Życie po (?) depresji

[Gość: as]

Miałam depresję 4 lata temu.Trwało to
pół roku. Od tego czasu panicznie boję się żeby to
nie powróciło. Depresja była stwierdzona przez lekarza specjalistę, choć chyba
niezbyt typowym objawem był u mnie ciągły lęk o to, że nie będę miała co robić,
czym zająć myśli. Ratowałam się rozwiązywaniem krzyżówek, jolek.Nie poprawiało
to jednak mojego nastroju.Obecnie mam wstręt do tego typu rozrywek, ponieważ
kojarzą mi się z tym przykrym okresem.Czy lęk, że depresja powróci nie opuści
mnie już nigdy? Myślę o tym każdego dnia.Może to jeszcze trwa chociaż w
łagodnej, przewlekłej formie?

[Gość: caramia]

Wiele osob ma do czynienia z depresja pozimowa. Wcale nie jest ona mniej powazna niz jakas inna.
Dobrze jest sie nauczyc jak najwiecej o swojej dolegliwosci, czytac co sie da. Swietnym sposobem
jest uswiadomienie sobie, ze to po prostu zmiany chemiczne w organizmie, a nie choroba
psychiczna. Nalezy skonczyc z mitem wariatow u psychiatry - psychiatra, psycholog czy terapeuta
moze bardzo pomoc, wiele wyjasniajac, i wykluczyc mozliwosc innej, somatycznej choroby, kryjacej
sie za zmianami w samopoczuciu.

[Gość: Jola]

Nie bój się obsesyjnie powrotu, bo - na przekór - sama możesz go przyspieszyć.
Wiem, co piszę, bo przechodziłam juz depresję kilkanaście (niestety) razy i
wiem na pewno, że ciągłe obawy w niczym nie pomogą, wręcz przeciwnie, tworzą
błędne koło. W moim przypadku depresja powraca i chyba pogodziłam się już z tą
prawdą, że nie ma dla mnie dobrego leku zapopbiegawczego. Jednak za każdym
razem, kiedy jeszcze raz uda mi się wyjść z tego piekła, odpycham te myśli.
Żyję, jakby nic się nie stało, planuję rzeczy, które - wiem o tym - mogą byc
niemożliwe do realizacji, jesli choroba powróci. Świadomość możliwości powrotu
jest potwornie przybijająca, ale chyba łatwiej żyć, dopuszczając myśl o tej
strasznej ewentualności, niż codziennie drętwieć ze strachu: co będzie, jeżeli
TO powróci ? Będzie potwornie, będzie niewyobrażalnie ciężko, ale być może
trzeba będzie jeszcze raz to przecierpieć. Póki co nie mozna się ograniczać
myśląc tylko o jednym. Ja w kazdym razie żyję "normalnie" i mam tylko nadzieję,
że jeśli znów nastąpi nawrót choroby, to jak najpóźniej; że jeszcze mam przed
sobą czas na realizację planów, na radość. Życzę Ci zdrowia!

[Gość: as]

