lęk przed brudem

[agape777]

Proszę o wiadomości od tych, którzy go mają. I czy ktoś jeszcze ma tak, że
nie boi się zarazków, tylko po prostu brzydzi brudu?

[doc81]

Ależ oczywiście! Zarazki są najpowszechniejszym źródłem lęków w OCD. Najlepiej
i najogólniej - można to określić jako strach lub lęk przed "ohydą". Dla
jednego "ohyda" to będą bakterie, wirusy, a dla innego kurz lub bród.

U mnie z kolei był (i wciąż jest, choć już ograniczony) lęk przed wydalinami, a
w związku z tym przed wszystkimi częściami garderoby stykającymi się w obszarze
między "kolanami a pępkiem".

[agape777]

Wiem, że jest to najpowszechniejsza obsesja, ale zazwyczaj chodzi o zarazki i
nawet żaden psycholog jak dotąd nie rozumiał że nie boję się zarazków tylko
zwyczajnie brzydzę... I tego samego co Ty. Jak się leczysz?

[doc81]

No właśnie. To "obrzydzenie" to jest właśnie ten lęk przed "ohydą".

A o moim leczeniu już pisałem - w moim poście p.t. "nowy". W skrócie -
chodziłem 3 lata na terapię (indywidualną), która nie dość że mi nie pomogła,
to jeszcze doprowadziła do stanu, że nie mogłem normalnie funkcjonować. Wtedy
dostałem od moich rodziców ultimatum - albo zaczynam leczenie silnymi lekami,
albo przerywam studia i idę na 2-3 miesiące do "wariatkowa". Wystraszyłem się,
i... podjąłem leczenie. Tak jak już pisałem - duże dawki Anafranilu i
Rispoleptu. Musiałem "przejść" przez okropne objawy uboczne, ale jako lekarz
wiedziałem, że nie wolno się zniechęcać, i samowolnie odstawiać leki.

Dziś jest już OK. Nadal "brzydzę się" dotykać pewnych partii ciała czy mojej
garderoby, ale umiem stosować szereg "forteli", które pozwalają mi na w miarę
sprawne codzienne funkcjonowanie.

[agape777]

3 lata bezskutecznej terapii? To mogłeś próbować u innego terapeuty. Nie jest
łatwo znaleźć odpowiedniego, jednak równie trudno jest znaleźć właściwy dla
siebie lek. Uważam ze leczenie farmakologiczne powinno się łączyć z
psychoterapią.

[doc81]

Wiesz, ten terapeuta był dość znanym i cenionym autorytetem w dziedzinie OCD. A
ja, patrząc z perspektywy czasu, buntowałem się przeciw niemu ciągle.

Może jednak ta terapia coś dała, tylko była jak leki - "z opóźnionym zapłonem"?

[inka56]

Mam identyczny problem, zresztą jeden z wielu. W toalecie jestem sparaliżowana,
wręcz jej unikam, męczę się okropnie. Boję się czegokolwiek dotknąć. W ciągu
dnia wciąż kontroluję, gdzie mam ręce, żeby nie dotknąć zapięcia spodni, czy
spódnicy, stykających się z rajstopami, które dotykałam rękami w WC. Brzydzę
się klamek, bo nie wszyscy myją ręce po skorzystaniu z WC (szczyt niechlujstwa
chyba nie tylko dla chorych). W życiu nie dotknę "bezkarnie"(tzn. bez umycia
potem rąk i uprania bluzki) np. oparcia fotela, na którym ktoś siada w
spodniach, które przedtem przecież "wycierały" różne krzesła, autobusy, a nawet
podłogi. Nie toleruję siadania na stołach, szafkach kuchennych (brrr!). Czy w
tym przypadku, to też choroba, czy po prostu schludność ? Nie cierpię, jak ktos
korzysta z mojego telefonu, grzebień noszę w woreczku. Komórkę, z której często
korzysta córka i kładzie ją byle gdzie (np. na kanapie), w czasie rozmowy
trzymam daleko od ucha. Prysznic biorę 50 minut. Boje się przymierzać w
sklepach ubrania, bo nie wiem, kto przedtem je mierzył. Nie cierpię podawać
ludziom rąk i w ogóle zbliżac sie do nich bezpośrednio. Czy Ty miałaś lęk tylko
przed wydalinami? Jak to ograniczyłaś? Ja przerwałam dwuletnie leczenie lekami,
bo w stosunku do ponoszonych kosztów finansowych efekty były marne. Teraz
zastanawiam się nad psychoterapią. Zyję w koszmarze, rodzina odsunęła się ode
mnie. Chętnie się dowiem, co Ci jeszcze pozostało z tych dolegliwości i w ogóle
chętnie porozmawiam na ten temat z wszystkimi, którzy mają na to ochotę.
Pozdrawaiam

