Mnie się udało. Jak to zrobić.

[elzbieta007]

Jest tylko jedna rada: zmienić siebie. To przerażająca perspektywa. Uwierzyć,
że moje samopoczucie jest skutkiem tego, jaka jestem.
Depresja, lęki, psychosoma (jaka by nie była) - to jestem ja. Dziś. Teraz.
Żeby poczuć się inaczej - trzeba zmienić siebie. To znaczy co?
Zacząć lubić to, czego nie lubię? Pzestać lubić to, co lubię? To już nie będę
ja! A jednak...
Nerwica, z jej różnymi objawami, jest skutkiem tego, jak widzę siebie, ludzi,
świat. Gdzieś tu musi tkwić błąd, skoro ten sposób
widzenia (i reagowania) produkuje nerwicę. Jest rzeczą niezmiernie trudną
uwierzyć, że źródło nerwicy tkwi w nas samych. Nie jest
przyczyną zewnętrzną. Nie jest wirusem, bakterią, wpływem "ich". Bez
zrozumienia tego faktu - nie wydostaniemy się ze szponów nerwicy.
Która, jakby to nie zakrawało na paradoks, pozwala nam żyć. Ale to
konstatacja, na którą można się zdobyć trochę później.
Najważniejsze, to uwierzyć, że bez zmiany siebie nie pozbędziemy się nerwicy.
Potem to już kwestia determinacji. Konsekwencji, z jaką będziemy dążyli do
odkrycia swojego prawdziwego "ja", pozwalali sobie na bycie takim, jakimi
jesteśmy na prawdę. Bo żyjemy iluzją. Widzimy iluxję i próbujemy się do tej
iluzji dopasować. Ponieważ jest to fikcja - nasze próby skazane
są na niepowodzenie. Żeby nie popaść w obłęd, nasza podświadomość funduje nam
nerwicę. Uwierzcie mi - nerwica daje poczucie bezpieczeństwa
i chroni przed dezintegracją osobowości. Dlaczego? Bo nasza neurotyczna
osobowość wymaga od nas zaspokojenia jednocześnie
kilku różnych i sprzecznych wzajemnie potrzeb. Nie można jednocześnie mieć
ciasteczka i zjeść ciasteczko, więc lepiej nie przechodzić koło cukierni.
Nasza podświadomość więc funduje nam lęk, który skutecznie nie pozwala nam
wychodzić z domu. Wtedy nie ma potrzeby konfrontować dwóch
sprzecznych dążeń. Nie ma ciasteczka - nie ma problemu. A że lęk jest
cierpieniem? No trudno. nic nie ma za darmo.
Dla każdego z nas to ciasteczko będzie czymś innym - partnerem życiowym,
pozycją zawodową, relacjami ze znajomymi - ale mechanizm jest ten sam.
Tylko docierając do źródeł naszych potrzeb: dlaczgo chcę jednocześnie mieć
ciasteczko i je zjeść - można, dokonując świadomego
wyboru, pozbyć się nerwicy. To ciężka praca. Długotrwała. Wymagająca
samozaparcia i odwagi. Dlatego niewielu ludzi ją podejmuje i kończy. Ale
to jedyna droga. Na końcu jest nagroda: dobre samopoczucie, żadnych lęków,
depresji, psychosomy. I stały uśmiech na twarzy. Warto?
Każdy musi odpowidzieć sobie sam na to pytanie.
Mam za sobą 25 lat nerwicy. Lęków, depresji i psychosomy. Życia w poczuciu
zagrożenia. Z dnia na dzień. Byle przeżyć dzień, a potem noc.
Bez celu. Spieprzyłam życie sobie, mojemu mężowi, mojej córce.
Trzy lata trwała moja walka o siebie. Dziś żyję z uśmiechem na twarzy. Żadnych
lęków, żadnej depresji, żadnej psychosomy.
Czuję się świetnie. Mam poczucie, że uratowałam siebie. Że warto było.
Po drodze wspierałam się lekami. Pomagali mi wspaniali terapeuci. Ale pracę
wykonałam sama. I tylko to się liczy. I to może zrobić każdy.

[destiny19]

a jak ktos boi sie zwrocic o pomoc do lekarza,nie wie od czego zaczac, boi sie
przyznac przed rodzina,znajomymi ze jest zle,ze wcale nie jest dobrze,ale coraz
gorzej?od czego zaczac?

[elzbieta007]

Cóż, to kwestia determinacji. Wyboru. Jeśli pomimo lęków i depresji, fatalnego
samopoczucia, lęk jest silniejszy - tkwij w nim. Kiedy osiągniesz dno - zmienisz
zdanie. I wtedy jest szansa na zmianę siebie. Prawdziwą. Brzmi fatalnie:
brutalnie. Ale taka jest prawda. Nie ma innej drogi.
Życzę Ci jak najszybszej zmiany priorytetów - szkoda czasu!
Pozdrawiam

[nielegalne_przesluchanie]

kiedy hun przedostanie sie do Azji bedzie wreszcie szczesliwy

[elzbieta007]

Życzę szczęścia.
Wiem, że to co napisałam, brzmi trywialnie. Sama bym w to nie uwierzyła, gdybym
przeczytała 3 lata temu. Ale TAK JEST NA PRAWDĘ. I nie ma innej drogi. Bo pies
pogrzebany jest w nas samych. Tylko zmiana w nas może spowodować, że
przestaniemy cierpieć. Uwierz. To ciężka praca. Katorżnicza. Ale daje efekty.
Pozdrawiam.

[kontrreformacja]

Dobra, to teraz lista pytań szczegółowych:
jakie brałaś leki i jak długo?
czy już je odstawiłaś?
Jak mniej wiecej wygladała terapia?
Piszesz, ze trwało to trzy lata - jak się czułas w czasie terapii, czy poprawa
była stopniowa, czy miewałas gorsze momenty w trakcie?
napisz coś może jeszcze konkretnie o twoim problemie i jego rozwiązaniu (w
sensie co było tym twoim ciastkiem) - jesli to nie zbyt prywatne...
Pytam o to wszystko, bo jestm w trakcie tej drogi, którą opisujesz. Widzę
poprawę, mineło 12 m-cy leczenia. Są dni kiedy czuję się spokojna i w miarę
szczęsliwa, mam chęć do pracy itd. Tylko, ze co jakiś czas to się znowu odzywa,
lęk trzyma mnie mocno i nie chce puścić (np. dziś, cały czas ta okropna
zacisnieta szczęka i pocę się jak mysz, brrr.). Czasem boję się, że lepiej juz
nie będzie, że nigdy się od tego tak do końca nie uwolnię. Jestem na terapii,
ale leków nie biorę, czasem zastanawiam się, czy nie męczę się niepotrzebnie...
Może jednak leki by pomogły...
No nie wiem... W kazdym razie pozdrawiam i dzięki za powiew optymizmu!

