wyjscie z depresji, czy to mozliwe...

[pysiek13]

na tej stronie okropnie ponuro...brac to, albo tamto, skutki uboczne, porady
lekarzy porady magikow...
udowodniono, ze czlowiek ulegajacy depresji ma bardzo niski wskaznik
serontininy, tzw.hormonu szczescia. no i teraz czy my wpadamy w depresje
poniewaz malo mamy tego hormonu, czy tez odwrotnie: depresja powoduje
obnizenie tego hormonu?
no i najwazniejsze, jakie sa wasze doswiadczenie, czy ktos sobie po porostu
znalazl uniwersalne rozwiazanie, jak wyjsc z depresji przy pomocy lekarstw,
medytacji, wiary w siebie, chinskiej medycyny, czy Bog wie jeszcze czego...
czy tez mozemy sobie powiedziec, to jest choroba 21 wieku, na to nie ma
lekarstwa, wszyscy na to jestesmy chorzy w mniejszym lub wiekszym stopniu...

[hanka17]

Myślę, że choroby psychiczne to plaga XXI w. i każdego obecnie w mniejszym lub
większym stopniu dopada jakieś cholerstwo: nerwice, depresja, manie,
zaburzenia osobowości. Nie należy jednak temu ulegać. Ważna jest praca nad
sobą i własnym charakterem, rozwijanie zainteresowań.
Ja też zauważyłam ,że na tym forum pełno osób nawzajem wpędzających się w
chorobę, narzekających na wszystko, porad na temat leków psychotropowych, etc.
Mnie się wydaje że trzeba starać się zachować dystans do wszystkiego, łącznie
z własną psychiką. Ktoś tu napisał że trzeba umieć cieszyć się drobiazgami i
to jest prawda. Gdy człowiek nie ma co robić, wpędza się w takie klimaty.

[kakofonia]

hanka17 napisała:

> Gdy człowiek nie ma co robić, wpędza się w takie klimaty.

Zaczyna we mnie narastać agresja... Tak, jasne, depresja bierze się z
nieróbstwa, lenistwa i ze spania na niewłaściwym boku. No i z lekceważącego
stosunku do nalewki z dziurawca...

A wyjść można, podobno. Mój znajomy od 10 lat ma spokój, więc nie należy tracić
nadziei :-)

[hanka17]

Nie, nie bierze się z lenistwa, podobno podatność na depresję zapisana jest w
genach. Ale powiedz mi co zrobiłaś żeby ją przezwyciężyć, podjęłaś jakieś
działania własne. Skąd Twoje przeświadczenie że dziurawiec, który jest
podstawowym antydepresantem stosowanym w Niemczech skuteczniejszym podobno niż
Prozac nie pomoże Ci poczuć się lepiej, oczywiście potrzebna jest silna wola
oraz chęć wyjścia z cieżkiego stanu i podjęcie pewnych kroków a nie tylko
faszerowanie się lekami.

A ty z góry wiesz że nic ci nie pomoże, bo dziurawiec to tyllko zioła a ty
potrzebujesz silnych leków, a ja na pewno jestem alkoholiczką, jasne.
Z takim nastawieniem rzeczywiście bardzo trudno tobie pomóc.

[kakofonia]

Haniu, spokojnie. Ja wcale nie twierdzę, że jesteś alkoholiczką, do głowy mi to
nie przyszło. Oczywiście, że jest potrzebny pierwszy krok - w moim przypadku
była to właśnie decyzja o wizycie u psychiatry i rozpoczęcie kuracji lekami.
Leki są jednym ze środków, być może początkiem drogi. Ale powiem Ci tak: moja
lekarka z miejsca stwierdziła na przykład, że na psychoterapię wyśle mnie
dopiero za jakiś czas, kiedy leki zrobia swoje. I nie widzę powodów, żeby jej
nie zaufać. Wiem, że ma rację, bo wiem, jak się czuję.
Istotnie, nie mam wielkiego zaufania do ziół. Jeśli komuś pomagają - super,
wszystko, co pomaga, z placebo włącznie, jest ok. Trzeba się chwytać
czegokolwiek, to prawda.
Jeśli cokolwiek mnie irytuje w Twoich postach to to, że zdajesz się nie
pojmować tego, że w poważnej depresji człowiek często nie jest w stanie zrobić
NIC. I to nie jest wina jego lenistwa czy złego "nastawienia umysłu", i gadanie
w stylu "weź się w garść" naprawdę nie pomaga, wprost przeciwnie - dobija
chorego. I czasem nie ma innego wyjścia, jak właśnie leki. I tyle.

do hanki

[pollka]

Zycze ci z calego serca i bede sie modlic za Ciebie zebys dostala najgorszej
depresji. Zebys nie mogla ruszyc nawet palcem u stopy, zeby Ci sie nic nie
chcialo. Juz zaczynam.I zycze Ci zebys sie stad wyniosla. Co Ty tutaj wogole
robisz??? A wiesz ze dziurawiec byl okrzykniety jako niebezpieczny??

