Bertrada

[allicez]

Zainteresowało mnie twoje zdanie na temat psychoterapii, czy możesz napisać
dlaczego w nią nie wierzysz?

[demole]

być sobiepanem,to co innego,
a pozwolić żeby ktoś przejął nad tobą kontrolę -co innego,

dlatego nie chce słuchać wymówek o jakimś siadaniu w pierwszym rzędzie kiedy
mnie tam prawdopodobnie wypchnęli,
albo o wybieraniu,kiedy idea została ukradziona ze średniowiecznej księgi

jak z tego powychodzić ?
jedy ne to -że zdaje sobie jeszcze sprawę

niemoge pozwolić żeby przejmowano nedemna kontrolę

[demole]

[nielegalne_przesluchanie]

przestań sluchac radia maryja,
to zostaniesz bezboznikiem

[abasia471]

Bertrada, stawiasz tezy, które są trudne do obronienia. Gdyby było
tak jak mówisz, to człowiek dotknięty taką przypadłością, powinien
ze sobą skończyć, bo nie miałby szansy na normalne życie. Mówienie,
że nauczenie się życia z chorobą, udawanie zdrowego do niczego nie
prowadzi, jest kompletną bzdurą. Po wypadku zapadłam na depresję a
psychoterapia skojarzona z leczeniem farmakologicznym pozwoliła mi
wrócić do grona żywych. Dzięki psychoterapii nauczyłam się żyć
pełnią życia, pomimo bólu i ograniczeń fizycznych, więc stanowczo
nie mogę się z tobą zgodzić. Piszesz, że psychoterapeuci nie są w
stanie zmienić pacjenta i to jest prawda, bo zmienić można się
jedynie samemu wkładając w tę zmianę własny wysiłek. Negatywne
myśli, przewlekły stres tworzą w naszym mózgu takie ścieżki, które
ułatwiają zagnieżdżenie się depresji, więc nie mów, że nikt nie
udowodnił, że środowisko zewnętrzne nie może powodować depresji,
czy innych chorób. Stres potrafi zabić, bo obniża odporność naszego
organizmu a depresja to nic innego jak rak duszy. Uważam, że
leczenie farmakologiczne bez powiązania z psychoterapią nie daje
szansy na trwałą poprawę, bo nie ma jakiejś tabletki szczęścia,
która nauczy nas żyć.

[bertrada]

Depresja spowodowana wypadkiem powinna ustąpić samoistnie. Wystarczy
odpowiednio długi okres rekonwalescencji. Tak jak przy złamaniach,
czy innych urazach. One w gruncie rzeczy też goją się same. Być może
taki stan czasowego otępienia po traumatycznym przeżyciu ma nawet
jakies ewolucyjne uzasadnienie.

Poza tym naprawdę nie udowodniono skuteczności psychoterapii. To co
pisałam o badaniach nad depresyjnymi mózgami wyraźnie to pokazało.
Psychoterapia powodowała co prawda zmiany w płatach czołowych ale
nie były to zmiany spowodowane leczeniem. Ja wcześniej tylko
spekulowałam co mogło być tego przyczyną. Psychoterapia mi się
faktycznie kojarzy z rodzajem szkolenia z zakresu autoprezentacji i
prawidłowego zachowania się w określonych sytuacjach. Ale jakby o to
chodziło to zmiany byłyby w wielu innych rejonach mózgu.

Płaty czołowe odpowiadają głównie za abstrakcyjne myślenie,
filozofowanie i kombinowanie dlaczego coś jest tak a nie inaczej. A
psychoterapia właśnie polega na analizowaniu całego życia,
rozbieraniu wszystkich wydarzeń na czynniki pierwsze itp. Czyli
faktycznie aktywizuje płaty czołowe, które na skutek intensywnego
treningu pewnie zwiększają swoją gęstość i aktywność. Ale one nie są
odpowiedzialne za powstawanie depresji, więc ich trening w niczym
nie może pomóc.

[bertrada]

Psychoterapia może się sprawdzić podczas terapii lekkich zaburzeń
osobowości. Np. przeciętny człowiek o zdrowym mózgu intuicyjnie wie,
że w domu powieszonego nie rozmawia się o sznurze. A człowiek ze źle
ukształtowanym mózgiem nie widzi takich subtelności i nie rozumie
dlaczego wpada w kłopoty i ludzie go nie lubią. Terapia ma na celu
nauczyć delikwenta dlaczego tak się dzieje. I faktycznie jak taka
osoba zrozumie dlaczego ma wrogów i czym to jest spowodowane oraz
nauczy się prawidłowych zachowań w określonych sytuacjach to jej
życie się poprawi. I jeżeli te kłopoty powodowały stany lękowe czy
depresyjne to zlikwidowanie przyczyny, zlikwiduje również wszystkie
wtórne przypadłości. I jest to jedyna sytuacja, kiedy psychoterapia
ma sens i może pomóc.

To wszystko działa tylko w przypadku lekkich zaburzeń. Poważne
zaburzenia osobowości są nieuleczalne i żadna terapia tego nie
zmieni. Podobnie jak nie uleczy żadnych chorób.

[allicez]

skąd u ciebie ta wiedza? Sama się tym interesujesz? To ciekawe co piszesz.