[doc81]

No cóż, jesteś książkowym przypadkiem ZOK.

Masz wszelkie możliwe lęki przed "brudem, skażeniem, ohydą" (nazywam to "triadą
obrzydliwości"). Ja nadal, mimo prawie całkowitego wyleczenia, nie korzystam z
publicznych toalet (z tych samych "powodów" co Ty), miałem podobne rytuały
związane z ubieraniem się (teraz nie sprawia mi to jednak dużego problemu).

Nie będę się tu więcej rozpisywać - w poprzednich postach podawałem, jak
zachowywałem się w czasach "świetności", czyli apogeum nieleczonej nerwicy.

A konkluzja - nie ma innego wyjścia, jak tylko leczenie. Piszesz, że przerwałaś
dwukrotnie terapię lekami.

Ja przerwałem raz, więc rozumiem Cię doskonale. Za drugim razem też leki na
początku nie skutkowały; moja Pani Doktor zmieniała je wtedy na silniejsze.

A i te "same" nie podziałały; stworzyły mi tylko możliwość, ułatwiły mi
poradzenie sobie z napięciem, które powstaje po ekspozycji na "skażenie".
Dopiero po 6 miesiącach brania leków nastąpił przełom, kiedy musiałem
przymusowo zmienić "sterylne i nieskażone" środowisko mojego mieszkanka na
internat z położnictwa podczas zajęć z ginekologii. Myślałem że nie przyżyję
tego tygodnia, ale... udało się. Kibelek był wspólny, łazienka też, do tego
miałęm ograniczone zasoby czasowe na korzystanie z nich (były nas dwie grupy
studenckie).

Po takiej "próbie" było już tylko lepiej. A ukoronowaniem mojej "zdolności do
adaptacji" była piesza pielgrzymka na Jasną Górę. Tam z higieną też, jak
wiadomo, nie jest najlepiej :)

[inka56]

Dzięki za rady, powiało nadzieją, ale z tego, co piszesz, to głównie
konieczność zaistnienia w pewnej sytuacji (internat, pielgrzymka) hartowały
Cię. Ciekawe, czy możliwe byłoby to również bez leków. Zachęciłam się do
Anafranilu, który kiedyś brałam, ale bez leku łagodzacego skutki uboczne. Teraz
wiem, że można sobie pomóc - dlaczego mi tego nie przepisano? Czy są jakieś
przeciwwskazania?

[inka56]

Przepraszam za pomyłkę w poprzednim poście - jesteś facetem, a pisałam, jak do
kobiety.

[dola_niedola]

Od czasu, kiedy czytam korespondecję na tym formum dochodzę do wniosku, że mój
mąż jest właściwie bezproblemowym facetem. Mąż mi tylko nie pozwala siadać w
spodniach na swojim łóżku. Siadanie w spodniach na tapczanie jak i na moim
łóżku oraz siadanie bez ubrania jest dozwolone, dzięki Bogu. Ale faktycznie to
akurat u nas nie stanowi problemu (niesiadam i już).
Z klamką od ubikacji problemu nie ma, jak i z częściami pomiędzy kolanami i
pępkiem. Ufff. Tak myślę, że w takim razie nie ma co go zmuszać do leczenia
farmakologicznego. To, co piszecie o skutkach ubocznych jest przerażające a ja
jednak wbrew wszystkiemu mężą kocham. Ale może on bardziej cierpi bez leków niż
z nimi (stały problem "bałaganu" w mieszkaniu oraz "brak zainteresowania żony
domem")?
Gdzie jest granica, kiedy wystarczy terapia a kiedy trzeba włączyć lekarstwa.
Mąż 7 lat uczęstniczył w grupie terapeutycznej i dało tyle, że na zewnątrz jest
wszystko normalnie.