Leki pomagają

[elzbieta007]

Przez te lata brałam rózne antydepresanty - chyba wszystkie. Gó.. pomagały.
Zmiana nastąpiła w momencie, w którym uświadomiłam sobie, że muszę się zmienić.
Że to nie jest postulat do terapeutów i farmakologii, ale dla mnie samej.
Połączyłam farmakologię (trittico) z bardzo intensywną psychoterapią analityczną.
Początki były trudne. Pomimo brania trittico (dobrze na mnie działało, bo w
końcu mogłam spać), były głębokie doły. Dziś wiem, że musiały być. Aktywna
psychoterapia (to ja przynosiłam tematy na sesje) powodowała odkrywanie w sobie
pokładów gówna. To odkrywanie prawdziwego "ja", moich motywacji, konieczność
pogodzenia się z tym, skutkowało depresją. Ale w końcu zaświeciło słońce. Nie
jestem święta. Jestem, jaka jestem. Ani gorsza ani lepsza od innych.
Zniknęło poczucie winy. Dziś mam poczucie sensu życia. Nie ma lęków, nie ma
depresji.
Na pewno warto wspomagać się lekami. W cierpieniu dla cierpienia nie ma niczego
wzniosłego. Jest tylko upodlenie. Ale leki niczego nie wyleczą, bo pies
pogrzebany jest nie w chemii ale w psychice. Trzeba się zmienić. Warto
skorzystać z prochów, ale tylko praca nad sobą gwarantuje, że nie będzie
powrotu. Już się nie boję nerwicy. Ona nie wróci.
Zdarzją mi się i dziś stany niepokoju bliskie lękowi. Ale ten lęk witam z
radością, bo daje mi szansę na pracę nad sobą:)
Nie przejmuj się nawrotami. Obserwuj lęk. On pojawił się nie bez przyczyny.
Spróbuj do niej dotrzeć. Dowiesz się czegoś o sobie. I to będzie cenne.
Życzę powodzenia.

[ledure]

> Zdarzją mi się i dziś stany niepokoju bliskie lękowi. Ale ten lęk witam z
> radością, bo daje mi szansę na pracę nad sobą:)

chłopcy dziewczęta do roboty, do roboty

razem mlodzi przyjaciele zbudujemy lepszy świat

[koala1212]

> > Zdarzją mi się i dziś stany niepokoju bliskie lękowi. Ale ten lęk witam z
> > radością, bo daje mi szansę na pracę nad sobą:)


Zdarzaja sie moemnty, kiedy mam zlamane biodro,ale te zlamania witam z
radoscia, bo to daje szanse na rehabilitacje, czyli prace nad soba.

Pracowas nad soba mozna i wtedy kiedy sie nie mialo lęków i dołów i tak robia
ludzie normlani (to ci co pracuja nad soba biegajac na biezni, a nie leza jak
lajzy na dziwnej maszynie i rehabilituja swoje zwirzchniete biodro). Nerwica
czy depresja to nie jest zaden atut, to sa nasze wady, slabosci, na tym polega
nasza felernosc, ze musimy pracowac nad soba, zeby osognac to minumim ktore
inni maja bez wysilku.
Dziwne, ze malo kto umie te chorobe przezyc normalnie. Albo sie z niej robi
koniec swiata i idzie na dno albo znowu mega atut i zyciowa szanse do pracy.

Dziwi mnie ze sie cieszysz z tego, ze Ci jest gorzej, bo to znaczy, ze masz
jakis feler, wiec cieszysz sie z tego, ze jestes felerna. To tylko moje zdanie
wyrazone po chamsku za co przepraszam, ale nie mam dzis natrchnienia, zeby
pisac delikatniej.

[bezsensu70]

Nie masz racji!! Ludzie z depresją czy nerwicą są tysiąc razy bardziej
wartościowi niż ,,normalni,,. Są wrażliwi, myślący, posiadający głębokie
przemyślenia, dostrzegający, co naprawdę jest w życiu ważne, jaka powinna być
hierarchia ważności. Zwykli ludzie tego nie dostrzegają tylko biegną, potrącając
innych. Mają prymitywne, materialne, bezwartościowe podejście do życia. Nie mają
szansy ( czyt. nerwicy,depresji ), żeby się nad sobą i życiem zastanowić. Są jak
prymitywne bezmózgowe roboty, którym życie upływa na szukaniu przyziemnych
przyjemnoości. Dlatego uważam, że człowiek po przejściach ma większe szanse
bycia prawdziwym człowiekiem, bo wtedy dostrzega rzeczy ważne. Elżbieta pisze
pięknie i może być dla wielu wsparciem.

Hmmm...

[elzbieta007]

Jestem daleka od wyciągania wniosku, że ci, którzy cierpią na nerwicę lub
depresję, sa bardziej wartościowymi ludźmi od innych. To nieprawda.
Jednak faktem jest, że ci, którzy podjęli skuteczną walkę o siebie, przeważnie
znacznie lepiej poznali siebie, a przez to także psychikę innych ludzi. Są mniej
skłonni do wydawania kategorycznych negatywnych sądów o innych, do oceniania i
wartościowania. Z reguły są bardziej skłonni do zdystansowanej i zrównoważonej
postawy wobec ludzi.
I to są niewątpliwie dodatkowe korzyści, jakie wynosi się z pracy nad sobą:)
Pozdrawiam

[kontrreformacja]

Dzieki za odpowiedź. Podniosłaś mnie trochę na duchu. Ja też jestem na terapii
analitycznej, tylko czasem ręce opadają, że tego gówna aż tyle się nazbierało.
Dochodzę do jakiegos wniosku, odblokowuję jakiś temat, przez chwilę czuję ulgę,
ale za chwile okazuje się, że to tylko czubek góry lodowej.
Twoje rady o obserwowaniu lęku bardzo pokrywają się z moimi dotychczasowymi
wnioskami. Tak faktycznie jest, ale moja newica wciąż pracuje żeby ten obraz
zamazać, żeby tej przyczyny nie poznać, nie poczuć. Czasem siedzę i staram się
odpowiedzieć na to niby proste pytanie, czego się boję, skąd ten lęk i napięce,
i czuję prawie fizycznie tę cholerną blokadę, która mnie oddziela do odpowiedzi
na to pytanie. Mysli się plączą, ręce latają, paranoja po prostu.
Ale bardzo cieszy mnie twoje wyzdrowienie, dla mnie to potwierdzenie, ze droga
jest dobra, trzeba tylko spokojnie iść nia dalej.

[mmonika4]

hej hej,
co to znaczy psychoterapia analityczna?czyli taka standardowa?u mnie to juz
trwa ponad dwa lata,od prawie roku,z przerwami(bynajmniej nie z wlasnej woli te
przerwy,ale moja pani psycholog zachorowala,i zostalam w pewnym momencie na
lodzie,i wtedy wszyyystko wrocilo ze zdwojona sila) chodze na psychoterapie, i
ostatnio tak sie zastanawialam czy lepsza taka standardowa,czy moze poznawczo-
behawioralna,dodam ze mam agorafobie z lekiem napadowym
leki biore od 2 miesiecy jakos,i jakos leci to wszystko sama nie wiem,tyle sie
syfu nazbieralo w zyciu a teraz to trzeba ukladac,prostowac etc

[j215]

No to moje gratulacje.Powinnaś zostać psychoterapeutą i tych najbardziej
zdeterminowanych(nie leni czekających na cud) zacząć leczyć.Pozdrawiam.

[elzbieta007]

Nie będą psychoterapeutą. Brakuje mi wielu cech, którymi powinien dysponować
terapeuta.
Ale nawet psychoterapeuta-cudotwórca nie pomoże pacjentowi, który nie ma w sobie
chęci zmiany. Uczestniczyłam w wielu psychoterapiach. Na zasadzie: ja się teraz
położę, a ty zrób tak, żeby mi się poprawiło. Skutek - żaden. I tak musiało być.
Podświadomie blokowałam wszelką komunikację. I dopiero uświadomienie sobie tego
faktu okazało się kluczem. Ja muszę się zmienić i tylko ja mogę zmienić siebie.
Nikt inny. Dobry terapeuta może mi w tym pomóc, ale tylko pomóc. Robotę muszę
wykonać sama. I tę robotę wykonałam. I wykonuję nadal. I będę ją wykonywać do
końca mojego życia. Bo chociaż już nie muszę - to chcę. Bo warto. Bo nie ma
bardziej fascynującego zajęcia jak poznawanie siebie.
Pozdrawiam.

