Życiorys neurotyka...

[powazny1]

Witam wszystkich na tym forum!
Wiem, że mam nerwicę, a to jest forum o depresji, ale zależało mi na tym,
żeby wiele osób zobaczyło tę wiadomość, a poza tym wydaje mi się, że sam
zaczynam mieć objawy depresji...
Mam 20 lat i od bardzo dawna mam nerwicę, najprawdopodobniej lękową albo
depresyjną.
Zdecydowałem się na psychoterapię, byłem u terapeuty około 2 tygodnie temu,
powidział, że na następnym spotkaniu będę mu opowiadał swój życiorys. Na
pierwszym spotkaniu byłem bardzo spięty, więc postanowiłem, że najpierw
wszystko napiszę. Postanowiłem ten życiorys udostępnić w Internecie:
www.republika.pl/powazny1/Zyc.htm
Od razu chcę zaznaczyć, że zdecydowanie nie jest to podobne do CV dodawanego
do podania o pracę... Wiem, że mam bardzo niechlujny styl pisania, większość
jest napisane bardzo sucho, ale jest kilka akapitów naprawdę perwersyjnych.
Możecie być pewni, że WSZYSTKO, co tam napisałem, jest prawdą... Ktoś może
powiedzieć, że to jakiś rodzaj ekshibicjonizmu, ale mi nie zależy na niczym
innym, niż na wyzdrowieniu, a żeby wyzdrowieć, mógłbym zrobić BARDZO DUŻO,
tylko nie wiem, w którą stronę iść...
A czemu to tutaj umieszczam?
Niektórzy opisują swoje problemy w kilkudziesięciu zdaniach, ale nie wydaje
mi się, żeby ktoś mógł mi pomóc, gdybym to tak opisał. Przede wszystkim mam
nadzieję, że ktoś mi poda aspekty mojego życia, które są ważne dla terapii
(psychoterapia psychodynamiczna), a nie zostały opisane. Może ktoś, kto się
zna na takich zaburzeniach, mógłby napisać, jakie są szanse na moje
wyleczenie (cokolwiek to miałoby znaczyć). Domyślam się, że niektórzy zaczną
mnie oceniać. Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby ktoś umieszczał w Internecie
cały swój życiorys i zupełnie nie wiem, jakie on może wywołać reakcje. Jeśli
chcecie coś takiego zrobić, bardzo proszę Was o szczerość i przed wysłaniem
wiadomości proszę o zastanowienie się, czy gdybyście tak jak ja udostępnili
swój życiorys w Internecie, czy chcielibyście dostać wiadomość, nad którą
ktoś by się zastanawiał tak samo długo i intensywnie jak Wy przed wysłaniem
wiadomości oceniającej mnie...
Jeśli ktoś chciałby odpisać na ten temat, bardzo proszę o przeczytanie CAŁEGO
życiorysu (chociaż jest on dosyć obszerny).

Bardzo dziękuję z góry za każdą sensowną odpowiedź.

[kret24]

To co opisujesz to są raczej zaburzenia osobowości. Terapia psychodynamiczna
trwa długo 100-500 wizyt i kosztuje bardzo drogo. Terapeuta zwykle jest
małomówny wręcz bierny. Osobiście nie polecam tej terapii, bo jest droga i
długa a efekty są podobne jak w innych szkołach terapeutycznych. Z ksiązek o
psychoanalizie, bo do niej nawiązuje psychoterapia psychodynamiczna dość dobra
jest: Marie Cardinall "To trzeba wyrazić".

[powazny1]

kret24 napisała:

> To co opisujesz to są raczej zaburzenia osobowości. Terapia psychodynamiczna
> trwa długo 100-500 wizyt i kosztuje bardzo drogo. Terapeuta zwykle jest
> małomówny wręcz bierny. Osobiście nie polecam tej terapii, bo jest droga i
> długa a efekty są podobne jak w innych szkołach terapeutycznych. Z ksiązek o
> psychoanalizie, bo do niej nawiązuje psychoterapia psychodynamiczna dość
dobra
> jest: Marie Cardinall "To trzeba wyrazić".

Dziękuję za odpowiedź!
Dawniej myślałem, że to nerwica, potem uświadomiłem sobie inne elementy, które
do niej nie pasują, a nie byłem na badaniach i nikt tego dokładnie nie określił.
Czy może są jakieś książki na rynku do "autopsychoanalizy"? :)
Pozdrawiam serdecznie.

[kret24]

Cała koncepcja psychoanalityczna opiera się na założeniu, iż nasze dziesiejsze
zachowania związane są z okresem dzieciństwa. Główną winę za to ponosi matka
("matka niewystarczająco dobra"). Poza tym takie perwersyjne myśli lub
zachowania są częste. Szczególnie często dotyczą mężczyzn np. 10% jest
fetyszystami. Z książek to autoanalizy można polecić np.
Eichelberger "Zdradzony przez ojca", Forward "Toksyczni rodzice". Ale ostrożnie
z tą książką! Pamiętaj, iż obwinianie rodziców nie ma sensu, gdyż oni często
nie mają świadomości swoich błędów. Również poczucie żalu nie rokuje dobrze na
przyszłość. Zamiast zadręczać się przeszłością może poczytaj o "Inteligencji
emocjonalnej" Golemana. To chyba najlepsza książka o naszych codziennych
dylematach.

