Elenium

[miks88]

Prosze o jakies informacje o tym leku.

[oskar53]

Działanie: Długo działająca pochodna benzodiazepiny o silnym działaniu
uspokajającym i anksjolitycznym. Wykazuje również działanie nasenne oraz
umiarkowane działanie przeciwdrgawkowe i miorelaksacyjne. Mechanizm działania
pochodnych benzodiazepiny nie został dokładnie wyjaśniony; miejscem ich
działania jest makromolekularny kompleks obejmujący receptory GABAA, receptory
benzodiazepinowe i kanały chlorkowe. Receptory benzodiazepinowe przez
allosteryczną interakcję z receptorami GABAA powodują otwarcie kanałów
chlorkowych i zwiększają przenikanie jonów chlorkowych do wnętrza neuronów.
Pochodne benzodiazepiny, działając poprzez układ GABA-ergiczny, nasilają
hamujące działanie GABA w OUN, głównie na układ limbiczny, podwzgórze i
wzgórze. Chlordiazepoksyd dobrze się wchłania po podaniu p.o.; tmax wynosi 8 h,
t1/2 - 5-30 h; t1/2 znacznie wydłuża się u chorych w podeszłym wieku oraz u
chorych z ciężką niewydolnością wątroby. Lek jest metabolizowany w wątrobie,
m.in. do mniej aktywnego demoksepamu (t1/2 - 14-95 h), a następnie w
niewielkiej ilości jest metabolizowany do czynnego oksazepamu (t1/2 -3-21 h).
Wydalany powoli, głównie z moczem, w 1-2% w postaci niezmienionej, w 3-6% w
postaci sprzężonej. Przenika przez łożysko, do pokarmu kobiecego oraz do żółci.

Wskazania: Krótkotrwałe (do 4 tyg.) leczenie stanów lękowych. Zaburzenia
występujące pod postacią somatyczną, wzmożone napięcie mięśniowe o różnej
etiologii, leczenie alkoholowego zespołu abstynencyjnego, choroby układu ruchu
(zespół szyjno-barkowy), bezsenność.

Przeciwwskazania: Nadwrażliwość na chlordiazepoksyd, inne benzodiazepiny lub
którykolwiek składnik preparatu, myasthenia gravis, jaskra z zamykającym się
kątem przesączania, ciężka niewydolność oddechowa. Nie stosować u dzieci do 6.
rż. Należy zachować szczególną ostrożność u chorych w podeszłym wieku i
osłabionych (zwiększone ryzyko ataksji lub nadmiernej sedacji), w przypadku
upośledzenia czynności wątroby i(lub) nerek, w porfirii. Pochodne
benzodiazepiny stosowane długotrwale lub w dużych dawkach powodują ryzyko
uzależnienia psychicznego i fizycznego. Zaprzestanie podawania pochodnych
benzodiazepiny wiąże się często z wystąpieniem zespołu ?odbicia? objawiającego
się trwającymi przez 1-2 dni bezsennością i stanem niepokoju. Objawy
abstynencyjne (m.in. lęk, zaburzenia snu, drażliwość, depresja, bóle i skurcze
mięśni, brak łaknienia) występują często w ciągu kilku dni po zaprzestaniu
stosowania pochodnych benzodiazepiny, Po długotrwałym stosowaniu lub podawaniu
wielokrotnych dawek obserwuje się osłabienie działania uspokajającego i wpływu
na aktywność psychoruchową w wyniku rozwoju tolerancji. Pochodne benzodiazepiny
mogą powodować następczą niepamięć, a także reakcje paradoksalne (stan ostrego
pobudzenia, bezsenność, zwiększenie napięcia mięśniowego, euforia, objawy
psychotyczne); w przypadku ich pojawienia się należy przerwać leczenie. U
chorych z zaburzeniami depresyjnymi pochodne benzodiazepiny można stosować
tylko w skojarzeniu z lekami przeciwdepresyjnymi w celu opanowania bezsenności
i lęku antycypacyjnego. Nie przeprowadzono długoterminowych badań (dłuższych
niż 4 mies.) nad skutecznością leku. W przypadku długotrwałego stosowania leku
wskazana jest okresowa kontrola morfologii krwi obwodowej i czynności wątroby.

