Przetrwaliscie studia???

[escaper69]

jak to było u was, czy wyjezdzaliscie do innych miast, gdzie
mieszkaliscie(czy wynajmowaliscie mieszkania z 'normalnymi')itp.
Strasznie boje sie tego czy sobie poradze

[nienill]

escaper69 napisał:

> Strasznie boje sie tego czy sobie poradze
nie boj sie i nie martw sie za bardzo. to jest taka sytuacja, ktorej
(na szczescie) nie da sie uniknac, wiec sila rzeczy czlowiek musi
jakos to przetrwac.

poradzisz sobie-nie masz wyjscia ;p <uściski>

[malte1]

ja bylem tak zwanym wiecznym studentem, a i tak nie ukonczylem, ale czas
wspominam calkiem milo. jak bys mial jakies wieksze problemy, mozesz przejsc w
opcje - duzo pracy i zarabianie kasy + studia wieczorowe, lub nawet online, i
dojazdy tylko na egzaminy. co bys chcial studiowac?

[nienill]

uwazasz, ze praca jest dla fobika bardziej znosna od studiowania?!
ja gdzies w srodku to chyba dziekuje bogu za to, ze jeszcze moge sie
obijac na studiach :-|

[vanilla.net]

nienill napisała:

> uwazasz, ze praca jest dla fobika bardziej znosna od studiowania?!

Chyba nie chodzi o to co jest bardziej znosne, tylko o to ze jak
zapieprzasz non stop to nie masz czasu myslec o glupotach, a w
kwestii studiow skupiasz sie tylko na tym co potzreba, czyli na
nauce. Ja jak mam za duzo wolnego czasu na myslenie, to mysle o
glupotach i sie sama nakrecam jakimis bzdurami. Pojdziesz do pracy
Nienill, to zobaczysz.

[nienill]

vanilla.net napisała:

Ja jak mam za duzo wolnego czasu na myslenie, to mysle o
> glupotach i sie sama nakrecam jakimis bzdurami.
a ja nie...

Pojdziesz do pracy
> Nienill, to zobaczysz.
...wiec nie wiem co mam niby "zobaczyc"

[vanilla.net]

escaper69 napisał:

> jak to było u was, czy wyjezdzaliscie do innych miast, gdzie
> mieszkaliscie(czy wynajmowaliscie mieszkania z 'normalnymi')itp.
> Strasznie boje sie tego czy sobie poradze

Pzretrwalam, skonczylam studia i zyje:-)
Ja generalnie studiowalam w moim miescie, mieszkajac nadal w domu,
ale mialam taki moment ze sobie wyjechalam daleko i mieszkalam z
innymi "normalnym"ludzmi. Oczywiscie tez sie balam jak to bedzie i
tak dalej, ale okazalo sie ze bylo fantastycznie. Byc moze juz to
pisalam na tym forum, ale przyczyna wiekszosci (a moze i nawet
wszystkich) moich problemow jest moja rodzina, wiec jak jestem z
dala od domu to nastepuje spektakularna poprawa w samopoczuciu.
Takze moze wyrwanie z 'rodzinnego gniazdka' wlasnie ci dobrze zrobi:D

[malte1]

dla mnie praca podczas studiow to byla prawdziwa odskocznia. a zarobiona kasa
daje satysfakcje, i poczucie niezaleznosci, tymbardziej ze zarabialem woczas w
niemieckich markach, i potem euro, kiedy jeszcze byly cos warte:-) gdybym mogl
cofnac czas, pracowalbym duzo wiecej, a mniej sie uczyl, i troche szkoda, ze za
moich czasow nie bylo praktycznie mozliwosci studiowania przykladowo w trybie
online. to jest super sprawa, szczegolnie dla fobika!

