PANIKA

[Gość: Adam]

Od dłuższego czasu nie czuję się normalnie w
towarzystwie innych osób. Jestem spięty, nie potrafię
usiedzieć spokojnie, ściskam ręce. Zdarza się często,
że zakładam ręce jedną z dłoni przytrzymując podbródek
ponieważ drgają wszystkie mięśnie szyi, a każdy ruch w
którąkolwiek ze stron jest taki "szarpany" - staram
się jak mogę utrzymać wzrok przed sobą. Omijam takie
miejsca jak restauracje, itp... Jestem sam i problem
znika. CO TO JEST ? Czy tylko mnie się coś takiego
przytrafiło? Jak sobie z tym radzić? To jest tak jakby
orzeł dostał nagle lęku wysokości.

[Gość: ewa]

Nie tobie jednemu.Przyczyny mogš być różne i żaden
poważny człowiek bez długiej rozmowy ci nie powie, co,
jak i dlaczego. Pój�cie do psychoterapeuty ( nie
psychologa)może się wydawać wystawieniem sobie
cenzurki - jestem �wirem, ale to nie tak. Ja się
męczyłam wiele lat i wpędziłam w do�ć ciężki stan.
Tobie może wystarczyć parę spotkań. Spróbuj, co ci
szkodzi, zaawsze możesz zrezygnować. Po raz kolejny
polecam OTIRO na Sobieskiego.

[Gość: Adam]

W jakim mieście?

[Gość: ewa]

Warszawa, przyjmujš tam również psychiatrzy. Dzięki
nim parę osób, które znam , pozakładało udane zwišzki,
obroniło magisterkę. Niestety, ja byłam mšdrzejsza, i
gdy radzili mi kontynuować terapię, uznałam, że
ponieważ czuję się dobrze, to już nie muszę. To było
jak przerwanie antybiotyku, bo goršczka spadła.

[Gość: aska]

adam,
Ja mam dokladnie to samo a raczej mialam bo teraz jest jeszcze gorzej (
przytrafia mi sie to nawet gdy jestem sama).Normalnie rozmawiasz wszystko jest
ok i nagle czujesz ze drza ci miesnie -cos jest nie tak -to jakby strach(ale
przed czym)myslisz o tym robi sie jeszcze gorzej ,ja zaczynam wtedy zakrywac
usta bo drzy mi gorna warga i zaczyna robic mi sie slabo ,kreci mi sie w
glowie -ogolnie beznadzieja .
zaznaczam , ze nie jest tak zawsze tylko czasami bez żadnej konkretnej
przyczyny.
Wtedy mam ochote wyjsc zeby nikt mnie nie widzial i nie mam ochoty na nikogo
patrzec
to chyba nerwica,staram sie z tym walczyc jak moge ale zaczynam myslec o
psychterapi
napisz [e-mail]
pozdrowienia
asia

[Gość: Artur]

Gość portalu: Adam napisał(a):

> Od dłuższego czasu nie czuję się normalnie w
> towarzystwie innych osób. Jestem spięty, nie potrafię
> usiedzieć spokojnie, ściskam ręce. Zdarza się często,
> że zakładam ręce jedną z dłoni przytrzymując podbródek
> ponieważ drgają wszystkie mięśnie szyi, a każdy ruch w
> którąkolwiek ze stron jest taki "szarpany" - staram
> się jak mogę utrzymać wzrok przed sobą. Omijam takie
> miejsca jak restauracje, itp... Jestem sam i problem
> znika. CO TO JEST ? Czy tylko mnie się coś takiego
> przytrafiło? Jak sobie z tym radzić? To jest tak jakby
> orzeł dostał nagle lęku wysokości.

Wyglada na to ze masz poczatek fobii socjalnej. To mozna
relatywnie latwo wyleczyc. Idz do lekarza psychiatry.
Powodzenia.