[bertrada]

Już chyba setki razy wypowiadałam się na ten temat. Nie wierzę w jej
skuteczność cały czas z tego samego powodu. ;P

Bo wszystkie psychiczne problemy są spowodowane fizycznymi zmianami
w mózgu. Albo jest niewłaściwa liczba neuronów, albo
neuroprzekaźników albo receptorów albo wszystko się zgadza tylko źle
funkcjonuje. A przyczyną tego wszystkiego są albo geny, albo
zakażenie wirusowe, albo choroba autoimmunologiczna, albo
uszkodzenie spowodowane jakimś czynnikiem zewnętrznym. I nie ma
fizycznej możliwości, żeby to ponaprawiać przez rozprawianie o
bzdetach.

Podobnie jest z innymi chorobami, które powodują zmianę zachowania,
np choroby tarczycy, nadnerczy, cukrzyca, czy głupia grypa. Tutaj
też nie stosuje się psychoterapii i jakoś nikogo to nie dziwi.

[judojady]

o boze, co za dzielna komunistka

[allicez]

czytając te wszystkie fora o depresji, fobii, odnoszę wrażenie, że leki nie
dają takich efektów jakich byście się spodziewali nawet po kilku latach, terapia
też nie najlepiej się sprawdza. Nie wiem czy ci wszyscy lekarze, terapeuci,
którzy mówią o skuteczności, tych metod naprawdę nie zdają sobie sprawy, z tego
jak rzeczywistość wygląda, bo wychodzi na to, że chcą wmówić, że oni tak
naprawdę nie zdają sobie sprawy z wielkiej frustracji osób, które mają depresję,
nerwice.
Z tego co piszecie to chemia owszem poprawia nastrój, ale nie do końca, cześć z
was ma pecha do psychologów, jeden, dwa lata na poszukiwanie innego, bo ten się
nie sprawdza i co za tym idzie strata pieniędzy. Nie wiem czy to ma wszystko
sens, wy chyba nadzieją żyjecie.

[allicez]

walka z depresją 10 i więcej lat co to za życie, dlaczego ci psycholodzy są tacy
nieudolni?

[bertrada]

Znalezienie dobrego specjalisty jakiejkolwiek dziedziny jest trudne.
Wystarczy sobie poczytać fora o zdrowiu. Żeby trafić na jekiegoś
sensownego lekarza to trzeba przejść przez ręce kliku lub nawet
kilkunastu konowałów.

W przypadku psychiatry sparawa komplikuje się jeszcze bardziej, bo
pacjent nie ma ani siły ani motywacji na poszukiwania i jak wreszcie
się zdecyduje na wizytę to trzyma się kurczowo tego jedynego nawet
jak terapia nie skutkuje.

Dlatego nieoceniona jest na tym etapie leczenia, rola rodziny. Ktoś
trzeźwy powinien chodzić z chorym na wizyty i sam swoim trzeźwym
okiem ocenić czy lekarz jest sensowny i czy terapia jest skuteczna,
czy szukać kogoś innego. Ale z własnych obserwacji i doświadczenia
wiem, że posiadanie takiego fajnego bliskiego graniczy a cudem.

A co do psychoterapii to nie udowodniono dotychczas jej
skuteczności. Wiadomo jedynie, że pierwsze efekty można osiągnąć po
5 latach terapii. W tym czasie to może dojść do samoistnej poprawy
stanu zdrowia albo do subiektywnego odczucia poprawy, zwłaszcza, że
nikt już nie pamięta jak było wcześniej. A, że psychoterapeuta
najczęściej umie manipulować ludźmi to i pacjenci go lubią i
trzymają się go kurczowo, nawet jak nie ma wymiernych efektów
leczenia.

[only_isabelle]

jest mnóstwo szkół na źródła depresji,
Bertrada prezentuje podejście neurobioloiczne,

osobiście wierzę, że w 100%, że emocje
(stłumione i nieuświadomione)powodują dolegliwości ciała i duszy,
z pomocą podejścia psychoanalitycznego jestem w trakcie leczenia,
każdy ma wybór metody, tak myślę,

u mnie problem jest natury emocjonalnej, leki nie pomagały,
na agorę zupełnie,

[allicez]

bertrada napisała:
A co do psychoterapii to nie udowodniono dotychczas jej
> skuteczności. Wiadomo jedynie, że pierwsze efekty można osiągnąć po
> 5 latach terapii. W tym czasie to może dojść do samoistnej poprawy
> stanu zdrowia albo do subiektywnego odczucia poprawy, zwłaszcza, że
> nikt już nie pamięta jak było wcześniej.

nie uważasz, że to kpina? 5 i więcej lat? Rozumiem, że dojście co jest źródłem
problemu zajmuje mniej niż pół roku, ale chyba zamiast o nich gadać mogliby
zaproponować klientowi, jakąś metodę za pomoca której wyjdzie z dołka. Czy
osoby, które chodzą na terapię dłużej i krócej mogły by napisać jak z nimi
pracuje psycholog terapeuta?

[bertrada]

Obecnie nawet psychoterapeuci nie twierdzą, że są w stanie zmienić
pacjenta. Psychoterapia najczęściej polega na nauczeniu pacjenta jak
radzić sobie w życiu pomimo jego problemów i jak z nich zrobić atut.
Pomaga też człowiekowi zaakceptować siebie takim jakim jest. Coś jak
kurs asertywności i autoprezentacji.

[judojady]

bo obecnie psychologia ma w dupie ludzi, prowadzi wlasnie kursy autoprezentacji.

