Proszę pomozcie mi

[krysia-89]

Witam,
cos jest ze mna NIE TAK i to coraz bardziej.
Widze tylko 2 rozwiązania : 1-zasnac i sie nie obudzic; 2-umiec NORMALNIE zyc-
czuc,cieszyc sie i widziec swiat pozytywnie.
Mam 16 lat.Trudno mi okreslic kiedy dokladnie zaczal sie ten problem-
wrzesien,a moze juz rok temu..na prawde nie wiem...
Mam jakby okresy,ktore trwaja okolo tygodnia kiedy nie chcem zyc,placze,leze
w lozku i nic nie chcem robic.Po tym mam jakies 3 dni kiedy jest w miare
dobrze :) ale caly czas czuje zmeczenie [nie wiem po czym skoro caly czas
siedze i nic nie robie],moja pamiec i koncetracja jest do du** ! Siedze na
lekcjach i patrze tepo na nauczycielke :"o CZYM Ona do cholery mowi?"
Wczoraj bylo najgorzej...nie chcialo mi sie wstawac,jednak zascieliłam łozko
i tak jak matka kazala odkurzylam dom.Wtedy zaczela sie na mnie drzec: nic
nie robisz w tym domu,lezysz cale dnie,strasznie zmeczona panienka,jakies
fochy strzelasz,siedzisz w tym domu jak dzikus! ..BOshe..a ja wlasnie takich
zachowan nie chcem..czy ona nie moze mi pomoc?czy nie widzi ze jest cos nie
tak skoro wczesniej wesola i usmiechnieta ciagle gdzies latałam po miescie,a
teraz z nikim sie nie spotykam,uciekam od ludzi...Zaczelam strasznie
plakać,nie wytrzymałam i pobieglam po tabletki usypiajace-wzielam
garstke,bylo ich tam okolo 10...i...NIC..a tak chcialam juz umrzec.Codziennie
mowie do BOga-Zabierz mnie stad,ja juz nie potrafie normalnie zyc! Nie umiem
i nie mam sily.
Rodzice sie na mnie drą,wysmiewaja [najgorzej tata z mlodszym bratem].
Nazywaja mnie dzikusem a mnie to jeszcze bardziej dobija.Zamykam sie w
sobie.Straciłam juz kolezanki,nie chcem NIC,nie chcem sie
spotykac,wyjezdzac,nie chcem zadnych rzeczy-niech mi nic nie kupuja!
Mam lek co bedzie jak dorosne i bede musiala sama mieszkac.Staje sie
cicha,smutna,zamknieta w sobie,ciagle placzaca,uciekajaca od
innych,dzika,malo pewna siebie-wogolnie NIE NAWIDZE SIEBIE!NIE NAWIDZE!
Wczoraj mialam sen..nigdy wczesiej nie krzyczalam w nocy a tym razem
jednak...Mama drze sie: sprzatac! Miałas wstac o 7:00a nie o 7:40 i chce mnie
bic-wtedy krzyknelam na caly dom-ZOSTAW MNIE, NIE BIJ! i zaczelam
plakac..oczywiscie nikt sie mna nie zainteresowal,zawsze tak jest.Czy jestem
chora czy zle sie czuje-ogolnie chyba im zwisam.
Tu nie chodzi tez tylko o rodzicow-psuja mi sie kontakty z ludzmi.Ja sie
psuje.Prosze o pomoc bo nie wiem co mam dalej robic.Rodzice juz sie
wysmiewali ze mnie ze wysla mnie do pysychiatry bo jakas nienormalna jestem:(
Co mam robic? Musze sie chyba leczyc bo dalej nie chcem tkwic w takim
stanie..jednak strasznie sie wstydze wybrac do psychiatry..jakbym ich
zawiodła ze maja taka nienormalna córkę...Co robic? ja juz nie wiem...prosze
pomozcie mi...ja juz dluzej tak nie moge ...albo skoncze z soba albo zaczne
szybkie leczenie..prosze i pomoc...Wiem ze jestem beznadziejna..ide teraz
spac i sie wyplakac...prosze o pomoc..