[mskaiq]

Mysle ze jest w Tobie wiele strachu ale ten strach Sam budujesz. Poddajesz sie
myslom, wiekszosc to bardzo zle mysli, skierowane przeciwko Tobie. Dlaczego
pozwalasz na takie mysli w ktorych jestes ofiara agresji. To wyzwala wiele
zlosci do siebie, a takze do innych. Zwykle jest w nas tyle zlosci do innych
ile jest do nas samych.
Wszystkie mysli przeciwko nam samym trzeba kontrolowac, szczegolne te agresywne
pelne zlosci. Jesli tego nie zatrzymasz jednego dnia te Twoje mysli moga
zamienic sie w rzeczywiste dzialania przeciwko Sobie albo innym.
Mysle ze bardzo wazne jest to ze chcesz z tego wyjsc, mozna z tego wyjsc. Nikt
jednak w tym Ci nie pomoze, cala prace musisz zrobic sam. To prawda ze
niezwykle wazne jest rozumienie co nalezy zrobic aby sie tego pozbyc i musisz
szukac sposobu na to. Ja bym rozpoczal od codziennych cwiczen fizycznych i
wypisania co lubisz w Sobie a czego nie. Buduj te rzeczy ktore lubisz, staraj
sie aby one byly jak najdluzej z Toba.
Unikaj zlego humoru wtedy najbardziej dzialamy przeciwko Sobie. Ten zly humor
pojawia sie czesto wbrew nam samym dlatego wpomialem o cwiczeniach fizycznych,
pozwalaja pokonywac ten zly humor i niepokoj.
Umiejetnosc pozostania radosnym i pozytywnym nawet wtedy kiedy pojawia sie zly
humor albo zlosc jest niezwykle wazna. Jesli wbrew zlemu humorowi czy zlosci
bedziesz w stanie robic to co Ci pomaga to pozbedziesz sie zlych problemow dosc
szybko.
Serdeczne pozdrowienia.

[powazny1]

Dziękuję za list!

> Mysle ze jest w Tobie wiele strachu ale ten strach Sam budujesz.

Chyba jestem jakimś dziwnym przypadkiem, bo Ty i romy_sznajder macie zupełnie
inne podejście do mojego strachu, Ty piszesz że jest duży, ona, że go nie ma.
Może nie opisałem tego dostatecznie, ale oprócz określonego strachu przed jakąś
sytuacją, mam dużo lęku, takiego ogólnego strachu przed niewiadomo czym, np.
czasami mam takie coś w miejscach, gdzie jest dużo ludzi.

> Poddajesz sie
> myslom, wiekszosc to bardzo zle mysli, skierowane przeciwko Tobie. Dlaczego
> pozwalasz na takie mysli w ktorych jestes ofiara agresji.

Napisałem, że takie myśli bardzo trudno usunąć. Tak jak melodyjka, która
wpadnie do głowy, i o której cały czas się myśli.

> To wyzwala wiele
> zlosci do siebie, a takze do innych. Zwykle jest w nas tyle zlosci do innych
> ile jest do nas samych.
> Wszystkie mysli przeciwko nam samym trzeba kontrolowac, szczegolne te
agresywne pelne zlosci.

Tak, wiem, może tej złości na innych (i zazdrości), że oni są "normalni", jest
nawet więcej niż opisałem to w życiorysie.

>
> Jesli tego nie zatrzymasz jednego dnia te Twoje mysli moga
> zamienic sie w rzeczywiste dzialania przeciwko Sobie albo innym.

Wiem, teraz sobie tego nie wyobrażam, żebym np. kiedyś zgwałcił jakąś
dziewczynę albo kogoś zabił, tym bardziej, że takie momenty, kiedy czuję się
zupełnie bezradny (np. kiedy uderzyłem tę dziewczynę, bo mnie rozśmieszała),
praktycznie nie mają teraz miejsca, teraz jestem w otoczeniu, które akceptuje
moje zachowania, mój stan jest teraz w miarę stabilny. Chociaż może jest we
mnie coś, czego nie mogę teraz wyczuć, ale się wewnątrz mnie coraz bardziej
spiętrza i kiedyś wybuchnie... Mam nadzieję, że coś takiego nie nastąpi.

> Mysle ze bardzo wazne jest to ze chcesz z tego wyjsc, mozna z tego wyjsc.
Nikt
> jednak w tym Ci nie pomoze, cala prace musisz zrobic sam. To prawda ze
> niezwykle wazne jest rozumienie co nalezy zrobic aby sie tego pozbyc i musisz
> szukac sposobu na to. Ja bym rozpoczal od codziennych cwiczen fizycznych i
> wypisania co lubisz w Sobie a czego nie. Buduj te rzeczy ktore lubisz, staraj
> sie aby one byly jak najdluzej z Toba.
> Unikaj zlego humoru wtedy najbardziej dzialamy przeciwko Sobie. Ten zly humor
> pojawia sie czesto wbrew nam samym dlatego wpomialem o cwiczeniach
fizycznych,
> pozwalaja pokonywac ten zly humor i niepokoj.
> Umiejetnosc pozostania radosnym i pozytywnym nawet wtedy kiedy pojawia sie
zly
> humor albo zlosc jest niezwykle wazna. Jesli wbrew zlemu humorowi czy zlosci
> bedziesz w stanie robic to co Ci pomaga to pozbedziesz sie zlych problemow
dosc szybko.

Dzięki, niedługo będę mieszkał sam w mieszakaniu w Szczecinie, tam będę miał
spokój, na pewno spróbuję Twoich propozycji :) Mam jeszcze dwa pytania, chyba
powinna być na nie jednoznaczna odpowiedź:

1) Niedługo przez prawie cały czas będę mieszkał sam, nie będę miał częstego
kontaktu z rodziną. Czy to może poprawić/pogorszyć mój stan? Czy powinienem co
jakiś czas spotykać się z kolegami poza zajęciami/chodzić na dyskoteki, itp.