[judojady]

Nie wiem czy ci wszyscy lekarze, terapeuci,
> którzy mówią o skuteczności, tych metod naprawdę nie zdają sobie sprawy,


terapeuci oferuja uzdrowienie przeniesieniowe, a ze o skutecznosci mowia , no to
kazdy mowi ze jego proszek jest najlepszy

[only_isabelle]

bingo, ale ku****to działa

[judojady]

jak dziala jak nie dziala.

[mama2b]

Bo wszystkie psychiczne problemy są spowodowane fizycznymi zmianami
w mózgu

a da sie to jakos zbadac?

[judojady]

> a da sie to jakos zbadac?

a po co, przeciez to wyznanie wiary bertrandy.

[only_isabelle]

podobno najważniejsze są pierwsze 2 lata w życiu dziecka,
dla rozwoju (teoria Piageta), nie da się tego zbadać namacalnie,
wówczas kształtują się różne procesy, nasz potencjał,

[bertrada]

Da się. Najnowocześniejsze urządzenia do rezonansu magnetycznego itp
są w stanie zobrazować mózg i jego uszkodzone części. Przy pomocy
tych metod testuje się skuteczność terapii.
Depresja jest najczęściej spowodowana uszkodzeniami w korze
przedczołowej. Pod wpływem farmakoterapii juz po kilku tygodniach
zaobserwowano zmiany w tej strukturze. Natomiast po psychoterapii,
żadnych zmian nie było. Zaobserwowano pewne zmiany w płatach
czołowych, ale faktycznie po dużo dłuższym czasie. To by miało sens,
bo psychoterapia nie leczy choroby tylko uczy pacjenta jak z nią
żyć. Pzcjent jest nadal chory tylko zaczyna zachowywać sie
zachowywać jak zdrowy. To może działać w przypadku lekkich zaburzeń
ale typowej depresji oszukać się nie da.

[judojady]

oboze, zakazac kobietom czytac!!!!

[mama2b]

Da się. Najnowocześniejsze urządzenia do rezonansu magnetycznego itp
> są w stanie zobrazować mózg i jego uszkodzone części

Jakie to urzadzenia i gdzie to mozna zrobic? Bo wole raz zaplacic a
dobrze za rezonans niz za 5 lat terapii, ktora na nic sie nie przyda.

Pzcjent jest nadal chory tylko zaczyna zachowywać sie
> zachowywać jak zdrowy

Jak dla mnie to jest wystarczajace tylko niech ktos mnie tego dobrze
nauczy.

[bertrada]

> Jakie to urzadzenia i gdzie to mozna zrobic? Bo wole raz zaplacic
a dobrze za rezonans niz za 5 lat terapii, ktora na nic sie nie
>przyda.

Nie przeprowadza się jeszcze zadnych badań diagnostycznych tego
typu. To wszystko jest w fazie badań naukowych.

> Pzcjent jest nadal chory tylko zaczyna zachowywać sie
> > zachowywać jak zdrowy
>
> Jak dla mnie to jest wystarczajace tylko niech ktos mnie tego
>dobrze nauczy.

Udawanie zdrowego do niczego nie prowadzi. Równie dobrze można
nauczyć się ignorować ból czy jakiś inny dyskomort. Ale w
rzeczywistości on nigdy nie ustąpi od tego a człowiek stanie się
jeszcze bardziej sfrustrowany albo zobojętnieje totalnie na
wszystko. Poza tym skuteczność tego jest mocno dyskusyjna. W ten
sposób próbowano kiedyś leczyc homoseksualizm. Jedynym tego efektem
było, że gej zaczynał udawać kogoś hetero. A to juą prowadziło do
totalnej katastrofy.

[mama2b]

Udawanie zdrowego do niczego nie prowadzi. Równie dobrze można
nauczyć się ignorować ból czy jakiś inny dyskomort. Ale w
rzeczywistości on nigdy nie ustąpi od tego a człowiek stanie się
jeszcze bardziej sfrustrowany albo zobojętnieje totalnie na
wszystko. Poza tym skuteczność tego jest mocno dyskusyjna. W ten
sposób próbowano kiedyś leczyc homoseksualizm. Jedynym tego efektem
było, że gej zaczynał udawać kogoś hetero. A to juą prowadziło do
totalnej katastrofy.

Ok terapia-nie, rezonansu nie ma jak zrobic, no wiec co robic?

[bertrada]

Na podstawie objawów dobiera się odpowiednie leki. Dobór faktycznie
polega na próbach i błędach. Podobnie jest z ustawieniem leczenia w
innych chorobach. Też ciężko jest komuś wyregulować poziom cukru we
krwi, poziom hormonów tarczycy itp. Pomimo, że tam są badania
laboratoryjne.
Psychiatria to zwykła endokrynologia zajmuja się hormonami
wydzielanymi przez układ nerwowy. Żadne cudo.

[mama2b]

Tu napisalas:
Da się. Najnowocześniejsze urządzenia do rezonansu magnetycznego itp
są w stanie zobrazować mózg i jego uszkodzone części. Przy pomocy
tych metod testuje się skuteczność terapii.

A tu:
> Nie przeprowadza się jeszcze zadnych badań diagnostycznych tego
> typu. To wszystko jest w fazie badań naukowych.

No to jak? Da sie czy nie da sie?

[bertrada]

Jest kilka ośrodków naukowo badawczych, które przeprowadzają tego
typu badania. Ale nie weszły one jeszcze do kanonu badań
diagnostycznych. Prawdopodobnie z powodu wysokich kosztów. Żeby tak
dokładnie zobrazować mózg, trzeba użyć najnowocześniejszego i
najdokładniejszego sprzętu, który do niczego innego się nie przyda.