[wojciech.androsiuk]

Objawy które Pan opisał mogą sugerować problem z dużej grupy zaburzeń lękowych,
choć lista możliwych rozpoznań jest szeroka. Konieczna jest dokładna
diagnostyka - proponuję poszukać pomocy u lekarza psychiatry. Lekarz też
zaproponuje Panu odpowiednią formę terapii. Nie zawsze rozpoczęcie leczenia od
psychoterapii jest najlepszym rozwiązaniem, w wielu zaburzeniach z tej grupy
ważna jest relatywnie szybka redukcja niepokoju, lęku, wyrównanie nastroju przy
pomocy leków, co stwarza właściwe warunki do podtrzymującej psychoterapii.

[Gość: Adam]

Byłem u lekarza tydzień temu. Mam brać Efectin przez miesiąc. Po miesiącu mam
się ponownie zgłosić ?

[Gość: Artur]

Czy zaczynasz juz obserwowac jakas poprawe?

[Gość: Adam]

Biorę Efectin dopiero drugi tydzień. Przez pierwsze parę dni czułem się jeszcze
bardziej nerwowy i jakiś taki rozedrgany. Trochę to przeszło, ale jak na razie
to jakiejś specjalnej poprawy nie widzę.

[Gość: Artur]

Jezeli mozesz podaj kiedys w tym portalu co zalecil lekarz i jak przebiega
leczenie.
Pozdrowienia.

[Gość: jeff]

Miałem to samo. Drżenia takie, że nie mogłem podnieść ręki do góry. Całe ciało
dygotało, a po zrobieniu kilkunastu kroków robiło mi sie słabo. Musiałem
przysiadać i odpoczywać. W środku napięcie, palpitacje, głośne walenie
serca,ściskanie rąk, nóg (jakbym nie mógł opanować ich), nerwowe zachowanie,
tiki powiek, mięśni twarzy. Medytacja (głębokie oddechy) bardzo mi pomogła
(opisałem w Kwestionariuszu, ale fachowego opisu szukaj w hatha jodze, bo asany
też mogą być pomocne). Ale to trzeba stosować cały czas, tzn. regularnie, a nie
dopiero wtedy kiedy pojawi sie problem. Lekkostrawna dieta, najlepiej
wegetariańska, też uważam że była mi pomocna. Jak też działanie twórcze (w moim
wypadku było to pisanie wierszy, ale może to być cokolwiek co czujesz że byłoby
ci najbliższe. Może właśnie czas spróbować zacząć się uczyć grać na jakimś
instrumencie, czy zacząć pisać dziennik, refleksyjne wyrażanie emocji, ale
niekoniecznie w sposób ścisle racjonalny, logiczny. Właśnie luźny, na zasadzie
skojarzeń obrazowo-uczuciowych, z zachowaniem intencji odnajdywania czegoś co
jest dla ciebie istotne). Lekarstwa źle na mnie działały, albo otumaniająco,
albo pobudzająco.

[Gość: Adam]