[tarja30]

koniecznie udaj sie do poradni pedagogiczno psychologicznej oni powinni ci cos
doradzic
Pozdrawiam

[mskaiq]

Twoi Rodzice wysmiewaja sie z Ciebie bo Im sie wydaje ze w taki sposob Ci
pomagaja. Bardzo wiele ludzi mysli ze krytyka, wysmiewanie problemow pomaga.
Tak nie jest ale Oni tego nie rozumieja. Ty Im nie pomagasz zrozumiec, Oni nie
wiedza co sie dzieje z Toba, bo ukrywasz to.
Musisz Im to powiedziec, Oni Cie kochaja i pomoga Ci.

Pokutuje przekonanie ze jak dlugo spisz albo nic nie robisz wtedy powinnas byc
wypoczeta, tak nie jest. Dzieje sie odwrotnie, im wiecej spisz im bardziej
jestes bezczynna tym bardziej zmeczona jestes.
Musisz byc aktywna, nigdy nie siedz bezczynnie bo wtedy przychodzi smutek i
placzesz. Kiedy nie masz co robic wez ksiazke, posprzataj, ale nie siedz
bezczynnie.
Piszesz ze nienawidzisz Siebie, to dlatego ze krytykujesz Siebie, robisz to
samo co robia Twoi Rodzice. kazda rzecz ktora Ci sie nie uda i od razu masz
pretensje do Siebie. Nie rob tego. Jesli cos sier nie udaje to dlatego ze
gdzies popelnilas blad. Znajdz ten blad i zrob raz jeszcze, zobaczysz ze Ci sie
uda.
Serdeczne pozdrowienia.

[krysia-89]

dziekuje za odpowiedz.Powiedz mi,co mam robic jak mi sie nic nie chce? Staram
sie zmuszac ale...nawet jak juz jestem gdzies ze znajomymi to nie chce mi sie
gadac,burkam,marudze,mam zly humor.Nie chcem wracac do domu,nie chcem nic...Co
robic?

[mskaiq]

To jest bardzo trudna kwestia kontrolowania siebie. Kazdy ma taki problem jak
Ty masz. Mi rowniez sie nie chce ale zawsze zrobie to co powinienem. Podobnie z
humorem, zawsze mobilizuje sie do gadania, nigdy nie burkam. Nauczylem sie miec
zawsze dobry humor i nie latwo go zepsuc.
Jesli chodzi o dom to sprobuj usmiechnac sie do Rodzicow, zagadac, kiedy
bedziesz pozytywna do Nich, Oni rowniez powoli beda coraz bardziej pozytywni w
stosunku do Ciebie. Wtedy zaczniesz chciec wracac do domu.
Mysle ze bardzo pomoglyby Ci codzienne dlugie spacery, pozbyalbys sie stresu,
latwiej wtedy pozbyc sie strachu.
Serdeczne pozdrowienia.

[krysia-89]

Dziekuje...Teraz jest mi potrzebna każda pomoc,wchlaniam ja jak
gąbka...Zainteresowanie sie moim problemem,odpisanie i dawanie dobrych rad jak
Ty to robisz,jest na prawde bezcenne...dziekuje..

[eizo1]

ja mam rade
sprubuj nabrać do tego troche dystansu
znajć sobie jakieś nowe hobby(to najtrudniejsza część)
które da ci satysfakje i zajmie czas, poświęcaj mu dużo czasu
i olej wszystko rodziców, szkołe, przyjaciuł nie olewaj
ale nie zmuszaj sie do kontaktów z nimi na ich warunkach
jesteś teraz w takim wieku że nic sie nie stanie jak sie
pouśćisz w nauce.