[doc81]

Co do leków - granica jest niestety bardzo płynna. U mnie było tak, że też na
początku całkowicie odrzucałem propozucje skorzystania z usług "doktora od
czubków" i przyjmowania psychotropów.

Ostatecznie życie mnie zmusiło do rozpoczęcia leczenia lekami. Nie było łatwo,
objawy uboczne dotąd są u mnie obecne, ale - z perspektywy czasu - nie żałuję.

Tak jak wspomniałaś na początku - wszystko zależy od stopnia ciężkości choroby.
Jeśli Tobie i Twojemu mężowi choroba nie utrudnia w sposób istotny życia (tak
pod względem społecznym jak i koegzystencji w domu) - wtedy jest OK.

Jeśli jednak całe życie jest podporządkowane chorobie, jeśli utrudnia pracę,
odpoczynek, życie rodzinne - wtedy trzeba "wtargnąć" z leczeniem
farmakologicznym.

I tyle - nie poddawaj się więc i, tak jak mówisz, dziękuj Bogu, że Twój ślubny
jest w miarę lekkim "przypadkiem" OCD!

[dola_niedola]

Na zewnątrz dajemy sobie radę. W domu, jak pisałam w innym poście, ma ataki
agresji. W porównaniu z większością autorów na tym forum jest chyba
rzeczywiście łatwym przypadkiem. Zastanawiam się tylko czy natręctwa są jedynym
objawem nerwicy? Czy natręctwa się muszą zawsze uzewnętrzniać w powtarzanych
czynnościach? Skąd u męża ta agresja wobec mnie? Przecież pozostali forumowicze
albo myją sobie cicho ręce sto razy dziennie (lub coś innego) albo sprzątają do
upadłego, ale nikt z nich nie dręczy małżonka. Inaczej mówiąc objawia się u
nich skryta agresja wobec siebie samego a nie wobec bliżniego.

[doc81]

Uwierz mi - ja też potrafiłem dręczyć moich najbliższych, zupełnie bez jakichś
złych intencji wobec nich - po prsotu po kilkadziesiąt razy (a nawet więcej)
prosiłem, by sprawdzili czy aby na pewno po wykonaniu pewnych rytuałów pozbyłem
się "skażenia, zabrudzenia czy innej ohydy".


A co do objawów nerwicy natręctw - same obsesje czy myśli natrętne nie
wystarczą do postawienia diagnozy.

Warunkiem koniecznym do rozpoznania jest występowanie tzw. kompulsji, czyli
uporczywych czynności wykonywanych przez chorego, a które mają na celu
obniżenie napięcia emocjonalnego.

Na pewnym etapie rozwoju choroby rzeczywiście spełniają taką rolę, ale po
przekroczeniu pewnej, trudnej do określenia, granicy tolerancji - działają
wręcz odwrotnie, nasilając emocje i "nakręcając" obsesje.

[dola_niedola]

To się cieszę, że niema w tym złych intencji. Ale prawdę mówiąc chętnie bym
sprawdzała sto razy dziennie, czy jest mąż dobrze umyty niż sto razy dziennie
szorowała zlew (no przesadzam - pietnaście razy wycierała zlew, żeby nie było
plam). Mąż ma kompulsje, ale naszczęście nie są tak nasilone, że przeszkadzają
mu w funkcjonowaniu.
Ty traktujesz nerwicę jako chorobę? Karen Horney napisała "Neurotyczna
osobowość naszych czasów". Osobowości nie można zmienić, chorobę można wyleczyć.
Co powoduje, żę ktoś cierpi na nerwicę a inny nie? Co powoduję, że kompulsje
zaczną się nasilać? Czy osoba bliska może temu zapobiec?

[doc81]

Wiesz, jest wiele teorii na temat powstawania nerwicy natręctw.