Od dawna zastanawiam się skąd to się u mnie wzięło.Zastanawiam się w jakim
stopniu do tego przyczyniły się sytuacja rodzinna oraz szkoła średnia. Pochodzę
z rodziny, która się rozpadła kiedy miałem mniej więcej 5 - 6 lat. Byłem
pionkiem w grze między moimi rodzicami. Mieszkałem u dziadków. W tym czasie
często chorowałem na oskrzela i dopadła mnie młodzieżowa odmiana astmy. Zawsze
mówiono mi nie biegaj, nie przemęczaj się, itp... Zawsze też stawiano mi innych
kolegów za wzór kiedy robiłem coś źle. Ta sytuacja oraz brak nadmiaru gotówki u
dziadków (odbijało się to na moim wyglądzie) sprawiały, że czułem się inny,
gorszy. Być może nawet sam w to uwierzyłem. Często biłem się z kolegami,
zdarzyły mi się pojedyncze kradzieże. To były pierwsze lata szkoły podstawowej.
Po skończeniu 4 klasy zamieszkałem z ojcem oraz jego kolejną żoną, do której
miałem się zwracać per "mamo".Nie chciało mi to przechodzić przez gardło, ale w
końcu poddałem się. Nie miałem do kogo sie przytulić czy ciepło porozmiawiać.
Na weekendy wyjeżdżałem do dziadków i mamy, a każdy powrót był dla mnie
powrotem do czegoś co nie jest moje, do domu, który nie był emocjonalnie moim
domem, który źle mi sie kojarzył, jako że byłem przez tzw. mamusię
wykorzystywany do rożnych prac. Na przykład w pewien zimowy mroźny dzień
musiałem jej przynieść obiad ze stołówki gdyż nie chciało jej się wychodzić.
Raz coś się jej nie spodobało, więc ciągnąc mnie za włosy parę razy walnęła o
podłogę. Po urodzeniu sie ich dziecka, czułem sie jak ktoś kto po prostu
przeszkadza. Na mnie i moje potrzeby zawsze brakowało pieniędzy. Uczyłem się w
szkole raczej dobrze. Po skończeniu II kl. w L.O. spakowałem swoje rzeczy i
wyjechałem do matki. Nie mogłem już tego wszystkiego dłużej znieść i do szkoły
dojeżdżałem. Po zamieszkaniu z matką zaczęły się problemy z siostrą, która
przyzwyczajona była do tego że jest sama z mamą i że tylko jej poświęca ona
swoją uwagę. Czasami nie było nieciekawie. W tym momencie zrozumiałem, że nie
mam juz takiego miejsca, gdzie byłbym naprawdę u siebie. Na okres szkoły
średniej nakładają się również wszystkie problemy związane z dojrzewaniem:
trądzik na twarzy był moim przekleństwem. Pewnego razu idąc ulicą zobaczyłem w
szybie swoją sylwetke i sie przestraszyłem.Plecy pochylone jakoś tak do przodu,
a tyłek do tyłu. Znowu czułem sie inny i gorszy. Wydawało mi się, że wszyscy
się na mnie patrzą. Ponieważ zdarzało się, że chorowałem to i wszkole zacząłem
mieć problemy. Dużo opuszczonych zajęć. Niektórzy koledzy robili sobie jaja, a
ja nie potrafiłem i nie miałem chęci by się bronić. Często z kolegami
popijaliśmy. Ciągle tylko wzrastała we mnie wściekłość i poczucie bezsilności.
Na początku 4 klasy miałem wycięte migdały podniebienne. Ten rok w szkole był
dla mnie przegrany. Przez cały rok byłem przez nauczycieli upokarzany w
obecności całej klasy. Musiałem powtórzyć 4 klasę (maturalną). Byłem tym
przybity. Znalazłem sobie takie towarzystwo i dziewczynę, z którymi przez
prawie miesiąc piłem. Nie non stop, ale coddziennie po obiedzie spotykaliśmy i
tak trwało to przeważnie do godz. 21-22. Pewnej niedzieli (właśnie wówczas)
poszedłem do kościoła i stojąć poczułem jakieś takie mrowienie w rękach,
później jakiś taki dziwny ucisk w głowie i miałem wrażenie, że jeszcze moment a
zwariuję, robiło mi się gorąco, miałem przyśpieszony oddech, zawroty głowy,
itp. Od tego dnia upłynęło sporo czasu. Klasę powtórzyłem.Zdałem maturę. Zdałem
na wymarzone studia. Skończyłem studia. Jedyne co się nie zmieniło to to, że
lęk we mnie pozostał. W tej chwili boję się kontaktu z ludźmi, ale nie
wszystkimi. Nie wzbudzają we mnie lęku obcy anonimowi ludzie. Chociaż czuję sie
paskudnie gdy ktoś stoi za mną. Generalnie nie lubie być centrum uwagi.
Panicznie boję sie wszelkich występów przed większym gronem. Proszę o
skomentowanie tego, o czym przed chwilą na pisałem.