[suchyxxx]

wiesz w takim wypadku psycholog pomoże ale nie wykluczone jest że będziesz
musaiła brać jakiś lek.Wiesz leki też są dobre i naprawdę pomagają i to nie jest
tak że szkodzą.Idź najlepiej do psychiattry a potem do psychologa bo też
miewałem sny takie że budziłem się z krzykiem w nocy i powiem Ci że tylko leki
to zlikwidowały i naprawdę pomogły.Nie ździw się jeżeli psycholog nie będzie
tolerował brania leków przez Ciebie ale branie leków+terapia to
najskuteczniejsza metoda w naszych czasach.Nie odkładaj tego bo z pozoru może Ci
przejść na chwilę by znowu wrócić z większą siłą.Mam taki pomysł : weź rodzicom
przeczytaj i bratu swój 1 post w tym wątku.Tam są wyrażone Twoje emocje i myślę
że każdy po takim wykładzie zrozumialby że jesteś chora a raczej że wpadasz w
stany depresyjno lękowe.Zrób tak i im powiedz że potrzebujesz pomocy

[mgla_jedwabna]

generalnie zacznij mowic rodzicom, co czujesz. wtedy nie beda mogli po tobie
pojechac (zakladajac, ze nie sa patologiczni). Tak, jak nie mozna uderzyc
kogos, kto odslania miekkie podbrzusze.
Jak matka sie na ciebie wydziera- "boje sie, jak na mnie krzyczysz"
jak cie wysmiewaja - "boli mnie, ze mnie wysmiewacie"- jak im tego nie
powiesz, to sami sie moga nie domyslic, jak kiedys wybuchniesz, to ci
powiedza "ale dlaczego nie powiedzialas?"

matka sie na ciebie wydziera, bo prawdopodobnie sfrustrowana jest patrzeniem,
jak cos sie dzieje z jej corka, a ona nie wie jak pomoc. Moze jej cos powiedz,
zasugeruj? Moze ona wtedy odetchnie z ulga i przestanie krzyczec, jak juz
bedzie wiedziala, o co chodzi. dodatkowym zrodlem frustracji moze byc
przypuszczenie, ze wpakowalas sie w jakas niezla kabale (narkotyki, starszy o
kilkanascie lat facet, powazne problemy z nauka np. zagrozenie) i dlatego nic
jej nie chcesz powiedziec itp.

to samo wysmiewajacy ojciec i brat- byc moze usiluja trafic do ciebie w ten
sposob, uswiadom im, ze nie tedy droga. faceci tak maja, ze przewaznie trzeba
im kawe na lawe w sprawach uczuciowych (a bol z powodu wysmiania to tez jest
sprawa uczuciowa)

to nie jest latwe i na to trzeba duzo odwagi, ale sa efekty.
Aha i uswiadom otoczeniu, ze jak nic nie robisz, to dlatego, ze masz
dola/problem/nazwij sobie sama, a nie ze zwyklego lenistwa

jesli w towarzystwie nie masz ochoty rozmawiac, zajmij sie sluchaniem innych.
Jesli powiesz jedno zdanie na pol godziny, ale takie trafiajace w sedno rzeczy,
to kazdy doceni bardziej niz paplanine non stop. Za dobych rozmowcow uwaza sie
zwykle dobrych s l u c h a c z y.

[lucyna_n]

w tak "przyjaznym" domu to szczerze mowiac dziwilabym sie gdybys nie miala problemow z psyche.
Myślalaś może o wizycie u psychologa?

[bialeoko]