[hanka17]

Ja miałam taką depresje, naprawdę.
Na szczęście nikt sie nade mną nie użalał,
tylko własnie usłyszałam dokładnie to "weź się w garść"
i nie miałam innego wyjścia,
a dziurawiec...hm... możliwe że zadziałał psychologicznie, bo
byłam przekonana o jego skuteczności,
poza tym brałam tego naprawdę mało, bo było lato a ja lubię się opalać
i bałam się przebarwień.
Myslę, że powinnaś modlić się bardziej o swoje wyzdrowienie,
bo jeśli jesteś wierząca, głęboko wierząca, to na pewno wyjdziesz z depresji,
wiara w tym bardzo pomaga, mówię z własnego doświadczenia.
Pozdrawiam serdecznie

[pysiek13]

do Pollki: czemu az tak zle zyczysz, nie zycz, badz lepsza...

wierze, ze mozna miec tak powazna, tak gleboka depresje, ze oprocz tego ze nie
mozesz sie ruszyc, do tego stopnia, ze nawet nie masz sily zabic sie, nie
mozesz tez czuc, wierzysz jeszcze ze te wszystkie uczucia sa gdzie tam gleboko
w tobie, ale nie masz sily ich wydobyc na powierzchnie...

[ooptymistka]

A ja się będę modlić, żebyś była szczęśliwa i życzliwie nastawiona do bliźnich

[hellio]

Haniu, to ja napisałam parę dni temu, że jak nie pomagają tabletki ani herbatki
a tak bardzo skuteczna jest nalewka na spirytusie, to może w tym spirytusie
tkwi tajemnica. Wysłałam, chociaż żart wydawał mi się ciężkawy. Jak już
wysłałam, to nawet za ciężki i brałam pod uwagę, że dostanę po uszach. Ale
potem wątek poszedł swoim torem i sprawa - jak sądziłam - zapadła się w
niepamięć. Dlatego nie przepraszałam. Robię to teraz, przepraszam Ciebie za
niestosowną aluzję, a Kakafonię (ktora może nie bardzo wie o co chodzi) za to,
że odebrała preteensje, które słusznie się mnie należały.Dziewczyny, serdecznie
Was pozdrawiam.
Co do meritum, to wszyscy wiemy, że przy zaburzeniach nastroju jedni siadają i
kwękają inni zaś starają się "zarządzać" chandrą. Z różnym skutkiem, i różnymi
sposobami - relaksacją, medytacją, plotkowaniem z przyjaciółmi, robieniem
zakupów czy też,dlaczego nie? herbatką, sorry nalewką! z dziurawca.Wolimy,
oczywiście, tych którzy "zarządzają" i na ogół staramy się uciekać od ciągle-
narzekających-na-wszystko. Aż korci, żeby takiemu powiedzieć:Gościu, weź się w
garść! I teraz tak: nie każdy pesymista, narzzekający malkontent i marudziarz
jest chory na depresję. Ale niektórzy z nich są. A doradzić choremu na
depresję, żeby się brał w garść i za robotę to jest rada straszna do kwadratu.
Dlatego, że on się nie mo`ze wziąć w garść, na tym polega m.in. ta choroba. Nie
może choćby chciał a na dodatek nie może chcieć i nie może uwierzyć, że będzie
mógł w przyszłości. Po drugie zaś, zachęta do brania się czy za coś dokłada
choremu poczucia winy, którego i tak ma nadmiar. Bo wychodzi na to, sam sobie
winien, że jest chory i na dodatek mógłby się wyleczyć, a nie chce! Trudne to
jest do zrozumienia dla zdrowego, który przecieź nie musi wylegiwać się na
gęsim puchu tylko zapieprza do pracy i z pracy, ,szuka pracy, walczy z nadwagą,
sprząta, remontuje i ma 1500 kłopotów. Mówi więc:ja nie mam czasu na depresję!I
jest to tak głupie, jakby powiedzial:ja nie mam czasu na gruźlicę (przepraszam
za porównanie, ale na jedno i na drugie można umrzeć). Bogatemu trudno
zrozumieć biednego, zdrowemu - chorego. Choroby i zaburzenia psychiczne nie są
wcale łatwiejsze do zniesienia niż fizyczne i wcale nie łatwiej je leczyć.
Dlatego nie trzeba się brać za to po amatorsku, choćby w najlepszej wierze. A
jesli już mamy dla bliźniego czas to zawsze możemy udzielić mu wsparcia w
sposób dla każdego dostępny: słuchając i obdarzając go całą uwagą. Dopóki chce
mówić.
Pardzo serdecznie pozdrawiam,Hanię raz jeszcze przepraszam za dziurawcowe faux
pas.H

[kakofonia]

Hellio :-), przepraszać nie ma za co.
Wiedziałam, o co chodzi z dziurawcem, ale pewnie - dajmy temu spokój, bo temat
został już omówiony na wszystkie strony.
A meritum jest właśnie takie, jak napisałaś.
Też słyszałam ten tekst: "Nie mam czasu na depresję"... O matko!

[sochacky]

Hellio ma absolutną rację. Mówienie choremu na depresję żeby się wziął w garść
moż sprawę pogorszyć.

Jeśli o mnie chodzi, wpadłem depresję kilka miesięcy temu, i doszukiwałem
wielu przyczyn - trawka (zepół amotywacyjny) amfetamina, LSD, problemy w
związku, 4 miesiące wakacji - brak zajęcia. Doszedłem do wniosku żę to problem
o podłożu klinicznym, tzn wynikający z niedoboru serotoniny. Owszem, mógł mieć
przyczyny psychologiczne, ale sam problem był w fizjologii. Poszedłem do
psychiatry, porozmawiałem, przpisał mi prozac. Biorę od 2 miesięcy. Poczułem
poprawę. Ale: mogła ona być wynikiem tego że zaczął się rok szkolny i praca,
że moje problemy w związku zaczęły się rozwiązywać, że przestałem brać
jakiekolwiek narkotyki. Więc mamy tutaj kilka lekarstw, dla tych którzy
szukają rozwiązań.

