mój dolek

[tlenoterapia]

Mimo brania 2 roznych antydepresantow nadal mi smutno . I tak cala
zaproszkowana jestem.Chorowalam na raka i go zwyciezylam.Ale dolka nie
potrafie pokonac .Psycholog byla madra bestia i powiedziala mi wszystko i na
rozne sposoby ,co mozna w mojej sytuacji powiedziec.Czuje ze krece sie w
kólko i nie ruszam do przodu.Co zrobic z takim regresem?Zycie zdaje mi sie
puste i zatracilam pasje i nie widze celu.Pije sobie piwko i objadam sie
pzzą na zamowienie.Samotnie z kotami i zagrzybialym psem.Moze terapia grupowa
by mnie z tego stanu wyrwala?Tylko jak ja wstane rano!

[tristezza]

antydepresanty nie maja niestety wlasciwosci rozweselajacych. skoro zwyciezylas
raka (gratuluje!), to jestes po ciezkich przejsciach i pewnie nie od razu
odzyskuje sie w takich sytuacjach radosc zycia. walka z choroba to bylo ogromne
wyzwanie, z chwila osiagniecia celu masz chyba prawo odczuwac pewna pustke.
mysle, ze zycie wydaje sie znacznie wieksza wartoscia, gdy jest zagrozone i
czlowiek musi o nie walczyc. paradoksalnie wygrana moze rozczarowac. daj sobie
troche czasu, pizza z piwkiem w otoczeniu zwierzakow to calkiem sympatyczny
sposob spedzania czasu po takim horrorze jak choroba nowotworowa.
a na terapie grupowa mozna tez pewnie chodzic po poludniu :-)
najwazniejsze, ze najgorsze za Toba!
pozdrawiam

[tlenoterapia]

Dzieki za duzo zrozumienia.Tak faktycznie bylo ze walka o zycie nadala sens i
cel ,a po osiagnieciu zdrowia zycie stracilo kierunek i odczulam
pustke.Zmienilam sie i to mi przeszkadza zyc tak jak kiedys.Spokojnych Swią.t

[mskaiq]

Nie pij piwa, ma chwile rozwesela a potem jest jeszcze gorzej. Moze lepiej wez
zgrzybialego psa i idz z nim na spacer.
Zycie jest puste kiedy nic sie w nim nie dzieje. Zapelnij je, spotykaj ludzi,
moze warto odwiedzic hospicjum. Sa rozne, jest rowniez dla ludzi chorych na
raka. Udalo Ci sie pokonac raka, Twoja pomoc tam bylaby bezcenna.
Kiedy zaczniesz dzialac Twoj diolek zniknie bardzo szybko, odnajdziesz wiele
radosci i satysfakcji pomagajac ludziom.
Serdeczne pozdrowienia.

zdrowa piękna wiecznie młoda

[koalaa8]

Zmień nastawienie do samej siebie, Ty jesteś najważniejsza, choroba jest na
drugim planie.
Dzisiaj rano jak biegłam 3km, chwilami pędziłam jak szalona, pełna miłości w
sobie i radości, biegłam na przód, chwilami mijałam ludzi ze swoimi zwierzątkami.
Na końcu zrobiłam mały przystanek na ćwiczenia, podszedł do mnie mężczyzna i
zapytał mnie skąd ja biorę tyle siły żeby codzinnie biegać ??? Odpowiedziałam
swoim uśmiechem.
Ci ludzie co mijam po drodze nie wiedzą ze mam schizofrenie, nerwice, miałam
depresję, bo nie choroba jest najważniejsza, ja jestem ważna.
Z okazji Świąt życze wszystkiego najlepszego.