2) Kiedy byłem na terapii i opowiedziałem o moim "wewnętrnym ja", terapeuta
powiedział, że jak mam takie myśli, to wtedy w prawdziwym życiu dążę do tego,
żeby takie sytuacje NIE zaistniały. Czy to prawda? Większość takich wyobrażeń
jest niemożliwych, albo jest bardzo nieprawdopodobne, żeby się spełniły, ale
niektóre mogłyby się zdarzyć. Powiedział, że "blokowanie" takich myśli daje
małe efekty. Czy jeśli to jest naprawdę szkodliwe, to czy ktoś zna jakieś
sposoby na wyeliminowanie takich "wewnętrznych historii", albo czy opłaca się
na dłuższą metę na siłę je "blokować"?

Pozdrawiam serdecznie :)

Tu mógłby pomóc tylko mskaiq

[xxxxnonamexxxx]

który ma stalowe nerwy żeby cierpliwie dobrnąć do końca życiorysu a to warunek
konieczny jaki postawiłeś przed depresyjnymi radcami.
Ironia sytuacji na tym polega, że jest to jedyna osoba na tym forum, która jest
w stanie formułować równie trafne uwagi przed zapoznaniem się z problemem, jak i
po.
Introspekcja twa więc chyba po próżnicy została wyelaborowana, chyba, że kolega
beekeeper ulituje się i zechce pod knotem psychoanalizy zająć się sprawą a ma
gość w tym kierunku zadęcie.

Ja ze swej strony nie czuję się kompetenty zresztą nie spełniłem wspomnianego
warunku sine qua non. Chciałem jednak zacytować coś co rzuciło mnie się na oczy,
a co można uznać za zalegolryzowaną kwintesencję problemu człowieka z soba,
innymi i swiatem w ogóle:

"Pamiętam taką sytuację, kiedy byłem w zerówce: W książce od matematyki było
zadanie policzenia krówek w zagrodzie, było ich około 6-7. Inne dzieci powoli
liczyły i w końcu mówiły ile ich jest. Ja od razu widziałem ile ich jest, ale
nie rozumiałem, o co w tym zadaniu chodzi, bo nie przyszło mi do głowy, że może
chodzić tylko o to, żeby policzyć krówki. Przez to siedziałem nad tym zadaniem
10 minut i nic nie mówiłem."

i pomógł

[xxxxnonamexxxx]

czego nie zauważyłem bo przystepując do pisania nie było żadnych odpowiedzi a
zanim swoją wysłałem, trochę życiorys powaznego czytałem, przez to moja
wypowiedź trochę stracia na powadze i aktualności

Przeczytałam

[romy_sznajder]

Twoją inteligencję określiłabym, jako "metodyczną".
Myślę, że jesteś odporny na naciski z zewnątrz i bardziej praktyczny, niż moralny.
I masz dużą potrzebę kontroli.
Skupiony na sobie.
Piszesz dużo o innych, a jednak nic o nich nie wiem. Zresztą silne wydaje się
Twoje poczucie osobności. Dlatego nie wierzę w Twój strach, o którym również
dużo piszesz. Nie wątpię, że odczuwasz silny dyskomfort, ale to prawdopodobnie
poczucie odrębnosci, inności. Izolacja.
Może lekki autyzm? (ostatnio głośna była teza, że większość mężczyzn cierpi na
lekki autyzm, bo cechą tego zaburzenia jest nadmiar testosteronu. Jeżeli to
prawda, to Twój autyzm byłby większy, niż przeciętny - IMO).
Nie zdziwiłabym się, gdyby w testach osobowości okazało się, że masz osobowość
psychopatyczną (chcę być dobrze zrozumiana, nie mówię: JESTEŚ psychopatą.
Możesz mieć natomiast osobowość psychopatyczną).
I nie wyciągnęłam takich wniosków z opisu przypalania owadów i autoerotycznych
eksperymentów...
No własnie.
Ortodoksyjni teapeuci twierdzą, że brak własnego łóżka w dzieciństwie jest formą
wykorzystywania sesualnego.
Twoja siostra w sensie dosłownym jest Twoją ofiarą.
Nie będę analizować krzywdy, jaką jej wyrządziłeś, bo po prostu brak mi słów.
Nie ulega wątpliwości, że było Was za dużo, a tradycyjne polskie warunki
lokalowe wielodzietnosci nie sprzyjają.

Nie mam najlepszego zdania o metodzie psychodynamicznej. Prawdopodobnie dlatego,
że większość osób jakie znam po takiej "terapii" czułaby sie tylko gorzej.
W Twoim przypadku jestem zaś prawie pewna - dobrze wybrałeś.
Powodzenia.

[powazny1]

Dziękuję bardzo za Twoją odpowiedź i za przeczytanie całego tekstu!
Po wysłaniu tej wiadomości pomyślałem, że to może było zupełnie bez sensu, komu
chciałoby się czytać 90Kb bzdurnego tekstu, ale jakoś znaleźli się masochiści
którzy to przeczytali...
Wiem, że każdy człowiek patrzy na siebie bardzo subiektywnie, ja pewnie dużo
bardziej niż inni, chciałem się dowiedzieć, jakie inni mogą mieć na ten temat
zdanie. Może to śmieszne, ale dopiero kilka tygodni temu zacząłem świadomie
myśleć o swoim przeszłym i teraźniejszym życiu, wyciągam jakieś wnioski, ale
nie wiem, czy poprawne, jestem gotowy dużo poświęcić dla zmiany swojego życia,
tylko nie wiem, jaki kierunek jest poprawny.

> Twoją inteligencję określiłabym, jako "metodyczną".
> Myślę, że jesteś odporny na naciski z zewnątrz i bardziej praktyczny, niż
moralny.
Ładnie to zabrzmiało - praktyczny ;). Piszesz, że nie jestem moralny. To
prawda, nie mam czegoś takiego jak "kręgosłup moralny", często łamię swoje
zasady.

