Leki pomogly:))))

[ewik25]

Juz drugi miesiac biore seronil i czuje sie fantastycznie:)))Az nie chce mi
sie wierzyc,ze taka zmiana mogla nastapic,troche mam obawy co bedzie kiedy
przerwe leczenie ale slyszalam,ze te leki nie uzalezniaja.Czy faktycznie po
odstawieniu nic sie nie dzieje?Slyszalam tez,ze depresja lubi
powracac....boje sie troche jesieni i zimy bo jest malo slonca.....

[Gość: szalone_zero]

też mi się zdarzało skakać po tym z radości
nie martw się - to minie

[hopeless5]

Nawet nie wiecie jak Wam zazdroszczę... To rzadki przypadek na tym forum, żeby
komuś się aż tak poszczęściło...
Przy okazji mam prośbę do wszystkich, którzy tu zaglądają.
Nieskromnie powiem, że wydaje mi się to znakomitym pomysłem:
Umówmy się i obiecajmy sobie, że jeśli wyjdziemy kiedykolwiek z tego bagna i
ostatnią rzeczą (w pogoni za wyborem glazury do kuchni, albo upojnych wakacji w
ciepłych krajach), o której będziemy myśleć to odwiedzenie forum "depresja",
wrócimy tu jednak aby powiedzieć wszystkim - "moi drodzy wyszedłem z tego, żyję
normalnie, jest to możliwe". To będzie mobilizowało pozostałych, dawało
nadzieję i siłę do walki o własny sukces i pokonanie choroby.

[o-ren_ishi]

Kurcze blade ja wyszlam z chorobska :) I mowie to wszystkim, ale nikt mnie
chyba nie slucha :))))

[beekeeper]

o-ren_ishi napisała:

> Kurcze blade ja wyszlam z chorobska :) I mowie to wszystkim, ale nikt mnie
> chyba nie slucha :))))

a jak ma być inaczej skoro sama pani prosi żeby "nie zwracać uwagi" ;)

[nie_zwracaj_uwagi]

> a jak ma być inaczej skoro sama pani prosi żeby "nie zwracać uwagi" ;)

Grunt to sie dobrze zakonspirowac :))

[as5]

Ewuniu,to takie budujace co napisalas.Ciesze sie bardzo,ze Seronil tak
fantastycznie podzialal.Ja Przyjmuje Cipramil i z utesknieniem czekam na
pozytywne zmiany.Mam nadzieje ze ja takze niebawem napisze ze jestem na dobrej
drodze aby pozbyc sie tego potwora jakim jest chroniczna depresja.
Pozdrawiam

[carlabruni]

Przede wszystkim ni można o tym myśleć, że nawróci, bo wtedy faktycznie może
tak być. Nie ma co wywoływać wilka z lasu, a o tym co będzie po odstawieniu
leków też się nie martw. Ja odstawiłam kilka miesięcy temu i funkcjonuję
normalnie. Pozdrawiam.

[hopeless5]

Carla,
Podzielam Twój pogląd, że nie można myśleć o nawrocie i żyć w strachu. Ale...
Ja po ostatnim epizodzie (epizod... pół roku wyjęcia z życia) też myślałem, że
już jestem mocny, że nic mi nie zagraża, że już rozliczyłem się z problemem raz
na zawsze. Chodziłem sobie profilaktycznie do psychologa i wszystko było ok.
Depresja przyszła nagle i rozłożyła mnie na łopatki po raz kolejny.
Mówię to, bo niestety ta choroba lubi wracać i jeśli ktoś to przeżył nie raz
ale więcej, jest niestety duże prawdopodobieństwo, że będzie musiał się zmagać
z tym i w przyszłości. Dlatego ważna jest profilaktyka, profilaktyka i
profilaktyka. To łatwiejsze niż po raz kolejny doznawać szoku i zaskoczenia
depresją...

[looserka]

to wszytsko święta racja, Hopeless, ale zdradziłbyś może jaką profilaktykę
stosujesz?