Prozac przestaje brać od wczoraj. Dlaczego? Bo zauważyłem drastyczne obniżenie
libido - innymi słowy, nie chce mi się. Życie mnie cieszy, ale żeby w wieku 27
lat nie mieć ochoty na seks???

Zobaczymy jak się sprawa potoczy, i odezwę się.
Chętnych do rozmowy zapraszam -kontakt emailowy - [e-mail]

[hellio]

upewnij się, że można prozac odstawić od razu. Rozpędza się on przez kilka
tygodni, a jak jest w drugą stronę? Na obniżenie potencji antydepresanty
wpływają na pewno. Cieszę się, że lepiej się czujesz. Pozdrawiam, H.

[sochacky]

a nie można? biorę tylko niecałe 2 miesiące. więc odstawienie nie powinno
stanowić problemu. zwłaszcza że pierwszy miesiąc brałem "na próbę", i nie wiem
czy nie dostałem placebo, bo nie działało:)
jestem gotowy na eksperymenty. czuję się silny. tak jak kiedyś :)
Pozdrawiam, i dziękuję za zainteresowanie

[ojlili]

sochacky...
nie chce tragizowac ..ale leki z tej grupy co prozak dzialaja wlasnie z
opoznieniem ok. jednomiesiecznym..
to.. ze zacząłes sie czuc silny -to prawdopodobnie wynik jego działania i
dowód na to ,że lek zostal dobrany prawidlowo i zaczyna dzialac.
niestety u niektorychj powoduje dodatkowo obnizone libido...ale moze warto
oddac skórke za wyprawe?
Po odstawieniu wróci wszystko /libido/ do normy..a przy okazji odzyskasz
zdrowie?
Na ten lek "wchodzi" sie miesiąc...zeby zaczął dzialac i "schodzi" sie też
miesiąc ..zeby nie spowodowac jakichs nieprzewidzianych skutków ubocznych.

Ps. Podejrzewam że skoro teraz ci sie "nie chce" to znaczy że przedtem ci
sie "chciało".A skoro ci "sie chciało"..to tyś zdrowy był jak koń.:):):
(To zart naturalnie ...ale coz nam czasem pozostaje?)

[pysiek13]

Hi Sochacky,

dolaczyles tak jakos od srodka, ze nie zauwazylam Cie wczesniej.
widze ze nalezysz do szczesliwych ludzi, ktorym sie udalo 'wyjsc' stosunkowo
bez wiekszym dramatow? dwa miesiace na prozac brzmi jak holiday!
pozdrawiam

[sochacky]

Moze to dlatego ze podjalem radykalne srodki, a moja depersja byla wywolana
rownie radykalnymi dzialaniami z mojej strony - trawka, amfetamina, kwas
(raz), hulaszczy tryb zycia-nie zgodny z moim charakterem, brak zajecia,
ateizm, problemy w związku, zdrady itp. Od tych dwoch miesiecy - zro
narkotykow, zero masturbacji, uporzadkowywanie sfery osobistej, praca no i
prozac. Wiec tak naprawde ciezko stwierdzic co konkretnie wywolalo depresje, i
co konkretnie pozwala mi z niej wyjsc. Mysle ze to polaczenie tych elementow.
Wiec moze rada dla ludzi w depresji-to dzialanie kompleksowe - nie same
prochy, i nie same mowienie -weż się w garść.
Pozdrawiam.

PS - moze to tez kwestia tego ze jestem ostatnio zwlaszcza wnikliwim
obserwatorem samego siebie, a do tego jestem bardzo krytyczny wobec tego co
sie dzieje. Moze po prostu moja depresja tnijak sie miala do typowo pelno-
objawowej deresji, tylko wedlug mnie byl to stan nie do zaakceptowania. Choc
robilem testy na depresji i wyszlo ze mam.

To chyba tyle. O libido juz wspominalem?

[pysiek13]

no nie, z lenistwa w depresje nie wpadniesz, nie dochodzmy od razu do tak
pochopnych wnioskow. hanka ma racje, zyjemy w swiecie o duzych kompetycjach i
sami od siebie wymagamy coraz wiecej. postrzeganie tego zwariowanego swiata
jest bardzo istotne.

kakofonia, skoro Twoj znajomy z tego wyszedl to jak? przy pomocy czego?

w lekarzy z prawdziwego zdarzenia nie wierze, bardzo mi przykro, dzialaja oni
wedlug reguly: 'keep people sick and you stay in business'.

zgodze sie tez z opinia, ze podatnosc na depresje i nerwowe zalamania
dostalismy w genach. OK, ale tez udowodniono, ze niektorzy z nas moga miec TO
w genach, a mimo wszystko sa odporni. to tak jakby ktos byl nosicielem
jakiegos bakcyla i nie chorowal.

[hanka17]

Dokładnie to samo mam zdanie o lekarzach,
oczywiście nie wszyscy, zdarzają się prawdziwi Judymowie
i pasjonaci, ale ogólnie rzecz biorąc chodzi o nakręcanie chorób,
uświadamianie ludziom że są ciężko chorzy, potrzebują leczenie i leków,
i dużo czasu na wyzdrowienie, w bardzo ciężkich przypadkach nie ma innego
wyjścia niż leczenie szpitalne, ale demonizowanie depresji do niczego dobrego
nie prowadzi. Człowiek zaczyna sie jej bać, bo wmawia mu sie że jest ciężko
chory, potrzebuje terapii, zaczyna się użalać nad samym sobą. Wtedy naprawdę
można w tym utkwić na dobre.