Obecnie najpopularniejsza jest teoria "genetyczna", zgodnie z którą dziedziczy
się pewien typ osobowości (tzw. osobowość anankastyczna - czyli pedantyczna,
skrupulatna) oraz predyspozycje do wystąpienia choroby.

Potrzebny jest jednak czynnik spustowy (po ang. "trigger"), który chorobę
wyzwala. Zwykle jest to zmiana otoczenia, postawienie przed nowymi wyzwaniami,
w zupełnie nowej sytuacji.

Psycholodzy są często zdania, że w mózgu chorych nie ma zmian strukturalnych,
chora jest tylko "dusza", a tą umiejętną psychoterapią można wyleczyć.

Jak jednak wyjaśnić fakt, że leki psychotropowe - regulujące stężenie
neuroprzekaźników w mózgu, potrafią znieść lub znacznie ograniczyć objawy?

Wreszcie - w najcięższych przypadkach nerwicy, u chorych, u których nie
skutkują żadne leki ani terapie - stosuje się zabiegi neurochirurgiczne.

W Polsce wykonuje je prof. Harat z Bydgoszczy. Są to zabiegi dość
skomplikowane, ich wykonanie poprzedzone jest serią badań obrazowych mózgu,
które ukazują nie tylko strukturę półkul mózgowych, ale także ich czynnosć.

Pozwala to "zlokalizować" pętle dróg nerwowych, w których tworzy się błędne
koło - przyczyna obsesyjnych myśli, których chory nie jest w stanie
kontrolować, zdusić.

Jest to jednak zabieg ostatniej szansy, do którego są
kwalifikowani "desperaci".

Ja na szczęście, dzięki lekom, nie muszę stawać przed perspektywą "grzebania w
czaszce"...

[dola_niedola]

A co wychowanie? W sczególności stosunek matki do dziecka w okresie
wczesnodziecięcym? Karen Horney (jest niestety jedynym autorem od którego
przeczytałam na ten temat parę książek) uważa, że neuroza jest spowodowana też
deficytem miłości ze strony matki (z bezsilości więc wyżywam się na teściowej,
które dzięki Bogu mieszka daleko). Teściowa ani teść nie objawiają kompulsji,
może teść spędza w łazience więcej czasu, ale nie jest to poza normą. Teściowa
ma natomiast wachania nastroju, ale to może być przekwitanie.
Dziedziczenie, no to mnie przeraziłeś. Ja obserwuję swoje dziecko z prawa i z
lewa i niewiem co mam zrobić, żeby zapobiec przekazaniu choroby. Myślałam do
tej pory, że to matka jest spustem.
Czy Ty czułeś się niekochany? Gdzie Ty dopatrujesz się jakiś przyczyn swoich
dolegliwośći? Przepraszam za osobiste pytania.

[hromatyka]

czesc,

ja mysle ze kontakty z matka moga miec pewien wplyw.
Mysle ze mialo to duze znaczenie w rozwoju mojej nerwicy natrectw.


Moi rodzice nie dogadywali sie ze soba odnosnie sposobu mojego
wychowania.Ciagle bylam powodem ich klotni,przez co czulam sie winna.Czulam
ciagle ze nie mam prawa do milosci mojej mamy bo przez to zwiazek moich
rodzicow rozpada sie.

byc moze to tylko zbieg okolicznosi odnosnie podanej teorii,aczkolwiek u mnie
ona sie chyba potwierdzila:)

[doc81]

U Ciebie się potwierdziła, a u mnie - wręcz przeciwnie.

Genetyka, Genetyka, Towarzysze :)

[doc81]

Twoja Karen Horney w moim przypadku "zawaliła" na całej linii.

Ze strony mojej Mamy mam aż nadmiar miłości, jestem typowym maminsynkiem :)

Tata był często w domu nieobecny (jako lekarz dużo dyżurował i pracował na kilku
etatach), ale nie czuję się "dzieckiem wychowywanym bez ojca".

Za to w rodzinie ze strony Mamy dopatrzyłem się kilku przypadków nerwic; może
nie natręctw, ale tzw. nerwic narządowych. Czasem wręcz histerii. Teoria
genetyczna by się więc u mnie sprawdzała!