[ewik25]

Jezeli wyjde z tego bagna calkowicie napewno tu zawitam i o tym powiem,juz
teraz moge powiedziec ludzie nie bojcie sie leczyc!!!Dla mnie psycholog i
terapia farmakologiczna byly ostatnia deska ratunku z ktorej skorzystalam i
wiedzialam,ze nie ma innego wyjscia.Wcale tego nie zaluje,moze i minie mi
to "skakanie" z radosci,ale najwazniejsze,ze teraz jest dobrze,chociaz moj
psycholog jest troche zaniepokojony

[carlabruni]

Masz świętą rację ewk25. Nie można się bac i wstydzić iść do psychologa czy
psychiatry. Tak swoją drogą to czemu Twój psycholog jest zaniepokojony?

[hopeless5]

> to wszytsko święta racja, Hopeless, ale zdradziłbyś może jaką profilaktykę
> stosujesz?
U mnie sprawa nie jest prosta. Nigdy nie wyszedłem z depresji na lekach. Sama
przychodziła -> brałem leki -> było gorzej -> wywalałem leki -> jakoś samo
mijało. Za ostatnim razem uświadomiłem sobie, że mimo, że jest w porządku i
zapomniałem czym jest depresja, wiedziałem, że prędzej czy później to wróci.
Chodziłem do psychologa przez rok. Nie uchroniło mnie to. Jedyną szansę widzę w
lekach, że w końcu znajdę coś co mi będzie pomagało.
Może lit?

[carlabruni]

Wiem o tym bardzo dobrze. U mnie depresja wynikła chyba na podłożu nerwicy i
dla tego pijam sobie różne meliski i inne ziółka, chodzę na siłownie i aerobik
a wszystko po to aby podwyższać sobie poziom endorfin(hormonów szczęścia), ale
też zbytnio nie zaprzątam sobie tym głowy. Mam tylko jeden problem. Boję się
tylko, że facet mnie opuści, ale z tym też sobie poradzę. Już mi lepiej jak tak
sobie tutaj piszę. Może niektórzy pomyślą sobie, że się uzewnętrzniam, ale mnie
to naprawdę pomaga spojrzeć na parę spraw inaczej i iść dalej. Pozdrawiam.

Pow. post jest do hopless

[carlabruni]

[ewik25]

Psycholog jest zaniepokojony bo ostatnio jak mnie widzial bylam w strasznym
stanie a teraz jest kolosalna roznica,zreszta mowilam ze sie dobrze czuje,ale
prawdopodobnie ten swoj bol odlozylam gdzies na bok,to fakt,ze juz nie chce
tego przezywac,bylam wypompowana,juz nie mialam sily i tak sie stalo,ze zniknal
ten stan.Psycholog sie niepokoi poniewaz po odejsciu meza od rodziny nie wraca
sie tak szybko do rownowagi psychicznej,ja sie czuje edobrze,leki poprostu
pomagaja mi przetrwac ten okres,wiem,ze jeszcze duzo czasu minie zanim bedzie
naprawde dobrze,jeszcze dluga droga przede mna,ponoc taka strate leczy sie
okolo 2 lat.....ehhhhhhh

[carlabruni]

W takim razie teraz rozumię twojego psychologa choć nie do końca. Może to
dobrze, że pochowałaś tę miłość? Sama to przemyśl. Jedno jest pewne. Czeka Cię
w życiu jeszcze wiele dobrego. Pozdrawiam.

[nevada_blue]

carlabruni napisała:

> Jedno jest pewne. Czeka Cię
> w życiu jeszcze wiele dobrego. Pozdrawiam.

przepowiadaniem przyszłosci też się zajmujesz?
skąd ta pewność?
tylko mi nie mów, że masz tak niezawodną intuicję.. :/

[carlabruni]

Mam takę pewność, bo w życiu musi być bilans. Po latach chudych przychodzą
tłuste i odwrotnie. Tak niestety jest i tego nie zmienimy. Lata chude trzeba
poprostu przeczekać. Ot tyle. Pozdawiam.

[looserka]

Może Twój psycholog boi się, że mu źródełko wyschnie, skoro pacjent tak szybko
zdrowieje? ;)

Co do nawrotów, to z ostanich badań wynika,że u pacjentów z choroba afektywną
jednobiegunową, po przebyciu pierwszego epizodu depresji 75% miało przynajmniej
jeden nawrót choroby.
Czym oczywiście przejmować się nie należy, ani tym bardziej lękliwie oczekiwać
na nawrót depresji, tylko cieszyć się, że jest dobrze i już!
Ewik,jeśli w Twoim przypadku to była depresja sytuacyjna ( po rozpadzie
związku), to tym bardziej nie oczekuj powrotu choroby. Życzę Ci, aby w Twoim
życiu zachodziły juz tylko zmiany na lepsze!
Pozdrawiam
L.

