wolny czas

[gilraena]

...od poltora roku nie mialam wiecej niz 4 dni wolnego. przede mna caly
miesiac urlopu. boje sie jak cholera. nawet po dlugim weekendzie trudno mi sie
na nowo odnalezc w trybie praca-dom. zapominam o nerwicy i depresji duzo
pracujac. a jak pjawia sie wolna chwila po prostu nie wiem co zrobic ze soba.
od razu pojawiaja sie lęki. to dobrze, ze radze sobie z nerwica poprez prace.
ale nie umiem, nie wiem jak odpoczywac. naprawde ten miesiac mnie przeraza...
kiedys na terapii uslyszalam, abym sprobowala w srodku dnia usiasc sobie w
parku na lawce i po prostu NIC NIE ROBIC. wierzycie mi, ze nie dalam rady?
prawie atak paniki. nie umiem zwolnic.....

[ania_05]

spróbuj aktywnego wypoczynku. Dobierz sobie grupę znajomych i urządzajcie
wycieczki rowerowe, spotkania, zeby nie być samą.

[gilraena]

no i tu jest problem....wszystkich praktycznie starcilam w najgorszym momencie
depresji....no ale widocznie tak byc musialo. podobno kto przestaly byc
przyjacielem, nigdy nim nie byl.

[ria2]

Gilraena, mam podobnie - tylko pracoholizm jakoś trzyma mnie przy życiu. Praca
daje zapomnienie, ale to jest pozorne wyjście. Już się o tym przekonałam. Do
tego moja praca nie wymaga codziennego wychodzenia z domu (wszystło mogę po
prostu przesyłać mailem, a wychodzić 1 lub 2 x w tygodniu).

Znam ten lęk przed wolnym. Lęk przed tym, co się może stać, jak będę miała
wolne.

Rozumiem Cię i trzymam kciuki!

Ria :))

[shangri-la]

Kiedy to mnie dopadło po raz pierwszy dwa lata temu....od piątkowego wieczoru
do niedzielnego potrafiłam się zamykać samotnie i rozpaczać niemal bez przerwy
i tak przez pół roku....koszmar nadchodzącego weekendu mnie
przytałaczał.Oczywiście szukałam tzw "zastepczych rozrywek", ale nie zawsze
dało się gdzieś uciec.
Tym razem jest nieco inaczej, może dlatego , że ogólnie mam tego czasu wolnego
dużo więcej, będąc na urlopie .....ataki rozpaczy przychodzą najczęściej rano,
bez względu na dzień tygodnia.....czwarty miesiąc mija...powinnam już odstawić
lexotan, ale każdego ranka połykam go z nadzieją, że tym razem troszkę złagodzi
ten stan.
Natomiast od lat, bardzo przykre sa dla mnie wszelkie święta a zwłaszcza
Sylwester....zamykam się w domu i wyłaczam telefon, nie chcę już słuchać tych
banalnych życzeń, bo i tak się mają nijak do rzeczywistości a ludzie którzy
wypowiadaja te zdawkowe formułki, właśnie świetnie sie bawią i sądza, że
sprawiaja mi przyjemnosć.....od kilku lat nie daje im juz okazji na poprawienie
sobie samopoczucia litością wobec mnie.
To samotność jest trudna do pokonania a depresję uważam za BRAK MIŁOSCI.
Smutek i narastające przygnebienie rodzi się latami, a kiedy "naczynie się
prszelewa", jak stwierdził mój lekarz....przychodzi depresja .

[deirdra]

Akurat wczoraj o tym myslalam. Dawniej na nic nie starczalo mi czasu, ciagle
bylam zabiegana , zajeta, mialam mnostwo zainteresowan. Pracuje niestety tylko
na pol etatu. Po poludniu jest koszmar. Po prostu nie mam co robic. Wiem
doskonale, co jest do zrobienia : pranie, prasowanie, sprzatanie ( mieszkanie
wyglada, jakby przez nie tsunami przeszlo ), mozna by tez mezowi cos ugotowac.
Kiedy widze dookola siebie wszystkie te rzeczy , ktore powinny byc zrobione,
moj stan sie jeszcze pogarsza. W drodze z pracy do domu jem hamburgera, w domu
klade sie spac, albo tak po prostu leze w lozku.
Mam tez problemy z bezsennoscia. Biore wiec stilnox. ale ja go biore o 22.00,
jestem zupelnie niezmeczona ( bo czym ? ) , wiec zeby zasnac, biore 6 tabletek
stilnoxu i popijam alkoholem.

[ania_05]

a może by tak zrobić spotkanko? jakiś przytulny pubik, znak rozpoznawczy? i już
jest towarzystwo na sobotnie popołudnie.

[gilraena]

tu masz racje. otworzyc sie i miec nadzieje, ze uda sie. ale mieszkamy w tak
roznych miejscach.

uswiadomilam sobie, ze moja samotnosc jest tez zwiazana z rezygnacja. kontakty
mi sie urwaly w trudnym momencie depresji. nie mialam sily nikomu niczego
tlumaczyc. ja wyjasnic i wymagac od drugiej osoby zrozumienia, ze mam leki, ze
boje sie wyjsc z domu, ze nie lubie tlumu, mam agorafobie...ale to wcale nie
znaczy, ze nie moge sprobowac odbudowac tego wszystkiego. tylko to niskie
poczucie wlasej wartosci...teraz juz nikt nie chce ze mna kontaktu, nikt mnie
nie lubi, sraja na mnie ptaki....

[ania_05]

przesadzasz chyba troche, skad jesteś?

[kuba_halford]

gilraena napisała:

> ...od poltora roku nie mialam wiecej niz 4 dni wolnego. przede mna caly
> miesiac urlopu. boje sie jak cholera. nawet po dlugim weekendzie trudno mi sie
> na nowo odnalezc w trybie praca-dom. zapominam o nerwicy i depresji duzo
> pracujac. a jak pjawia sie wolna chwila po prostu nie wiem co zrobic ze soba.
> od razu pojawiaja sie lęki. to dobrze, ze radze sobie z nerwica poprez prace.
> ale nie umiem, nie wiem jak odpoczywac. naprawde ten miesiac mnie przeraza...
> kiedys na terapii uslyszalam, abym sprobowala w srodku dnia usiasc sobie w
> parku na lawce i po prostu NIC NIE ROBIC. wierzycie mi, ze nie dalam rady?
> prawie atak paniki. nie umiem zwolnic.....

Hahahahaha ja sie musze bez przerwy uczyc zeby nie myslec zaduzo nad dolkiem a
gdy sie nie uczylem (np. bylem zabardzo zmeczony) np. podczas drogi powrotnej
do domu to potem sobie wyrzuty robie ze czas smarnowalem. Kiedys czytalem po
drodze czesto beletrystyke (zawsze 2 h dziennie "darmowego" czytania) ale
ostatnio i to sobie wyrzucam ze przeznaczylem na czytanie jakis glupot nie
majacych zastosowania wiec beletrystyke czytam tylko przed snem gdy na ksiazke
do nauki juz mam zamalo koncentracji.
Tez nie umiem nadal usiasc i nic nie robic.
pzdr.