[Gość: ewa]

Mój Boże, Adam, to co opisałe� to koszmar. Masz naprawdę silny charakter, je�li
udało ci się to przetrwać. Chce mi się płakać. Nic dziwnego, że
pozostały "skutki Uboczne". Spokój, zaufanie i miło�ć nie biorš się z
powietrza. Tego uczš rodzice i rodzina. Twoja rodzina mogła tylko cię zniszczyć
i prawie im się to udało. Nie dali ci ani przestrzeni ani miło�ci. Mam ochotę
wziš�ć ich za łby i ršbnšć o �cianę. Walcz o siebie, Adam! Szukaj pomocy! Nie
wszyscy sš tacy. Ja znalazłam pomoc po wielu latach, mam szczerš nadzieję że i
tobie się uda. Trzymam kciuki. Nie będzie łatwo, ale masz szansę.O Boże, co oni
ci zrobili.

[Gość: Adam]

Czy Pan doktor mógłby w jakiś sposób skomentować to o czym napisałem?

[Gość: Krystyna]

Życie nie oszczędziło Ci złych doswiadczeń. Niewiele brakowało byś popłynął z
prądem nieodpowiedniego towarzystwa i znalazł się w ślepej uliczce. Na
szczęście, mimo wszystko, chyba jednak Twoja samoocena nie jest najgorsza, co
dało Ci siłę do studiowania i osiągnięcia wytyczonych celów. Dobre samopoczucie
(brak lęków) także jest uzależnione od tego, czym odżywiamy nasz organizm. Te
lęki można wyleczyć dietą optymalną.Innego skutecznego leczenia nie ma. W
dodatku nie będzie. Wszystkie leki działają krótko i w sumie są szkodliwe.
Pozdrawiam. Krystyna.

[Gość: Adam]

Jeżeli ktoś zechce do mnie napisać, podaję adres: [e-mail] .

[Gość: zofia]

chetnie do ciebie napisze adam pozniej. mam tylko jedden komentarz . ciesze sie
ze przezyles. bardzo wiele dzieci nie dozywa doroslowsci po podobnych
doswiadczeniach .statystyki sa zastraszajace. miales "dobrego opiekuna". wole
myselc o tobie jao "Przezyl" niz jako "ofiara" . to daje mi wielka ulge i
wdziecznosc sile wyzszej ktora zadzi naszymi losami kiedy knompletnie nie mamy
nad nim kontroli. masz ogromna motywacje aby zyc i jestem pewna ze bedziesz OK!
jesli chodzi o twoich rodzicow to obawiam sie ze ich zycie bylo podobne do
twojego i wychowywali cie tak jak ich nauczono. jak spojrzysz na dynamike
twojej rodziny kilka pokolen wstecz, to kogo tu winic? nie ma winnych .
pokolenia przekazuja sobie sposoby wychowania dzieci , i metody na zycie.
dysfunkcyjne dzialania odbijaja sie na najslabszych dzieciach. one nie maja
doswiadczenia jak sobie radzic z bolesnymi sytuacjami wiec czesta jest ucieczka
w alkohol , itd , inne samo destrukcyjne zachowania. statystyka wiezien mowi ze
powyzej 50 % kryminalistow jest rowniez ofiarami sytuacji w domu.czyli sa
jednoczesnie ofiarami i tymi ktorych nauczono ja znecac sie nad innymi . nie
znaczy ze wszystkie ofiary znecaja sie nad wlasnymi dziecmi . bardzo wielu
znich ma szczesie spotkac na swojej drodze dobrych ludzi ktorzy pokaza im inna
sciezke zycia lub cos innego sie zdaza ze pomaga im ujrzec rzeczywistosc taka
jak jest i znalesc zdrowy sposob na zycie. na ulicach stanow mieszka okolo 10
tys dzieci ktore uciekly z domow. to sa statystyki czyli napewno jest ich dwa
razy tyle.
bardzo trudno pomoc tym dzieciom bo takie rodziny trzymaja wszystko w sekrecie.
jestes na dobrej drodze . mowienie o przeszlosci , wyrzucenie jej z siebie
bardzo pomaga. poukladanie wszystkiego w dobrym porzadku i znalezienie drogi
zdrowienia jest w zasiegu twojej reki bo juz na niej jestes. zycze wytrwania.
zofia

[Gość: ewa]

Nie chodzi o winienie, tylko o odpowiedzialno�ć. To co piszesz, Zofio, to
racja, ale to nie poczštek, tylko koniec drogi. Do tego się dochodzi, we
własnym czasie i po własnych łzach. Lepiej nie skakać i nie udawać anioła, bo
nie mamy skrzydeł i łatwo złamać kark. Na tę górę wchodzi się powoli, ale widok
wart jest wysiłku. I to czyste, �wieże powietrze.