[sabeena]

Wszyscy forumowicze i forumowiczki, ja sie bede stosunkowac do prosby
hopeless5. Oto ja, chodzacy przyklad wygranej walki z nawracajaca depresja.
Walcze od 15 lat, i kilka lat temu pogodzilam sie z tym, ze najprawdopodobniej
co kilka lat przez kilka miesiecy bede musiala brac antydepresanty. U mnie do
tego dochodzi nerwica lekowa, i te fazy lubia sie na siebie nakladac. Ale
pogodzilam sie z tym, nie zyje nadzieja, ze depresja nigdy nie wroci, i moze
dzieki temu umiem w miare wczesnie rozpoznac, ze cos ze mna jest nie tak. Tym
razem poszlam do lekarza po tygodniu obserwowania niepokojacych objawow, i
laska panska. Teraz, po pol roku brania cipramilu i doraznie xanaxu czuje sie
jak nowonarodzona. Odkrylam, z pewnym zdziwieniem, ze mozliwe jest budzenie sie
co rano i odczuwanie radosci z tego, ze sie jeszcze zyje. Kladac sie spac
czuje, jak mi serce rosnie na mysl o kolejnym dniu, ktory moge przezyc,
niewazne, czy bedzie lekko czy ciezko, czy spotkaja mnie same mile rzeczy, czy
zycie dowali mi lyzke dziegciu. Zyje, oddycham, kazdy oddech sprawia mi radosc.
Nie ma znaczenia to, ze za pare lat znowu bede sie zmagac z depresja. Wyszlam z
niej juz kolejny raz, i wiem, ze jest o co walczyc. Wiem, ze mozna te walke
wygrac, niewazne ze nie raz na zawsze. Nie chce tym was dolowac, bo na pewno sa
wsrod was i takie osoby, ktore beda mialy w zyciu jeden epizod depresyjny, i
czesc, i ja sie z tego ciesze, choc nie jest to moim udzialem. Depresja jest
straszna choroba, ale to tylko choroba, to nie jest immanentna cecha naszego
charakteru, tylko cos, z czym trzeba walczyc nawet wtedy, gdy nie ma na to sil.
Pozdrawiam wszystkich bardzo cieplo i serdecznie, i nie mam zamiaru znikac
teraz z forum, moze uda mi sie pare osob podniesc na duchu :)))
S.

[looserka]

Sabeena, mogę podpisać się pod każdym Twoim słowem wszystkimi czterema
łapami :)))
Tak trzymajmy!
Depresja, to nie wyrok, to przewlekła choroba jak wiele innych i można ją
leczyć - można z nią żyć ( albo raczej pomimo niej).

[sabeena]

> Depresja, to nie wyrok, to przewlekła choroba jak wiele innych i można ją
> leczyć - można z nią żyć ( albo raczej pomimo niej).

Dokladnie, ja za porada mojego pana doktora zaczelam myslec o depresji jak o
nadcisnieniu, i tak mam niezle bo nadcisnieniowcy musza cale zycie leki lykac i
uwazac, a ja tylko przez pare miesiecy raz na pare lat! Pozdrawiam, Looserko!
S.

[cassis]

Raaany, sabeena, jakbym czytała o sobie:))))))) Ja jestem teraz na lekach, w
tej radosnej fazie. Ten tekst to cała ja!!!!!!!!