teraz jestem w uk, i tu maja zdrowsze podejscie do ludzi, i bardzo ceni sie
przede wszystkim praktyke. ktos kto w zyciu uniwerku nie widzial, ale po maturce
zatrudnil sie w jakiejs firemce, i wyszkolil w danej dziedzinie, po 3-4 latach
pracy ma prawo pojsc na uniwerek i od razu robic mastera. a wiec zaraz po
maturce mozna 1) wyspecjalizowac sie w danej dziedzinie spedzajac 3-4 lata w
danej firmie lub firmach, zamiast na uniwerku 2) zdobyc przez ten czas
niezaleznosc finansowa, i kase na inwestycje 3) te 3-4 lata kwalifikuja cie do
starania sie o tytul mastera na wybranym kierunku i uniwersytecie. moja sciezka
byla dokladnym przeciwienstem powyzszej: 1) spedzilem kilka lat na uniwerku
wysluchujac bajki o wysokim poziomie nauczania, i zakuwajac olbrzymie ilosci
totalnych, zupelnie pozbawinych realnosci teorii i innych bzdetow, ktore po
czasie okazaly sie byc warte nie wiecej niz psie GOWNO 2) dzienne ograniczaly
czas wolny, i mozliwosci 3) pod koniec w oparach stresu i tak nie
ukonczylem:-)no ale wciaz mam szanse na mastera:-)

[vanilla.net]

To ciekawe co napisales, ze mozna doswiadczenie zawodowe uznac uznac
za studia i od razu pojsc na master degree. Bardzo mnie to
pocieszylo, bo ja mam zamiar robic doktorat w UK i sie balam ze mi
nie uznaja mgr z Polski (nie mam licencjata) ale skoro tak, to moze
nie bedzie tak zle...

[malte1]

moim zdaniem uk to niezbyt ciekawe miejsce do zycia w europie, ale jednoczesnie
swietne do nauki. liberalne podejscie, inna mentalnosc do nauki, i bardzo
ciekawe studia. zycze powodzenia!

[vanilla.net]

malte1 napisał:

> moim zdaniem uk to niezbyt ciekawe miejsce do zycia w europie

Wiem, wiem, tez tam mieszkalam:-) Faktycznie nie jest to miejsce na
cale zycie, ale oferte edukacyjna maja super. Zastanawiam sie
rowniez nad Holandia. Mam jeszcze troche czasu, wiec sie moge
jeszcze pozastanawiac:-)

[rigor-mortis]

Też mnie stresuje ta perspektywa... :(

[niestadna]

A ja potraktowałam studia i mieszkanie w innym mieście jako szansę na zmiany.
Powiedziałam sobie, że zaczynam coś nowego i mam żyć normalnie i koniec. I tak
też zrobiłam. Starałam się żyć normalnie i to z ludźmi. Mieszkałam nawet w
akademiku, imprezowałam, poznałam ludzi i nawet byłam w dwóch związkach. A
najważniejsze udało mi się skończyć studia. Więc głowa do góry, uda się Wam

[tiktak100]

Ja jak zaczynałem studia, było w miarę okej. Oczywiście ogromne obawy, pierwsze
tygodnie zagubiony totalnie, samotny. Jednak z czasem przyzwyczaiłem się do
grupy, poczułem w miarę bezpiecznie, oni zorientowali się, że jestem trochę
"bardziej cichy i skromny" i jakoś to szło. Zero aktywności na zajęciach, czasem
się ze mnie podśmiewali, że mija poł roku a jestem jedyną osobą, która jeszcze
nie wyraziła swojego zdania na jakiś temat. Za to na egzaminach, gdzie byłem sam
na sam z profesorstwem popisywałem sie swoją wiedzą bez skrępowania i oceny były
okej.
Studiów jednak nie wytrzymałem psychicznie. Na 3 roku zacząłem sobie pomagac
alkoholem, stałem się towarzyski, rozmowny i błyszczałem na ćwiczeniach, ludzie
byli mega zaskoczenie, ze otworzyłem sie po 2 latach niemal milczenia, ale
wiedzieli co jest na rzeczy (lekki %).
Na poł roku przed zakończeniem, mimo dobrym perepektyw (w sensie ocen) zwiałem z
uczelni, nigdy juz na nią nie wracając. Czułem, że ludzie zorientowali się, że
jestem każdego dnia "na gazie" i że sie skompromituję. Wystraszyłem sie,
zwiałem. Zacząłem wtedy leczenie i lekarz poradził mi dziekankę. Nie otrzymałem
jej, bo musiał bym najpierw zaliczyć sesję egzaminacyjną, na której sie nie
pojaiwłem. Powrót na uczelnię tylko na egzaminy, po tygodniach nieobecności, ten
wzrok kolegów z pytaniem co jest grane, te pytania, eh, nie zniósł bym tego.
Teraz jestem w totalnej kropce, jeśli chodzi o przyszłość, naukę i pracę. Myślę
o jakiejś robocie w domu przez kompa, eh....