[tlenoterapia]

Dzieki .Tez mam gdzies w papierach etykietke schizo z dawnych niemal
prenatalnych czasow ... i sie tym juz nie przejmuje najwazniejsze ze sie to
przydalo ze tak cynicznie powiem...Masz racje, ze nie mozna sie utozsamiac z
chorobami bo to nie my .To nie jest pełen portret naszej osoby.Wiem tez a to
wazne odkrycie jak dobry jest wysilek fizyczny ,chodze 4 razy w tygodniu na
tai-chi.Niemniej mam poczucie ,ze moj smutek poraza otoczenie.Za usmiechem
kryje sie pustka i przygnebienie, o ktorej moze nikt sie nie domysla ,ale ona
jest. Spokojnych Swiąt. Trzym sie.

[tlenoterapia]

Dzieki za rady.Masz wiele racji.Aktywnosc pomaga zwalczac doły.Ale zagrzybialy
pies ma uraz łapy wiec spacery odpadaja.Prawie wszystkie znaczące dla mnie
osoby są albo w innych miastach albo w Angli ,wiec trudno o spotkania.Zreszta
mam faze milczenia co utrudnia komunikacje.Myslałam o hospicjum ale brakuje mi
tej radosnej energii zeby byc szczerze wspierajaca osobą.Pomysle jednak o tym.
Spoko Swiąt.

[mskaiq]

Kiedy pojdziesz do hospicjum odnajdziesz ta radosna energie, zwykle pojawia sie
kiedy spotykasz chora osobe. Kiedys sam bylem w hospicjum dla ludzi chorych na
raka. Spotkalem tam wiele wspanialych ludzi.
Serdeczne pozdrowienia.

[tristezza]

mskaiq napisał:

> Kiedy pojdziesz do hospicjum odnajdziesz ta radosna energie, zwykle pojawia
sie
>
> kiedy spotykasz chora osobe.


Mask, czy Ty sie dobrze dzisiaj czujesz?

[tristezza]

przepraszam, zmieniam pytanie: uwazasz, ze kontakt z osobami umierajacymi
wyzwala w czlowieku radosna energie?

[tlenoterapia]

To trudna decyzja zeby zdecydowac sie na kontakt z umierajacymi ,jak
odwiedzalam swoja babcie w szpitalu i obok lezały umierajace kobiety -jedna
przywiazana do łozka patrzyla na mnie blagalnym wzrokiem wypowiadajac w kólko
imię swego syna ,druga jak szkielet z cewnikiem i masa rurek wbitych z
zasiniaczone rece domagala sie czegos tylko tak mówiła niewyraznie ze nie
mogłam sie domyslec czego chce,jęczala z zimna jak podałam jej wode do
popicia.Moja babcia dostała splatania i ataku prawdomównosci...Zaczęła
zazdroscic mojego kontaktu z innymi chorymi .Ochrzaniala mnie ,ze to do niej
przyjeżdzam.Jezdziłam tam codziennie z ledwoscia opanowujac lęk przed
bakteriami jak i śmiercia w takim ponizeniu i takiej bezsilnosci.Podziwiam ze
niektorzy potrafia zmieniac pampersy innym dorosłym,myc,czesac, dodawac
otuchy.Ja jak pamietam to po powrocie do domu siedziałam w bezruchu pare
godzin zeby dojsc do siebie.Znam dwie osoby , które zeby dac sobie kopa na
smutki pracowaly z umierajacymi.Moze w obliczu prawdziwego dramatu nasze sie
zmniejszaja,ale nie jest to reguła dla wszystkich.

[aidka]

Tristezzo.
też się złościłam,
gdy Mskaiq mówił mi o hospicjum - pyskowałam, że jeszcze nie zdycham
ale, po prostu, nie wiedziałam co to jest, np. takie Zoliborskie Hospicjum
to nie jest miejsce, gdzie leżą umierający

na Zoliborzu mają tylko siedzibę wolontariusze - tam się spotykają, by ustalać
plan działania
tam nie pracuje byle kto
to są ludzie z sercem na dłoni
po różnych szkoleniach i kursach
tacy, którzy naprawdę kochają ludzi

a działają i pomagają także takim, jak Ty, ja czy Tlenoterapia -
nie tylko umierającym
ale też tym
którzy znaleźli się w trudnej sytuacji
i sami nie dają rady się z niej wyczołgać