[sabeena]

Hej, a od dawna bierzesz? Myslisz, ze u Ciebie to tez juz jest stala faza? jak
tak, to ciesze sie, bo im wiekszej ilosci ludzi uda sie pokonac depresje, tym
radosniej sama sie czuje, jakby to co najmniej bylo moje osobiste
osiagniecie :))))))

[cassis]

Noooo, ja już 8 lat borykam się z nerwicą lękową (raczej niż deprechą). Po raz
3. wróciłam do Seroxatu, bo poprzednie 2 razy mi pomógł. I myślę tak jak ty -
co jakiś czas na pewno trzeba będzie proszeczki łykać..już się z tym
pogodziłam... teraz chcę "wymyć" świat bo myślę o zrobieniu drugiego
dzidziusia :))

[sabeena]

Ja biore cipramil, po raz pierwszy trafilam na antydepresanta, ktory malo ze
dziala, to jeszcze nie ma za wielu skutkow ubocznych. Nie mam depresji
lekoopornej, i wszystkie leki dzialaja na mnie terapeutycznie w miare spoko,
ale za to po wszystkim innym niz cipramil mialam 90% skutkow ubocznych, no i
poza tym na cipramil zareagowalam fantastycznie, zadnych lekow w pierwszych
tygodniach brania, od poczatku bylam tak zamulona, ze moglam spac na okraglo.
No i tez przymierzam sie do definitywnego wymycia swiata (na pare latek ;))),
bo mysle coraz powazniej o zrobieniu pierwszego dzidziusia (lata leca), a
fajniej jakby mial wymyta mame jak sie urodzi :)))
pozdrawiam!
S.

[cassis]

Życzę powodzenia z dzidziusiem :)) Oj warto, naprawdę warto!!!! JA mimo
koszmarnej ciąży (zmasowany atak nerwicy) teraz myślę o następnej. Mam nadzieję
że lepiej się do niej przygotuję (nie zaskoczy mnie;) i jakoś przetrwam. A
nawet jak trzeba się będzie wesprzeć jakąś (dopuszczalną) chemią, to trudno -
wiem że można mieć potem cuudowne dziecko (u mnie po domu takie biega:)).

[sabeena]

PS ja u siebie nazywam to faza "wymycia", po depresji jak juz sie ten dobry,
radosny nastroj ustali na troche dluzej, to mam wrazenie, ze swiat sie wymyl,
jest jasniejszy i ma inne kolory, no cos niesamowitego!
Pozdro
S.

[hopeless5]

Jesus Christ, jak ja wam Panie zazdroszczę...
kidy ja tak o sobie będę mógł powiedzieć... Na razie cały świat się pali i wali
wokół...
Ale to budujące co piszecie. Piszcie tak częściej. Nie macie pojęcia jaki to
jest pozytywny zastrzyk dla takich jak ja. Sam jeszcze na wiosnę miałem jedynie
problemy typu jakie panele kupić w Castoramie, ale to teraz jakby inna epoka...
100 lat temu.
Desperatom trzeba przypominać co godzinę, codzień przez klika miesięcy, że z
tego się wychodzi... Na tym niestety ta pipeprzona choroba polega, że tej wiary
nie ma, ba nawet jest przeciwna pewność, że z taaaakiego doła to się nikt nie
wywinie...

[sabeena]

Sam jeszcze na wiosnę miałem jedynie
>
> problemy typu jakie panele kupić w Castoramie, ale to teraz jakby inna
epoka...
>
> 100 lat temu.

Hej, dla mnie jeszcze w maju wyzwaniem bylo pojscie do sklepu, teraz poprzeczka
mi sie nieco podniosla, wyzwania zaczynaja mi sie od rozmowy z szefem :) Wydaje
sie czlowiekowi w dole, ze zawsze juz tak bedzie (bo przeciez to, co sie
dzieje, jest prawdziwsze, ostrzejsze kontury ma, a guzik prawda), a tymczasem
nadchodzi, calkiem dodam niezauwazenie, taki dzien, ze do tego sklepu po prostu
sie idzie, a potem mozna podjechac do supermarketu i nie udusic sie jeszcze na
parkingu, a jeszcze potem czlowiek prawie zapomina, jak to bylo ciezko... Ja
nie czuje juz tych samych emocji, ktore mialam, jak zaczynala mi sie choroba,
ale jeszcze je na zywo pamietam. Juz to przerabialam, i wiem ze za kolejne pol
roku ciezko mi bedzie sobie to wszystko nawet wyobrazic, ze swiat mogl byc
tylko czarny, plaski i gleboki od czasu do czasu.

> ... Na tym niestety ta pipeprzona choroba polega, że tej wiary
>
> nie ma, ba nawet jest przeciwna pewność, że z taaaakiego doła to się nikt nie
> wywinie...