> I masz dużą potrzebę kontroli.
Co masz na myśli, pisząc: "masz dużą potrzebę kontroli"?

> Skupiony na sobie.
Tak jak napisałaś, jestem bardzo skupiony na sobie, nie mam nikogo, kto by mnie
obchodził w dużym stopniu.

> Piszesz dużo o innych, a jednak nic o nich nie wiem.
Niestety nigdy nie umiałem przelać myśli na papier, wiem, że chociaż samego
tekstu jest dużo, innym ludziom trudno jest zrozumieć tę sytuację.

> Zresztą silne wydaje się
> Twoje poczucie osobności. Dlatego nie wierzę w Twój strach, o którym również
> dużo piszesz. Nie wątpię, że odczuwasz silny dyskomfort, ale to prawdopodobnie
> poczucie odrębnosci, inności. Izolacja.
Tak jak piszesz, dawniej jak myślałem o swoich problemach, byłem przekonany, że
jestem zupełnie inny od reszty ludzi, nikt nie ma takich problemów jak ja, itp.
Kiedy zacząłem trochę czytać, znalazłem opisane objawy nerwicy, pomyślałem, że
pasują jak ulał, ale niektóre elementy mojej osobowości do niej nie pasują...

> Może lekki autyzm? (ostatnio głośna była teza, że większość mężczyzn cierpi na
> lekki autyzm, bo cechą tego zaburzenia jest nadmiar testosteronu. Jeżeli to
> prawda, to Twój autyzm byłby większy, niż przeciętny - IMO).
A o tym to nigdy nie myślałem. Sprawdziłem, jakie są objawy, część z nich
pasuje do mnie, mam bardzo słaby język ciała, dawniej (teraz też) zupełnie nie
umiałem przekazać swoich potrzeb. Ale tak jak napisałem, teraz to wszystko
wygląda dużo łagodniej. Czytałem o autyzmie na Wikipedii. Nie było tam napisane
o tym, że te dzieci są świadome swojej „inności”, czy w czasie swojego życia
uświadamiają to sobie, może to mnie by od nich różniło. A poza tym, chyba
autyzm jest chorobą wrodzoną, a ja, kiedy miałem 2 lata, byłem tak samo
komunikatywny jak inne dzieci.

> Nie zdziwiłabym się, gdyby w testach osobowości okazało się, że masz osobowość
> psychopatyczną (chcę być dobrze zrozumiana, nie mówię: JESTEŚ psychopatą.
> Możesz mieć natomiast osobowość psychopatyczną).
> I nie wyciągnęłam takich wniosków z opisu przypalania owadów i autoerotycznych
> eksperymentów...

Przeczytałem o tym, kilka rzeczy się zgadza, a kilka nie, tak jak w autyzmie.
Niepasujące do mnie: utrwalone i nieadekwatne zachowania antyspołeczne, brak
poczucia winy, wstydu, brak lęku, nierozróżnianie granicy między
rzeczywistością a fikcją. Czy psychopatia jest wrodzona? Jeśli tak, to według
mnie odpada...

> Ortodoksyjni teapeuci twierdzą, że brak własnego łóżka w dzieciństwie jest
formą wykorzystywania sesualnego.
Nie napisałem tego, ale jak mieszkałem w pokoju ze starszą siostrą (do 9-go
roku życia), to spałem we własnym łóżku.

> Twoja siostra w sensie dosłownym jest Twoją ofiarą.
> Nie będę analizować krzywdy, jaką jej wyrządziłeś, bo po prostu brak mi słów.

Zapytałem ją dzisiaj, czy widzi jakieś trwałe efekty, czy pamięta o tym.
Powiedziała, że nie, ale nie chciała, żebym o tym rozmawiał. Nie wiem, czy
powiedziała mi to, żebym się jeszcze bardziej nie dołował, ale wydaje mi się,
że nie. Można powiedzieć, że jest normalna. Wiem, że próbuję się
usprawiedliwiać, ale naprawdę nie czuję w sobie winy z tego powodu, nie wiem
czemu...

> Nie mam najlepszego zdania o metodzie psychodynamicznej. Prawdopodobnie
dlatego
> ,
> że większość osób jakie znam po takiej "terapii" czułaby sie tylko gorzej.
> W Twoim przypadku jestem zaś prawie pewna - dobrze wybrałeś.
Psychoterapeuta ma specjalność: „dorośli ind. i grup. psychoterapia
psychodynamiczna, nerwice, zaburzenia osobowości, interwencja kryzysowa”.
Pomyślałem, że to coś akurat pasujące dla mnie, tym bardziej, że ma licencję
PTP. Pierwsze spotkanie nie wyszło za dobrze, byłem okropnie spięty.
Wypożyczyłem książkę o psychoanalizie, przestraszyłem się, że terapia trwa tak
długo, do tego trzeba by na to wydać niesamowite pieniądze (100zł za 45min.).
Akurat nie rozumiem, czemu uważasz, że taki rodzaj terapii byłby odpowiedni dla
mnie – psychoanaliza (chyba) polega na wynajdywaniu dawnych sytuacji i
określaniu, jakie miałem wtedy uczucia i emocje. Nie wydaje mi się, żebym miał
w swoim życiu sytuacje, które by były dla mnie bardzo ważne, ale się
gdzieś „schowały” w mózgu, nie jest mi też trudno określić, co wtedy czułem.
Czy możesz napisać, czemu według Ciebie ta terapia byłaby dla mnie dobra?

Jak pomyślałem o moich perwersyjnych zachowaniach, to wydaje mi się, że jest to
jeden ze skutków mojego dzieciństwa. Czy może myślicie, że gdybym znalazł się
od urodzenia w innej rodzinie, to bym nie miał w ogóle takich skłonności? A
może takie skłonności są wrodzone? Wiem, że moje dzieciństwo mogło być gorsze,
ale jeśli inne osoby też to widzą, to chyba aż tak różowo nie było...