[zoltanek]

tak,
ludzkie zachowanie jednoznacznie wyznacza struktura chemiczna mózgu.
to trywialne twierdzenie zna pewnie co drugi przedszkolak. Indii nie odkryłaś.
najprostszym i najskuteczniejszym sposobem(dotąd znanym ludzkości) przywrócenia
homeostazy mózgu jest psychoterapia.
Więcej nie chce mi się pisać.
Twoje argumenty są po prostu bezdennie głupie. Wkurzony jestem, bo po 1 dwóch
zdaniach liczyłem przeczytać logiczny wywód dlaczego psychoterapii nie, a lekom
tak, a tu dupa, sranie blondynki

[allicez]

zoltanek napisał:
ak,
> ludzkie zachowanie jednoznacznie wyznacza struktura chemiczna mózgu.
> to trywialne twierdzenie zna pewnie co drugi przedszkolak. Indii nie odkryłaś.
> najprostszym i najskuteczniejszym sposobem(dotąd znanym ludzkości) przywrócenia
> homeostazy mózgu jest psychoterapia.

czy to jest najprostszy sposób? Skąd w takim razie tyle wypowiedzi o tym, że po
kilku latach nie jeśli nie poprawiło się, a nawet pogorszyło. Wasze wypowiedzi
temu przeczą.

[bertrada]

To, że masz inne zdanie na ten temat, nie oznacza że musisz od razu
obrażać wszystkich przeciwników psychoterapii. Zresztą wszystko co
na ten temat miałam do powiedzenia już powiedziałam w innych wątkach
tego typu. Nie ma sensu po raz kolejny rozmawiac na ten temat,
zwłaszcza, że większość zwolenników psychoterapii to dogmatycy.

Poza tym to nie jest czas ani miejsce na wykłady z psychiatrii,
neuroanatomii i neurofizjologii. Jak ktoś chce dowiedzieć się więcej
na ten temat, niech się pofatyguje do biblioteki.

[judojady]

najpierw ty przeczytaj cos wiecej na temat na ktory sie wypowiadasz, bo nie
prezentujesz tu wiedze naukowa tylko dogmatyczne wlasne przkonania.

[neuroleptyk]

judojady napisał:

> najpierw ty przeczytaj cos wiecej na temat na ktory sie
wypowiadasz, bo nie
> prezentujesz tu wiedze naukowa tylko dogmatyczne wlasne przkonania.
Ja się wcale nie dziwię Bertradzie i innym psychiatrycznym
farmakomitologom. Oni po prostu są głęboko wierzący w religie
psychiatryczną, i sami są doskonałym przykładem "skuteczności"
leczenia. Wmawiają ludziom dawno obalone mity jako prawdę, każdy kto
trochę się interesuje psychiatrią wie, że to Eldorado nigdy nie
istniało, redukcyjny model naszych umysłów jaki oferują psychiatrzy
jest skazany na porażkę, w końcu nawet w fizyce mamy dualizm i jakoś
elektrony w wyniku tarcia nie spadają na jądro. Czcza obietnica, że
jednym można wszystko wytłumaczyć, że każdy problem wynika z
choroby, i sposobem na każdy problem może być tylko lek.

[margotje]

Czesciowo sie z Toba zgadzam. Depresja powstaje na skutek zmian fizycznych w
mozgu. Jednakze te zmiany nie powstaja ot tak w wyniku klikniecia paluszkami.One
powstaja na skutek dlugotrwalych stanow emocjonalnych, ktore powoduje
zmniejszenie/zanik produkcji pewnych hormonow przez mozg. Sama farmakologiczna
interwencja jest w wiekszosci przypadkow zwyczajnie nieskuteczna.

[demole]

leki neuroleptyczne-przeciwpsychotyczne,zarejestrowane w polsce,powodujace w
powikłaniach depresje.Depresja poneuroleptyczna jest bardzo częstym zjawiskiem.w
formie poronnej prawie każdy pacjent leczony z powodu psychozy,po opuszczeniu
szpitala jest juz w depresji -wywołanej stosowanymi lekami.
Zespół apatyczno-abuliczny,albo depresja,popsychotyczna to reguła w
terapii.Przyczyną są leki neuroleptyczne uywane do leczenia psychoz.
Gdy siła leku jest dostatecznie duża -wtedy depresja ulega utrwaleniu i staje
się fundamentem psychozy,który nie ustępuje nawet w remisjach .
Ponadto leki neuroleptyczne powodują obniżanie się napędu ruchowego az do
stuporu /katalepsja neuroleptyczna/.Defekt funkcji poznawczych i spowolnienie
motoryki przypominają depresje z "zachamowaniem ",jedną z trzech podstawowych
rodzajów depresji endogennej /depresja lękowa,depresja prosta/.

Leki neuroleptyczne działające depresjogennie,i powodujące w powikłaniach
depresje /równierz u zdrowych ludzi/.

Stelazyna
Haloperidol
Fenactil
Majeptil
Droperidol
Trilafon

czyli połowa zarejestrowanych w polsce neuroleptyków


bertrada napisała:
u. Albo jest niewłaściwa liczba neuronów, albo
neuroprzekaźników albo receptorów albo wszystko się zgadza tylko źle
funkcjonuje. A przyczyną tego wszystkiego są albo geny, albo
zakażenie wirusowe, albo chor

[bertrada]

Nikt jednoznacznie nie udowodnił, że środowisko zewnętrzne i stres
mogą powodować depresję, czy jakiekolwiek inne choroby. Zależność
jeśli jest, jest raczej odwrotna. Ludzie z zaburzeniami psychicznymi
poprostu częściej ładują się w stresowe sytuacje albo sami takowe
generują swoim zachowaniem.