1. nie wstydź się. swoich odczuć, ani wybrania do psychiatry/psychologa.
właściwie nawet na razie nie musisz mówić o tym, że pójdziesz do któregoś,
rodzicom.
z psychologami/pedagogami bywa różnie, albo raczej: ja spotkałam takich
nienajmądrzejszych i przestałam ufać tym wszystkim instytucjom oświatowo-
pedagogicznym. ale z psychologiem jakimś... normalnym warto spróbować
2. prawdopodobnie będziesz musiała się z tym pogodzić, że Rodzice nie zawsze
są idealni i Twoi być może też nie. niestety paradoksalnie czasem trudno
przetrwać w rodzinnym domu... (taki truizm) ja np też trochę pocierpiałam,
albo tak szczerze: spieprzyłam swój 'start' przez ślepą wiarę w debilizmy
wygłaszane w domu na mój temat. zdarza się.
najgłupsze, że często rodzice robią jakieś rzeczy nieświadooie (jak napisała
mgła)
3. masz jakichś przyjaciół? skoro są ludzie, którzy Cię 'trują', robią Ci źle,
to musisz koniecznie poszukać odskoczni od tego miłego towarzystwa. na pewno
masz jakąś lepszą koleżankę, kogoś, komu możesz zaufać. to bardzo cenne,
pozwala nabrać dystansu i odpocząć. czyli poszukaj 'bratnich dusz', życzliwej,
wspierającej Cię osoby.
4. nie daj się znów wbijać w podłogę, pomyśl, że masz prawo istnieć na ziemi i
nie po to Cię hmm... zrobiono, żebyś nabijała sobie głowę humorami matki,
brata i in.
* w tych sytuacjach masz milion wyborów, oprócz spuszczenia głowy, żalu,
bezsilnej złości i łez. możesz np walnąć drzwiami, możesz napyskować, możesz
zbyć milczeniem. poeksperymentuj, zobacz, co się stanie, jeśli tym razem
zmienis bieg wydarzeń, może kogoś zaskoczysz reakcją - to może kontrowersyjne,
ale nie przychodzi mi nic innegoo do głowy, weź poprawkę, że pisze to osoba
mająca nie całkiem 'równomierną' :P psychę

[lucyna_n]

no niby tak, ale jak ja kiedyś się postawilam i odpyskowalam, to potem wylądowalam u chirurga, z tym
stawianiem sie różnie bywa, czasem trzeba po prostu przetrwać, i nic innego nie da się zrobić, ale na
szczęście z domu rodzinnego można się w pewnym momencie po prostu wyprowadzić.

[suchyxxx]

Wylądowałaś u hirurga? Kto Ci coś zrobił? Ktoś najbliższy?

[lucyna_n]

czy to tak bardzo Cię dziwi? takie rzeczy się zdarzają.

[suchyxxx]

no wiesz jakbym był kobietą i by mnie mąż ździelił to bym miał wątpliwości co do
związku-ja cenię związki polegające na pryjaźni i pozbawione całkowicie przemocy
fizycznej jak i psychicznej-inaczej taki związek to nie dla mnie.Wiem że takie
rzeczy się zdażają ale np. tata i mama nigdy się nie uderzyli.Lucyno może trzeba
Ci pomóc bo kto wie czy tak codziennie Ciebie nie traktują

[lucyna_n]

tak, z pewnością trzeba mi pomoc, gary od trzech dni niepozmywane, kto wie jak to sie skończy.
jakby Ci tata kilka razy skorę wygarbowal to może byś byl normalniejszy, bo rozpuszczony jesteś jak
dziadoski bicz.

[krysia-89]

Dziekuje za porady i wsparcia.Jetem na prawde baaaardzo wdzieczna :)
Musze sie pochwalic,ze dzisiaj jest jakby lepiej...Od czwartku do dzisiaj czyli
caaaly tydzien miałam na maxa doła a teraz..wstałam,poscieliłam łóżko,wykąpałam
sie i nawet mam zamiar isc do miasta[jednak z koniecznosci bo czegos
zabraklo ;) ...
Ale boje sie,ze nastepny jakby "atak" znowu nastapi.Tak już mam od jakiegos
czasu,po tygodniu smutania się,bylo pare dni lepiej a pozniej dół przychodzi z
jeszcze wieksza siłą...Takie stany przeżywam jak PIEKŁO..to jest na prawde
straszne..najgorsze,ze wtedy chcem sie zabijac...
Boli mnie jeszcze to,ze zostalam bez kolezanek,tzn.jakies tam mam ale gdy pisza
zeby sie przejsc czy spotkac to nie odpisuje,zmyslam ze sie zle czuje. Moze to
smieszne ale nie wiem o czym z nimi gadac...hyh ;)
______________________________
Co mam robic jak "atak" znowu nastąpi? Isc do lekarza rodzinnego i opowiedziec
co czuje?...Smutno mi jest,ze gdybym miała korzystac z pomocy psyciatrów
rodzice zawiedli by sie ze mają taką nienormalną córkę ;] Oni moze tego nie
rozumieja,bo co chcem to mam-komorka,kieszonkowe,fajne wyjazdy...ale ja wole
ich miłość,wsparcie i zrozumienie...-to jest najwazniejsze...:)
Jak wyglada wizyta u psychiatry?...Niby chcem ale wstydze sie..:[
_______________________________
Pozdrawiam Was wszytskich :)
Tak jak pisałam jestem baaaaaaardzo wdzieczna :)
Moze to smieszne ale zamiast najblizszych pomagają mi obcy ludzie,jednak
pomagają i to podpiera mnie na duchu :) DZIEKUJE