[hanka17]

Z tego co wiem psychozy endogenne są następstwem predyspozycji człowieka
uwarunkowanych genetycznie i ujawniają się po okresie pokwitania. Także
niektóre choroby powodują depresje i tu się zgodzę, że niełatwo ją pokonać w
pojedynkę, gdyż jest uwarunkowana hormonalnie i bez wyleczenia choroby głównej
nie da sie jej zwalczyć. Tak jest:
- w przypadku depresji wywołanej przyjmowaniem doustnych środków
antykoncepcyjnych,
- zaburzeń wydzielania hormonów przysadki w związku z hormonami tarczycy.
Możliwe jest usunięcie depresji dopiero po uzyskaniu równowagi t3 i t4.

[kakofonia]

Znajomy wyszedł między inymi dzięki lekom, nie wiem, co brał. Miał depresję po
zawale serca, to się zdarza. Wiem, że był na lekach ok. roku. Co robił poza
lekami? Oczywiście starał się walczyć wszelkimi siłami, czyli pracować, słuchać
muzyki, która mu pomagała, miał wsparcie emocjonalne ze strony żony i bliskich
przyjaciół, i modlił się, bo jest religijnym człowiekiem.
I myślę, że każdy chory na depresję tak się zachowuje. Walczy jak może, jak nie
może, to pada, potem próbuje znowu. Z postów Hanki można by wnioskować, że
wyłącznie siedzimy i płaczemy nad sobą. Tak z pewnością nie jest.
Ale było i tak, też prawda, że przez parę tygodni siedziałam i rzeczywiście
płakałam i nie czułam nic poza bólem i pragnieniem, żeby zniknął. I nie mogłam
wziąć się w garść. Pomógł mi ktoś bardzo bliski, ów znajomy po depresji
właśnie, bo ja sama nie miałam nawet pojęcia, co się ze mną dzieje. I
żadne "weź się w garść" by mi nie pomogło.
Pzdr.

[pysiek13]

napisalam okropnie dlugi elaborat i mnie wyrzucilo!!!

no wlasnie Hanka, do diabla z tymi lekarzami, a zdrugiej strony depresja to
jest choroba psychiczna. niestety, widze, ze drepczemy w miejscu... dlaczego
wiec, nikt nigdy nie odmowi pomocy choremu na raka, mimo ze nie ma juz dla
niego zadneych dostepnych lekarstw? dlaczego depresje sie lekcewazy, i wymaga
sie od chorego zeby "wzial sie w garsc".

no i wlasnie, ciagle czekam ze moze kakofonia sie odezwie i opowie cos o tym
swoim znajomym. chodzi mi o to, jakie sa wasze prywatne doswiadczenia nie z
sama depresja, tylko z tym pozytywnym aspektem, z wyjsciem z depresji?

hanka napisalas, ze bylas w miare silna i wzielas sie w garsc, prosze wiecej
szczegolow, co jest w realu wziecie sie w garsc dla Ciebie?

[hanka17]

Powiem Ci tak, nie byłam w miarę silna, byłam bardzo słaba,
nie byłam w stanie nic dobrze zrobić, nawet nalać wody do szklanki,
żeby jej nie rozlać, oczywiście czarne myśli na każdy temat.
Po pierwsze pomogła mi modlitwa i wiara w Boga.
Po drugie ksiażka, którą już tu komuś polecałam, ale spotkałam się z wysłaniem
na drzewo :-) Susan Jeffers "Nie bój się bać" - streszczenie można znależć w
necie,
Po trzecie wreszcie - własne nastawienie do problemu pt "muszę sobie z tym
poradzić, bo jak nie to może być tylko gorzej", zajęcie się codziennymi
sprawami, sprecyzowanie planów i celów.
Oczywiście to czysta teoria i abstrakcja dla kogoś kto jest w bardzo ciężkim
stanie, ja to rozumiem, może trzeba poczekać do lekkiej poprawy i wtedy się
zmobilizować..?

[pysiek13]

no wlasnie, na kazdego dziala inna metoda..
ja tez jestem gleboko wierzaca ale w sytuacji depresji, moja wiara mi zbyt
duzo nie pomogla, wrecz przeciwnie, czulam sie jeszcze gorzej. ja nie
potrzebuje litosci, potrzebuje troche zrozumienia.
OK gdzies bylo napisane, Bog ma plany dla kazdego z nas individualnie, ze
nigdy nie da nam zadania, ktoremu nie jestesmy w stanie sprostac, ze gdy nam
zbyt ciezko, Bog nam pomaga dzwigac ten ciezar zycia...
no i tutaj moja sytuacja, dla mnie bez wyjscia, okropnie dramatyczna, no
rozumiem to jest moj krzyz, ja mam go dzwigac, a jak nie moge sobie poradzic,
znikad pomoc jednak nie nadchodzi. czuje sie wobec Boga zaniedbana i slaba, bo
moze inni w mojej sytuacji by sobie poradzili, a ja co ? za malo jestem
wierzaca, albo moze niezbyt gleboko?

[50latka]

Cale moje zycie to leki (z ktorych po jakims czasie zaden nie dziala) + terapia.
Wynik: zero. Jedyne to podejsc do zycia filozoficznie. "Tak mialo byc i tylko
Sila Wyzsza wie jaki jest tego cel". Zaakceptowalam i przestalam walczyc.