Silny i/lub przewlekły stres, jeżeli w ogóle powoduje jakąś chorobę
to tylko dlatego, że hormony, które się wtedy wydzielają są
neurotoksyczne i w dużej ilości mogą spowodować fizyczne uszkodzenie
mózgu. Podobnie mogą powodować uszkodzenia innych narządów i
pogorszenie się ogólnego stanu zdrowia i zaostrzenie objawów
istniejących chorób. I w tym przypadku też rozprawianie o pierdołach
nic nie pomoże.

To jak się człowiek zachowuje, myśli i co czuje to wynik reakcji
fizykochemicznych w mózgu. Nic więcej. I od samego chcenia czy
gadania nie da się tych reakcji zmienić, bo prawa fizyki i chemii
wszędzie są takie same. To nie archiwum X.

[demole]

leki neuroleptyczne powodujące przesunięcie obrazu psychozy w kierunku autyzmu i
zmniejszenia aktywności złozonej,zarejestrowane w polsce:



Stelazyna
Haloperidol
Fenactil
Majeptil
Droperidol
Trilafon

[dolor]

bertrada napisała:

> Nikt jednoznacznie nie udowodnił, że środowisko zewnętrzne i stres
> mogą powodować depresję, czy jakiekolwiek inne choroby. Zależność
> jeśli jest, jest raczej odwrotna. Ludzie z zaburzeniami psychicznymi
> poprostu częściej ładują się w stresowe sytuacje albo sami takowe
> generują swoim zachowaniem.
>
> Silny i/lub przewlekły stres, jeżeli w ogóle powoduje jakąś chorobę
> to tylko dlatego, że hormony, które się wtedy wydzielają są
> neurotoksyczne i w dużej ilości mogą spowodować fizyczne uszkodzenie
> mózgu.

Nic nie jest takie proste, mało wiemy a do zbadania wiele:
kopalniawiedzy.pl/wiadomosc_7087.html

[lucyna_n]

a ja wierzę w silę ludzkiej woli i psychiki nawet jeżeli rzeczywiście biologia
jest chora, bo dla mnie depresja to też nei choroba duszy tylko mózgu, tylko nie
wierzę w znalezienie kompetentnego psychologa.
Co prawda teoria o zaburzeniach w neuroprzekaźnikach, i mikro urazach mózgu
jest taka bardziej lekkostrawna, bo spada z czlowieka ta konieczność walki z
chorobą, pracy nad sobą , brania się w garść, bo niech tam sobie mowią co chcą,
w którymś momencie albo się weźmiesz w garść albo umrzesz, no i ma się chyba
mniejsze poczucie winy za bycie takim wybrakowanym egzemplarzem. jakkolwiek
nastawienie pacjenta w każdej chorobie ciala jest ważne, w depresji też.
Nie wierzę natomiast w grzebanie w dzieciństwie, i takie tam, dla mnie to tylko
rozdrapywanie starych ran, z czego nic nie wynika, oprocz ponownego przeżywania
starej traumy i rozwalka psychiczna na kilka tygodni.
a wogole to już mi się nie chce pisać:)

[abasia471]

Bertrada stanowczo nie zgadzam się z tobą, że depresja spowodowana
wypadkiem, traumatycznym przeżyciem po jakimś czasie sama ustępuje.
Nie wiem skąd masz takie wiadomości. Z własnego doświadczenia wiem,
że człowiek wbrew fizycznym okaleczeniom dużo może. Gdyby wierzyć
temu, co piszesz, to wiele osób, w tym i ja nie miałoby szansy na
normalne życie. Ja dzięki psychoterapii nauczyłam się rozpoznawać
swoje emocje, pracować z nimi i układać sobie życie w najlepszy
możliwy sposób. Wiem, że uszkodzenia organiczne, które są
następstwem wypadku będę miała do końca życia (minęło już 10 lat),
ale dojrzałe podejście do swoich ograniczeń pozwala mi całkiem
dobrze żyć. Przyjęcie twojej teorii byłoby dla mnie równoznaczne z
wejście w rolę człowieka, który nic nie może, bo jego fizyczna
strona decyduje o wszystkim. Świadomość, że ja to coś więcej niż
moja biologia daje mi siłę, żeby walczyć z chorobą. Każdy, kto da
sobie szansę może żyć szczęsliwie mimo choroby. Od ponad dwu lat
czuję się dobrze, chociaż okresowo miewam jakieś depresyjne stany,
które trochę obrzydzają mi życie. Wiem jednak, że nie nazwę tego
depresją, bo depresja to coś o wiele okropniejszego. Jestem
przekonana, że gdyby nie psychoterapia, to byłabym w o wiele gorszej
sytuacji, dlatego namawiam wszystkich do zmierzenia się ze sobą i
własnymi ograniczeniami.