I jeszcze jedno – mam naprawdę wielką motywację, żeby przezwyciężyć moją
chorobę, czy możecie napisać, jak mógłbym sobie pomóc poza terapią. Nie zależy
mi na jakichś półśrodkach, nie chcę być widziany jako super-cool gość, albo
podrywać wszystkie laski w okolicy, jeśli to miałoby mnie kosztować coraz
większym zakłamaniem; zależy mi na WYLECZENIU. Co według Was może mi dodatkowo
pomóc? Czy może znalezienie kogoś, z kim mógłbym być naprawdę szczery? Czy może
jakieś ćwiczenia fizyczne, tak jak napisał mskaiq? Jestem otwarty na propozycje
i jeszcze raz, uparcie powtarzam, mogę dać z siebie bardzo dużo!

Pozdrawiam bardzo serdecznie :)

[100krotki]

no nie
całosci nie przeczytałam, ale uważam, ze jednak podanie tego tekstu tutaj miało
sens

chcesz zmienić swoje życie?
i słusznie!
tylko co rozumiesz pod tym "chcę zmienić swoje życie"?
jeśli masz inteligencję "metodyczną" to "metodycznie możesz podjąć się np.
ćwiczeń jogi, albo coś w tym rodzaju
ponoć te ćwiczenia "naprawiają" jeśli nawet nie "całe życie" to na pewno ciało
chcesz dać z siebie dużo?
a oczekujesz nagrody?
jakiej?
podziwu otoczenia?
to idź ćwiczyć na siłownię :)
albo "biegaj" jak Korzeniowski :)
lub pływaj lepiej niż Otylia :)

chcesz dać z siebie dużo?
bez czekania na nagrodę?
nie biegaj za marchewką :)

a teraz szczerość
lubisz marchewki?
to naucz się je uprawiać :)

[rzeznia_nr_5]

100krotki napisała:

> no nie
> całosci nie przeczytałam, ale uważam, ze jednak podanie tego tekstu tutaj
miało
>
> sens
>
> chcesz zmienić swoje życie?
> i słusznie!
> tylko co rozumiesz pod tym "chcę zmienić swoje życie"?
> jeśli masz inteligencję "metodyczną" to "metodycznie możesz podjąć się np.
> ćwiczeń jogi, albo coś w tym rodzaju
> ponoć te ćwiczenia "naprawiają" jeśli nawet nie "całe życie" to na pewno ciało
> chcesz dać z siebie dużo?
> a oczekujesz nagrody?
> jakiej?
> podziwu otoczenia?
> to idź ćwiczyć na siłownię :)
> albo "biegaj" jak Korzeniowski :)
> lub pływaj lepiej niż Otylia :)
>
> chcesz dać z siebie dużo?
> bez czekania na nagrodę?
> nie biegaj za marchewką :)
>
> a teraz szczerość
> lubisz marchewki?
> to naucz się je uprawiać :)



Jak czytam takie pierdoły to mi się włącza mizoginizm.

[100krotki]

rzeznia_nr_5 napisał:

> Jak czytam takie pierdoły to mi się włącza mizoginizm.

czy ciebie do moich postów podwozi kierowca?
widzę, że twój rzeznicki instynkt ma niezle wytrenowanego nosa

[rzeznia_nr_5]

100krotki napisała:


>
> czy ciebie do moich postów podwozi kierowca?


kierowca.autobusu?

[100krotki]

rzeznia_nr_5 napisał:

> 100krotki napisała:
>
>
> >
> > czy ciebie do moich postów podwozi kierowca?
>
>
> kierowca.autobusu?

mnie się pytasz?
to ty nie wiesz jakiego masz kierowcę i czym dojeżdżasz do swojej rzezni?

[romy_sznajder]

Odpowiadam w punktach:
* A jednak czytałeś o psychopatii, nie o osobowości psychopatycznej.
Również nie taki autyzm miałam na myśli.
Wiesz, w ogóle modelowe jednostki chorobowe służą tylko do stworzenia modeli.
Są teoretyczne. Normalni ludzie są raczej mieszańcami, a choroby rzadko
występują w czystej postaci.

* Dlaczego metoda wydaje mi się dobra? To nie tak. Jestem prawie pewna, że ona
Cię nie złamie. Nie zniszczy. Mając taki fundament możesz dużo skorzystać.

* Piszę co innego niż mskaiq...Taaa. Widać, że nie jesteś stąd. Mskaiq każdemu
pisze to samo, bo jemu coś takiego pomogło. Rzadko czyta posty, zdarza mu się
pomylic płeć rozmówcy. Sporty, spacery i złe myśli - stały refren. Nie przeczę,
że sporty i spacery są w porządku, jednak problemy trzeba rozwiązywać starając
się je zrozumieć. On tego nie umie, ale Ty tak. Przeanalizujesz. Jestem pewna,
że doskonale zrozumiesz swój charakter.
Tylko... spróbuj spojrzeć na świat oczami innych. Na siebie też. To, że siostra
przechodzi nad sprawą do porządku dziennego, nie znaczy, że przeszłość nie
zaważy na jej życiu. Była dzieckiem. Wciąż jest.
Nie mam na myśli tego, jak ktos Cię odbiera teraz, jak wielkie wrażenie możesz
wywrzeć. Raczej - ile osób w życiu skrzywdziłeś. Czy umiesz się o kogoś
zatroszczyć, wesprzeć? Pewnie nie.
Na zarzut, że z tekstu mało dowiedziałam się o ważnych osobach w Twoim życiu
odpowiedziałeś:
> Niestety nigdy nie umiałem przelać myśli na papier.
To zbędna kokieteria. Piszesz dobrze i umiesz myśleć.
Mnie chodzi właśnie o to, że nie starasz się ludzi zrozumieć, wczuć w ich
emocje.