Wiem ze ile razy ktos to tutaj napisze, zostaje zakrzyczany, ale ja powtorze:
CZesto mozna wszystko doslownie robic by sobie pomoc i nie ma zadnych wynikow.
I jak sie tutaj zmobilizowac, jak sie ie ma sily nawet z lozka wstac??

[pysiek13]

bravo 50-latka, ciesze sie ze sie odezwalas, a forum jest do dyskusji nie do
pokrzykiwania jeden na drugiego.

nie zrozumialam dobrze, chora jestes cale zycie na..depresje? czy masz az tyle
problemow? czy to jest zwiazane z Twoja osobowoscia, bo wyczytalam gdzies, ze
ludzie o profilu melancholijnym/sentymentalnym (tzn my Polacy) ulegaja takim
stanom latwiej.

dla kakofonia...

[pysiek13]

ciesze sie, ze sie odezwalas.
w twoim wypadku ten znajomy byl zeslany od Boga, znalazl sie w odpowiedniej
chwili i w odpowiednim miejscu, wiec jestes szczesciara.
no i temat lekarstw, brac czy nie brac?
Twojemu znajomemu pomogla medycyna, a w wiekszosci jednak ludzie dzialaja
wedlug stereotypu, ze tak zle ze mna jeszcze nie jest i wizyta u
psychologa/psychiatry jest odkladana w nieskonczonosc. albo tez sami nie
wiedza co jest z nimi zle...
no i medycyna, przeciez te lekarstwa trzeba dopasowac do individualnych
potrzeb, nie rozdawac jak cukierki na poprawe samopoczucia, co stalo sie z
Prozac na calym swiecie.
depresja jest choroba psychiczna, wiec lekarstwa pomagaja nam wyregulowac ten
brak balansu w naszym organismie, ale jakie lekarstwa sa bezpieczne?

[50latka]

ja zaczelam czuc beznadzieje i zupelny brak energii od wieku 10 lat.
Fizycznie badania wykazaly ze wszystko w porzadku. Potem zaczely sie proby
roznych lekarstw. Dzialaly na samym poczatku przygluszajac, a potem jeszcze
mniej energii bylo i wieksza beznedzieja. Doslownie nic nie cieszylo poza
jedzeniem is spaniem. No i jeszcze muzyka, w czasie grania rzeczywiscie odrazu
podnosi nastroj, ale jak sie skonczy - wszystko wraca.

Prozac okazal sie zupelnym niewypalem. Probowalam tez SAME lekarstwo z USA.
Przeczytalam wiele na temat depresji, chodzilam na przerozne terapie
indywidualnie i grupowo. Zaczelam zaglebiac sie w wiare. Musze przyznac ze
dotad jedynie to daje jako takie ukojenie.Medytacja relaksuje (przyznam), ale
depresji nie pomaga, z raczej rozkojarza potem.

Osobiscie uwazam ze osoby w depresji kochane przez partnera, maja o niebo
lepiej od samotnych. Przytulenie i poczucie bezpieczenstwa jest najelpszym
lekarstwem.

do pysiek13

[50latka]

moj stan nie jest niczym spowodowany o czym bym wiedziala. Wyglada na endogenna
depresje. Poza tym mam bardzo niskie cisnienie.

[kakofonia]

pysiek13 napisała:

> ciesze sie, ze sie odezwalas.

:-)

> w twoim wypadku ten znajomy byl zeslany od Boga, znalazl sie w odpowiedniej
> chwili i w odpowiednim miejscu, wiec jestes szczesciara.

To prawda, jestem. Kompletnie nie miałam pojęcia, co się ze mną dzieje, a on
zauważył, że coś jest nie tak, wypytał i stwierdził, że "moim zdaniem to
depresja, wiem, bo miałem".

> Twojemu znajomemu pomogla medycyna, a w wiekszosci jednak ludzie dzialaja
> wedlug stereotypu, ze tak zle ze mna jeszcze nie jest i wizyta u
> psychologa/psychiatry jest odkladana w nieskonczonosc. albo tez sami nie
> wiedza co jest z nimi zle...

Ze mną dokładnie tak było. Myślałam, że to całkiem normalne. Na takiej
zasadzie: no cóż, może przez ostatnich parę miesięcy czuję nieco gorzej niż
zwykle, ale to jeszcze nic strasznego. A jak zrobiło się strasznie, to dalej
uważałam, że po prostu tak jest i zawsze będzie, i koniec. Ciekawa jestem, jak
wiele osób tak sie morduje i zadręcza. Przez chwilę jest im lepiej, więc myślą:
czyli jest ok. Potem wszystko wraca i tak w kółko. A czasem tylko dlatego, że
nie wiedzą, albo nie wierzą w to, że są chorzy.

> no i medycyna, przeciez te lekarstwa trzeba dopasowac do individualnych
> potrzeb, nie rozdawac jak cukierki na poprawe samopoczucia, co stalo sie z
> Prozac na calym swiecie.

Ja na razie biorę cloranxen i fluoksetynę właśnie. Cloranxen już pomógł -
jestem znacznie spokojniesza. Co będzie dalej - nie wiem, ale zaczęłam wierzyć,
że nie musi być tak strasznie, jak było.

Czego wszystkim życzę.

[pysiek13]

gratulacje, jak to dobrze miec kolo siebie dobra i wyrozumiala istote, zycze
Ci takich ludzi jak najwiecej.