[lucyna_n]

zastanawiam się czy bylabyś taka dzielna i dziarska gdybyś zachorowala na
depresję w wieku powiedzmy 19 lat, na progu życia, i to nie z powodu
niezależnego od Ciebie wypadku ktory wszystko racjonalnie tłumaczy, a więc
rodzina rozumie no bo wypadek, i ty niemasz wyrzutow sumienia, no co można
poradzić, ale tak po prostu, zachorowala sama z siebie jak większość
depresyjnych. Gdybyś brnęła ledwo wlokąc nogi przez szkolę , studia, samotność,
niemożność włączenia się w normalne życie towarzyskie. Patrzyla jak inni
zakladają rodziny robią kariery, budują swoje życie, podrożują, spotykają się ,
imorezują a Ty bylabyś na wpół martwa, na marginesie życia, z jakimiś
niezrozumiałymi lękami, emocjami, myślami samobójczymi
Jakbym pół życia przeżyla zdrowa to też chyba byłoby mi łatwo pisać bierzcie się
w garść.

[abasia471]

Lucyna, nie potrafię ci odpowiedzieć, czy gdyby depresja trafiła
mnie w młodszym wieku, to radziłabym sobie z nią lepiej, czy gorzej.
Wiem, że w obecnej sytuacji poradzenie sobie z depresją też nie było
proste. Mogłam wejść w rolę chorego, zawiesić się na rodzinie i
poprzestać na narzekaniu, że moje życie nie jest takie jak dawniej.
Nie zrobiłam tego, bo czuje się odpowiedzialna za siebie i moich
bliskich. Nie było mi łatwo pogodzić się z faktem, że z osoby, która
żyła bardzo aktywnie stałam się kimś, kto musi walczyć o najprostsze
sprawy. Chroniczny ból, pobyty w szpitalach, świadomość, że w każdej
chwili mogę przestać chodzić, utrata lubianego zawodu, gorsza
sytuacja finansowa, to nie są rzeczy, które dodają skrzydeł. Ja po
prostu zdecydowałam, że wbrew wszystkiemu będę żyła najlepiej jak
umiem. Jestem osobą wierzącą i to daje mi jakąś siłę do mierzenia
się z życiem. Skoro dostał mi się taki los, to muszę jakoś sobie
poradzić. W Piśmie Świętym, kiedy Jezus uzdrowił chromego powiedział
mu: weź swoje łoże i idź. Ja tak traktuję swoją chorobę. Biorę na
klatę codzienne cierpienie, to psychiczne również i idę. Ile razy
upadnę, tyle razy myślę, że jeżeli chcę żyć, to muszę wstać. Czasami
jestem rozżalona, że to, co dla innych jest proste, dla mnie wiąże
się z wysiłkiem, ale skoro nie mogę tego zmienić muszę się z tym
pogodzić. Zgoda na przyjęcie cierpienia jest też jakimś
rozwiązaniem. Trzymam się tego, co napisał, Bosmans, że jeżeli
spotkamy na swojej drodze krzyż, to powinniśmy go wziąć na plecy i
iść, bo jest szansa, że w drodze go zgubimy a jeżeli będziemy
próbowali go ominąć, to możemy się o niego przewrócić. Jak do tej
pory taka postawa życiowa mi się sprawdza. Czytając twoje wpisy mam
wrażenie, że myślisz, że twoja sytuacja jest szczególnie trudna i do
osób, które sobie jakoś radzą podchodzisz ze sceptycyzmem, że gdyby
były w takiej sytuacji jak ty, to by sobie nie poradziły. Nie znam
cię, więc nie wiem, co przynosi ci tyle cierpienia, ale gdybyś
założyła, że tobie też może się udać, to z pewnością szybciej
wyszłabyś na prostą.

[allicez]

abasia471 napisała:
Ile razy
> upadnę, tyle razy myślę, że jeżeli chcę żyć, to muszę wstać. Czasami
> jestem rozżalona, że to, co dla innych jest proste, dla mnie wiąże
> się z wysiłkiem, ale skoro nie mogę tego zmienić muszę się z tym
> pogodzić.

Problem w tym, że niektórzy mają już dość upadania w związku z depresją i chcą
wreszcie chodzić płynnie. Myślę, ze nie dal każdego jest taka filozofia

Czytając twoje wpisy mam
> wrażenie, że myślisz, że twoja sytuacja jest szczególnie trudna i do
> osób, które sobie jakoś radzą podchodzisz ze sceptycyzmem, że gdyby
> były w takiej sytuacji jak ty, to by sobie nie poradziły.

może sceptycy wierzyli by bardziej w wyzdrowienie gdyby wreszcie na swoje drodze
spotkali kompetentnych psychologów, znaleźli metode która na nich działa, pomoże
wykaraskać się z dołka, a tak ile mozna żyć wiara?

[abasia471]

allicez napisała:

> Problem w tym, że niektórzy mają już dość upadania w związku z
>depresją i chcą wreszcie chodzić płynnie.

Ja też wolałabym chodzić a często się czołgam. Co jednak zmienia
moje chcenie? Mogę się oburzać, mogę się wściekać, mogę płakać, ale
to nie odmienia mojego losu na lepsze. To co zmienia coś na lepsze,
to walka o każdy krok.

>Myślę, ze nie dal każdego jest taka >filozofia

Może masz rację, ale ja nie mam patentu dla wszystkich, ja mówię co
mi pomaga.

> może sceptycy wierzyli by bardziej w wyzdrowienie gdyby wreszcie
na swoje drodze > spotkali kompetentnych psychologów, znaleźli
metode która na nich działa, pomoże
> wykaraskać się z dołka, a tak ile mozna żyć wiara?