Interakcje: Nasila działanie leków wpływających depresyjnie na OUN
(barbiturany, pochodne fenotiazyny, inhibitory MAO, opioidów, leków
przeciwdepresyjnych, neuroleptyków, leków przeciwhistaminowych, klonidyny,
leków uspokajających), etanolu. Występuje synergizm działania w przypadku
równoległego podawania z lekami zwiotczającymi mięśnie. Wzmaga
antycholinergiczne działanie atropiny, leków przeciwdepresyjnych, leków
przeciwhistamionowych. Cymetydyna i doustne środki antykoncepcyjne zwiększają
stężenie chlordiazepoksydu we krwi. Chlordiazepoksyd może nasilać toksyczność
leków przeciwpadaczkowych. Równoległe podawanie chlordiazepoksydu z digoksyną
(zwłaszcza u chorych w podeszłym wieku) może powodować zwiększenie jej stężenia
w osoczu. Karbamazepina może zmniejszać siłę działania pochodnych
benzodiazepiny. Disulfiram zmniejsza klirens osoczowy i wydłuża t1/2
chlordiazepoksydu. Chlordiazepoksyd zmniejsza działanie lewodopy. Równoczesne
podawanie chlordiazepoksydu i leków zobojętniających sok żołądkowy
zawierających wodorotlenek magnezu lub glinu zmniejsza szybkość wchłaniania
chlordiazepoksydu. Palenie tytoniu może zmniejszać działanie sedatywne
pochodnych benzodiazepiny. Chlordiazepoksyd może zwiększać stężenie
trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Działanie niepożądane: Senność, zmęczenie, ataksja, zawroty głowy, nudności,
zaparcia, omdlenia, niedociśnienie, które ustępują po zmniejszeniu dawki,
upośledzenie sprawności psychofizycznej oraz funkcji poznawczych. Rzadko objawy
paradoksalne. Inne: nadwrażliwość na światło, alergiczne zmiany skórne, objawy
pozapiramidowe, zaburzenia miesiączkowania, zmiany popędu seksualnego.
Sporadycznie leukopenia, agranulocytoza, żółtaczka. Przedawkowanie może się
objawiać sennością, zaburzeniami świadomości, koordynacji ruchowej, osłabieniem
odruchów, niewyraźną mową, jak również częstoskurczem, niedociśnieniem oraz
zahamowaniem czynności ośrodka oddechowego. Leczenie: monitorowanie oddechu,
tętna i ciśnienia tętniczego, płukanie żołądka, podawanie płynów i.v. oraz
zachowanie drożności dróg oddechowych. Rzadko po przedawkowaniu wystąpić może
nadmierne pobudzenie chorych; nie należy w takich wypadkach stosować u nich
barbituranów. W ciężkich zatruciach pochodnymi benzodiazepiny oprócz leczenia
objawowego zaleca się podanie flumazenilu (wybiórczego antagonisty receptorów
benzodiazepinowych) w celu częściowego lub całkowitego odwrócenia sedacji
wywołanej przez te leki. Należy pamiętać o ryzyku wystąpienia drgawek po
podaniu flumazenilu, zwłaszcza u chorych długotrwale przyjmujących pochodne
benzodiazepiny lub w przypadku przedawkowania trójpierścieniowych leków
przeciwdepresyjnych. Dializa ma ograniczoną wartość w leczeniu przedawkowania.

Ciąża i laktacja: Kategoria D. Nie zaleca się podawania w ciąży, lek jest
przeciwwskazany w I trymestrze. Leczenie należy zakończyć odpowiednio wcześniej
przed planowaną ciążą. Jeżeli kobieta przyjmowała lek w czasie ciąży, u
noworodka mogą wystąpić objawy odstawienne. Podawanie leku w III trymestrze lub
w okresie porodu wiąże się z ryzykiem wystąpienia zespołu dziecka wiotkiego
(floppy infant syndrome), charakteryzującego się u noworodka hipotonią,
hipotermią, zaburzeniami oddychania i odruchu ssania. Pochodne benzodiazepiny
przenikają do pokarmu kobiecego. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia
piersią.

Dawkowanie: Należy ustalić najmniejszą skuteczną dawkę i stosować leczenie
najkrócej jak to możliwe. P.o. Dorośli. Zwykle 5-10 mg 2-4 razy na dobę. U
chorych hospitalizowanych początkowo 50-100 mg/d, w razie konieczności
maksymalnie do 300 mg/d w 3-4 dawkach podzielonych, następnie dawkę należy
stopniowo zmniejszyć do dawki podtrzymującej. U chorych w podeszłym wieku 5-20
mg/d. Dzieci po 6. rż.: 0,5 mg/kg mc./d w dawkach podzielonych, najczęściej 5
mg 2-4 razy na dobę, w niektórych przypadkach można zwiększyć do 10 mg 2-3 razy
na dobę. W alkoholowym zespole abstynencyjnym: 50-100 mg, maksymalnie do 300
mg/d lub do ustąpienia objawów. U osób z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby i(lub) nerek należy zmodyfikować dawki. Dawkę należy zmniejszać
stopniowo, pod ścisłą kontrolą lekarską.

Uwagi: Ze względu na upośledzenie zdolności koncentracji w trakcie leczenia nie
należy prowadzić pojazdów i obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu. Podczas
leczenia nie należy spożywać alkoholu. Należy poinformować chorego, że pochodne
benzodiazepiny mogą powodować psychiczne i fizyczne uzależnienie, jak również o
tym, że zarówno przed zwiększeniem dawk

[oskar53]

To tyle, jeśli chodzi o naukę, a tak prywatnie, to ja Elenium stosuję od
niedawna jako zamiennik Xanaxu- jest to dobry lek, i znacznie bardziej
bezpieczny w przypadku dłuższego stosowania, niż inne benzodiazepiny (z
pominięciem Relanium i Tranxene).