci jak umie i stad te sprzeczne rady, rodzina sie martwi i chce pomoc.
Zobaczysz bedzie dobrze tylko musisz przyjac na klate ze.... to tylko depresja/nerwica a nie smiertelna
choroba;)
3m sie i nie szukaj juz wiecej chorob w sobie.
Swoja droga przebadalas sie w prawo i w lewo, ja to nie mialabym odwagi bo robie tak, cokolwiek mi
jest wmawiam sobie ze to tylko nerwica i wogole po lekarzach nie chodze, jestem pewna ze w ten
sposob spokojnie jestem w stanie zignorowac maly zawal:))

[Gość: kasia]

już mi trochę przeszło, pewnie na chwilę, napiecie. Myślę sobie, że od jutra
zacznę coś robic, przygotowywac się do zajęć, zapisze się na jogę, basen, choć
pewnie i tak kupa z tego wyjdzie. Bo to nie pierwszy raz bedzie.. Cóż, musze
poczekać na poniedziałek. Zabroniłam sobie doszukiwać się chorób, choć moja
wola jest na tyle silna, ze ma mnie gdzieś i żyje sobie własnym zyciem.
Moja rodzina marwi się, ale nie przyjmuje do wiadomości, że mogę iść do
psychiatry (o czym ich nie poinformowałam). Moja mama ma receptę na wszystko -
duzo ciezkiej pracy + rzucenie palenia i wszystko samo w życiu przejdzie. Ona
sama zagubiona, boi się o mnie, i nie wie co ma myśleć. Dziękuje Wam ogromnie,
nawet nie wiecie jak mnie wspieracie. Sabeeno, nie chcę zawracać Ci głowy
mailowo, pewnie masz sama dużo problemów, dziękuję jednak za gotowość pomocy.
Lucynko, ja chciałabym wierzyć, że to wszystko nerwowe i nie szukać, ale mi się
śni po nocach, co powinnam sobie zbadać. Wiem, ze to głupie, ale co robic..

[hopeless5]

> ja chciałabym wierzyć, że to wszystko nerwowe i nie szukać, ale mi się
> śni po nocach, co powinnam sobie zbadać. Wiem, ze to głupie, ale co robic..
Jak sobie przebadasz wszystko, to w końcu przestaniesz szukać. Ale wierzę, że
można dłuuugo szukać dziury w całym... Sam tak robiłem. Najgorzej jak coś tam
sobie nawet znajdziesz - jakąś drobnostkę. I wtedy zatracisz się w jej
leczeniu, wierząc, że to źródło wszelkich nieszczęść życiowych. Tak można się
oszukiwać całkiem długo i nawet muszę powiedzieć, że jest to chyba wygodniejsze
niż mieć poczucie problemów z nerwami.
Ja tam bym zamienił problemy z nerwami na chorobę somatyczną.
Nerwy leczy się baaaaaardzo trudno, także wcale bym się nie cieszył na
zasadzie "a, to tylko nerwy".

[sabeena]

> Nerwy leczy się baaaaaardzo trudno, także wcale bym się nie cieszył na
> zasadzie "a, to tylko nerwy".

No, ale Kasia moze sie cieszyc "a, wiem juz co to jest". Bo moze leczyc nerwy
dopiero jak sie dowie, ze to nerwy. A ze droga pod gorke nie jest latwa, to jej
kazdy forumowicz powie. W tym i ja, chociaz akurat ja moge smialo powiedziec,
ze jest to walka, ktora mozna wygrac.
Pozdrawiam
S.