* Piszesz: nie zależy
> mi na jakichś półśrodkach, nie chcę być widziany jako super-cool gość, albo
> podrywać wszystkie laski w okolicy (...)

Tu mi, nie ukrywam, ręce opadły. Podobnie jak przy fragmencie w życiorysie,
gdzie pisałeś, jaki to z Ciebie przystojny koleżka. Dorośnij!

I nie edukuj się psychologicznie z Wikipedii, tylko z profesjonalnych stron.
Link do bardzo dobrej strony zamieściła na swoim forum Looserka.
Wklejam
salve.slam.katowice.pl/batoryA.htm
Pozdrawiam, życzę sukcesów w pracy nad sobą.

[powazny1]

Dziękuję za linka do strony, na pierwszy rzut oka jest naprawdę ciekawa. Będzie
trochę czytania...

Wczoraj położyłem się o północy, a zasnąłem po piątej, to u mnie normalne,
kiedy jestem czymś przejęty, prawie cały czas myślałem. Skojarzyło mi się, że
moje problemy nie są niezależne od siebie, ale są ułożone jak w grze "Mah
Jongg". W tej grze na początku jest ustawiona jakaś ilość klocków leżących
jedne na drugich, ale można zdejmować tylko pary klocków, które są NA WIERZCHU,
nie są przykryte przez inne. Pomyślałem sobie, że takie różne "powierzchowne"
sposoby, jak pozytywne myślenie, prubują usunąć problemy, które i tak są
przykryte innymi, tak że po jakimś czasie te powierzchowne problemy powracają,
bo są z powrotem "produkowane" przez problemy głębsze. Spróbuję poszukać takich
problemów głębiej w sobie, tak żeby ich usunięcie było trwałe...

> To, że siostra
> przechodzi nad sprawą do porządku dziennego, nie znaczy, że przeszłość nie
> zaważy na jej życiu. Była dzieckiem. Wciąż jest.
Dobrze, już nie będę się usprawiedliwiał, napiszę tylko, że byłem święcie
przekonany, że ona śpi...

> Nie mam na myśli tego, jak ktos Cię odbiera teraz, jak wielkie wrażenie
możesz wywrzeć. Raczej - ile osób w życiu skrzywdziłeś.
Jeśli chodzi o krzywdę "pasywną", taką, że kogoś nie pocieszyłem, nie pomogłem
mu, to się zdarzało wiele razy.
Krzywdę "aktywną" wyrządzałem tym, którym mogłem - obrażałem czasem siostrę,
mamę, brata. Oprócz tych sytuacji opisanych w życiorysie, kiedy kiedy znęcałem
się trochę psychicznie albo fizycznie i 2-3 innych, to chyba nigdy nikogo nie
obrażałem, moje kłamstwa raczej też nie wyrządzały krzywdy. Nie przypominam
sobie sytuacji z ostatnich 7 lat, żeby po rozmowie z kimś temu komuś było
przykro, chyba nigdy też nikogo nie zaczynałem obgadywać.

> Czy umiesz się o kogoś zatroszczyć, wesprzeć? Pewnie nie.
Pewnie nie. Na razie...

> Mnie chodzi właśnie o to, że nie starasz się ludzi zrozumieć, wczuć w ich
> emocje.
Nie wiem, czy dobrze rozumiem. W czasie, kiedy z nimi rozmawiam, czsto przez
część rozmowy próbuję zgadnąć, co oni chcieliby usłyszeć, raczej nie jest aż
tak trudno się tego domyślić. Wiem mniej więcej, jaki mają charakter, albo za
kogo mnie uważają. Nie próbowałem nigdy myśleć, co oni czują głębiej. Wtedy,
kiedy nie rozmawiam z kimś i o czymś myślę, wtedy te myśli zawsze są związane
tylko ze mną. Czy uważasz, że w wolnych chwilach powinienem "dla treningu"
rozmyślać, jaką ktoś z mojej rodziny, albo mój znajomy, ma psychikę, czemu
zachowuje się tak czy inaczej? Czy może chodzi o coś innego?
Już samo to, że nie zrozumiałem, o co Ci chodzi w tym pytaniu, potwierdza, że
nie mam zbyt dużej empatii :)

Dziękuję Ci bardzo za przeczytanie mojego życiorysu i za odpowiedzi. Uważam, że
jesteś bardzo mądrą osobą, proszę Cię tylko o odpowiedź na jeszcze jedno
pytanie, dla mnie bardzo ważne: Czy uważasz, że powodem moich perwersyjnych
zachowań było to, jak zostałem wychowany, czy to, że takie skłonności miałem
już zapisane "w genach", że gdyby ktoś mnie adoptował, to te skłonności też by
się pojawiły, a różnica by była najwyżej w intensywności? Wydaje mi się, że to
pierwsze, oczywiście mam nadzieję, że tak jest naprawdę.

Pozdrawiam Cię bardzo ciepło.