[ledure]

> Robotę muszę wykonać sama.
> I tę robotę wykonałam.
> I wykonuję nadal.
> I będę ją wykonywać do końca mojego życia.

10000% normy!



Bo nie ma
> bardziej fascynującego zajęcia jak poznawanie siebie.

http://images.google.pl/imgres?imgurl=http://www.republika.pl/bragus/galeria/Narcyz.gif&imgrefurl=http://www.republika.pl/bragus/galeria/narcyz.html&h=395&w=328&sz=43&hl=pl&start=12&um=1&tbnid=FkzcFNDHgVKY7M:&tbnh=124&tbnw=103&prev=/images%3Fq%3Dnarcyz%26svnum%3D10%26um%3D1%26hl%3Dpl%26client%3Dfirefox-a%26rls%3Dorg.mozilla:pl-PL:official%26sa%3DN

[demole]

głupek

[loreee]

Czytam tylko praca, praca, praca.... i nic z tego nie rozumniem. Czy ktoś
mógłby mnie olśnić i jak dziecku wytłumaczyc na czym niby ta praca polegała?????

[puste5]

loreee napisała:

> Czytam tylko praca, praca, praca.... i nic z tego nie rozumniem. Czy ktoś
> mógłby mnie olśnić i jak dziecku wytłumaczyc na czym niby ta praca polegała????

zapewne na wzieciu sie w garsc. tez chcialbym wiedzieć na czym polegac ma ta
ciezka praca w psychoanalizie. jesli sie pracuje to robi sie cos swiadomie w
jakims celu. rozumiem ze mozna pracowac nad asertywnoscia, ale jak pracowac nad
czyms co jest ukryte w nieswiadomosci? mam sie otworzyc? ale jak?

[agah201]

hehe wziac sie w garsc... kocham to wyrazenie.
trzeba jeszcze dorzucic: mysl pozytywnie, wyjdz do ludzi, badz aktywny/a
fizycznie, nie uzalaj sie nad soba i jeszcze pare innych.

nie rozumiem czemu maja sluzyc takie watki. o ile zrozumialam, to autorka byla
kiedys w kipskim stanie, wiec powinna rozumiec, ze takie klepanie o pracy nad
soba jest dla osob chorych strasznie wqrzajacei nie rodzi nic poza wyrzutami
sumienia oraz jeszcze wiekszym rozchwianiem emocjonalnym. mozna napisac cos w
rodzaju: ludzie idzcie na terapioe, bo to naprawde pomaga. ale ten watek
przerodzil sie oredzie pt. "to, ze tacy jestescie to tylko wasza wina i wasz
wybor!"


[mialo byc tutaj ;)]

[koala1212]

>
> > Czytam tylko praca, praca, praca.... i nic z tego nie rozumniem. Czy ktoś
> > mógłby mnie olśnić i jak dziecku wytłumaczyc na czym niby ta praca polega
> ła????
>
> zapewne na wzieciu sie w garsc. tez chcialbym wiedzieć na czym polegac ma ta
> ciezka praca w psychoanalizie. jesli sie pracuje to robi sie cos swiadomie w
> jakims celu. rozumiem ze mozna pracowac nad asertywnoscia, ale jak pracowac
nad
> czyms co jest ukryte w nieswiadomosci? mam sie otworzyc? ale jak?

Ja chodze na terpie, na osma chyba juz w zyciu, bo trudno mi bylo trafic na
dobrego terapeute, i stwierdzam z cala pewnoscia, ze odpowiednia terapia bardzo
pomaga. Nie mam pojecia jak to sie dzieje, nie umiem tego nazwac, okreslic,
opisac, ale dzieje sie cos takiego, ze pewne somatyczne objawy znikaja (najpier
lagodneja, a potem znikaja). Mialam kiedys bdb terapeutke, ktora mnie wycignela
z megadola (bylam prawie bez kontaktu), potem terapie przerwalam i w dole
srednim zatrzymalam sie na kilka lat (sredni czyli taki, ze sie nie da chodzic
do pracy ani spotykac z ludzmi), potem znowu terapie zaczelam i znowu powoli
(nie wiem jakim cudem) jest ze mna coraz lepiej (nie zyje normalnie, ale mam
coraz mnie stanow lękowcyh, napiec, paniki, dolów, innych objawow
somatycznych).
Praca na terapii wcale nie polega na wzieciu sie w garsc. Chodzi o to, ze jesli
terapeuta jest dobry, to na terapii sie mysli, takie spotkanie moze byc tez
meczace, stad ja to tez okreslilabym jako prace.
Takze ja niestety nie umiem Wam powiedziec na czym polega praca na terapii,
sama tego nie rozumiem, ale wiem na pewno, ze jesli sie trafi na bdb terapeute,
to terapia pomaga bardzo.

[agah201]

hehe wziac sie w garsc... kocham to wyrazenie.
trzeba jeszcze dorzucic: mysl pozytywnie, wyjdz do ludzi, badz aktywny/a
fizycznie, nie uzalaj sie nad soba i jeszcze pare innych.

nie rozumiem czemu maja sluzyc takie watki. o ile zrozumialam, to autorka byla
kiedys w kipskim stanie, wiec powinna rozumiec, ze takie klepanie o pracy nad
soba jest dla osob chorych strasznie wqrzajacei nie rodzi nic poza wyrzutami
sumienia oraz jeszcze wiekszym rozchwianiem emocjonalnym. mozna napisac cos w
rodzaju: ludzie idzcie na terapioe, bo to naprawde pomaga. ale ten watek
przerodzil sie oredzie pt. "to, ze tacy jestescie to tylko wasza wina i wasz
wybor!"

[elzbieta007]

agah201 napisała:

> hehe wziac sie w garsc... kocham to wyrazenie.
> trzeba jeszcze dorzucic: mysl pozytywnie, wyjdz do ludzi, badz aktywny/a
> fizycznie, nie uzalaj sie nad soba i jeszcze pare innych.

Niczego takiego nie napisałam. Napisałam tylko - z nerwicą można wygrać dzięki
pracy nad sobą.

> ten watek
> przerodzil sie oredzie pt. "to, ze tacy jestescie to tylko wasza wina i wasz
> wybor!"

Moja nerwica nie jest moją winą i nie jest moim wyborem, natomiast jest MOJĄ
SPRAWĄ. Nie lekarza, nie rodziny, nie terapeuty. Moją. Jest skutkiem fałszywego
obrazu świata i ludzi oraz nieadekwatnych mechanizmów odczuwania i reagowania.
Obojętne, skąd się to wzięło. Ale tak jest. I albo zmienię ten obraz i
mechanizmy, albo będę tkwiła w gó..e do końca życia. I to jest przedmiotem wyboru.
Pozdrawiam

[agah201]

elzbieta007 napisała:

> agah201 napisała:
>
> > hehe wziac sie w garsc... kocham to wyrazenie.
> > trzeba jeszcze dorzucic: mysl pozytywnie, wyjdz do ludzi, badz aktywny/a
> > fizycznie, nie uzalaj sie nad soba i jeszcze pare innych.
>
> Niczego takiego nie napisałam. Napisałam tylko - z nerwicą można wygrać dzięki
> pracy nad sobą.
a ja nie napisalam, ze Ty to napisalas

I albo zmienię ten obraz i
> mechanizmy, albo będę tkwiła w gó..e do końca życia. I to jest przedmiotem
wyboru.

moze czegos nie rozumiem, ale znowu potwierdzilas to, co stwierdzilam wczesniej
tzn. ze jesli ktos jest chory, to tkwi w takim stanie tylko na wlasne zyczenie

[koala1212]

tzn. ze jesli ktos jest chory, to tkwi w takim stanie tylko na wlasne

To jest bardzo roznie, ale bez watpienia sporo jest ludzi, ktorzy maja depresje
czy nerwice i zupelnie nic z tym nie robia.
A przedmiotem wyboru moim zdaniem jest to czy bedziemy probowac walczyc z
depresja czy nie bedziemy probowac i jak duzo w te proby wlozymy sily. A to czy
sie uda wzydrowiec czy sie nie uda, to juz nie nasz wybor niestety

[aurelia_aurita]

gratuluję, że znalazłaś swój sposób.
ale pamiętaj, że nie każdy choruje na to co Ty, więc nie jest to sposób uniwersalny. (np. nie sprawdziłby się w zaburzeniach afektywnych, które są ze swojej natury endogenne, a nie psychogenne).