Bardzo dzisiaj mi było potrzebne przeczytanie życzliwych słów.Spróbuję Ci
wyjaśnić dlaczego nie mogę pozbyć się tego lęku.W 1994 r zmarła moja matka.
Bardzo to przeżyłam, ale w pewnym sensie zagłuszyłam ból pracą.Od tego czasu
stałam się pracocholikiem i to pozwalało mi nie myśleć o stracie. W 1996 roku
zachorowałam na chorobę wrzodową żołądka. Po leczeniu już po tygodniu czułam
się fizycznie dobrze. Mimo to lekarka "trzymała mnie" na zwolnieniu 5 miesięcy
mimo moich protestów. Po trzech miesiącach przymusowego siedzenia w domu
dopadła mnie depresja.Nic nie sprawiało mi radości, wszystko stawało się
obojętne, chciałam płakać, anie potrafiłam. Po lekach dołączyła się
bezssenność. Wtedy budziłam się o 3-ciej rano i przeżywałam raz jeszcze
wszystkie przykre chwile związane ze śmiercią mojej matki.Kiedy miałam powrócić
wreszcie do pracy bardzo się na to cieszyłam. Niestety pracowałam tylko
tydzień.W tym czasie już zupełnie nie mogłam spać i poprostu z tego powodu nie
byłam w stanie pracować.Zemdlałam nawet w pracy i zabrało mnie pogotowie, ale
odesłali mnie po badaniach do domu "żebym się wyspała". W tym czasie już
leczyłam się u lekarza psychiatry i on dał mi kolejne 3 tygodnie zwolnienia. W
tym czasie znalazłam wreszcie tabletkę nasenną, która podziałała i zaczęłam
powracać do życia. Potem cóż znowu "radość pracy" i było coraz lepiej.Teraz nie
mam pracy od pierwszego marca, a jestem w domu już od połowy stycznia. W
dodatku czuję się bardzo pokrzywdzona utratą pracy (nie ma sensu pisać o
tym).Znalazłam ogłoszenie firmy poszukującej pracowników jak dla
mnie.Wymieniali 3 warunki, wszystkie spełniałam, w dodatku mam wrażenie, że nie
ma tak wielu osób które te warunki mogą spełnić. Natychmiast sporządziłam
ofertę i posłałam do tej firmy. Telefon od nich był nazajutrz i po dwóch dniach
rozmowa kwalifikacyjna.W czasie tej rozmowy przedstawiono mi tylko to co
oczekują, że będę robić. Wszystko mi odpowiadało. Dwa tygodnie które miałam
czekać na wezwanie mnie w celu podpisania konkretnej umowy i zapoznania z
innymi pracownikami minęły dzisiaj i nic. Okazuje się, że jednak nie ma
cudów.Cały dzień płaczę. Nie chcę widzieć nikogo, z nikim rozmawiać, do nikogo
znajomego pisać.Pocieszam się, że jak łzy tak łatwo płyną, to dobrze. Trudno mi
jednak pogodzić się z tym, że moje liczne umiejętności nie są nikomu potrzebne.
Nie potrafię już zmuszać się aby robić coś tylko w celu ćwiczenia czy dla
zabawy.List napisany do Ciebie jest jak się chyba domyślasz autoterapią.Boję
się mówić czy pisać tak szczerze do osób znajomych, do tych którzy nie
rozumieją "bólu duszy".Tobie życzę samych jasnych dni.

[Gość: Jola]

Szczerze ci współczuję naprawdę trudnej sytuacji. Rozumiem, że w Twoim
przypadku do jakiś predyspozycji "wewnętrznych" do depresji, dołaczyły trudne
zdarzenia. Na pewno bardzo trudno pogodzić się ze śmiercią bliskiej osoby,
zwłaszcza, jeśli było się z nią blisko związanym. Siedzenie w domu tez nie
nastraja optymistycznie. Nie masz natomist najmniejszych powodów do
zamartwiania się odrzuceniem Twojej oferty pracy. W firmie, w której pracuję
poszukujemy obecnie pracownika. Na ogłoszenie w prasie odpowiedziało ponad 100
kandydatów (!) W większości były to osoby spełniające nasze oczekiwania!
Wyobraź sobie wobec tego, ilu świetnie przygotowanych kandydatów musieliśmy
odrzucić. Tak więc nie świadczy to w żaden sposób o tobie samej, o jakiejś
mniejszej wartości, braku szans w innej firmie itp. Potraktuj to racjonalnie i
nie dokładaj sobie dodatkowego bagażu zmartwień. Gdybyś chciała cos jeszcze
napisać, podaję adres: [e-mail]

[Gość: as]