[suchyxxx]

czemu do mnie Lucyna tak piszesz? Czy ja coś Ci zrobiłem?Dlaczego jedziesz po
moich emocjach? P.S Tata mnie sprał parę razy porządnie jak byłem młodszy

[suchyxxx]

a rozpuszczony jestem? jak to wywnioskowałaś? Odchodzę:(((

[lucyna_n]

pisałeś że jesteś wychowywany bezstresowo.

[suchyxxx]

no tak ale dlaczego tak na mnie nakrzyczałaś?Co ja takiego zrobiłem?

[suchyxxx]

zaoferowałem tylko pomoc

już mnie nudzi to Twoje obrażanie.

[lucyna_n]

zdecydowanie nadinterpretujesz moje wpisy,
widzisz agresję tam gdzie jej nie ma
przecież żartowalam
jestem przeciwna biciu dzieci
biciu kogokolwiek

[suchyxxx]

jakbym Cię zobaczył to bym nie miał wątpliwości że to żarcik ale tak przez net
to sama wiesz że trudno zgadnąć co czuje dana osoba:)

[lucyna_n]

to wbij sobie do głowy że ja Ci dobrze życzę.

[cien_wiatru]

Rzeczywiscie najlepsza bylaby rozmowa, ale nie wiem , czy jest mozliwa. Jesli
ryzykujesz, ze jak lucyna wyladujesz u chirurga, to lepiej zacisnij zeby i
przeczekaj.Olewaj ich, nie bierz sobie do serca tego co mowia i skoncentruj sie
na jednym - na nauce. Mam wrazenie, ze Twoja rodzina jest chora. Najlepiej
zrobisz, jak sie wyprowadzisz, no ale do tego musisz sie usamodzielnic. Ucz sie
jezykow i staraj sie jak najlepiej skonczyc szkole. To jedyne co mozesz zrobic.

[mgla_jedwabna]

cien wiatru chyba troche przesadza, piszac, ze twoja rodzina jest chora..tzn.
nie mozna tego wykluczyc, ale wydaje mi sie, ze jak wielu ludzi twoi rodzice i
bratsa troche nieudolniw w czyms, co mozna nazwac wychowaniem/wspolnym
przebywaniem ze soba/wspieraniu sie nawzajem itd.

nie wstydz sie isc do psychiatry. Pamietaj, to jest lekarz, jak kazdy inny.
wejdziesz, a on/ona zapyta cie, dlaczego przychodzisz. I tak jak u internisty
odpowiadasz, ze masz kaszel i jestes jakas taka rozbita itp., tak u psychiatry
mozesz powiedziec to, co napisalas nam w tym watku. Na pierwszej wizycie mozesz
oczywiscie spodziewac sie pytan o swoja sytuacje w rodzinie, szkole, zdrowotna,
sercowa ;)

ja tez mam tak, ze do dzis wloka sie za mna "jak smrod za wojskiem" rozne
negatywne opinie na moj temat wyrazane w domu tonem wyroczni. Zgodnie z tym
jestem niedojrzala emocjonalnie, brak mi zupelnie empatii, no i mam wygorowane
mniemanie o sobie. Nie wspominajac o tendencjach do agresji, klamstwa,
kretactwa, manipulacji i kradziezy. Oczywiscie mam figure do kitu (garbie sie,
odstawiam lokcie na zewnatrz jak rozpychajaca sie w autobusie stara baba, nie
mam biustu, mam grube nogi i zadnego wciecia w talii- przy talii 62 cm i
biodrach 94cm hi hi)