[elzbieta007]

Tak, masz rację. Ja nie twierdzę, że znalazłam cudowny lek na wszystko. Ale
myślę, że gdyby wielu z forumowiczów, zamiast użalać się nad sobą i szukać
panaceum, spróbowało jednak zmienić siebie - znalazłoby rozwiązanie swojego
problemu. Bo depresja endogenna jest tylko jedną z przyczyn depresji. Większość
tkwi w zaburzeniach osobowości. A te można zmienić.
Pozdrawiam.

[demole]

tyle pracy, ze rece opadaja

i jeszcze czyn spoleczny na horyzoncie
plus praca na czarno


--
rapture

[ledure]

> Bo depresja endogenna jest tylko jedną z przyczyn depresji. Większość
> tkwi w zaburzeniach osobowości. A te można zmienić.

Łatwiej wyleczyć depresje endogenną niż zaburzoną osobowość. Nic nie można
zmienić, można sie tylko wytresować, a w środku i tak nic sie nie zmieni.

Nie masz racji.

[elzbieta007]

Tresura może tylko jeszcze głębiej wepchnąć do podświadomości i tak wyparte
treści. Zadaniem psychoterapii analitycznej jest działanie odwrotne -
wywleczenie jak najwięcej treści do świadomości. Bo tylko uświadomienie sobie
własnych blokad, pozwala na pracę nad nimi. To niełatwa praca, ale możliwa do
wykonania.
Można też całą swoją energię życiową skierować na utrwalanie nerwicy.
Każdy ma taki wybór. I musi go dokonać. Nie dokonanie go jest też wyborem.
Powodzenia.

[puste5]

Zadaniem psychoterapii analitycznej jest działanie odwrotne -
> wywleczenie jak najwięcej treści do świadomości. Bo tylko uświadomienie sobie
> własnych blokad, pozwala na pracę nad nimi. To niełatwa praca, ale możliwa do
> wykonania.

zadanie pschyoterapii analitycznej bardzo obiecująco brzmi, ale nie wszystkim
się udaje. a nawet jak sobie uswiadomisz, to co? jeśli masz szanse to
wykorzystać dla lepszego zycia to fajnie masz, a jeśli nie masz? myślisz, ze
wszystkich psychoanaliza pchnie na droge szczescia? sorry ale do szczescia to
trzeba mieć dużo szczescia.

Można też całą swoją energię życiową skierować na utrwalanie nerwicy.
> Każdy ma taki wybór. I musi go dokonać. Nie dokonanie go jest też wyborem.

gó.. prawda. nie dokonuje sie żadnego wyboru, tylko nerwice dostaje sie w darze
od losu. jest sadyzmem obwiniać osobę z zaburzeniami, ze wybrała tak kiepskiego
wyboru swojego losu. jaki ma sie wybor jesli rzadzi nami to co sobie nie
uswiadamiamy? wybory zachodza w sferze swiadomosci.

[elzbieta007]

Jest kilka teorii usiłujących wyjaśnić, skąd się bierze nerwica i tu nie ma
miejsca na przytaczanie wszystkich. Ale generalnie niemal wszystkie upatrują ich
w istnieniu nierozwiązanych konfliktów wewnętrznych. Konflikt rodzi się wtedy,
kiedy mamy potrzebę zaspokojenia dwóch sprzecznych ze sobą dążeń (mieć
ciasteczko i zjeść ciasteczko). Obie potrzeby są równie ważne i co by człowiek
nie zrobił - to jedną z nich zaspokoi, a drugą sfrustruje. I zawsze będzie się z
tym czuł źle.
Nerwica pojawia się jako mechanizm łagodzący ów konflikt. Brzmi paradoksalnie,
ale tak jest. Nerwica funduje nam objawy, które skutecznie chronią nas przed
wystąpieniem sytuacji, w której konflikt wewnętrzny mógłby się pojawić.
Odczuwamy lęk, nie wychodzimy z domu, nie przechodzimy koło cukierni. Nie ma
ciasteczka - nie ma konfliktu. Nerwica chroni nas przed dezintegracją.

Psychoterapia pozwala nie tylko odszukać w sobie owe konflikty (powstają one
jako skutek różnych wydarzeń życiowych, przeważnie we wczesnym dzieciństwie),
lecz także świadomie pozbyć się ich. Różnymi metodami. Często sam fakt
dostrzeżenia wewnętrznych sprzeczności jest leczący.

Nerwica pojawia się nie jako świadomy wybór. To rzeczywiście "dar" losu. Ale to,
czy będziemy starali się z nią walczyć, czy podejmiemy walkę o siebie - to jest
przedmiotem świadomego wyboru.

[agah201]

elzbieta007 napisała:
> Nerwica pojawia się nie jako świadomy wybór. To rzeczywiście "dar" losu. Ale
to
> ,
> czy będziemy starali się z nią walczyć, czy podejmiemy walkę o siebie - to
jest
> przedmiotem świadomego wyboru.

o swiadomym wyborze mozemy mowic tylko w sytuacji, gdy jestesmy w stanie
panowac nad wlasnymi emocjami, a nie wtedy kiedy to one nami kieruja. nerwica
lub inne zaburzenia z definicji nie pozwalaja w wielu sytuacjach na
podejmowanie swiadomych wyborow.

[puste5]

> Psychoterapia pozwala nie tylko odszukać w sobie owe konflikty (powstają one
> jako skutek różnych wydarzeń życiowych, przeważnie we wczesnym dzieciństwie),
> lecz także świadomie pozbyć się ich. Różnymi metodami. Często sam fakt
> dostrzeżenia wewnętrznych sprzeczności jest leczący.

na przyklad jakimi metodami? idziesz czaly czas po namiejszej lini oporu (
wiadomo na czym polega psychoanaliza), napisz cos konkretniejszego. czemu
dostrzezenie wewnetrznych sprzecznosci mialoby leczyc? jak sie ich nie dostrzega
to sie frustruje jak sie je dostrzega to juz nie? ktoras z potrzeb tak czy siak
niezaspokojona.

Ale to
> ,
> czy będziemy starali się z nią walczyć, czy podejmiemy walkę o siebie - to jest
> przedmiotem świadomego wyboru.

zeby byl swiadomy wybor, 1)musisz wiedziec ze masz nerwice 2) wiedziec co z nia
zrobic. nader czesto obydwie przeslanki sa niespelnione. pierwsza sie spelnia
gdy juz sie cale zycie zjebie i gowno mozna zrobic.

i jak mam podjac ta walke? oprocz placenia podateku od wlasnego nieszczescia
psychoterapeutom analitycznym oczywiscie i znajac raczej niepochlebne opinie o
tej terapii od ludzi ktorzy w nich uczestniczyli. w zasadzie twoja jest pierwsza
pochlebna ( pomijajac glosy samooszukancze, ze terapia wspaniala, ale zycie
nadal do bani)

caly czas piszesz o pracy, walce, chcialbym wiedziec na czym to ma polegac. bo
ze trzeba wziasc sie w garsc to wie kazdy.