[romy_sznajder]

Ciężko pracujesz.
Jestem zaskoczona.
Czy nie sądzisz, że spotkania z terapeutą powinny być częściej?
W każdym razie przynajmniej zapisuj nowe spostrzeżenia, wydrukuj, daj mu
przeczytać. Widać, że bardzo chesz coś z tym zrobić. Spotkania co dwa tygodnie
to jednak zbyt rzadko (pisałeś "za dwa tygodnie", więc może jeszcze rzadziej...)
A co do Twojego pytania...nie wiem.
Naprawdę.
Bo i nie znam Twojego rodzeństwa, zresztą każdy z nas jest inny, i nie wiem,
jakie różne doświadczenia mają inni młodzi chłopcy.
A na pytanie: geny, czy wychowanie wciąż brak jednoznacznej odpowiedzi.
Ostatnio znów czytałam, że geny. Tzn. że mają nieco większy wpływ.
Ale tak naprawdę, czy to ma znaczenie?
Rozumiem, że pomogłoby Ci to dopełnić obrazu swojej osoby.
Znaleźć genezę, trop. A może lepiej po prostu uznać, że każdy ma swoją bajkę do
przerobienia, urodził się w konkretnej, niepowtarzalnej rodzinie, z zestawem
cech sobie właściwych - i po to ma życie, żeby to najlepiej wykorzystać?
Bo przyjmijmy: uznasz, że geny. I co? Zdejmuje to z Ciebie odpowiedzialność?
Albo nie geny, a rodzina. I co z tym można zrobić? Oskarżać ich?
A może po prostu ogarnąć swoją historię, przemyśleć i iść dalej?
Bo ja tak naprawdę nie chcę skupiać się na oskarżaniu Ciebie, raczej myslę, jak
siostra ułoży sobie życie - także seksualne.
Ty byłeś dzieckiem. Pracujesz nad sobą. To jednak bardzo dużo.
Pozdrawiam i dziękuję za miłe słowa.

[reuptake]

przeczytałem pobieżnie całość i nie mam wiele do powiedzenia. zastanawia mnie
tylko, jaką masz wizję "wyleczenia" i czy ją w ogóle masz.

skuteczność psychoterapii jest zależna od tysięcy czynników, ale jeden jest
najważniejszy

[suchyxxx]

Przeczytałem twoją historię życia i muszę wywnioskować że trochę się zszkowałem
ale też nie do końca bo jakaś część twojego życia jest nieco podobna do mojego
ale to tylko mała część.Trochę zdziwiło mnie to że jako dziecko onanizowałeś się
i wykorzystywałeś w tym celu siostrę.Ja jako dziecko miałem dużo fantazji ale
zawsze była bariera taka której nie wolno przekroczyć.Myślę że siostra spała ale
nie zawsze i napewno wie że czasem "zabawiałeś się jej kosztem".Trzeba przyznać
że to trochę chore ale z drugiej strony to fantazje.Dzieci robią dużo naprawdę
dziwnych rzeczy.Niestety takie zachowania zostają nam w pamięci i jak dorastamy
to zdajemy sobie sprawę z tego co robiliśmy a to zamienia się w styd który potem
powoduje kompleksy i na końcu czasem depresję.Musisz iść na zajęcia
terapeutyczne jak najszybciej.W tym wypadku prochy moga pomóc i ułatwić
rozmawianie z ludźmi ale zajęcia są chyba ważniejsze.Trudno mi powiedzieć
cokolwiek.Sam miewam problemy z rozmową z innymi ludźmi.Dopiero kiedy poznam
kogoś dobrze to jest łatwo.Powiem Ci tak : staraj się pogodzić ze wszystkim co
się wydarzyło i z twoim dotychczasowym życiem bo masz sporo lat przed sobą.To
trudne ale jak z kimś pogadasz na serio np. z lekarzem to powinno częściowo
minąć.JA pamiętam jak rozmawiałem z lekarzem pierwszy raz to jak wspominałem o
niektórych rzeczach a było bardzo trudno to robiło mi się niedobrze.Teraz
naszczęście jest ok.Cieszę się że nie ukrywasz tego wszystkiego i jesteś dzielny
bo ja nie napisałbym swojego życiorysu bał bym się opinii innych.Pozdro i wieżę
że uda Ci się powrócić do normalnego,spokojnego stanu.

[reuptake]

ale to nie moja historia!

[powazny1]

Cześć!
Dzięki za miłe słowa, myślałem, że opinie o mnie będą naprawdę dużo gorsze.
Wiem, że nie ma sensu cały czas wszystkiego rozpamiętywać i to niczego nie da.
Przez ostatnie 2 tygodnie naprawdę dużo się dowiedziałem o sobie, moja apatia
trochę skierowała się w kierunku "spokoju", wierzę że jeśli będę się starał, to
się uda :)

Dzięki i pozdrawiam serdecznie

[powazny1]

> przeczytałem pobieżnie całość i nie mam wiele do powiedzenia. zastanawia mnie
> tylko, jaką masz wizję "wyleczenia" i czy ją w ogóle masz.
>
> skuteczność psychoterapii jest zależna od tysięcy czynników, ale jeden jest
> najważniejszy

[aga964]

Przeczytałam całość. Uff! Podziwiam odwagę. Nie sądzę, że dobrze robisz, że
upubliczniasz swoje życie. To nadaje się faktycznie do pracy z psychoterapeutą.
Po co Ci do tego publiczność? Ale to Twój problem. Mam takie wrażenie, że
myślisz wciąż tylko o sobie. Teraz też nie pomyślałeś, że może to czytać ktoś
kto rozpozna bohaterów tej opowieści, czy sami zainteresowani. Czy pytałeś
rodzinę o zdanie? Mogłeś pisać o sobie i publikować, ale pisząc o
innych ...Myślę, że nie o takiej szczerości myślał terapeta. Szczerość przed
sobą samym to co innego.
Ale to moje spojrzenie.
Życze Ci wytrwałej pracy. Masz dużą motywację, a to dobre na początek.
Trzymam za Ciebie kciuki.