Jeśli Twój mąż jest "nosicielem" genów nerwicy, to Ty i Twoje dziecko raczej
możecie spać spokojnie. Te 'defekty' ujawniają się w drugim pokoleniu, jak
większość chorób uwarunkowanych genami.

Poza tym pisałem już - nie dziedziczy się nerwicy, a jedynie skłonność do niej.
Przy sprzyjających okolicznościach może ona nigdy nie ujrzeć światła dziennego.

"Czynnikiem spustowym" w moim przypadku (i paru innych znajomych "z branży")
jest gwałtowna zmiana środowiska, okoliczności, w których się znalazłem. Po
maturze wyniosłem się do innego miasta na studia.

Studia medyczne, a więc dość ciężkie - na pierwszym roku przeżyłem szok z powodu
ilości materiału do opanowania w porównaniu do czasów liceum. Byłem wcześniej
bardzo związany z matką, a tu nagle - zostałem "sam".

"Rękomyjstwa" zaś nauczyłem się na pierwszych wakacyjnych praktykach
pielęgniarskich w szpitalu. Trafiłem na dość ciężki oddział chorób wewnętrznych
- sami obłożnie chorzy, codzien lub co kilka dni- zgony pacjentów. Do tego dość
ciężka ich pielęgnacja...

Po tych praktykach właśnie zacząłem obsesyjnie bać się "ohydy, brudu, skażenia"
i spędzać dużo czasu na ablucjach. To właśnie mama pierwsza zauważyła, że coś ze
mną nie tak, i to ona nakłoniła mnie do podjęcia leczenia.


A co do pytań - pytaj o co chcesz :) Nic co ludzkie nie jest mi obce, nie tylko
z racji mego zawodu :-D

[gocha410]

czesc ten lek przee brudem zuwazam tez u siebie, czeste mysice rak, czasem po
kilka razy w krotkim okresie czasu, nawet bardzo krotkim, do tego "leki" takie
bardziej duchowe" czeste poczucie winy, lek przed kara za to ze robie cos
zlego.. jednak strasznie trudno przyznac sie przed sama soba ze "nie poradze
sobie samej" zreszta gdzies tu na forum chyba jest jeszcze temayt zalozony prze
ze mnie "poradzic sobie samemu.."ja zwrocilam sie do lekarza ale niestety przy
pierwszej wizycie i prozpozycji lekow perspektywa moja "chec" leczenia
zdecudowanie oslalabla, coz czlowiek czasem za wszelka cene chce byc silniejszy
niz jest naprawde, wiem jednak ze naprawde warto zwrocic sie o pomoc gdy jujz
nie mozna sobie poradzic, u mnie nie zaczelo sie od mycia rak..zaczelo od spraw
takich duchowych a teraz patrzc z perspektywy czasu wiem ze bylo juz kiedys ale
wtedy nieleczone (pomoagala mi jedynie tzw autosugestia i uswiadamianie mnie
irracjonalnosci pewnych rzeczy) po prostu gdzies sie rozmylo...u mnie dochodzi
do tego jeszcze wstyd dlatego nawet piszac tutaj szczerze mowiac uwazam na
kazde slowo zeby przypadkiem ktos mnie nie rozpoznal...ktos nie kapnal sie ze
ja to ja.pozdrawiam

[gocha410]

acha od razu zaznaczam ze piszac ze moja chec do leczenia oslabla NIE OZNACZA
ze je neguje, wrecz przeciwnie...

[doc81]

Wszyscy staramy się Tutaj być anonimowi.
To jednak mrzonka, odpowiednie "ministerstwo prawdy" w każdej chwili może nas
namierzyć :)

Możesz napisać jaśniej: masz wolę, by się leczyć, by się zmieniać, a
jednocześnie nie podejmujesz wyzwania.

Pisałaś już mi kiedyś w liście, że istnieją u Ciebie poważne przeciwskazania do
przyjmowania leków.

Jednak leki to nie wszystko (u większości chorych przynajmniej); drugi element
leczenia to psychoterapia.

I jeszcze jedna uwaga, także odnośne "jasnego pisania": używaj częściej znaków
przystankowych, akapitów - łatwiej się wtedy doczytać Twoich myśli, intencji :-D