[Gość: jagoda]

hi,

mam kurcze ten sam problem.unikam zgromadzen, na sama mysl o wejsciu np do
pelengo ludzi pabu robi mi sie niedobrze..psychicznie.ze studiow wylecialam,
teraz probuje zaczac nowe, jedna wielka sraka, cale moje zycie.sorry.
czuje sie, jak jakas pierdolona roslinka, po prostu egzystuje, wczoraj,
dzisiaj, juto, miesiac temu, i za miasiac pewnie tez..zawsze to samo.z dala od
zycia, ludzi, i swiata.pieklo za zycia.

[Gość: xy]

Nie martw się Jagodo, wszystkie lęki i doły psychiczne mijają. Spróbuj się
czymś zainteresować, spróbować robić coś co lubisz. Natomiast kontakty
międzyludzkie utrzymywane na siłę niczego nie dadzą. Jest po prostu w Tobie
pewien indywidualizm i zamiast się nim przerażać, powinnaś wydobyć z niego to
co najlepsze.

[Gość: jagoda]

a co jest najlepsze w samotnosci??

[Gość: xy]

Przede wszystkim nie powinnaś przypominać sobie cały czas, że jesteś samotna.
Ja też jestem sam, ale traktuję to jako coś normalnego, nawet w tej chwili
trudno mi sobie wyobrazić, żeby było inaczej. Po prostu powinnaś to
zaakceptować. Zresztą zdajesz sobie sprawę z tego, że bycie z kimś w związku
również niesie ze sobą problemy - musisz cały czas iść na kompromis, co nie
koniecznie Ci odpowiada, zwłaszcza jeśli jesteś indywidualistką.

[Gość: ewa]

Mam drgawki, gdy słyszę lub widzę jak kto�, po przeczytaniu dwu linijek
czyjego� tekstu wyjeżdża z tekstami w rodzaju - powinna� co� tam. Nikomu nie
o�mieliłabym się dawać takich rad i sama jak ognia unikam takich filozofów.A
jeszcze nie dawno sama byłam taka mundra. Jagodo, napisz więcej.
I jeszcze jedno, jak się kto� uprze, to zje gówno twierdzšc, że to łoso� w
innej postaci. Zyczę smacznego naszemu akceptujšcemu.

mam to samo - PANIKA!!!

[Gość: faustyma]