Bardzo potrzebuję rady jak pozbyć się tego ustawicznego lęku przed powrotem
depresji.Depresja którą przeżyłam wystąpiła w czasie kiedy przebywałam na
długim zwolnieniu lekarskim z powodu choroby wrzodowej żołądka. Obecnie
zostałam zmuszona do bezczynności zawodowej obawiam się, że już na dobre.
Trudno mi przeboleć, że posiadam wiele umiejętności, których nie mają ludzie
cieszący się pracą, a nie mogę ich wykorzystać. Już nie potrafię zmuszać się
aby robić cokolwiek tylko w celu ćwiczenia umysłu.Nie pracuję już od połowy
stycznia. Obecnie nie potrafię zasnąć wcześniej niż o godzinie 2-giej w nocy. W
poprzednie poniedziałki przegapiłam godzinę siedemnastą. Może dzisiaj może
będzie Pan mógł mnie też coś odpowiedzieć? Czy mogę pozbyć się tego lęku przed
powrotem depresji, czy mogę jakoś jej zapobiec, przy założeniu, że obiektywnie
nic na korzyść nie zmieni się w moim życiu ?

Depresja

[Gość: Magg]

Czy lek przed ludzmi mozna nazwac fobia? Czym ona sie charakteryzuje?

[Gość: zofia]

w jednej z odpowiedzi tutaj lekarz poinformowal ze to moze byc nie wyleczona do
konca depresja i kierowal na terapie. sprobuj znalesz ta wypowiedz .jesli o
mnie chodzi to probuje byc stale w kontakcie z teapeuta i grupami
wspaierajacymi gdzie jestem pewna ze uslysze to co potrzebuje

[Gość: as]

Czytałam odpowiedź doktora. Dziękuję Tobie za zainteresowanie. Ja niestety nie
mam zbyt dobrych doświadczeń z tego okresu, gdy bywałam u lekarza.Skrótowo
powiem, że czułam się traktowana stereotypowo, a to nie zawsze jest słuszne.
Czułam się nie zrozumiana. Nie spotkałam się tutaj z żadnymi formami "grup
wsparcia", ani wówczas nikt mi nic takiego nie polecał. Prawdę mówiąc to
pisanie tutaj traktuję trochę jako terapię.Miałabym ochotę gdzieś napisać tak
całkiem szczerze o wszystkim co mnie gnębi. Tutaj zwracała się do mnie Jola z
propozycją, abym do niej napisała. Z jej listu jednak wywnioskowałam, że moje
problemy nie byłyby dla niej ciekawe. Mogę się oczywiście mylić, ale właściwie
dlaczego ktoś miałby być zanudzany czymś co jemu osobiście nic nie da? Kiedyś
jak byłam dzieckiem pamiętam, że ludzie pisywali do gazet do jakiś kącików
porad sercowych i innych. Nigdy nie pisałam. Zdarzało się, że przed snem
układałam jakiś list, ale nigdy nawet tego później nie napisałam, nie mówiąc o
wysłaniu. List elektroniczny o wiele prościej napisać i wysłać. Pisałam już
dwukrotnie takie listy do Gazety, ale nikogo nie interesują moje problemy.W
gazecie umieszczają te listy które im "pasują", podobają się. Nie wiem jak
rzeczywiście było dawniej, ale zazwyczaj Ci co udzielali porad pisali, że na
resztę listów nie wydrukowanych w gazecie odpowiedzą listownie. Teraz tego
zwyczaju nie ma. Może więc już lepiej nie pisać nigdzie, bo jak nikt nie
odpowiada, to jest jeszcze bardziej smutno... Pozdrawiam