[elzbieta007]

Podejrzewam, że mówiąc, że wiesz, na czym polega psychoanaliza, posługujesz się
obiegową opinią o niej. Fałszywą, niestety. Technika swobodnych skojarzeń służy
do powstania zjawiska przeniesienia oraz wystąpienia regresji u pacjenta. I
przeniesienie i regresja (a czasem także nerwica przeniesieniowa) są przedmiotem
analizy i interpretacji psychoanalityka.

Celem każdej psychoterapii jest zmiana. Zmiana albo osobowości (w terapiach
analitycznych) albo sposobów reagowania (poznawczo-behawioralna np). Bo tylko
dzięki zmianie może nastąpić wyleczenie. Ale problem jest w tym, że nikt nikogo
z zewnątrz nie może zmienić. Zmienić można tylko siebie.

Żeby się zmienić to przede wszystkim trzeba chcieć. A potem mozolnie poznawać
siebie: swoje potrzeby, uzależnienia, konflikty. Rozpoznanie pozwala na ich
rozwiązanie. Jak? Jeśli wiesz już, że masz sprzeczne potrzeby, których
jednocześnie nie da się zapokoić (np. boisz się bliskich związków, a
jednocześnie rozpaczliwie potrzebujesz miłości drugiego człowieka), trzeba
podjąć pracę nad wzmocnieniem jednej potrzeby a osłabieniem drugiej. Dokonujesz
wyboru. I pracujesz nad tym.

Piszesz o przejeb... życiu. Ile masz lat? Ja mam 55. Połowę życia strawiłam na
nerwicy.

A o terapii analitycznej (i innych terapiach) mogę powiedzieć tyle: wśród
terapeutów jest taki sam odsetek idiotów, jak w każdym innym zawodzie. Trzeba
mieć trochę fartu (albo rekomendacje), żeby trafić na dobrego hydraulika,
lakiernika samochodowego i terapeutę.
Ale trzeba pamiętać, że nie to terapia i terapeuta leczą. Nie jedna godzina
tygodniowo. Trzeba pracować codziennie przez cały dzień. A na sesji omawiać
swoją tygodniową pracę, korzystać z doświadczenia i interpretacji terapeuty. A
po sesji - znów do roboty.

Pozdrawiam

[puste5]

Jeśli wiesz już, że masz sprzeczne potrzeby, których
> jednocześnie nie da się zapokoić (np. boisz się bliskich związków, a
> jednocześnie rozpaczliwie potrzebujesz miłości drugiego człowieka), trzeba
> podjąć pracę nad wzmocnieniem jednej potrzeby a osłabieniem drugiej.

a strach przed bliskimi zwiazkami, jak przeklada sie na twoja teorie z
ciasteczkiem? jakie sprzeczne potrzeby zwiazane ze zwiazkami stoją, ze unika sie
zwiazywania z ludzmi?

Nieporozumienie.

[elzbieta007]

Przeczytaj jeszcze raz to, co ja napisałam, a co Ty cytujesz. Konflikt powstaje
wtedy, kiedy masz dwie sprzeczne ze sobą potrzeby: musisz unikać bliskich
związków, bo się boisz (chcesz mieć ciasteczko), a równocześnie masz potrzebę
kochania i bycia kochaną (chcesz zjeść ciasteczko). Obie potrzeby są równie
silne i obie domagają się zaspokojenia. Jeśli zaspokajasz jedną i wiążesz się z
innym człowiekiem, druga (potrzeba ucieczki z każdego bliskiego związku)
pozostaje niezaspokojona. działanie odwrotne (samotnictwo) powoduje podobny skutek.

Celem psychoterapii będzie w tej sytuacji:
1. Rozpoznanie Twoich (w części podświadomych, w części uświadomionych) potrzeb,
2. Rozpoznanie konfliktu i określenie siły obu potrzeb,
3. Dokonanie świadomego i racjonalnego wyboru o wzmocnieniu jednej i osłabieniu
drugiej potrzeby (bo jednocześnie nijak nie mogą być zaspokojone),
4. Praca nad zrealizowaniem punktu 3.

To oczywiście tylko przykład. Ale z grubsza na tym polega praca nad wewnętrznymi
konfliktami.

Aha. To, dlaczego się boisz bliskich związków, wymaga oczywiście dogłębnej
analizy. A także to, dlaczego tak bardzo pragniesz miłości i do czego Ci jest
ona potrzebna (to tylko pozornie banalne i oczywiste:) )

Pozdrawiam

[puste5]

elzbieta007 napisała:

> Przeczytaj jeszcze raz to, co ja napisałam, a co Ty cytujesz. Konflikt powstaje
> wtedy, kiedy masz dwie sprzeczne ze sobą potrzeby: musisz unikać bliskich
> związków, bo się boisz (chcesz mieć ciasteczko), a równocześnie masz potrzebę
> kochania i bycia kochaną (chcesz zjeść ciasteczko).

ja nie cytowalem, tylko pytalem dalej. tlumaczylas strach przed cukiernia, jako
nierozwiazanie konfliktu chciec zjesc i miec ciasteczko. wiec analogicznie pytam
o strach przed zwiazaniem sie z ludzmi.

[puste5]

i z ciekawosci, jak wzmacnia sie jedna potrzeba i oslabia druga?

[puste5]

i spytalem tez dlatego, ze ucieczka od zwiazku nie jest potrzeba pozytywna,
tylko pisalas o strachu. wiec nie ma sprzecznosci, jest blokada w postaci
strachu, ktora trzeba pokonac( nikt przeciez nie ma potrzeby strachu). jakbys
napisala o potrzebie samotnictwa to potrzeby bylyby sprzeczne.

Wyjaśnienie

[elzbieta007]

Być może posłużyłam się zbyt lapidarnym skrótem myślowym. Spróbuję wytłumaczyć
jeszcze raz.

Istnieją we mnie dwie silne potrzeby: potrzeba bycia w bliskim związku z drugim
człowiekiem (potrzeba miłości). I równocześnie boję się bliskich związków (one
budzą we mnie lęk). Mam więc potrzebę unikania takich związków. Jeśli zaspokoję
pierwszą z nich i wejdę w związek z innym człowiekiem, to zaspokoję potrzebę
miłości, ale jednocześnie bycie w tym związku będzie budziło we mnie lęk.
Powstanie nierozwiązywalny konflikt, w dodatku o charakterze progresywnym.

Podświadomość będzie broniła się przed dezintegracją osobowości i wygeneruje
objawy nerwicowe. Np. lęk przed wyjściem z domu (agorafobię). Siedząc w domu nie
widuje się ludzi, nie ma się kontaktów, nie ma szans na bliski związek. Nie ma
pokusy ani możliwości i nie ma potrzeby dokonywania wyboru. W tej sytuacji żadna
potrzeba nie jest ani zaspokojona ani sfrustrowana. Zawieszenie broni. Tylko ta
parszywa agorafobia (albo coś innego)...

Jest to obraz nieco uproszczony, ale generalnie taki jest mechanizm.

Praca nad zmianą priorytetów potrzeb, wzmacnianiu jednych a osłabianiu innych,
jest trudna i żmudna. Polega głównie na racjonalizacji.