mną się zajęli najpierw, m.in., przynosząc mi jedzenie do domu /gotowane prze
siebie i za swoją kasę/,
potem, gdy już widać było,
że bez lekarzy ani rusz,
jedna z wolontariuszek , umówiła mnie z lekarzem,
nieco na siłę
zawiozła do szpitala,
potem naprzywoziła mi potrzebnych rzeczy z mieszkania /bo nie wiedziałam, że
zatrzymają mnie na oddziale/
mało tego - załatwiła mi opiekę innej wolontariuszki nad mieszkaniem
i kotem na dodatek jeszcze

w czasie, gdy byłam w szpitalu
wolontariuszki znalazły znajomą weterynarz,
/bo oni w Hospicjum, wielu ludzi mogących pomóc, znają/
zawiozły kocicę na operację,
postarały się, by mogła po operacji zostac u dr wet.póki nie wydobrzeje

a gdy wróciłam do domu,
to aż 3 panie wolontariuszki pilnowały mnie i kontrolowały czy jem,
borę leki,
łażę do lekarza -
a to wszystko robiły z takim sercem,
że aż mi głupio było klamać, że jadłam -
wolałam naprawdę zjeść i się pochwalić, że, np.,
coś tam zrobiłam, co świadczy o tym, że lepiej się czuję...

uważam te bezinteresowne kobiety /w dojrzalym wieku,/
mające pelno innych obowiązków i pasji, za swoje przyjaciólki

pewne jest,
że sama w domu,
nie jedząc nic,
nie robiąc,
nie myjąc się nawet,
leżąc tylko w łóżku
i myśląc, jak się zabić - zdechłabym i biedny kot pożarłby mego trupa

polecam pomoc wolontariuszy z Hospicjum - to serdeczni, życzliwi, cudowni ludzie
Mskaiq , w tym wypadku, ma rację
i chyba się nie pogniewa,
gdy zdradzę,
że pomoc z wyżej wspomnianego Hospicjum
załatwił mi on sam - na odległość,
aż z Australii -
on wiedział,
że, skoro nie odbieram żadnych telefonów,
to jest bardzo źle

Mskaiq sam był wolontariuszem w tymże Hospicjum,
a ludzie tam pracujący, wciąż pamiętają go i jego oddanie ludziom
Mskaiq ma też jedną, wspaniałą cechę :
on nie tylko gada
on działa
i o to działanie nie trzeba go prosić
on sam wyczuwa pismo nosem i pomaga
tak, jak mnie po zakupie laptopa
czy ostatnio

Tlenoterapio Kochana,
jesteś bardzo dzielną osobą
pewnie, w tym stanie,
w jakim się znajdujesz,
trudno Ci uwierzyć -
ale, wg mnie, jesteś SILNA
pokonałaś raczysko, a z głupią deprą sobie nie poradzisz ?!
poradzisz sobie

proszę i doradzam
- nie przesadzaj z piwkiem
to naprawdę złudne,
że alkohol pomaga
trzeba bardzo uważać,
by nie wpaść w alkoholowe bagno, bo alkohol, jest depresjogenny
pracowałam onegdaj jako współterapeutka z ludźmi przechodzącymi terapię
odwykową,
więc wiem, co mówię

Twoje zwierzaki Cię potrzebują i kochają
świat Cię potrzebuje
wydajesz mi się być bardzo wartościową dziewczyną-
wiele osób może chcieć korzystać z Twych doświadczeń
to może banał - już o tym na Forum wspominałam - pomaganie ludziom daje wiele
samym pomagającym
spróbuj
ja, jeśli stanę na nogi porządnie
będę chciała przejść te całe szkolenia
i pomagać w Hospicjum

Miłych dni świątecznych i pozaświątecznych - uściski
a.