powiem ci że mam podobne objawy jak ty , dobrze określiłeś te szrpane ruchy i
ja też staram się podtrzymywać trzęsącą się głowę ręką kładzoną pod brodą - ie
myślałam że jestenm dziwana że tylko ja mam dziwne drgawki całego ciała jak coś
załatwiam w urzędzie banku czy gdzieś gdzie są ludzie - okropność - serce mi
kołacze jakby chciało się wyrwać, kilka razy przeżyłam to w autobusie ale
pomogłam sobie tak że próbowałam się z tymi moimi lękami (nadal mam te drgawki)
ale jestem odważna - poszłam do dentysty - wiesz bałam okropnie ale poszłam
mówię to z dumą wyleczyłam sobie zęby chociaż kosztowało mnie to dużo nerwów i
też trzęsłam się na fotelu ,zaczęłam być miła dla osób najbliższych - sąsiadów
i tych których widziałam często - patrzyłam im prosto w oczy i mówię dzień
dobry gdy coś odpowiedzą podejmuję krótką rozmowe, zaczęłam rozmawiać z obcymi
ludźmi (przecież oni mnie widzą pierwszy i ostatni raz) gdy mam okazję odzywam
się np do staruszki która siedzi obok w PKSie lub kobiety z dziećmi na dworcu
PKP. Podbudowuję się. Nie czytam już książek w zaciszu pokoju - wycgodzę i
siadam gdzieś na ławce i tam czytam - na świeżym powietrzu wśród ludzi.
Niestety cały czas ten mój problem nie znika i pojawia się (ręka mi się trzęsie
gdy piję kawę u Cioci - o właśnie chyba wzrasta to pobudzenie po wypiciu kawy -
dlatego ją ograniczam)Kupiłam też tabletki uspokajające ziołowe ale nic nie
pomogły , bo gdy wzięłam je przed wyjściem do banku to i tak przy okienku się
trzęsłam i wiem że gdybym wtedy miała coś napisać lub podpisać się nie
zdołałabym bo ręka trzesłaby mi się strasznie - staram się wtedy wykonywać co -
wycierać nos, szukać czegoś w torbie - wiem że jestem chora. Kupiłam też melisę
do picia.
Pozdrawiam cię serdecznie i życzę wytrwałości w pokonywaniu własnych lęków

[Gość: Ped]

Poczytajcie o metodzie Buteyki ew. Dextera pod adresem
www.buteyko .com

[Gość: ewa]

A mnie się nie chce pokonywać lęków, w ten sposób przynajmniej, bo to za dużo
kosztuje.Dlaczego w ogóle nie próbujecie zadać sobie pytania - dlaczego tak
reaguję? Czy naprawdę uważacie że to taka wasza absurdalna i męczšca uroda?
Kiedy� uważałam, że trzeba zagry�ć zęby i i�ć naprzód - przełamywać lęki. Ale
mnie to męczyło. Bardzo mnie to zmęczyło. Wtedy dostałam pomoc - małš
informację od dziewczyny, która wiedziała i rozumiała, bo znała lęk z własnego
życia. To było 8, - osiem lat temu. Cišgle zanurzam się w swoim �wiecie i
patrzę na tych, którzy go ukształtowali. I po latach pracy nad sobš, nie
przełamywania się, nie gwałcenia siebie samej, ale rozumienia i prób sympatii,
zaczynam mieć efekty. Powoli dorastam, ale nie z łaski na uciechę, bo lata
płynš. To praca, wiele łez, pomoc wspaniałych, choć trafiałam i na
nawiedzonych , psychoterapeutów i również psychiatrów.
Nie jestem jeszcze zdrowa i cišgle mam nie�le poršbane w głowie. To chyba,
przynajmniej w moim przypadku, jak z alkoholizmem - już zawsze trzeba uważać.
A może to tylko etap. Wiem, że wiele z moich lęków już zniknęło lub ucichło,
wiele rozumiem i nie ma ani jednego irracjonalnego. Nic w moim życiu nie wzięło
się z kapelusza.I nic nie zniknie ot tak sobie, bo sobie wymy�liłam, że tak mi
odpowiada. Moja matka zawsze twierdziła, że jak znajdę się w szpitalu i mi będš
codziennie pobierać krew, to przestanę się bać. znalazłam się w szpitalu,
pobierano mi krew, ale nie przestałam sie bać. Lęk ustšpił dopiero gdy od męża
dostałam zrozumienie, że mogę się bać, bez epitetów,którymi szafowała moja
matka, że to głupie itd...Dostałam zrozumienie i lęk osłabł, choć dwa dni
wcze�niej jak skulone zwierzštko siedziałamw łazience trzęsšc się przed
pobraniem. Spróbujcie się zrozumieć.

[Gość: Ped]

W trakcie panicznego napadu leku stosujcie metode
regulacji oddychania Buteyki opisana w dziale Zdrowie.