[pysiek13]

ciesze sie, ze piszecie, to zaczyna byc interesujace.

do 50latka - to jest okropnie przygnebiajace co napisalas. pocieszajace
jednak, ze poradzilas sobie i zycze Ci abys zawsze miala w poblizu dobra,
madra osobe do przytulania.
piszesz, ze wiara, modlitwa Ci pomogly. ja jestem wierzaca i praktykujaca
osoba, dzwigam ten moj krzyz jak najlepiej potrafie, ale niestety jak patrze
na wszystkie nieszczescia i niepowodzenia to przychodza mi rozne pytania do
glowy. no wlasnie, pytania do Boga. pytania bez odpowiedzi a wiesz sama jak
trudne moze byc pytanie 'dlaczego'? jakie mierniki ludzkiej wytrzymalosci Pan
Bog stosuje dajac nam doswiadczyc czasami tak dramatyczne sytuacje? moze to
grzech nawet pytac? nie jestem zbyt potulna ostatnio...

[50latka]

Ja sie nie zastanawiam czy to Bog nam daje te cierpienia bo i sama wtedy bym
sie buntowala. Do mnie trafilo to co napisala kiedys tutaj elka28. Napisala ze
ja pociesza mysl ze "Bog sie nia opiekuje" Jakos emocjonalnie to wzielam (nie
glowa)i znalazlam w tym pewnie pocieszenie.

poprawka

[50latka]

> ja pociesza mysl ze "Bog sie nia opiekuje" Jakos emocjonalnie to wzielam (nie
> glowa)i znalazlam w tym PEWNE pocieszenie.

a nie "pewnie"

[pysiek13]

to co napisalas o Bogu jest bardziej dla mnie do przyjecia, szkoda ale nie
mialam okazji przeczytac wypowiedzi Elki28.

ztego co piszesz 50latka, to droga wlasnych prob i wnioskow sama sobie
pomoglas. czy teraz ogolnie lepiej sie czujesz i nie masz nawrotow depresji,
czy ciagle masz nawroty ale teraz wiesz jak sobie z tym radzic?

no i w miedzy czasie spojrzalam na watek, ktory rozpoczela Hanka, o
skutecznosci psychiatry.
co mysle o lekarzach wspomnialam wczesniej, mysle jednak, ze w przypadku
depresji skuteczne sa terapie, ale dobrze prowadzone. mam na mysli terapie
gdzie prowadzacy pomaga tobie samej znalesc odpowiedzi na wlasne problemy, a
nie podaje gotowe odpowiedzi "na talerzu".
jakie masz/macie doswiadczenia z teraupetami?
pozdrawiam

[delpioro]

Chciałbym podziękować Hellio za trafność wypowiedzi.Dobrze wiedzieć,że są
ludzie którzy rozumieją ten stan.Być może opierasz się na własnych
doświadczeniach,lub jesteś lekarzem,ale niema to znaczenia,znasz ten temat
wydaje się dobrze.Siedzę już w tej chorobie długi czas,miałem okresy
krytyczne,teraz jestem jakby w zawieszeniu,z nimożnością podjęcia żadnych
decyzji,i nietety ryzykiem powrotu najgorszego.Czasami jak sami wiecie człowiek
czuje sie okropnie jak nie widzi zrozumienia innych ludzi.Lecz tak jak trafnie
napisał hellio ciężko bogatemu zrozumieć biednego a zdrowemu chorego.I nie
dziwię się ludziom,gdybym był zdrowy,nie odczuł tego stanu zwyczajnie nie
rozumiał bym.
Wspomialiscie tutaj o nalewce z dziurawca wiem ,że to w niktórych krajach
niezwylke skuteczny lek.Znam herbatę, tabletki ale czy to jest dostę pne w
aptekach?
POzrawiam wszystkich bardzo serdecznie!

do Delpioro

[pysiek13]

jak sie masz?

ja mysle, ze jednak ludzie ktorzy twierdza, ze trzeba sie "wziasc w garsc" maja
troche racji. nie chce tutaj negowac Twojego pogladu, ale popatrz sam na
sytuacje obiektywnie: musisz zaczac od siebie, czyli musisz sie zmobilizowac, a
ja sama wiem jak to trudno, obojetnie co bedziesz robic zeby sobie
pomoc "musisz sie wziasc w garsc" zeby zaczac COS robic ze swoja depresja, czy
nie mam racji?
wiem ze to co powiem jest troche kontrowersyjne, ale ja mysle ze depresja to
tez Twoja prywatna decyzja: albo pojdziesz do lekarza i sam sobie tym pomozesz,
albo bedziesz szukal przyjaciol/ dobrej duszy do wsparcia, albo bedziesz sie
modlil i wierzyl ze samo To gdzies sie ulotni..albo poszukasz dobrego teraupety.

no i taki pozytywny akcent na zakonczenie, ze nalezymy mimo wszystko do
szczesciarzy, bo ...mamy wybor.

pozdrawiam serdecznie

[delpioro]

Oczywiście masz rację.Jest niezmiernie trudno za coć się wziąść,ale to
konieczność.Przynajmniej ten pierwszy krok do lekarza.Poprzez poprzedni post
chciałem powiedzieć ,że po przeczytaniu hellio poczyłem się mniej
osamotniony,to jest cała smutna prawda o chorobie,ale tak jak wpominałem nie
ulega wątpliwości,że trzeba jakoś działać.Czasami naprawdę niemożna ,ale
trzeba ,trzeba.Chciałem ,też zaznaczyć ,że nie możemy od wszystkich wymagac
pełnego zrozumienia,bez własnych przeżyć niestety nie można tego czuć i to
naturalna sprawa.Chyba się ze mną zgodzisz.Piszę ,może to dlatego ,że nie
niedawno to zrozumiałem.