Najważniejsza w pracy nad sobą na każdym jej etapie jest samoobserwacja.
Obserwacja własnych odczuć, emocji i reakcji. Szczególnie wtedy, kiedy
gwałtownie reagujemy na jakąś sytuację. To są momenty, które niosą najwięcej
informacji o nas samych. Wtedy warto uświadomić sobie co odczuwamy, jakie te
odczucia wzbudziły emocje i jak zareagowaliśmy. Trzeba nauczyć się zauważać to
wszystko, umieć nazwać, a potem zastanowić się, dlaczego.
To ostatnie - dlaczego - można przepracować z terapeutą. Ale samoobserwację
trzeba prowadzić stale. Samemu. To jedyna metoda, żeby poznać siebie, odkryć
konflikty, potrzeby, uzależnienia. Nie znając siebie (a prawie nikt siebie nie
zna) nie można się zmieniać, bo nie wiadomo co i na co zmienić.

:)

[puste5]

>
> Istnieją we mnie dwie silne potrzeby: potrzeba bycia w bliskim związku z drugim
> człowiekiem (potrzeba miłości). I równocześnie boję się bliskich związków (one
> budzą we mnie lęk). Mam więc potrzebę unikania takich związków. Jeśli zaspokoję
> pierwszą z nich i wejdę w związek z innym człowiekiem, to zaspokoję potrzebę
> miłości, ale jednocześnie bycie w tym związku będzie budziło we mnie lęk.

ale strach przed zwiazkiem nie jest potrzebą, czlowiek nie ma potrzeby strachu,
strach nie jest dla niego wartoscia. zwiazek jest potrzeba czlowieka, a strach
przed zwiazkiem swiadczy o tym, ze jest jakas potrzeba, ze wzgledu na ktora sie
boisz wiazac.

> Praca nad zmianą priorytetów potrzeb, wzmacnianiu jednych a osłabianiu innych,
> jest trudna i żmudna. Polega głównie na racjonalizacji.

i taki los czlowieka : wyjasniac sobie, czemu sie jeszcze nie zabić. bo glowny
konflikt polega na tym ze zycie jest do dupy a boimy sie smierci.

[elzbieta007]

Czepiasz się semantyki. Do czegoś jest Ci potrzebne niezrozumienie. Kiedy już
dowiesz się do czego, będziesz bogatszy o przynajmniej tę wiedzę.

Twoje samopoczucie zależy od Ciebie i tylko od Ciebie. To, jak postrzegasz życie
- też. Decyzja o życiu lub zabiciu się - takoż. Wszystko zależy od Ciebie. Jak
to zrozumiesz - zaczniesz naprawdę żyć.

Powodzenia:)

[puste5]

elzbieta007 napisała:

> Czepiasz się semantyki. Do czegoś jest Ci potrzebne niezrozumienie. Kiedy już
> dowiesz się do czego, będziesz bogatszy o przynajmniej tę wiedzę.

zadaje pytanie. jak dowiesz sie czemu uznajesz to za czepianie, bedziesz
bogatsza o ta wiedze.

pytanie jest chyba dosc proste. w ten sposob jak to przedstawiasz ze zwiazkiem,
konflikt jest wszedzie. ktos ma agorafobie, a chce isc na dwor to ma konflikt
potrzeb. i coz tu za konflikt jesli wynika z definicji fobii, to az
psychanalityka trzeba zeby uswiadomisc, ze lek przed wyjsciem na dwor jest
sprzeczny z checia pojscia do sklepu?


Wszystko zależy od Ciebie. Jak
> to zrozumiesz - zaczniesz naprawdę żyć.

nie wszystko tylko czesc , zalezy odemnie, jesli zaczynasz rozumiec, ze wszystko
zalezy od ciebie, a okazuje sie w realu ze nie wszystko to mozesz popasc w depresje.

[koala1212]

Nerwica pojawia się jako mechanizm łagodzący ów konflikt

Ok, ale u wiekszosci ludzi jako mechanim lagodzacy pojawia sie cos innego, cos
niedestruktywnego. I jaka jest moja wina w tym, ze mnie sie pojawia nerwica, a
jaka jest ich zasluga, ze im sie pojawia mechanizm zdrowy? Zadna.


> Nerwica pojawia się nie jako świadomy wybór. To rzeczywiście "dar" losu. Ale
to
> ,
> czy będziemy starali się z nią walczyć, czy podejmiemy walkę o siebie - to
jest
> przedmiotem świadomego wyboru.

Zgadzam sie i dlatego tez caly czas walcze na rozne sposoby.

[koala1212]

jest sadyzmem obwiniać osobę z zaburzeniami, ze wybrała tak kiepskiego
> wyboru swojego losu. jaki ma sie wybor jesli rzadzi nami to co sobie nie
> uswiadamiamy? wybory zachodza w sferze swiadomosci.

Racja, to nieprawda. Zrodla nerwicy sa w podswiadomosci wiec w zadnym razie nie
mozna nerwicy wybrac.
Ale cos mi sie wydaje, ze elzbieta chciala powiedziec, ze mozna wybrac, ze sie
nie bedzie podejmowalo zadnej walki z nerwica i z tym sie zgadzam. Jednak
powiedziec komus kto jest chory, ze nerwica to jego wybor, to rzeczywiscie
sadyzm.

Nerwicy się nie wybiera.

[elzbieta007]

Ona się pojawia jak każda inna choroba.
Skoro się pojawiła, to można albo w niej tkwić, albo z nią walczyć. To o ten
wybór chodzi.
Szukanie winnych (dlaczego ja a nie on) nie ma sensu. To tak jak szukanie
winnego za to, że ma się grypę albo raka. Czasami jest tak, że przyczyny nerwicy
można się doszukać we własnym życiorysie. A czasem niestety nie.
Niezależnie jednak od tego, czy taką przyczynę znajdziemy czy nie, kluczem jest
samopoznanie. Temu ma służyć praca nad sobą. Dopiero wtedy, kiedy rozpoznane
będą konflikty, schematy odczuwania, schematy reagowania - wtedy można ŚWIADOMIE
je zmieniać. Dopóki to wszystko tkwi w podświadomości (stłumione i/lub wyparte)
to tego nie ma. A z tym, czego nie ma - nie można walczyć. Tyle, że ta
podświadomość atakuje nas odczuciami, produkuje emocje, które są nieprzyjemne, a
których nie rozumiemy. Generuje lęk, który utrudnia, a czasem wręcz uniemożliwia
normalne życie.
Ta praca jest trudna i czasochłonna. I może trwać długo. Niestety. Ale to jedyna
droga.
Pozdrawiam

[mskaiq]

Trzeba zmienic siebie, trzeba pokochac siebie. Bez pokochania siebie nie mozna
zakchac sie w zyciu i w swiecie.
Zycie potrafi byc piekne ale obraz zycia wypacza nasza zlosc, strach, zal. Nie
mozna kochac niczego kiedy jest wiele zlosci, zalu i nienawisci do siebie.
Kiedy probujemy sie usmiechnac do czegokolwiek to usmiech nie trwa dlugo bo
zgasi go zlosc, zal, nienawisc albo strach.
Wtedy pojawia sie depresja i trwa tak dlugo az wygramy ten usmiech, kiedy
pokochamy siebie, kiedy pozbedziemy sie negatywnosci.
J215, depresja nie wynika z lenistwa, lenistwo u ludzi z depresja jest zawsze
jej efektem.
Serdeczne pozdrowienia.