[Gość: klik]

Znam uczucie paniki i strachu, ale opisanych symptomow niestety nie. Moge tylko
z autopsji powiedziec, ze w momencie paniki przestaje normalnie myslec, cos
jest tam zablokowane we mnie, wowczas staram sie zachowac przynajmniej
zewnetrzny spokoj, tak aby nikt nie zauwazyl co jest grane - nauczylem sie
rozbrajajaco usmiechac itp.. Uczucie to mialem prawe zawsze w domu
rodzicielskim, do wieku 20 lat, kiedy to udalo mi sie uciec - w
ten 'przyzwoity' drobnomieszczanski sposob przez studia, prace, i swoje cztery
sciany. Moja matura to byl akt zdobywania Mt.Everestu, rowniez pozniej, przez
lata wydawalo mi sie, ze tak zawsze musi juz byc, mozolnie, ciezko, ze jestem
tepy, gorszy od innych - malo lotny, jak powtarzala mi z jakas dziwna
satysfakcja moja matka. Przeczytalem duzo ksiazek na ten i inne tematy psychiki
ludzkiej, i nie wiem ktora mi pomogla. Mam wrazenie, ze kazda zawierala cos w
sobie, cos co wchodzilo we mnie, po czesci swiadomie, po czesci nieswiadomie. Z
ksiazek wyczytalem, ze mam prawo byc powolny, mam prawo byc niezadowolony, mam
prawo nie mowic dzien dobry, mam prawo byc takim jakim jestem. Rowniez, ze mam
prawo miec panike, mam prawo sie bac. Zaczalem sie obserwowac jak to sie
dzieje, ze sie boje i to byl poczatek procesu ktory trwa nadal, w ktorym ucze
sie akceptowac ta czesc mojej osobowosci. Przy czym, jak powiedzialem drgawek
itp. nie mialem. Do psychologow nie mam osobiscie zaufania. Bylem jednak u
homeopaty, poniewaz moje strachy spowodowaly arterioskleroze w nogach. Ten
ostatni ogladnal sobie moje giry i powiedzial, ze on leczy 'calosciowo', tzn.
podaje leki nie na konkretna chorobe, tylko na stan ogolny (sa rozni homeopaci,
ja bylem u takiego ktory ma leczyc jeszcze ta tradycyjna metoda Hahnemana). No
i sie lecze. Ostatnio juz znowu zwlekam z wizyta, juz od prawie pol roku,
poniewaz mialem wrazenie, ze przez to leczenie bylem znow stawiany pod presje
sukcesu - tym razem mialem wyzdrowiec - i czulem, ze znow sie cos tam we
mnie 'zbiera' . I tak w kolo Macieju, chyba jednak niedlugo znowu do niego
pojde. Potrzebowalem te pol roku, aby sie z tym nowym uczuciem zapoznac, do
niego przyzwyczaic. Probuje tu i tam. Jezeli o ksiazki chodzi, to bardzo mi
pomogly te opierajce sie na defincji czterech glownych strachow i
klasyfikujacych odpowiednio ludzi. Podstawa byla Fritz Riemann 'Grundformen der
Angst'. Pozdr.

[Gość: joshua]