A tak wogóle to nie tylko post hellio,a fakt ,że macie podobne przeżycia i tak
licznie udzielacie się na forum,sprawia ,że czuję się mniej osamotniny:-)
Pozdrawiam!

[evee1]

Zaczne od tego co napisala Hanka:
> Po trzecie wreszcie - własne nastawienie do problemu pt "muszę sobie z tym
> poradzić, bo jak nie to może być tylko gorzej", zajęcie się codziennymi
> sprawami, sprecyzowanie planów i celów.
Jak mnie irytuje takie stawianie sprawy!!! Musialam to napisac, bo nie ma
nic gorszego niz takie rady. Sorry, ale ja przez 13 lat bralam sie w
garsc, zajmowalam sie codziennymi sprawami, snulam plany i zdobywalam
cele. W ciagu tych 13 lat skonczylam studia, wyjechalam za granice,
mialam super prace, wyszlam za maz, urodzilam dwojke dzieci. Sytuacja
super, zadnych problemow, tylko caly czas ta cholerna depresja i
zniewalajace ataki paniki. 13 LAT, niemal codziennie!! Kochajacy ludzie
wokolo, wiara podtrzymujaca na duchu, yoga. I zadego ukojenia. Ktoregos
dnia wreszcie sie zalamalam, przestalam sie brac w garsc i poszlam do
lekarza. Odkad zaczelam sie leczyc, to swiat sie zrobil piekny i mimo,
ze mam rozne problemy (bo kto ich nie ma). Teraz kazdemu radze, zeby
korzystal, jak najszybciej z pomocy specjalistow i zeby nie tracili
niepotrzebnie czasu na proby dawania sobie rady w pojedynke. Nie warto!

do eeve

[pollka]

a bralas tabletki jakies i czy nadal na nich jestes?

[evee1]

pollka napisała:
> a bralas tabletki jakies i czy nadal na nich jestes?
Stale to samo Seroxat (nie wiem pod jaka handlowa nazwa
to wystepuje w Polsce, ale to jest Paroxetine).
Zaczelam brac, potem po pol roku jak sie zrobilo lepiej,
to powoli z tego zeszlam, i bylo przez jakis czas OK,
ale moje problemy po pol roku znow wrocily, wiec z powrotem
zaczelam brac. Przez rok bralam 20mg, od pol roku jestem
na 10mg i za kilka miesiecy planuje znow sprobowac przestac,
ale musze poczekac az mi sie sytuacja bardziej ustabilizuje.
Wiem, ze Seroxat nie ma dobrej prasy ostatnio, ale mi bardzo
pomogl, a sklonnosci samobojczych nie mialam nigdy.

[pysiek13]

no i tak jak kazdy z nas jest indywidualna osobowoscia, z leczeniem bedzie
identycznie( przynajmniej tak mi sie wydaje)tzn: co dziala na jednego nie
bedzie mialo efektu dla innego.

Evee, dziwi mnie ze mimo ze jestes otoczona kochajacymi, ciagle masz/mialas
problem z depresja. Tobie pomogla medycyna, i ja tez jestem sklonna przyznac Ci
racje. powtarzam ktorys kolejny raz, ze depresja to choroba i ja trzeba leczyc.
ja tylko obawiam sie skutkow ubocznych i faktu, ze nie mozna tabletek tak po
prostu odstawic.

pozdrawiam

[evee1]

> Evee, dziwi mnie ze mimo ze jestes otoczona kochajacymi, ciagle masz/mialas
> problem z depresja. Tobie pomogla medycyna, i ja tez jestem sklonna przyznac
Ci
> racje. powtarzam ktorys kolejny raz, ze depresja to choroba i ja trzeba
leczyc.
Bo ja w ogole nie jestem smutna, jestem urodzona optymistka i kazdemu trudno
bylo uwierzyc przez co przechodze. Byc moze dlatego tez trudno mi bylo sie
ze swoim stanem pogodzic, bo przeciez wszystko mi sie w zyciu udawalo
i naprawde duzo ludzi bylo w znacznie gorszym polozeniu, a jednak...
Ja nigdy nie mialam niechecie do zycia i zawsze bylam pelna energii, az
za bardzo. Potem zaczelam czytac na internecie i okazalo sie, ze moja
nadpobudliwosc i ataki paniki, to rowniez objawy depresji. W ogole
to jak przypominam sobie rozne swoje zachowania z dziecinstwa czy mlodosci,
to widze, ze juz wtedy wykazywalam tendencje :-)). I teraz musze bardzo
uwazac na syne, bo u niego (chociaz ma dopiero 6 lat) widze podobne
sklonnosci. U corki jakos tego nie widac, ale to nigdy nic nie wiadomo.
Oni oboje maja obciazenie z dwoch stron. Matka i babcia mojego meza
mialy bardzo powazne depresje, ktore zreszta skonczyly sie ich samobojstwami.
Chociaz on sam nie ma zadnych sklonnosci, mozna powiedziec, ze raczej
wrecz przeciwnie - wplywa bardzo kojaco i "terapeutycznie" na mnie sama.
Ale, ale, bo sie rozpisalam. Po tym jak wreszcie zaczelam brac leki
(po jakims czasie oczywiscie, bo one tak od razu nie dzialaja),
to doslownie czuje roznice " w glowie", w swoim stanie psychicznym.
Tak jakby ktos zakrecil kurek z tymi emocjami, ktore poprzednio powodowaly
moje stany.