[Gość: zofia]

jezeli masz ochote sprobowac mozemy zaczac pisac bez zadnych deklaracji. jezeli
bedziesz miala ochote zawsze mozesz przestac. nie ma zadnych zobowiazan. jezeli
podasz mi swoj e-mail, ja odpisze. pisanie jest terapeutyczne i jezeli masz z
kim pisac to wspaniale . napewno proba z gazeta jest dobra z tym ze to jest
biznes wiec jezeli sie nie kwalifikujesz jako list przynoszacy dochod w
sprzedazy ( odpowiedzi , zainteresowanie czytelnikow..) nie wykaza
zainteresowania.
mysle ze jak znajdziesz kogos i zaczniesz korespondencje tete a tete, to
bedziesz mogla poruszyc bardziej bolace sprawy . jak sie je wyciagnie na
swiatlo dzienne to czasem pomaga zobaczyc te sprawy w innej perspektywie. i to
wlasnie jest kojace- zobaczyc sprawy w odpowiednim wymiarze. a wiec zycze
powodzenia z kimkolwiek zaczniesz pisac.
a jezeli sie zdecydujesz nie napisac to jest ok tez. moze znajdziesz jakies
zainteresowanie na ktorym mozesz sie skupic bardziej niz na swoim leku przed
depresja? to jest niedobre dla ciebie . moze kosciol ma jakies ochotnicze akcje
pomocy ludziom starym lub matkom samotnym z dziecmi? jest to bardzo
wynagradzajace dzialanie . gdy dajemy to otrzymujemy duzo wiecej w zamian .
doswiadczam tego na wlasnej skorze. jest to najlepszy lek- wyjsc z wlasnego ego
i robic cos dla ludzi. przestac myslec ja. ja. ja....

[Gość: as]

Piszesz o kościele, a ja jestem niewierząca. Koresponduję z kilkoma osobami,
ale są to osoby znajome. Nie mają pojęcia o moich lękach.Nie potrafię, nie chcę
wzbudzać u znajomych litości, szczególnie u tych którzy zazdrościli mi, "że
lepiej sobię radzę".Nie rozumieli mojej "narkotycznej" potrzeby pracy.
Spotykały mnie przykrości, bo było to niewłaściwie rozumiane. Chyba to jest
zrozumiałe? Jeżeli nie razi Cię to co napisalam na początku mogę podać adres.
Nie sądzę abym zaraz została zarzucona lawiną listów, więc co mi szkodzi?
[e-mail].

[Gość: zofia]

pisze o kosciele, bo nie wiem kto organizuje takie akcje w Polsce - po prostu
podalam przyklad jak mozna znalesc zajecia ktore daja satysfakcje i wyjsc z
wlasnego ego. nie chodze do kosciola bo kosciol dla mnie jest struktura
stworzona dla ludzi ale jesli chodzi o Sile Wyzsza to zaczelam wierzyc i szukac
patrzac na to co dzieje sie w moim zyciu. takie powolne obserwowanie bez
forsowania nieczego nad czym nie mam kontroli daje niesamowite resultaty
zaczynam wierzyc ze jest kierowany porzadek w tym wszechswiecie. niesamowite
zdjecia z teleskopu Hubbla..moje zycie nie ulozylo sie tak jak planowalam czy
marzylam a jednak ulozylo sie tak jak powinno . rozwiazania czekaja na mnie gdy
je nie szukam w chorym pospiechu tylko gdy z pokojem w duszy wierze ze znajde .
to wszystko moze brzmi jak bzdura i ja tak bym myslala 3 lata temu ale teraz
mysle inaczej . np modlitwa Matki Teresy nie jest modlitwa, jest poprostu
wskazowka wg jakich principles sie kierowac w zyciu i ze to jest OK jezeli inni
tego nie robia . czy moze byc lepsza wskazowka aby znalesc pokoj duszy? mam
teraz niesamowicie trudna sytuacje w pracy i zdecydowalam sie odejsc. moja
bossowa jest osoba manipulacyjna , klamliwa i bardzo egoistyczna. musialam byc
bardzo chora ze wytrzymalam tak dlugo w tej atmosferze. prawie 6 lat. dzisiaj
stwierdzilam ze robie sie z powrotem chora jak patrze na to i musze odejsc.
kiedy przeczytalam to modlitwe matki Teresy znalazlam spokoj ducha ze to jest
OK ze moge stracic finansowo, moja nagroda bedzie spokoj duszy a tego nie kupi
sie nigdzie . na to trzeba pracowac.
przesylam ta modlitwe moze komus sie rowniez bedzie podobac. postanowilam ja
przeczytac rano i wieczorem aby uspokoic moje niepokoje.
jesli chodzi o religie to raczej traktuje ja jako mitologie . jak sie przejdzie
wszytkie religie swiata to znajdzie sie te same motywy i te same wskazowki
stworzone przez ludzi dla ludzi aby umieli rozrozniac dobro od zla i ja tak
traktuje religie. Joseph Campell ma wspaniale opracowania na temat religii
swiata . byl wykladowca na jednym z renomowanych amerykanskich uniwerstetow i
wlasnie wykladach mitologie. jak spojrzysz na ludzi wokol to ci ktorzy nie
naleza do grupy ( religijnej albo innej ktora posiada strukture) i nie kieruja
sie jej wskazowkami maja problem z adaptacja do rzeczywistosci . w usa oni
zazwyczaj goszcza na pierwszych stronach gazet jako wyrzutki spoleczenstwa. w
prymitywnych spoleczenstwach prawa grupy utrzymywaly porzadek prawny i
pozwalaly przetrwac / przezyc- kto sie nie stosowal zostawal wypraszany i to
znaczylo smierc z glodu np w jungli. kazda jednostka byla silniejsza w grupie.
my tutaj stworzylismy tez w pewnym rodzaju grupe ktora dzieli te same
zainteresowania , cierpienia , doswiadczenia i pomagamy sobie przetrwac . nasza
grupa ma silna potrzebe zrozumienia blizniego , wspolczucia i niesienia
milosci cierpiacemu. i to dla mnie juz jest religia. ten kto nie mierzy w sile
Wyzsza wierzy w co innego i to tez wiara prawda?
~*~ Mother Teresa's Prayer ~*~

