Tęsknota i smutek

[arogancka]

Tęsknie bardzo za chłopakiem, z którym nie byłam w związku, ale się w nim zakochałam... On traktował naszą znajomość luźno, to tylko mi zależało na czymś więcej. Pierwszy raz w życiu miną kimś zależało.. Powinnam dawno o nim zapomnieć bo minęło ardzo dużo czasu, ale nie potrafię. Wiem, że tkwienie i myślenie o nim nic mi nie da , tylko marnuje sobie czas na coś co nigdy nie będzie rzeczywistością. Szkoda mi siebie samej bo źle ulokowałam swoje uczucia...

[baron_von_cipherblatt]

Sądzę na podstawie analogicznych osobistych doświadczeń z własnych gniewnych lat że faktycznie mechanizm jest odwrotny jak patrzę z dystansu. Rozejrzyj się raczej wokół siebie, komuś nieśmiałemu z otoczenia ty się podobasz ale też nie ma śmiałości...

[arogancka]

Tu nie chodzi o nieśmiałość, obydwoje wiedzieliśmy, że się sobie podobamy bo gadaliśmy o tym tylko on po prostu nie czuł nic więcej..

[baron_von_cipherblatt]

Tak czy siak nie było chemii z jego strony. Takie sytuacje są na porządku dziennym w życiu. Sam pamiętam coś podobnego ale wtedy nie zwracałem na to specjalnej uwagi mimo naprawdę desperackich jak dzisiaj oceniam deklaracji koleżanki. Nie jestem co prawda specem od doradzania nastolatkom ale twój wybrany tak jak ja kiedyś nie był jeszcze prawdopodobnie dojrzały do tego związku i dał drapaka. Rozejrzyj się raczej świeżym okiem po okolicy bo problem polega na twoim samopoczuciu sądzę niż na dopisywanym do samopoczucia epizodzie. Żebyś nie traciła innych fajnych ale realnych opcji.

[arogancka]

Tylko, że my już nie jesteśmy nastolatkami.. Tylko ja chyba dość późno przeżyłam swoje pierwsze rozczarowanie i swoją pierwszą miłość

[baron_von_cipherblatt]

To jak dawno to było i ile masz lat? Sądzę że problem tkwi gdzie indziej. Wspomnienia to racjonalizacja.

[arogancka]

Ponad pół roku temu. Więcej niż 20 lat..

[baron_von_cipherblatt]

A dlaczego się już nie widujecie? Można być rozczarowanym po zakończonej a obiecującej znajomości, to na pewno. Nawet jeśli teraz go idealizujesz i się nakręcasz po jakimś czasie to zblednie bo tak działa czas. Radziłbym ci porozmawiać i to nie raz z zaufaną osobą jeśli znalazłabyś kogoś takiego. To pozwoli zobaczyć sprawę także z zewnątrz.

[arogancka]

Bo on powiedział, że się we mnie nigdy nie zakocha, mogły się spotykać, ale no nie chce mnie ranić.. Może po prostu spotkałam kogoś kto chce być sam i cieszyć się wolnością

[baron_von_cipherblatt]

Czyli moja pierwsza teza była prawdziwa, . No cóż, to z czasem zblaknie i przestanie dokuczać. Tymczasem powinnaś z kimś jak pisałem porozmawiać, sądzę żeby się tak nie wikłać we własne myśli. Zakochałaś się w wyobrażeniu, jak to stwierdziła marda, no ale zawsze tak jest.

[arogancka]

Tylko pominęłam jeszcze jeden szczegół, że na początku to on chciał czegoś więcej, to ja się zastanawiałam bo po prostu się bałam ...