No i dlatego depresja jest powazniejsza niz grypa, z grypa latwiej zauwazyc, ze
to jest choroba i przywyknac do mysli, ze mozna z tego wyjsc, ale poza tym maja
wiele wspolnego. I jedna i druga moga miec wiecej niz przykre konsekwencje,
jesli sie ich odpowiednio nie leczy, ale i z jednej i z drugiej mozna wyjsc. I
potem i jedna i druga mozna miec jeszcze raz, ale wtedy sie znowu je leczy. A
wtedy, kiedy ich nie ma, jest naprawde milo zyc. I to da sie zrobic. Hopeless,
wbrew wszystkiemu i dla Ciebie jest hope, i ja swiecie wierze, ze przy
odpowiednim samozaparciu (ja wiem, ze przy depresji samozaparcie jest towarem
deficytowym) mozna wyjsc z depresji.
Pozdrawiam
S.

[cassis]

Święte słowa sabeena, święte słowa....
Ja teraz normalnie funkcjonuję, pracuję 8 godzin dziennie, wychowuję dziecko i
już pogodziłam się z myślą o tym, że jestem inna niż ci najbliżsi bo czasami
muszę łykać takie a nie inne prochy.
Powiem więcej - ja z tą cholerą walczę sama, rodzinie się nie opowiadam, jak
idę do psychiatry to mówię że idę np. na zakupy - ot co! U mnie rodzina taka,
że lepiej żeby nie musiła znać całej prawdy, ale mnie to specjalnie nie
przeszkadza.
Sama o wlasnych siłach się kiedyś wydźwignęłam z najczarniejszego dołu (wbrew
słowom rodziny - "weź się w garść" i "nie bierz tego świństwa"), nauczyłam się
wówczas psychiatrycznej partyzantki, więc myślę że i dalej sama sobie poradzę.
Głowy do góry, dla wszystkich wzejdzie kiedyś słońce!

[sabeena]

> Powiem więcej - ja z tą cholerą walczę sama, rodzinie się nie opowiadam, jak
> idę do psychiatry to mówię że idę np. na zakupy - ot co! U mnie rodzina taka,
> że lepiej żeby nie musiła znać całej prawdy, ale mnie to specjalnie nie
> przeszkadza.
> Sama o wlasnych siłach się kiedyś wydźwignęłam z najczarniejszego dołu (wbrew
> słowom rodziny - "weź się w garść" i "nie bierz tego świństwa"), nauczyłam
się
> wówczas psychiatrycznej partyzantki, więc myślę że i dalej sama sobie poradzę.
> Głowy do góry, dla wszystkich wzejdzie kiedyś słońce!


Oto kolejne swiete slowa! A nie jestesmy przeciez superheroes, normalne z nas
babki, tyle ze sie nie poddalysmy! Ja mam o tyle psychicznego komfortu, ze moja
mama i moj chlop o wszystkim wiedza, bardzo mnie wspieraja, wiec mam jeszcze
kogos za soba, kto mnie podtrzymuje, gdy mam ochote sie zachwiac. Tym wiecej
chyle przed Toba kapelusza, Cassis! I az chcialoby sie powiedziec - hej,
patrzcie na nas, nam sie udalo wiec i Wam moze sie udac, tylko walczcie, nawet
gdy brakuje sil (sama zbluzgalabym siebie pol roku temu za takie rady, ale jest
to jakas taktyka, na dluzsza mete rownie dobra jak kazda inna, a czasem nawet
moze i lepsza).
Pozdrawiam!
S.

[ewik25]

Ja nie wierzylam,ze z tego wyjde bylam w takim blednym kole i bylam przekonana
w 100% ze z tego kola nie ma juz wyjscia a z drugiej strony bardzo
chcialam,mialam juz serdecznie dosyc,dosyc,dosyc,chyba nastapil taki dzien
kiedy dosiegnelam dna i sie od niego odbilam,i tego kto sie z tym boryka z
calego serca zycze Ewa

[mar100]

cieszę się czytając te słowa, sama szukam otuchy prawdę mówiąc, jestem po
piewrszej wizycie i biorę zaordynowany mi lerivon, jest marnie tak jak i było
(skutków żadnych, nawet ubocznych:), ale miło jest przeczytać, że jakaś
nadzieja gdzieś tam się tli
pozrawiam, ozdrowiałą - w szczególności
marianna