[tristezza]

aidka napisała:

Tristezzo.
> też się złościłam,
> gdy Mskaiq mówił mi o hospicjum

jesli o mnie chodzi, to o czymkolwiek Mask by nie mowil, noz mi sie otwiera w
kieszeni. bardzo cenie osoby pracujace w hospicjach, ale wg. mnie czerpanie
radosci z kontaktu z osoba chora jest wysoce patologiczne. nawet jesli nie
wszyscy podopieczni hospicjum sa chorzy terminalnie Mask pisal o ludziach
chorych na raka.


a działają i pomagają także takim, jak Ty, ja czy Tlenoterapia -
nie tylko umierającym
ale też tym
którzy znaleźli się w trudnej sytuacji
i sami nie dają rady się z niej wyczołgać

niewiele wiem o Tlenoterapii, ale ja osobiscie jestem w sytuacji calkiem
zwyczajnej. bogu dziekowac nie potrzebuje zadnej pomocy z zewnatrz, z moja
choroba lepiej lub gorzej radze sobie sama. na tym forum tez nie mam zwyczaju
uzalac sie nad soba i troche mnie dziwi, ze tego nie zauwazylas.

Tristezzo...

[aidka]

jesli o mnie chodzi, to o czymkolwiek Mask by nie mowil, noz mi sie otwiera w
> kieszeni.

Ja się często denerwowałam tym, co mówił czy pisał.
Ale również z tym, co ja mówię i piszę wiele, osób się nie zgadza - każdy ma
prawo do własnego zdania wszak.

. bardzo cenie osoby pracujace w hospicjach, ale wg. mnie czerpanie
> radosci z kontaktu z osoba chora jest wysoce patologiczne. nawet jesli nie
> wszyscy podopieczni hospicjum sa chorzy terminalnie Mask pisal o ludziach
> chorych na raka.

Wg mnie, to nie jest radość z kontaktu z osobą chorą.
Myślę, że jest to raczej realizowanie się. Radość czuje się chyba zwykle
wtedy, gdy widzi się, że własne zaangazowanie w pomoc daje wymierne efekty.
Osobiście czuję się potrzebna, gdy pomagam i usatysfakcjonowana, gdy widzę, że
moja pomoc coś komuś dała dobrego.
>
> niewiele wiem o Tlenoterapii, ale ja osobiscie jestem w sytuacji calkiem
> zwyczajnej. bogu dziekowac nie potrzebuje zadnej pomocy z zewnatrz, z moja
> choroba lepiej lub gorzej radze sobie sama. na tym forum tez nie mam zwyczaju
> uzalac sie nad soba i troche mnie dziwi, ze tego nie zauwazylas.

Cieszę się, że sobie radzisz. Ale,
cóż - wybacz, że Cię posądziłam o to, iż jesteś na Forum Depresja, mimo, że nie
potrzebujesz pomocy z zewnątrz. Myślałam, że chorowałaś czy chorujesz na
depresję. Ja tu jestem dlatego, że często nie mam komu powiedzieć o tym, co
czuję i jest mi łatwiej trochę, gdy się "wypiszę" tutaj. No, i w końcu, to tu
znalała się osoba, która wsparła mnie nie tylko dobrym słowem lecz także czynem.
Pozdrawiam
a.

[martaewa29]

Piszesz że chciałabyś pomagać chorym osobą w hospicjum, jak Ty sama sobie nie
możesz pomóc.

[aidka]

martaewa29 napisała:

> Piszesz że chciałabyś pomagać chorym osobą w hospicjum, jak Ty sama sobie nie
> możesz pomóc.

Ze zdiagnozowanej,ciężkiej depresji raczej nie wychodzi się samemu. Ja
przynajmniej nie znam osób, które będąc w takim stanie, jak ja parę mies. temu,
wyszłyby same na prostą.
A ponadto,napisałam już wszak, iż chcę pomagać innym, gdy sama będę silniejsza.

[aidka]

martaewa29 napisała:

> Piszesz że chciałabyś pomagać chorym osobą w hospicjum, jak Ty sama sobie nie
> możesz pomóc.