ok, mam troche czasu do zabicia, wiec tez cos napisze.z moja depresja, czy
raczej fobia spoleczna, nerwowoscia, zaczalem sie rozprawiac okolo 6 miesiecy
temu.samo paskudztwo zalapalem juz kilka lat temu, niemniej zawsze mi sie
wydawalo,ze taki juz po prostu jestem, niesmialy,nerwowy i moze kiedys samo to
wszystko przejdzie.bylo juz jednak tylko gorzej, zaczalem sie izolowac, unikac
wszelkich mozliwych kontaktow.nie podobalem sie samemu sobie, nie akceptowalem
siebie, mimo ze w zasadzie wszystko mi sie ukladalo.podstawy takiego zachowania
lezaly przede wszystkim po stronie mamy, bardzo wymagajacej, i naturalnie
rzadko nagradzajacej.ale dobra, bo nie o tym mialo byc.
w koncu zawitalem do psychologa, potem psychiatry.zaczalem czytac mase ksiazek,
poczawszy od kieszonkowych poradnikow typu "walcz z depresja, zmien swoja
mentalnosc, itp", kanczac na powaznych pozycjach zajmujacycj sie problemami
depresji, fobii, samoakceptacji.podobnie jak przedmowca, i ja mam wrazenie, ze
z kazdej wyciagnelem cos, co mi pomoglo, utrwalilo sie w podswiadomosci.zmienil
sie moj punkt widzenia, zaakceptowalem pewne zachowania, przestalem polegac na
mylacych uczuciach, i przede wszystkim koncentrowac sie na sobie samym, tym
jak wygladam, czy z tej sytuacji wyszedlem z twarza?, czy to dobrze
powiedzialem?, czy tam wpadlem w panike?.nawet jesli wiedzialem, ze wpadlem w
ta panike, zle sie zachowalem, ucieklem, przestalem sobie tym zawracac glowe,
czy tez nauczylem sie przestawac, bo byl to caly proces.wczesniej kazda
porazke, cos co w moim przekonaniu zrobilem zle, traktowalem bardzo osobiscie,
wypominajac sobie bledy, udostepniajac pola stanom zwatpienia, smutku,
zlosci.natomiast do kazdego "zwyciestwa", czegos co mi sie udalo odnosilem sie
bardzo chlodno.dzis jest dokladnie odwrotnie, na porazki wynikajace z mego
sposobu bycia staram sie w ogole nie patrzec, i to sie udaje.z kolei kazde,
nawet male zwyciestwo, traktuje z duzym entuzjazmem.
na uniwerku wzialem sie za sport, zaczalem probowac wszsytkiego, co moglo mi
pomoc.yoga,tai-chi, basen, nawet wspinaczka gorska....to polecam.zaczalem
rowniez przebywac w miescach publicznych.zamiast czytac w domu, polazlem do
parku, czy biblioteki.i co bylo w moim wypadku najwazniejsze, nauczylem sie
powoli nie polegac na uczuciach:strachu, dyskomfortu, niewygody w okolicach
szczeki.i co ciekawe, one przestaly sie powoli pojawiac.do psychologa wciaz
latalem, aczkolwiek tylko po to aby sie wygadac, zalapac jeszcze wieksza
motywacje, bo sam psycholog (moj trzeci) niewiele nowego juz
wnosil.dzisiaj,pewnie ze wciaz nie jestem kims w rodzaju "duszy towarzystwa",
ale zanotowalem olbrzymia poprawe, pozwalajaca mi dobrze funkcjonowac,
podejmowac wyzwania.probowalem rowniez roznych sposobow oddychania, i tu goraco
polecam metode buteyki, polegajaca na plytkim oddychaniu nosem(rowniez przy
uprawianiu sportow, np, joggingu...oddychamy tylko nosem).naprawde pomaga,
wprowadza spokoj, rownowage wewnetrzna.ok, to by bylo na tyle.zycze powodzenia
w zmaganiu sie z tym cholerstwem!

[Gość: Ped]

Gratuluje ! Napisz po pewnych doswiadczeniach na ile ta
metoda Buteyki Ci pomogla. Sam dowiedzialem sie o niej
niedawno i ja stosuje oraz propaguje .

PANIKA

[Gość: Adam]

Od momentu swojego pierwszego postu na tym forum do poniedziałku 08-04-2002
brałem Efectin ER (75). W tym czasie moje życie uległo radykalnej poprawie
jakościowej. Początek związany z braniem leku był koszmarny. W tej chwili, po
odstawieniu Efectinu, również czuję się fatalnie: zawroty głowy, odrętwienie,
bóle głowy, samopoczucie "grypowe" - mam nadzieję, że ta moja reakcja na
odstawienie leku szybko minie. Pozostaje niemniej jednak pytanie - czy skutek
działania środka utrzyma się. Jestem w pewnym sensie królikiem doświadczalnym,
mam nadzieję, że moje doświadczenie się komuś przyda. Z obserwacji wiem
natomiast, że podstawą jest właściwa liczba godzin snu i aktywność fizyczna i
zero kawy.