[baron_von_cipherblatt]

No tak, taki to czasem jest ambaras, to jeszcze uczucia wrażliwych nastolatków mimo przekroczenia 20-ki, gwałtowne bo pierwsze (mimo jakichś tam pewnie wcześniejszych sympatii) ale i labilne. Ile to ponadczasowej poezji powstało z takich powodów... No cóż, musisz to przejść wyprostowana...Aż kogoś znajdziesz. Może i tego samego, na późniejszym już etapie :-)

[arogancka]

Z nim już nigdy się nie spotkam, na żadnym etapie życia... Nie wraca się do tego co było

[baron_von_cipherblatt]

Na tym właśnie polega ambaras, coś jak w wierszyku o czapli i żurawiu :-) Jesteś smutna jak piszesz ale widać że czujesz się urażona odrzuceniem, pewnie i on poczuł się urażony po twoim desinteressement. Niewykluczone że też teraz miele temat... Między wami niczego tak naprawdę poważnego nie było, to tylko pierwsze zaloty więc nie jest to kwestia wracania do czegokolwiek. Ale to wszystko tak czy inaczej rozejdzie się z czasem.

[mardaani.74]

Bywa i tak
pierwsze koty za płoty, z czasem to zblaknie o ile nie będziesz w sobie sztucznie podsycać uczucia, bo tak naprawdę zakochałaś się tylko w wyobrażeniu związku, a to tylko ułuda.

[baron_von_cipherblatt]

To zdrowe podejście i z pewnością chodzi o zakochanie się w ułudzie, sęk w tym że Rzeczywistość jest ułudą :-)

[mardaani.74]

I tak i nie, ale to już grząski grunt filozofii, ewentualnie fizyki teoretycznej 😀

[mardaani.74]

dlaczego Arogancka? sama siebie tak określasz czy ludzie tak Cię określają?

[arogancka]

Sama bo lekceważyłam zawsze wszystkich i wszystko ... Chociaż ludzie z tego co wiem ta o mnie nie myślą

[mardaani.74]

Na czym to lekceważenie polegało, zaintrygowałaś mnie, dlaczego tak robiłaś?

[arogancka]

Byłam strasznie zapatrzona w siebie, myślałam, że wszystko mi się od życia należy... Teraz wiem, że nie

[mardaani.74]

Skąd Ci się to wzięło? Uroda, wychowanie, zamożność? Pytam z czystej ciekawości, bo połowę życia zmagałam się z czymś wręcz przeciwnym. Zawsze zazdrościłam tym co potrafili olać wszystkich i wszystko, ale nie miałam nigdy odwagi, a raczej poczucie że w moim wykonaniu byłoby to raczej żałosne.

[arogancka]

Chyba z wychowania i z tego,że tak naprawdę całe może życie, zawsze byłam przez wszystkich akceptowana i naprawdę złe rzeczy wybaczane. Przez to stałam się jakaś próżna. Olewanie niektórych rzeczy jest dobre, ale ja już zaczęłam olewać nawet to i tych na których mi zależało bo stwierdziłam, że zawsze będą...

[yadaxad]

Można to nazywać próżnością, ale brak pokonywania przeszkód i rozwiązywania problemów w kontaktach, po prostu nie rozwija. Po dwudziestce psychika już jest "sztywniejsza" i jak teraz masz się uczyć radzić sobie z emocjami odrzucenia, to te "ćwiczenia" bardziej bolą, niż gdyby były wykonywane wcześniej, na etapie elastyczności, tej nauce przeznaczonym. To co opisujesz,podejście do sytuacji, przeżywanie jest zwyczajnie infantylne. Na pewno obgadywanie tego stanu może coś dać, jeśli wzbudzi w tobie jakieś refleksje skutkujące lepszym podejściem do uczuciowych dążeń. Bo jak pozostaniesz na etapie "próżności", to będzie ona, z mijającym czasem, pakowała cię w coraz bardziej chybione miłości.

[arogancka]

Myślę, że to jedno doświadczenie dało mi dużo do myślenia..

[yadaxad]

To dobrze , w końcu to doświadczenie, może emocjonalnie nie najmilsze, ale w końcu nie tragiczne, coś dało i było potrzebne, tak na podsumowanie czysty zysk. Dobrze, że było.

[mardaani.74]

Skąd się ta akceptacja otoczenia brała? Chorowałaś jakoś poważnie w dzieciństwie, byłaś najmłodsza? To by tłumaczyło pobłażliwość rodziny, ale skąd taka pobłażliwość otoczenia? Mnie to przyznam w jakiś sposób fascynuje. Olewałaś ludzi a ich to nie zrażało?