Ze zdiagnozowanej,ciężkiej depresji raczej nie wychodzi się samemu. Ja
przynajmniej nie znam osób, które będąc w takim stanie, jak ja parę mies. temu,
wyszłyby same na prostą.
A ponadto,napisałam już wszak, iż chcę pomagać innym, gdy sama będę silniejsza.

[tlenoterapia]

Nie wiedzałam Aidko ,ze az tak mocno Cię "wzieło"czuje sie zaskoczona tym co
napisałas .I o wolontariuszach tez .Jestem z Sopotu .Nie wiem jak wolontariat
działa w trójmiescie .Dowiem sie .
Kazdy z nas przeszedł jakies traumy i kataklizmy dostał w cztery litery od
życia ,deprechy mam od dawna i wiem co to znaczy sufitowac w ubraniu i nie
jesc, ale to odlegle czasy ...Deprechy nie maja na demna juz takiej mocy.Czego
i Tobie życze, zeby objawy złagodniały i juz nigdy tak mocno nie
dusiły.Dobrze ,ze trafiłas na na fajnych ludzi z sercem na dłoni.Taka grupa
wsparcia do dobry wynalazek :)Nawet poczułam lekką zazdrosc.

Ps. piwko pije tylko czasami.A upijam sie po wizycie u psychiatrów jesli nie
wezme czegos na uspokojenie...taka ze mnie wariatka.

[aidka]

Kochana Tlenoterapio,

zatem jesteś Człowiekiem Morza - jak ja !
Siedzę w W-wie, ale już po świętach spróbuję, choć to strasznie ciężkie
wyzwanie, dojechać do Kołobrzegu i Szczecina - dwóch rodzinnych moich miast
i wielka pokusa - być na grobach najbliższych, zobaczyć Ukochane Morze

Dzięki za post pełen Dobroci
masz rację - prawie nie ma człowieka, który, jak mówisz " nie dostałby w cztery
litery"
Problem w tym, że są tacy, którym to niczego nie zaburza - i to dobrze
Ale są i tacy, których to boli i boli, i ten ból za nic nie chce się usunąć na
bocznicę

ja tam, niestety, nie mam
żadnych bocznic
gdy jest tak bardzo, bardzo smutno, że łez braknie, zaraz się usuwam z bocznic
i torów głównych
totalna reygnacja

myślę, że wiekszość depresyjnych ludzi ma to samo - nadwrażliwość, niewiara w
swe siły i dobra pamięć o tym, co było rozpaczne - a to równa się ...-
Smutkowi, który zaczyna wszystkim rządzić
Panoszy się, jak basza i , jak dla mnie, nie ma siły, by go wygnać

Tak, jak piszesz, ci wolontariusze, to była grupa wsparcia
z perspektywy ostatnich miesięcy - tak od października mniej więcej, wiem na
pewno : gdyby nie Oni, ja już bym nie żyła, umierając na dodatek jakąs ohydną,
upokarzającą, bolesną śmiercią
Ja o tym im nie mówiłam, nie prosiłam o nic, a jednak pomogli mi
100 razy nie odbierałam telefonów,
sto nie otwierałam drzwi
za sto pierwszym razem,
znużona tym, co wtedy uważałam za zawaracanie glowy, bo byłam pewna, że już po
mnie - kwestia paru dni
i że tego chcę - by wszystko się skończyło, bo sił już nie mam
ale jednak w końcu
podniosłamam sluchawkę
i ...Mskaiq tak b. mnie prosił, bym otworzyła wolontariuszce te cholerne
drzwi....
otworzyłam chwiejąc się na nogach totalnie wykończona
chuda, jak patyk
taka rozczochrana
w koszulinie jakiejś i z barłogiem na łóżku w który się zakopywałam
by łudzić się
że świata nie ma
i nie ma mnie

ale przyszła ta wolontariuszkai
- nie żadna , młoda, nawiedzona wariatka, tylko kobieta, która wiedziała co i
jak - znała moja chorobę i wiedziała jak wywabić mnie z łóżka, bym zgodziła się
pojechać do szpitala, gdy ja juz rzucałam jedno hasło: "dajcie mi spokój.
wszyscy.niczego nie potrzebuję, nikogo tu nie chcę"

ale otworzyłam jednak te drzwi

jestem w kiepskim stanie,Tlenoterapio
ale nie jest to już ten stan, który kusił moje oczy wabiąc je, by patrzyły na
drążek we framudze drzwi - taki do podciągania się - uznalam go bowiem za dobre
narzędzie do powieszenia się.