Zgadzam się z tobą. Dobry psycholog, który pomoże spojrzeć z
dystansu na siebie, na swoje życie, cierpienie, jest nie do
przecenienia. Ja miałam szczęście spotkać kogoś takiego. Młodą
dziewczynę, której chciało się chcieć. Nie pieściła sie ze mną,
stawiała twardo sprawy i dużo wymagała. Kiedy płakałam za dawnym
życiem powiedziała mi wprost: Tamtego życie nie będzie a to może
pani sobie skutecznie zmarnować, gdy będzie pani żyła z głową do
tyłu. Wybór należy do pani. Jak wybierze pani cierpiętnictwo, to
będzie pani cierpiała. Jestem jej wdzięczna za to co dla mnie
zrobiła, bo chociaż nie było lekko zrozumiałam, że najwięcej zależy
ode mnie. Jeżeli tylko farmakologicznie wyrówna się biochemię mózgu,
to resztę trzeba robić samemu.

Re

[abasia471]

lucyna_n napisała:
> pisząc to nie myślalam o soboie, bo uważam że ja i tak nieźle mam
w życiu mimo choroby i wcale nie uważam się za osobę straconą dla
świata,ani też ne uważam że> nic mi już nie pomoże.

Z twoich komentarzy zawsze wychodzi duża doza malkontenctwa a tu się
okazuje, że mimo depresji jednak żyje ci się nie najgorzej, więc tym
bardziej mnie dziwi twój etatowy sceptycyzm.

> Pisalam raczej odnosząc się do Twoich rad skierowanych do rożnych
młodych ludzi
> z których to rad wynika ciągle to samo, zobaczcie jak ja sobie
dzielnie radzę wy
>też sobie dzielnie radźcie,

A twoim zdaniem powinnam pisać tak jak ty. Mnie nie podoba się to
jak ty powątpiewasz w skuteczne wyleczenie z depresji, jak studzisz
zapał tych, którzy uważają, że właśnie sobie poradzili, ale cię nie
cenzuruję.

> ja jednak uważma że Ty tak naprawdę guzik wiesz o tym co czuje
taki mlody
> czlowiek z depresją, nic, niente, i po prostu uważam że nie masz
podstaw do
> rozdawania tych dziarskich kuksanców ,

Nigdy nie twierdziłam, że wiem, co siedzi w głowie młodego
człowieka, który ma depresję a moje komentarze dotyczyły tego jak ja
to widzę. Jeżeli moje doświadczenia są inne niż takiego młodego
człowieka, to nie znaczy wcale, że nie może on wyciągnąć z nich
pozytywnych dla siebie wniosków.

>bardzo wątpię czy osoba ciągle rozkminiająca się na forum o swoich
cierpieniach i dolegliwościach (oczywiścieli tylko żeby wykazać
swoją heroiczną postawę) sprostałaby depresji z
> regularnymi nawrotami od 20 roku życia. Moim zdaniem do dzisiaj
bylabyś
> psychicznym wrakiem.

Możesz sobie wątpić, wolno ci. Jeżeli to, co piszę o swoim życiu
odbierasz jako chęć wykazania się heroiczną postawą, to mogę
przypuszczać, że chyba sądzisz według siebie, bo w szczególnym
rodzaju cierpiętnictwa trudno cię przebić. Może gdybyśmy się
zamieniły miejscami miałabyś jeszcze więcej powodów do narzekania,
malkontenctwa i sceptycyzmu, ja jednak wolę swoje miejsce.

[allicez]

abasia471 napisała:
>Myślę, ze nie dal każdego jest taka >filozofia
>
> Może masz rację, ale ja nie mam patentu dla wszystkich, ja mówię co
> mi pomaga.

to dobrze, ze o tym piszesz, a nóż sie komuś przyda, ale przygnębiające jest w
waszych wypowiedziach to, że tak naprawdę walczycie z tym po kilka, kilkanaście
lat, każdy próbuje różnych metod, a jednak to nie działa. Nawet przywrócenie do
równowagi biochemii mózgu za pomocą leków okazuje się być nieskuteczne. Ludzie
czasami mają już dość tego gadania o działaniu, a moze sie nie starasz, a bo
tobie to nic nie odpowiada...i po prostu zamiast żyć złudzeniami przyznają nie z
tego nic już nie będzie, przynajmniej nie chce sie już oszukiwać, nie będę już
dłużej z siebie robić kretyna.


Kiedy płakałam za dawnym
> życiem powiedziała mi wprost: Tamtego życie nie będzie a to może
> pani sobie skutecznie zmarnować, gdy będzie pani żyła z głową do
> tyłu. Wybór należy do pani. Jak wybierze pani cierpiętnictwo, to
> będzie pani cierpiała. Jestem jej wdzięczna za to co dla mnie
> zrobiła, bo chociaż nie było lekko zrozumiałam, że najwięcej zależy
> ode mnie. Jeżeli tylko farmakologicznie wyrówna się biochemię mózgu,
> to resztę trzeba robić samemu.

hymm a co z ludźmi, którzy nie chcą być więźniami choroby, własnego ciała, im
nie wystarczy w życiu spacerek wokół bloku oni chcą biegać bo tylko to ich
zadawala, czują się wolni. Miałaś szczęście, że trafiłaś na kogoś kto cię
postawił na nogi.