[arogancka]

Ani nie chorowałam ani nie byłam najmłodsza.
Mnie też dziwi... Pamiętam taką sytuację, że dawałam kosza wiele razy chłopakom, a oni i tak po jakimś czasie potrafili się odezwać i dalej chcieli kontaktu ze mną.. Dużo mam też innych sytuacji nie tylko w relacjach damsko - męskich, ale i koleżeńskich, że choć źle robikam i potrafiłam zranić najlepszą znajomą to one po czasie mi wybaczały

[yadaxad]

Sugerujesz nieodparty, tajemniczy, magiczny urok własnej osoby?

[arogancka]

Nieee, ale tak po prostu było

[mardaani.74]

po odrzuceniu potencjalnych możliwości pozostaje duża uroda :)

[yadaxad]

Z gustami bywa różnie, chyba, że ktoś umie być kameleonem . To co zapewnia miłość większości i przy obrażaniu, to "kasa" , z której można skorzystać. Tak racjonalnie. Bo są jeszcze wyobrażenia i przedstawy w duszy pragnącej.

[arogancka]

Ani jakoś bardzo urodziwa nie jestem ani bogatą też nie..

[jestem_u_botem]

Chyba baron słusznie zauważył że jesteście podobni do siebie w reakcjach. Pytanie czy w takim przypadku dobrze jest mieć podobną wrażliwość. No, ale w tym momencie nie jest to już kwestią jak piszesz.

[arogancka]

Czasami myślę, że ja gorzej go potraktowałam niż on mnie. Trudno, będę miała nauczkę...
Z wszystkich swoich relacji międzyludzkich tej mi zawsze będzie najbardziej szkoda

[jestem_u_botem]

Spotkaj się z nim faktycznie, porozmawiajcie, szczerze powiedz że ci siedzi w głowie. W najgorszym przypadku odczarujesz to.

[arogancka]

On to już wie.. Tu już nie ma co zmieniać, odczarowywać, muszę się z tym po prostu pogodzić

[jestem_u_botem]

Aaaa, czyli wszystko dla obu stron jasne. No cóż, słusznie piszesz że musisz się z tym pogodzić. Ale nie to jest tak naprawdę uważam przyczyną twojego przygnębienia. Miałaś wczesniej już takie epizody?

[arogancka]

Nie, to jest pierwszy raz... Nie wiem może do tego całego odtrącenia przez niego wpłynęło jeszcze to, że i w tym czasie zmieniałam miejsce zamieszkania, że niezaklimatyzowlam się w tym miejscu, że nawet nie chciałam poznawać nowych ludzi, po prostu zamknęłam się na wszystko i wszystkich..

[arogancka]

A nigdy taka nie byłam, zawsze radziłam sobie z nowymi sytuacjami, miejscami

[jestem_u_botem]

Nowe relacje byłyby chyba najlepszym sposobem na odbicie się z dołka.

[arogancka]

Nie potrzebuję kogoś aby mnie z tego wyciągał. Dopóki nie będę sama gotowa na nową relacje na pewno nie wejdę w żadną żeby się podźwignąć z tego

[jestem_u_botem]

Nie mówię konkretnie o znalezieniu innego chłopaka. Ogólnie o intensywniejszych relacjach z innymi. Zawsze zresztą dobrze wspominam spotkania w grupie terapeutycznej. Kilka niezależnych spostrzeżeń od innych potrafi wiele zmienić w widzeniu siebie.

[arogancka]

Nie chcę mi się spotykać z nikim. Grupy terapetyczne może i by pomogły, ale ja nienawidzę nikomu się zwierzać tak w oczy... Nawet przyjaciołom

[jestem_u_botem]

Właśnie tak to widziałem, czyli się zgadza. Grupa nie polega na zwierzaniu wstydliwych tajemnic, bo zobaczysz że takie tajemnice mają wszyscy, grupa polega na drążeniu problemu z różnych punktów widzenia i różnych osobistych doświadczeń za którym konkretna osoba stoi w tle.

[mardaani.74]

no tutaj to w sumie też taka grupa tylko bez prowadzenia przez terapeutę, więc możemy do woli skręcać na manowce

[101lulilaj90]

Może po prostu postaraj sie znaleźc sobie jakieś zajęcie które pomoże ci o nim nie myślec.