People are often unreasonable, illogical, and self-centered;
...Forgive them anyway.
If you are kind, people may accuse you of selfish, ulterior motives;
...Be kind anyway.
If you are successful, you will win some false friends and some true enemies;
...Succeed anyway.
If you are honest and frank, people may cheat you;
...Be honest and frank anyway.
What you spend years building, someone could destroy overnight;
...Build anyway.
If you find serenity and happiness, they may be jealous;
...Be happy anyway.
The good you do today, people will often forget tomorrow;
...Do good anyway.
Give the world the best you have, and it may never be enough;
...Give the world the best you've got anyway.
You see, in the final analysis, it is between you and God;
It was never between you and them anyway.

Powerful message of Mother Teresa inscribed on the wall of her Childrens home
in Calcutta.

do As

[Gość: zofia]

twoj adres wraca jako nierozpoznany
sorry [e-mail].

[Gość: as]

Gość portalu: zofia napisał(a):

> twoj adres wraca jako nierozpoznany
> sorry [e-mail].
To jest prawidłowy adres, dostałam dzisiaj kilka listów. Chyba..., że dodałaś tę
kropkę przed ansus ?, lub jakaś inna nieświadoma drobna pomyłka,n.p jakaś
dodatkowa spacja ? Ma być [e-mail]

[Gość: Maja]

Wiem jak to jest, kiedy stajesz twarzą w twarz ze sobą, gdy po miesiącach walki
psychotropami nie wiesz już kim jestes

[Gość: Krzysiek]

Mysle, ze nie wyleczylas sie do konca po prostu

[Gość: ewa]

Podzielam zdanie Krzy�ka. Bardzo łatwo ulec złudzeniu, że wszystko w porzšdku.
Sama się tak pomyliłam. Bałam się dalszej terapii, bo nie wiedziałam, co z tego
może wyj�ć, a raczej czego dokopię się sama w sobie. Powtarzam po raz kolejny,
trafiłam na dobrych psychiatrów, którzy dawali mi leki tylko pod warunkiem
psychoterapii.