[lucyna_n]

bardzo wątpię czy np 23 letni mąż bylby szczęśliwy z takiego żcyia,i radośnie
spacerował wokól bloku, bo jak się sypią marzenia depresyjnego sypią się wraz z
tym marzenia osoby towarzyszącej. Nie sądzę żeby tak lajtowo przyszło wsparcie
gdyby na progu życia Abasi przydarzyl się ten wypadek, nie wiem czy mąż
pogodzilny się wtedy np z niemaniem dzieci (z powodu choroby i lekow wiele
kobiet z deprsją nie decyduje się na macierzyństwo), albo braku normalnego
życia, wyjazdow, imprez , seksu itd. Nawet jak depresyjna by się bardzo starała
nie da rady życ takim życiem jak osoba zdrowa. Nie wiem czy wtedy wsparcie i
zrozumienie by tak łatwo przyszło.
Każdy w młodości chce żyć, szaleć, no nie wiem, zbudować dom, zrobić karierę,
mieć dzieci, a nie poświęcać się dla dziwnej, niezrozumiałej choroby.
Abasia miała cholernie dużo szczęścia i w zasadzie bylaby niewdzięczna losowi
gdyby reagowala inaczej i zamiast czerpać siły z minionych szczęśliwych lat i
wsparcia bliskich osób zalegla w wyrze. To byloby w sumie nawet dziwne.

[abasia471]

Depresja jest trudna w każdym wieku. Kiedy jesteśmy młodzi i
dopadnie nas depresja, to brak nam pokory i doświadczenia, żeby
łatwiej jej sprostać. Z koleji w starszum wieku mamy za sobą więcej
umiejętności godzenia się z problemami, ale częściej szwankuje
organizm i zaczyna dokuczać świadomość przemijania. Kiedy w wieku 27
lat straciłam dziecko, to mój świat się zawalił, ale przed
pogrążeniem się w depresji ustrzegła mnie konieczność opieki nad
córką i wszechogarniający bunt. Myślę, że gdyby taka strata
przydażyła mi się teraz, byłoby mi jednak trudniej się podnieść, bo
wtedy byłam silniejsza. Może to dziwnie zabrzmi, ale w moim wypadku,
godzenie się na to, że życie czasami bardzo boli, daje mi siłę, żeby
iść dalej. Faktycznie bardzo dużo zawdzięczam kochającej rodzinie,
bo w czasie choroby czułam, że stoją za mną murem a wtedy wszystko
przychodzi łatwiej. Bardzo współczuję osobom, które muszą same, bez
oparcia w bliskich walczyć z depresją. Powiem jednak, że trudno mi
potępiać tych, którzy nie umieją wesprzeć chorej osoby, bo kto nie
przeżył depy, nie zrozumie. Z drugiej strony taki depresyjny chory,
to ogromny ciężar dla całej rodziny, więc słabsze związki tego po
prostu nie wytrzymują. Wiek partnerów nie ma tu decydującego
znaczenia, bo młody chciałby się bawić i używać a starszy chciałby
mieć wygodę i święty spokój.

[lucyna_n]

pisząc to nie myślalam o soboie, bo uważam że ja i tak nieźle mam w życiu mimo
choroby i wcale nie uważam się za osobę straconą dla świata,ani też ne uważam że
nic mi już nie pomoże.
Pisalam raczej odnosząc się do Twoich rad skierowanych do rożnych młodych ludzi
z których to rad wynika ciągle to samo, zobaczcie jak ja sobie dzielnie radzę wy
też sobie dzielnie radźcie,
ja jednak uważma że Ty tak naprawdę guzik wiesz o tym co czuje taki mlody
czlowiek z depresją, nic, niente, i po prostu uważam że nie masz podstaw do
rozdawania tych dziarskich kuksanców , bardzo wątpię czy osoba ciągle
rozkminiająca się na forum o swoich cierpieniach i dolegliwościach (oczywiście
li tylko żeby wykazać swoją heroiczną postawę) sprostałaby depresji z
regularnymi nawrotami od 20 roku życia. Moim zdaniem do dzisiaj bylabyś
psychicznym wrakiem.

[lucyna_n]

ps
absolutnie nie uważam że moja sytuacja jest szczegolnie trudna
uważam jedynie że moje dolegliwości są dla mnie, subiektywnie dla mnie, przykre,
ale doskonale sobie zdaje sprawę jak może wyglądać ciężka depresja i że ludzie
mają cholernie trudne sytuacje, dużo trudniejsze niż moja,
na inne choroby somatyczne nie będę się tu licytować bo to w końcu nie forum,
"kto jest najchorszy"

[margotje]

Mozna plemizowac podobnie jak z jajkiem: pierwsze bylo? czy to kura go ubiegla?

[bertrada]

Pierwszy był dinozaur. I to on zniósł jajko z którego wykluła się
kura. ;D

[allicez]

Bezsprzecznie pierwsze było jajko, a konkretnie małe mikroskopijne bakterie, wirusy

[bertrada]

Podobno kosmici je podrzucili. ;D

[allicez]

a wiesz, że ta teoria jest wśród pewnych kręgów rozpatrywana, nawet sami
naukowcy mówią o tym, że życie na ziemi pochodzi z kosmosu (nie chodzi o
kosmitów, ale o pyłek-czy jak to się fachowo nazywa, na którym miały by sie
znajdować bakterie i wirusy, od których wszystko się zaczeło). Ciekawe w takim
razie skąd ten materiał genetyczny pochodzi.

[bertrada]

Podobno w specyficznych warunkach może powstać sam z siebie. Jakimś
naukowcom udało się w laboratoium stworzyć warunki podobne jakie
panowały miliony lat temu na Ziemi, kiedy jeszcze życia nie było. I
udało się stworzyć jakąś formę życia, tylko bardzo nietrwałą. Być
moze jakby stworzyli identyczne warunki w jakich życie powstało to
to coś co się w probówce wylęgło byłoby trwałe.