No i ladnie bym wygladala, jakbym w to wszystko uwierzyla...pare lat wierzylam
i bylo mi z tym zle, az wreszcie nauczylam sie miec wlasne zdanie, a po opinie
siegac do lustra ;)Oczywiscie do rodzinnego glosu krytyk dolaczyl sie jeszcze
taki, ze ja "zadnej konstruktywnej krytyki nie potrafie przyjac" "powinnas byc
nam wdzieczna, nikt ci szczerej prawdy nie powie jak my" dziekuje,
wole "pochlebstwa" znajomych, ktorzy mi mowia 2niezle wygladasz w miniowce" itp.

jak kolezanki chca sie z toba spotykac to nie rezygnuj. Jak siedzisz sama w
domu, to moze i masz dola, ale jak wyjdziesz, moze ci przejdzie. ale po to
trzeba sie zebrac i wyjsc bedac w stanie "pochmurnym", a nie czekac z wyjsciem,
az mi sie poprawi, bo samo sie nie poprawi.

"oni moze tego nie rozumieja, bo co chce to mam- komorka, kieszonkowe, fajne
wyjazdy..ale ja wole ich milosc wsparcie i zrozumienie"
i to im powiedz. Zamieniajac tylko trzecia osobe na druga. Powinno dac im do
myslenia.

"Moze to smieszne ale zamiast najblizszych pomagają mi obcy ludzie,jednak
> pomagają i to podpiera mnie na duchu :) DZIEKUJE" nam jest latwiej, nie
mieszkamy z toba :) i wirtualnie mozemy sie prezentowac tylko z najlepszej
strony :)

moze porozmawiaj z psychologiem albo poszukaj grupy wsparcia. Na grupie
bedziesz miala paru takich lebkow jak ty sama i my tutaj, tylko ze w realu ze
wszystkimi dobrodziejstwami tegoz. z psychologiem rozmowa bedzie podobna jak z
psychiatra na poczatku. Mozesz nie mowic rodzicom, ze idziesz do psychiatry,
albo mozesz powiedziec "ide do lekarza", to tez prawda, a nie wywola burzy w
szklance wody

pozdrawiam

[cien_wiatru]

Nie bardzo rozumiem po co Krysia ma isc do psychiatry. Przeciez do psychiatry
chodza ludzie chorzy a jej reakcja w zaistnialej sytuacji jest zupelnie
normalna. A coz jej ten psychiatra mialby poradzic, leki mialby jej dac ?
nadal uwazam, ze jesli ktos w tej rodzinie jest chory, to sa to rodzice Krysi.

[mgla_jedwabna]

z tego, co zrozumialam, to Krysia chce isc do psychiatry, tylko sie wstydzi,
wiec jej mowie, ze nie ma czego :)

moze rodzinke ma nie halo, ale rodzinki nie zmieni. Jesli 89 w nicku przyjac za
date urodzenia, to do usamodzielnienia pozostalo jej pare lat i jakos trzeba
wytrzymac w domu do tego czasu. A jedyne, na co ona moze wplynac to wlasne
podejscie, wiec sugeruje jej, jak mozna (sprobowac) to zrobic. Powiedz, czy
komus, kto nie lubi deszczu, doradzisz kupno parasola czy przeprowadzke do
Indii?

zreszta w wielu domach tak jest, ze rodzice krzycza na dzieci albo rodzenstwo
jest zlosliwe. Jakby odstrzelic takie rodziny, to zostalyby chyba tylko
przeslodzone, falszywe domy, gdzie niby wszystko jest super, a tak naprawde
nikt nie ma odwagi odezwac sie, ze cos jest nie tak. w kazdej normalnej
relacji, w ktorej ludzie maja jakis kontakt emocjonalny ze soba, dochodzi
czasem do konfliktow. Tylko niektorzy to oleja, a niektorzy wezma za gleboko do
serca (wydaje mi sie, ze Krysia jest takim przypadkiem)

