strata

[kouklara30]

Pare miesiecy temu odeszla ode mnie tzw. milosc zycia, ot koniec romantycznej
wizji swiata. Zanim to sie stalo przez pare lat zdazylam cale moje zycie
ulozyc wokol niego. Byl bardzo zaborczy, wymagal 100% zaangazowania. Tak wiec
z wlasnej i nieprzymuszonej woli pozbawialam sie mozliwosci poznania
przyjaciol, czy chocby znajomych, rozwijania "moich" nie "naszych"
zainteresowan, w ostatniej fazie zawalilam studia, ktore teraz probuje jakos
jednak skonczyc, ale z koncentracja u mnie slabo oj slabo. Podsumowujac rzecz
cala - wzorowa ze mnie frajerka zyciowa.

Tak wiec z pelna swiadomoscia, ze z kilku szans w zyciu nie skorzystalam
probuje je jakos odbudowac, od podstaw. Jest jednak problem i to spory.
Kompletny brak poczucia bezpieczenstwa. Strach, ktory towarzyszy mi caly
czas, ze wlasnie dzis znowu czeka na mnie jakas strata i zabierze mi ostatnie
elementy na ktorych opiera sie w tej chwili moj swiat. Wypisz wymaluj zbity
psiak, ktory teraz trzesie sie i czeka tylko na kolejne kopy.

Tak dlugo nie mozna, nie mozna zyc w ciaglym strachu, Mam wrazenie, ze
codziennie ubywa jakas czastka mnie, kompletnie sie rozpadam. Nie sadze, zeby
udalo mi sie poczucie bezpieczenstwa odbudowac, za bardzo oberwalam, ale mam
pytanie - czy macie jakies sposoby na radzenie sobie z takim strachem i
rozluzninie sie chociaz na chwile?
Jestem po probie ucieczki w prace. To byl glupi pomysl.

[mskaiq]

Mysle ze najlepszym sposobem radzenia sobie ze strachem jest wiara ze nic nie
stracisz ze wszystko odbudujesz.
Strach nieustannie bedzie podwazal ta wiare, beda ciagle wracaly watpliwosci.
Musisz jednak trzymac sie wiary. To bardzo trudne, cos nie wyjdzie po drodze i
natychmiast pojawia sie utrata wiary i wtedy poddajemy sie, zniechecamy,
rezygnujemy.
Na poczatku bedziesz przegrywala ze strachem, nie przejmuj sie tym. Kiedy
przejdzie Ci zal i watpliwosci, wracaj i probuj dalej realizowac to co
zaczelas. Z czasem bedzie coraz lepiej, coraz latwiej bedziesz Sobie radzila ze
strachem.
Zrob Sobie plan co musisz zrobic aby odbudowac Swoje zycie i probuj to
realizowac.
Z tego co piszesz wynika ze wrocilas na studia, ale masz problemy z
koncentracja.
Brak koncentracji wiaze sie czesto ze strachem, pojawiaja sie mysli,
watpliwosci, one Cie rozpraszaja, podarzasz Swoimi myslami za strachem i wtedy
znika koncentracja bo nie myslisz o nauce a o innych sprawach, glownie
podwazajacych sens Twojego wysilku.
Kiedy stracisz koncentracje, sprawdz co spowodowalo ze ja stracilas, to Ci
pomoze kontrolowac Siebie.
Napisalas ze jestes po probie ucieczki w prace, wroc do tego, kiedy jestes
zajeta bronisz sie przed zlymi, dolujacymi myslami. Warto rowniez robic
codzienne spacery, jeszcze lepiej bieg, rower, itp, to pozwala kontrolowac
emocje i stres a to bardzo Ci pomoze szczegolnie w odzyskaniu koncentracji.
Serdeczne pozdrowienia.

[kouklara30]

dziekuje za rady :) ja juz naprawde paru rzeczy probowalam...spacery juz byly,
prysznice takze, podstawowy kurs tanca i tai chi za mna (to jeszcze za czasow
kiedy moglam wychodzic bez wiekszych sensancji) no i nic...budze sie rano ze
strachem do poludnia nie moge sie pozbierac...
Lekarka zasugerowala urlop od pracy i studiow, ale ja musze cos jesc i miec za
co kupic leki, a na studiach ostatni termin zlozenia pracy. Cos czuje ze tak
czy siak sie sypne, ale wolalabym po obronie...Xanax troche pomaga, ale jak
bede z tym dobrem za bardzo szalec to sie przyzwyczaje do dawki (o uzaleznieniu
nie wspomne). Moze ktos sie orientuje jak dlugo mozna brac to cudo bez
pozniejszych "zgonow" przy odstawieniu?