[demole]

depresja wynika ze 100 procentowo skutecznych lekow ktore jednak powoduja
niekiedy przejscie depresji w manie dlatego nie oplaca sie jej leczyc ,a napewno
spieszyc z leczeniem depresji

pozdrawiam

[pestka07]

ciekawe i mądre jest o co napisałaś
mi to przywaraca wiarę ze potrzebuję psychoterapii
że leki jakie zarzywam są na chwilę a problem będzie jak czegoś w sobie nie zmienię
mam nadzieję znależć to coś wspólnie z psychologiem

[demole]

ale bardzo trudno znależć

...ino kiedy znajde,
jesli się uda
wtedy NIKT nie będziemiał na to kurestwo sposobu

[annarka78]

Mało potkreśla się fakt, ze bez relacji z drugim człowiekiem - specjalistą
(psychoterapeutą) nic sami nie zrobimy, więc slogany typu "po prostu zmień
nastawienie do samego siebie" są moim zdaniem mało skuteczne. Tylko w RELACJI
jest możliwość zdrowienia, zastanawiam się kiedy będzie to równie oczywiste jak
fakt, że nie można leczyć sobie zębów samemu.

[kontrreformacja]

Hmmm... No dla mnie nie jest to oczywiste. Raczej ujełabym to tak, ze z
terapeutą łatwiej jest i szybciej, ale samamu tez wiele mozna zdziałać. Ciekawa
jestem dlaczego uważasz, że samemu sie nie da?

[koala1212]

> dlaczego uważasz, że samemu sie nie da?
ja uwazam, ze samemu sie nie da. Po pierwsze dlatego, ze widze zdecydowana
roznice kiedy probowalam sama (a probowalam np wbrew temu, ze caly czas
wymiotowalam, chodzic na studia, konczylo sie zamykaniem sie w lazience na
dlugie godziny az mi przejdzie) a kiedy probuje z terapeuta, a po drugie
dlatego, ze moim zdaniem nikt nie jest sam siebie w stanie tak dobrze
zaobserwowac jak to zrobi osoba w tym kierunku wyksztalcona i majaca
doswiadczenie. Do tego potrzebna jest wiedza (ktorej my nie mamy, chocbysmy sie
nie wiem jak oczytali), doswiadczenie (ktorego tez nie mamy, bo pewnie malo kto
z nas zajmuje sie leczeniem depresji od kilku czy kilkunastu lat) i spojrzenie
z zewnatrz (bo skoro padamy ofiara zaprzeczen, wypartych emocji, czasem faktow
itd, to nie jestesmy w stanie tych rzeczy sami zobaczyc, a skoro ich nie
widzimy, to ciezko z nimi walczyc).
Dla mnie niesamowite jest to, ze czasem przez kilka dni jestem strasznie
napieta, szczeka zacisnieta, miesnie tez itd (probuje sama sie rozluznic, ale
nie umiem), a potem terapeutka prowadzi terapie w ten sposob, ze nagle na sesji
calkiem sie rozluzniam. Nie wiem jak ona to robi, ale sprawia, ze na chwile
czuje sie zuplenie normalnie. Ten stan zwykle utrzymuje sie kilka godzin, a
potem znowu miesnie sie napinaja (mniej lub bardziej), ale samo to, ze ona jest
w stanie sprawic, ze sie rozluznie, sporo dla mnie znaczy (dodam, ze
wspierajace rozmowy z moim mezem, czy przyjaciolmi nie dzialaja na mnie w ten
sposob). To dopiero moje poczatki, ale wierze, ze kiedys bede sie czula
normalnie prawie zawsze (bo w takie totalne wzydrowienie nie wierze).

[kontrreformacja]

Po pierwsze dlatego, ze widze zdecydowana
> roznice kiedy probowalam sama (a probowalam np wbrew temu, ze caly czas
> wymiotowalam, chodzic na studia

No tak, ale przyznasz, ze taka metoda pt. "zacisnę zęby i udam, że wszytko jest
ok" nie ma z terapią nic wpólnego. Ja pytałam raczej o możliwość wykonania tej
samej pracy co na terapii, ale samemu. Moja ulubiona Karen Horney napisała
nawet książke na ten temat. Opisuje tam sposoby analizowania samego siebie.
Polecam z resztą, wiele tam cennych wskazówek.
Zastanawiam się jak to jest, bo boję się uzależnienia od mojej terapeutki. Boje
się, że żeby czuć sie dobrze będę potrzebowała tych spotkań, choćby raz na
jakiś czas. Myślę, że jak już dojdę do pewnego stanu wyzdrowienia i przestanę
chodzić na terapię, to bedę musiała od czasu do czasu sama zrobić sobie w
głowie porządek.
Tak od zera, bez żadnego kontaktu z terapią to sama bym sobie nie pomogła - to
wiem na pewno i zgadzam się z tobą, że rola terapeuty jest bardzo ważna.

[koala1212]

> No tak, ale przyznasz, ze taka metoda pt. "zacisnę zęby i udam, że wszytko
jest
>
> ok" nie ma z terapią nic wpólnego.
Jasne, ze to nie ma nic wspolnego z terapia, ale kiedy zachorowalam na depresje
jedna z metod stosowanyh przez mnie bylo nie tyle "udam, ze wszytsko ok",
ale "wbrew temu, ze jest zle zrobie wszystko, zeby nie wypasc z zycia", to sie
niestety nie udalo, bo w koncu z zycia wypadlam, ale chce przez to pokazac, ze
mialam wole walki i sile, zeby te somatyczne objawy pokonywac, a to i tak bylo
za malo. Takie wlasnie narzedzia ma osoba, ktora wpada w depresje (wole walki,
chec ozdrowienia). Nie ma szans, zeby cokolwiek zrozumiec, nie ma sily nawet na
bezmyslne czytanie, stad nie zdobedzie wiedzy potrzebnej do tego, zeby sobie
samemu pomoc.
W ogole uwazam, ze czlowiek nie jest w stanie sam sobie pomoc, bo to co go
zjada, jest zepchniete do podswiadomosci. Sama nie moge sie z tym uporac, bo ja
tego po prostu nie widze. Zakladam nie tyle, ze moja terapeutka jest wrozka i
czyta mi w podswiadomosci, ale ze jestem przypadkiem dosc typowym, wiec po
opisie sytuacji, ktora wywolala u mnie chorobe, po tym jak teraz sie zachowuje
i co mysle, terapeutka moze sie zorientowac co we mnie zaszlo i opierajac sie
na swoim doswiadczeniu i wiedzy, przesunac to z podswiadomosci do swiadomosci,
a nastepnie pomoc mi uporac sie z tym co sie pokaze.

Zastanawiam się jak to jest, bo boję się uzależnienia od mojej terapeutki. Boje
>
> się, że żeby czuć sie dobrze będę potrzebowała tych spotkań, choćby raz na
> jakiś czas.

Nie ma takiego zagrozenia, bo dobra terapia nie poprawia samopoczucia tak jak
np. alkohol. Zeby poczuc sie blogo, raz na jakis czas trzeba troche sie napic.
Dpbra terapia robi tak, ze to co bylo w Tobie niszczce przestaje Cie dreczyc i
nie wraca. To co napisalam o moim rozluznieniu, to opis tego co jest teraz,
czyli tego, ze po kilku spotkaniach z ta osoba, umiem sie chociaz przy niej
rozluznic, ale nie umem jeszcze zorbic tego bez niej. Kilka spotkan to za
krotko, zeby sie pozbyc spiecia na zawsze. Nie wiem jak dlugo sie leczysz, ale
ja juz ponad 8 lat i wiem na pewno, ze na dobrej terapii zmieniasz sie tak
bardzo, ze w pewnym momencie przestajesz jej potrzebowac. Zapytasz, wiec
dlaczego dalej chodze. Wiec pozbywam sie po kolei przeroznych objawow depresji
i nerwicy. Na pierwszej z moich dzialajacych terapii pozbylam sie megaola i
wielu innych i one juz do mnie nie wrocily. Terapie musialam przerwac i
doslownie zatrzymalam sie na tym poziomie, do ktorego doprowadzila mnie tamta
kobieta. Probowlam jeszcze u innych osob, ale byly kiepskie, az trafilam na ta
terapie, na ktorej teraz jestem i juz widze kilka malych zmian.
Kontrreformacjo, nie wiem czy ja sie dobrze wyslawiam. Niestety nie moge dzis
inaczej. O co mi chodzi tak w skrocie. Bdb terapia sprawia, ze powoli pozbywasz
sie tego co powoduje u Ciebie depresje. Pozbywasz sie tego na zawsze, wiec w
momencie, gdy konczysz terapie, w zadnym razie nie wracaja do Ciebie lęki i
doły. Mozna powiedziec, ze po terapii jest sie innym czlowiekiem i naprawde
wiem to po sobie. Przed moja pierwsza skuteczna terapia bylam osoba w bardzo
glebokiej depresji, a po - juz tylko osoba w depresji sredniej. Nigdy nie
wrocilo mi to, co bylo przed. Strasznie sie rozpisalam, ale chcialam Ci jakos
wyjasnic, jak ja to widze.