Coz psychiatra moglby jej doradzic? Nie wiem, zapytaj psychiatry ;) mysle, ze
Krysia mialaby okazje uslyszec z wiarygodnego zrodla, ze nie jest chora, nie
jest zadna wariatka (i o ile nie jest, powinno jej to wystarczyc：）

poza tym, jesli przyjmiemy twoja teze, ze chorzy sa rodzice, to majac takich
rodzicow tez mozna potrzebowac pomocy dla siebie. Mam taka teorie, ze ludzie z
szeroko pojetymi problemami psychicznymi maja je albo dlatego, ze sami sa nie
halo, albo dlatego, ze przebywaja z kims, kto jest nie halo (dlatego lecza sie
np. osoby, ktore rozstaly sie juz ze swoja patologiczna "druga polowka", mimo
ze po rozstaniu nie maja ze soba zadnego kontaktu)

Reasumujac- Krysia pyta, co ma zrobic ze soba (jesli to nieprawda, odezwij sie
ze sprostowaniem Krysiu!), a nie, co ma zrobic z rodzicami, bratem, kolezankami
itd. Przynajmniej ja to tak rozumiem.

[krysia-89]

A do psychologa trzeba mieć jakieś skierowanie??
To jak bym chciała isc z przychodni...
A prywatnie ile wizyta kosztuje?
Czy psycholog moze chciec kontaktu z moimi rodzicami,zeby im powiedziec co
czuje itp itd?....Boshe..strasznie sie wstydze...trzeba sie przyznac-jestem byc
moze chora i potrzebuje pomocy,lecz boje sie,bo teraz juz całkiem mieli by mnie
za nienormalną,psychola itp itd...Nie wiem co robic...chcem sie leczyc,bo zycie
jakie teraz mam jest straszne.Modle sie zeby ten koszmar sie skonczyl jak
najszybciej ale do tego trzeba zaczac działac :) Wierze ze mi sie uda :) Znów
tak najzwyczajniej [lecz teraz dla mnie najtrudniej] cieszyc sie z zycia :)
Co robic...? Juz nie mam glowy do myslenia... ;]
Pozdrawiam

[eizo1]

wydrukuj ten wątek i im daj do przeczytania

[mgla_jedwabna]

nie trzeba skierowania, to nie lekarz. do psychiatry tez zreszta nie trzeba.
Prywatnie kosztuje od 50 zl wzwyz za godzine. To co mowisz w gabinecie
pozostaje miedzy toba a terapeuta, moze cie on/ona zachecac, zebys sama
niektore rzeczy mowila, ale decyzja nalezy do ciebie.
to, ze ktos chodzi do psychologa/psychiatry jest normalne, tzn. nie oznacza
automatycznie etykietki "czubka". No chyba, ze mieszkasz na wsi zabitej
dechami, to moze nie opowiadaj kolezankom, gdzie chodzisz popoludniami :P Do
psychiatry mozna tez isc majac problemy ze snem albo koncentracja, a do
psychologa z powodu problemow w nauce. I czubkiem jest ten wlasnie, kto nigdy
na zadne z powyzszych nie cierpial!

[mskaiq]

Nie boj sie tego ze nie masz o czym rozmawiac z kolezankami. Zawsze znajdzie
sie temat. Umow sie z jakas kolezanka na spacer, przekonasz sie Sama ze znajda
sie tematy. Mozesz zaczac nawet od pogody, mozesz rozmawiac o szkole albo o
czyms co Ciebie interesuje, czasem wystarczy posluchac co kolezanka ma do
powiedzenia.
Jesli chodzi o atak to czy przyjdzie czy nie zalezy od Ciebie. Jestes smutna bo
brak Ci aktywnosci. Kiedy jestes aktywna nie masz czasu na smutek.
Kiedy pojawi sie atak sprobuj wygrac, nie poddawac sie jemu. Zwykle atak
zaczyna sie kiedy pojawia sie jakis problem. Na przyklad ktos powie Ci w domu
cos przykrego albo zrobi Ci awanture. Sprobuj to zignorowac, kiedy zignorujesz
wtedy nie bedzie dolu, unikniesz problemu z ktorym przez dlugi czas nie
bedziesz mogla Sobie poradzic.
Zwykle ludzie potrafia byc nieprzyjemni kiedy maja zly nastroj albo kiedy sa
zdenerwowani, kiedy im przejdzie sa zupelnie inni.
Mozna unikac dolow Krysiu, wystarczy unikac sytuacji ktore je wywoluja.
Serdeczne pozdrowienia.