[powazny1]

Dziękuję za wiadomość!
Kiedy zaczynałem pisać życiorys, pomyślałem o udostępnieniu go w internecie,
żeby się dowiedzieć, jak moje działania widzą inni, na pewno jest to bardziej
obiektywne, niż tylko to, co ja sądzę o sobie. Np. romy_sznajder napisała kilka
bardzo mądrych rzeczy o mnie, z których nie zdawałem sobie sprawy.
Oczywiście brałem pod uwagę to, że ktoś mnie rozpozna. Tata się zgodził ze mną,
żebym to opublikował, siostra nie miała sprzeciwów. To jest praktycznie
niemożliwe, żeby po moim życiorysie ktoś odkrył, że to ja pisałem, jeśli nie
chodził ze mną do klasy. Na pewno nikt z nich by nie "wygadał", najwyżej
zacząłby się zachowywać inaczej w stosunku do mnie. Oczywiście mam nadzieję, że
nic takiego nie nastąpi, ale jeśli kiedyś będę pokazywany na ulicy palcami, to
już nie będę winił nikogo oprócz siebie samego ;)

A tak poza tym, po tym, jak wysłałem swój życiorys, czuję się troszeczkę
lepiej, wiem o sobie kilka rzeczy więcej niż przed wysłaniem :)

Dziękuję za wiarę we mnie, ja sam serdecznie Cię pozdrawiam :)

[100krotki]

powazny1 napisał:

>jeśli kiedyś będę pokazywany na ulicy palcami, to
> już nie będę winił nikogo oprócz siebie samego ;)

jeśli za upublicznienie swojego życiorysu miałbyś sam siebie obwiniać, kiedy
ktoś 'pokaże cię na ulicy' to by znaczyło, ze jednak masz co jeszcze ze
sobą "do zrobienia"
przecież w takiej sytuacji to 'wytykający' powinien czuć winę a nie ty, chyba,
że ten 'wytykający' jest bez grzechu jak mawia Pismo, które jest ponoć podstawą
naszej tu kultury
dlaczego więc ty masz czuć winę za swoją szczerość?
nie rozumiem tego
przecież twój zyciorys nie jest lekturą obowiązkową do przeczytania w żadnej
szkole

[powazny1]

:)

Chodzi o to, że np. na moim podwórku jest kilka osób, które jeśli by się o tym
dowiedziały, to chyba przez rok nie mógłbym przejść obok nich bez jakichś
uśmieszków, albo tekstów z ich strony. Ja WIEM, że nie powinienem tego brać do
siebie, jeśliby ktoś mnie o coś obwiniał niesłusznie, ale jak na razie, sam nie
umiałbym się przed przed tym bronić, tak to jest z ludźmi o niskim poczuciu
własnej wartości... Mieszkam w dosyć dużym mieście, takie coś raczej nie
mogłoby się roznieść, ale pomyśl co by było w jakiejś wiosce zabitej dechami,
wszyscy dookoła pokazują kogoś palcami za każdym razem jak przechodzi, trzebaby
mieć naprawdę duże poczucie własnej wartości żeby się tym nie przejmować :)

Pozdrawiam

[100krotki]

powazny1 napisał:

> ale pomyśl co by było w jakiejś wiosce zabitej dechami,
> wszyscy dookoła pokazują kogoś palcami za każdym razem jak przechodzi,
trzebaby
>
> mieć naprawdę duże poczucie własnej wartości żeby się tym nie przejmować :)
>
> Pozdrawiam

nie tylko pomyślałam, ale i zaznałam
mogę więc ci odpowiedzieć, że ...nie koniecznie przyczyną "zniesienia" tego
jest poczucie własnej wartości, ale "znosząc to" można swoją wartość budować od
nowa

[mskaiq]

Mysle ze mieszkajac sam kontaktuj sie z jak najwieksza iloscia ludzi a takze z
Rodzina. Unikanie problemow nie jest ich rozwiazaniem. Czesto unikamy ludzi bo
wyzwalaja rozmaite negatywne reakcje w nas. Akceptujac takie podejscie zamykasz
sie, stajesz sie samotny i bardzo zagubiony.
Otwierajac sie na ludzi pokonujesz ta niechec, ja ta niechec nazywam strachem.
Majac kontakty z ludzmi mozesz pokonac ten brak umiejetnosci prowadzenia
rozmow. Poczatek jest nagorszy, pojawia sie strach ze sobie nie poradzisz i
przez niego gubisz slowa, mysli. Staraj sie rozmawiac jak najczesciej, nie
wyjdzie to nie jest to zaden problem nastepnym razem bedzie lepiej.
To nastepnym razem bedzie lepiej to jedno z najczesciej powtarzanych zdan
przeze mnie. Wybaczam sobie moj blad i probuje od nowa az w koncu osiagam to co
chce.

Jesli chodzi o mysli to sa mysli ktore przynosza niepokoj, strach. Pozwalajac
im byc w Tobie akceptujesz strach, zlosc, brak tolerancji itp.
Masz rowniez dobre mysli ktore przynosza usmiech, zrozumienie sens itp.
Jesli akceptujesz te zle mysli tracisz humor, przestajesz tolerowac Siebie i
innych.
Czy blokowanie tych zlych mysli daje efekt. Ja mysle ze lepiej zastepowac te
zle mysli dobrymi, to daje napewno efekt.
O dobre mysli musisz walczyc, zle przychodza same. Musisz znalesc co przynosi
dobre mysli a co zle. Staraj sie byc tam gdzie sa te dobre mysli.
Akceptowanie zlych mysli spowoduje to ze bedziesz je wdrazal w zycie. To jest
tak jak z tym uderzeniem dziewczyny w twarz, sprowokuja Cie i bedziesz robil to
co Ci podpowiadaja.
Mysle ze wszystko zalezy w zyciu od tego co wybieramy, jesli zle wybieramy
pojawia sie zle rezultaty, jesli dobrze zycie zaczyna nabierac wartosci i
sensu.
Serdeczne pozdrowienia.