[kouklara30]

hmm...nikt sie nie orientuje.

Kolejny sposob na relaks - tym razem skuteczny: zabralam sie z 5kg marchewki do
stadniny koni i dalam sie siersciuchom dokumentnie oblizac, jeden nawet capnal
mnie zaczepnie za wlosy :)))
Konie naprawde uspokajaja.

[damen_dramen]

och, znam to dobrze, mialam, jeszcze mam to samo. Latwo nie będzie....
Zostaje pustka i cięzko, naprawdę cięzko ją zapełnić. Ja sypnęłam się po
kolejnej nieudanej probie rekatywacji zwiazku (wystapily tez rozne inne
okolicznosci "sprzyjające"), bo poki mialam nadzieje, jechalam na tym
dopalaczu. Potem zostalam sama, z tym tylko juz moim swiatem, ktorego sobie nie
oswoilam. i napadami lęku.
Leki pomogą (bierz hydroxyzine na poczatek 25mg, dobrze hamuje lęk i nie
uzależnia), ale jak odstawisz i tak bedziesz sie musiala zmierzyc z
rzeczywistoscia,dokladnie w tym samym miejscu od ktorego zaczelas. . Nie
bedziesz mogla sie uczyc- idz do psychiatry, bedzie wiedzial co ci pomoze i co
pozwoli optymalnie przebrnąc przez obronę. Konie- ok, korzystaj. Ja od kilku
dni znowu czuje sie trochę gorzej, wkurzylam sie ze cos nie gra i wymylam dzis
z pasją okna. Przeszlo:)

[mskaiq]

Tak zwykle bywa. Probujemy rozmaite cwiczen, nie widac efektu i zarzucamy je.
Cwiczenia fizyczne nie sa w stanie zmienic tego co robimy zle, rozwiazac
naszych problemow, ale pomagaja kontrolowac siebie, moga pomoc pokonac strach.
Zeby pokonac strach trzeba rozumiec czym jest, zrozumiec jak sie objawia. Kiedy
zrozumialem ze strach to moje odczucia somatyczne, zaczalem sobie z tym radzic.
Cwiczenia fizyczne zmiejszaja sile tych odczuc somatycznych, mozna je wtedy
kontrolowac i ignorowac. Z czasem te odczucia znikaja a z nimi strach.
Serdeczne pozdrowienia.

[mona761]

Dobrze wiem jak się czujesz. Kilka lat temu przechodziłam przez to samo.
Zostawił mnie facet który był dla mnie całym światem. Jedyne na co było mnie
stać to wyjście do najbliższego sklepu po następny zapas alkoholu. Nie
trzeżwiałam przez trzy tygodnie a póżniej z przerwami trwało to jeszcze kilka
miesięcy, Nigdy tego nie rób!!!!! Ale w końcu się pozbierałam. Najważniejsze to
po obudzeniu jak najszybciej czymś się zająć i mimo lęku wychodzić z domu. Jeśli
się zamkniesz sama w domu będzie coraz gorzej.

[kouklara30]

Akurat z tym nie mam problemu - kompletna blokada na alkohol. Na pare innych
rzeczy zreszta tez.
Odzalowalam juz, przemyslalam chce zrobic krok do przodu. No i za nic nie
wychodzi. Zycie stracilo swoj smak. W sumie mozna zyc smakujaca jak papier
papka, tylko jak dlugo? I to nie kwestia oczekiwania jakichs cudow - niewidow.
Chcialabym moc cieszyc sie z malych rzeczy, a czuje, ze odczuwanie zadowolenia
zupelnie mi odcielo.
No i teraz kolejne pytanie do osob bardziej zaawansowanych - bo to moj
depresyjny pierwszy raz - czy jest jakies potem, w ktorym chociaz na chwile
czlowiek lapie oddech. Przyjdzie samo, wywolaja to leki czy moze radosci z
zycia (no dobra, jako takiego zadowolenia z zycia) trzeba sie ponownie uczyc?
Da sie?

[pestka76]

Nie wiem czy to możliwe. Nigdy się nie leczyłam u psychiatry chociaż zdaję sobie
sprawę że powinnam. Mam nadzieję, że dam sobie radę sama. Przez ostatni rok
czułam się w miarę dobrze i myślałam, że to wszystko po prostu minęło. Ale
niestety od kilku miesięcy nie jest dobrze. Nie mogę spać, ciągle chce mi się
płakać i nawet jakieś pierdoły potrafią mnie wytrącić z równowagi.