[kontrreformacja]

> jedna z metod stosowanyh przez mnie bylo nie tyle "udam, ze wszytsko ok",
> ale "wbrew temu, ze jest zle zrobie wszystko, zeby nie wypasc z zycia", to
sie niestety nie udalo, bo w koncu z zycia wypadlam, ale chce przez to pokazac,
ze mialam wole walki i sile, zeby te somatyczne objawy pokonywac, a to i tak
bylo za malo.

Tak, znam to. Czym człowiek robi się słabszy, tym bardziej próbuje być silny.
Ta wola walki, rzeczywiście jaos tak sami nie potrafimy jej dobrze wykorzystać.

>Bdb terapia sprawia, ze powoli pozbywasz
>
> sie tego co powoduje u Ciebie depresje. Pozbywasz sie tego na zawsze, wiec w
> momencie, gdy konczysz terapie, w zadnym razie nie wracaja do Ciebie lęki i
> doły. Mozna powiedziec, ze po terapii jest sie innym czlowiekiem i naprawde
> wiem to po sobie.

Chodzę juz rok, dwa razy w tygodniu. Poprawa jest wyraźna. Moja depresja
wynikała z nerwicy. Te najgorsze objawy mam za sobą. Wrszecie moge coś robić, z
doła jakoś wyszłam. Ale nerwicy ciezko sie pozbyć. Wzrosła co najwyżej moja
świadomośc tego, co tam mi w głowie siedzi. Co gorsza, widze, te nerwicowe
konfilkty, o których pisała autorka watku, sa ze mną od dzieciństwa. Jestem ich
bardziej swiadoma, wiem, że to przez nie czuję się źle w pewnych sytuacjach.
Boję się, że ich się nie da rozwiązać, że będę zawsze uwięziona w tych
sprzecznych potrzebach.
Tak więc to co piszesz, o byciu innym człowiekiem, z jednej strony mnie napawa
nadzieją, z drugiej - trochę przeraża.

Koalo (czy Koalu???), moim zdaniem wysławiasz sie bardzo dobrze i bardzo
przyjemnie mi się rozmawia. Tak na marginesie, zauważyłam, że wiele osób na
forum pod długim wpisem, pisze "strasznie się rozpisałam", jakby to coś złego
było. Ja tam lubie długie wpisy, zazwyczaj są bardziej osobiste i przyjemnie
jest widzieć, że ktos włozył trochę wysiłku, w to żeby odpisać wyczerpująco.

Pozdrawiam serdecznie!

[demole]

czasami zadziała przypadek i coś wyleci w powietrze w rękach samego konstruktora
na wskutek blędu i o to miedzy innymi chodzi, przecie z lotniskowcem ani z
łodzią podwodna inaczej nie wygrasz

[kasiuniap]

Witaj, jestem w o tyle ciezkiej sytuacji, ze nie mieszkam w Polsce i cala
terapia tu kosztowalaby mnie fortune, ktorej nie mam..Od miesiaca nie wychodze
z domu, z lozka, nie wiem co robic, gdzie sie udac, czy wrocic do Polski i tam
zaczac leczenie, nie wiem, nie wiem skad uzyskac pomoc a robi sie coraz
gorzej..czuje sie jak lunatyk, ktory szuka sam nie wie czego i gdzie, nie
pracuje, nie wiem nawet co chcialabym robic, ranie swojego partnera swoimi
dolami, czuje sie jak w potrzasku, pulapce, czarnej dziurze.Przepraszam, ze
zawrocilam glowe.Bardzo sie ciesze z twojego szczescia.

Witaj

[elzbieta007]

Sytuacja, w jakiej jesteś, jest nie do pozazdroszczenia. Jeśli w ogóle nie
jesteś ubezpieczona, to kanał. Tak czy owak powinnaś skonsultować się z
psychiatrą i brać leki.
Decyzja o pozostaniu lub powrocie będzie wymagła głebokiego namysłu i sama ją
musisz podjąć. Porozmawiaj o tym z psychiatrą. Z pewnością samodzielne (bez
psychoterapeuty) poradzenie sobie z depresją będzie trudne, jeśli nie
niemożliwe. Ale Ty najlepiej znasz realia swojego życia.

Współczuję Ci bardzo.
Trzymaj się
Pozdrawiam

[demole]

czlowiek przeleczany psychotropami ma na tyle zdefektowane/ zmodyfikowane geny, ze nie jest ani Polakiem ,ani Niemcem, nie wiadomo czy jest czlowiekiem,

na pocieszenie zostaje ,gdy ktos mi zacznie wciskac taka mowe,
ze on NIE JEST PSYCHOLEM i tez mozna go gdzies wyslac

[kala_t]

Dziekuje ci elzbieto bardzo za ten wpis.

[lingka]

Tylko dlaczego nie przyznasz się do tego kim jesteś.
Udzielasz porad i wsparcia, bo sama miałaś depresję, a może...
Cóż, jeśli robisz to z potrzeby serca, jesteś usprawiedliwiona.
Pozdrawiam.

Dzieki

[kwiat_gruszki]

Super wątek Elżbieto! zauwazyłam, ze coraz bardziej medykalizuje sie temat
depresji i nerwicy. Czesto osoby dotkniete tym problemem opowiadają, ze
zachorowali wtedy i wtedy, maja objawy takie i takie, biora lek X i czekają,
kiedy pod wpływem tego leku wyzdrowieja. nic w sobie ani swoim zyciu zmieniac
nie musza. Nerwica lub depresja, to choroba na która zachorowali, niemalze
droga kropelkową. nie ten lek ich wyleczy, to drugi. Bo zachorowali jak na
angine, i tak jak na angine będa się leczyć.

Nie jestem psychologiem, ale mam pewną wiedzę

[elzbieta007]

psychologiczną. Musiałam ją posiąść, by efektywnie pracować nad sobą. Takie
pojęcia jak: opór, wyparcie, stłumienie, regresja, przeniesienie - nie mają dla
mnie tajemnic, to prawda. Chciałam zrozumieć, co to jest nerwica, poznać jej
mechanizmy. I ta wiedza bardzo mi pomogła w pracy nad odczuciami i emocjami - bo
to jest główny obszar, w którym muszą nastąpić zmiany. Zmiana przekonań nie
wystarczy.
O mojej nerwicy napisałam otwierając ten wątek.
Ale gdybym była psychologiem, to uważasz, że wtedy udzielanie porad jest
przestępstwem?
Dla zainteresowanych poznaniem mechanizmów nerwicy polecam książki Karen Horney.
To nieocenione źródło wiedzy. Znakomitym wsparciem dla praktyki pracy nad sobą
jest "Stop depresji" Mirosława Słowikowskiego.
Pozdrawiam