wierzę że gdybyś znalazła taką pomoc w Sopocie - to mogłoby stanowić dla Ciebie
wsparcie

a z tym piwkiem...
też to piłam na uspokojenie
gdy termin wizyty u psychiatry był zbyt odległy
a na mojej szyi zaciskała się pęta
ale alkohol nie pomaga
dobrze, że u Ciebie jest to sporadyczne

Nie zapominaj :
JESTEŚ SILNA
JESTEŚ MĄDRA
MASZ DOŚWIADCZENIE
WIESZ, JAK WYCHODZI SIĘ Z NAJGORSZEJ TRAUMY
NAJGORSEJ CHOROBY
Podziel się Twoją wiedzą z innymi
Wesprzyj ich i psa-staruszka też
/Ja żyję od lat dwóch ponad ze świadomością, że na mojej karcie info ze
szpitala napisano, że prawdopodobnie mam ognisko pierwotne w prawej, skroniowej
części mózgu. I, to dziwne, o wiele bardziej dążę do tego, by dobrze się czuć
psychicznie, niż starać się o jednoznaczną diagnożę tego, co w tym mózgu się
dzieje./
Teraz mam tak, że jeden, pełen szczęści miesiąc, oddalabym za resztę lat życia
i smętnej egzystencji.
ale Ty, jestem tego pewna - jesteś potrzebna
a specjalisty od wariujących trzeba poszukać takiego, co kasy nie weźmie, ale
będzie umiał zrozumieć świat Twych wariacji,
buziaki
a.

[tlenoterapia]

Dziekuje Aidko za tyle otwartości...Okropne sa doły i wierzyc mi sie nie chce,
ze takie przeciagłe depresje mogą tłamsic latami-tak niestety jest, ze nie
zawsze przyczyną jest nizki poziom serotoniny i leki pomocne sa ale wszystkiego
nie zmienia ...
.A co z tymi prawdopodobnymi ogniskami? Nie chcesz tego do konca wyjasnic?Moze
to nic nie jest, a może da sie jakies nerologiczne leczenie zastosowac?
Jak deprecha utrudnia przez lata zycie ,ze nie ma sie czym pochwalic pracą,
życiem osobistym i to dodatkowo dołuje...Wiec trzeba sie starac i nie
rezygnowac z siebie nie spisywac sie na straty .Tak mi sie tylko to łatwo mówi:)
Maskaiq to jak postac z bajki swietnie ,ze w koncu otworzyłas drzwi.Jestes
ważna,i ważne jest dla mnie to co napisałas.Rozumiesz zawiłosci ludzkiej
psychiki z jej ciemnymi nurtami.Mozna siebie powspierac .
Chodze czasem do dziennego osrodka pomocy gdzie jest zbieranina ludków z
problemami psychicznymi Może w Warszawie tesz istnieje taki osrodek.Niemniej
mimo, ze spotkałam tam osoby ,ktore stały mi sie blizkie.Odczuwam marazm.Mam
wrazenie ,ze wiekszosc z nich stanęła w rozwoju w okresie kiedy choroba ich
powaliła.Zadręczam sie ,ze mnie to tez dotyczy.Inni na moich oczach wychodzili
z dołów i stawali na na własnych nogach .
Pewnie jest to tak jak piszesz ,że zmniejszone poczucie własnej wartosci i
wiary w siebie powoduje takie wycofanie ze Swiata.Nie każdy musi byc mercedesem

Ps. Każdy Swirolog działa na mnie kiepsko -dostaje trzęsiawki.
A teraz lece w odwiedzinki do sąsiadki i usmiech na twarz nikt sie nie
domysli....