[krysia-89]

Gdzie do cholery jest BÓG?...
Codziennie modle się zeby juz mnie stad zabrał...
I co?...
"Pukajcie a otworzą Wam,(..) Proście a będzie Wam dane..."

[mskaiq]

My mamy wolna wole Krysiu, nawet Bog tego nie moze zmienic Twojej woli. Mozesz
pukac i wierze ze dostaniesz wszystko co jest Ci potrzebne bo ja dostalem. Nie
mozesz jednak prosic o smierc, zycie jest wielkim darem. My czesto nie
potrafimy docenic tego daru, czesto zycie staje sie przeklenstwem ale zawsze to
mozna zmienic.
Kiedys rowniez szukalem smierci, dzisiaj nauczylem sie kochac zycie, rozumiem
juz ze zycie jest wielkim darem. Ty rowniez muisz to zrozumiec, musisz
przezwyciezyc to co powoduje ze zycie jest nie do zniesienia.
Serdeczne pozdrowienia.

[lana_laro]

Powinnas zglosic sie do kogos o pomoc. Sama sobie nie poradzisz. Zglos sie do
psychologa,pedagoda,to nie wstyd.

[peace_man]

Zagladnij na moja strona przyjazny-swiat.go.pl/

- moze cos ci pomoze,
- napisz gdzie mieszkasz ewentualnie daj gg
- gdybys chcaiala pogadac to moze cie przygotuje do rozmowy z psychologiem jak
sie boisz,
- lepiej nie zwlekaj, ale wiedz ze psycholog przy twoim wieku - dotrze do
twoich rodzicow - zwlaszcza jak powiesz ze masz mysli samobojcze - porozmawiaj
o tym z nim...

pozdrawiam

I.M.

[krysia-89]

Mieszkam koło Szczecina.GG bym z checia dala i poklikala ale mam ostatnio
zepsute i wogle na nim nie siedze...
Ogolnie ze mna jest coraz gorzej

[justyna41]

Krysiu,

Wybierz się koniecznie do psychologa, jeżeli masz jakąś zaufaną ciocię albo
kogoś z rodziny to poproś go o pomoc. Tylko może spróbuj dowiedzieć się (np. na
forum)o dobrego psychologa, czasem są bezpłatne konsultacje przy urzędzie gminy
albo przykościelne. Albo spróbuj znaleźć w gazecie telefon zaufania dla młodych
ludzi, albo dla ludzi z depresją - tam podadzą Ci namiary na psychploga w
Twojej okolicy.
Nie myśl, że jak pójdziesz do psychologa to jesteś "wariatką" - bardzo wielu
ludzi ma problemy z psychiką, znam nawet takich młodych ludzi. Zresztą ja sama
chodzę ze swoją córką do psychologa, bo ona też problemy, co prawda inne,
bardziej natury lękowej.

Poszukaj jak najszybciej psychologa. A Bóg isnieje i Cię kocha i właśnie
dlatego "nie zabiera Cię stąd". Proś go o zdrowie i o rozwiązanie swojej
sytuacji, może poszukaj jakieś wspólnoty przy kościele - często jest tam wielu
fajnych, młodych ludzi.

Pozdrawiam

[peace_man]

zamiast zaczynac nowy watek na forum napraw sobie gg

poszukaj pomocy wpisyjac w google :

- pomoc psychologiczna szczecin
- poradnia psychologiczna
- itp

[lesnyczlowiek]

jak chcesz to mozemy sobie popisac na gg: 9128483