> ja tylko obawiam sie skutkow ubocznych i faktu, ze nie mozna tabletek tak po
> prostu odstawic.
Ja w czasie uzywania nie mam wlasciwie zadnych efektow ubocznych.
Staram sie tez odstawiac wolno i w tym czasie mam jeden efekt uboczny -
dreszcze, ale o ile sa malo przyjemne, to nie jest to cos co jakos
przeszkadza mi w funkcjonowaniu.
Czy boje sie odstawienia lekow? Moze troszeczke, tym bardziej, ze mam
za soba nieudana probe poprzednio. Ale byc moze wtedy za krotko czulam
sie dobrze i moj stan jeszcze sie nie ustabilizowal. Teraz juz od dlugiego
czasu czuje sie dobrze i po rpostu jest to juz dla mnie stan normalny
i nawet nie pamietam jak to bylo jak czulam sie zle i nie moge uwiezyc,
jak bylam w stanie funkcjonowac przez tyle lat.
Ale zdaje sobie sprawe ze moje problemy moga powrocic. Zanim jednak
to nastapi chcialabym rowniez sprobowac psychoterapii, moze mi ona
pomoze. A ja nie, to przeciez zawsze moge wrocic do tabletek. Widocznie
ten typ tak ma :-)). Cale szczescie u mnie nie maja one skutkow ubocznych!!
Pozdrowienia,
Ewa

[waleryj]

sexorat to chyba Paxil za granica.

[evee1]

> sexorat to chyba Paxil za granica.
Paxil, to zdaje sie w USA. W Anglii to Seroxat, a w Australii Aropax :-).

[pysiek13]

hi Evee,

dziekuje ze tak wyczerpujaco odpowiedzialas.

nie wiem czy znasz osobe amerykanskiego socjologa Carl Rogers, wspominam go bo
on glosil pewna teze, ze ludzie w depresji jesli znajda sie w przyjaznym
otoczeniu, maja komu sie wyzalic, wygadac i przytulic, kogos kto cie
kocha 'unconditionally' to ozdrowienie nastepuje niemalze automatycznie.

ja bylam sklonna w to uwierzyc, a tymczasem Ty piszesz, ze masz partnera i nie
narzekasz na brak milosci, jestes z natury optymistyczna, wiec nie bardzo
rozumiem co Ciebie tak dolowalo? o ile moje pytanie nie jest zbyt 'private'.

pozdrawiam

[evee1]

> hi Evee,
>
> dziekuje ze tak wyczerpujaco odpowiedzialas.
Nie ma za co. Ja jestem gadula, ale w samoterapii jakos mi to nie pomaga :-(.

> nie wiem czy znasz osobe amerykanskiego socjologa Carl Rogers, wspominam go
bo
> on glosil pewna teze, ze ludzie w depresji jesli znajda sie w przyjaznym
> otoczeniu, maja komu sie wyzalic, wygadac i przytulic, kogos kto cie
> kocha 'unconditionally' to ozdrowienie nastepuje niemalze automatycznie.
No to, pardon, glupoty gada, albo ja moze jestem wyjatkiem potwierdzajacym
regule :-((.

> ja bylam sklonna w to uwierzyc, a tymczasem Ty piszesz, ze masz partnera i
nie
> narzekasz na brak milosci, jestes z natury optymistyczna, wiec nie bardzo
> rozumiem co Ciebie tak dolowalo? o ile moje pytanie nie jest zbyt 'private'.
Nie nie, jest absolutnie. Ja naprawde nie mam pojecia co mnie dolowalo.
Owszem mialam duzo stresow zwiazanych z roznymi zyciowymi zmianami, ale wiele
ludzi sobie z takimi zmianami radzi i nie powoduja u nich depresji. I to nawet
nie to, ze ja sie boje zmian. Wrecz przeciwnie, jestem raczej chetna do
zmian i raczej widze w nich mozliwosc rozwoju, nowych doswiadczen. Nawet
jak cos mi sie dzieje niezbyt dobrego, to podchodze do tego z zalozeniem, ze
widocznie zdarza mi sie to po to, zeby mnie czegos nauczyc. I nie ma co
biadolic, bo to co sie stalo, juz sie stalo i przed nami jest przyszlosc.
I dlatego wytlumaczenie, ze depresja moze byc spowodowane zbyl balansem
chemii w mozgu, pasuje do mnie jak ulal. Ja po prostu nie widze innego
wytlumaczenia mojego stanu. No i prawde mowiac cichcem troche niewierze
w psychoterapie w swoim przypadku, no ale sprobuje, bo moge sie wszak
myslic i moze znajde jakis sposob na walke ze swoja depresja bez pomocy
pigulek.
Co oczywiscie nie oznacza, ze inni ludzie sa w tej samej sytuacji.
Moze u nich faktycznie depresja spowodowana jest problemami, ktore ich
otaczaja i z ktorymi trudno im sobie poradzic i w efekcie ich organizm
odpowiada depresja.
Jak masz jeszcze jakies pytania, to chetnie odpowiem.

[kakofonia]

> nie wiem czy znasz osobe amerykanskiego socjologa Carl Rogers, wspominam go
bo
> on glosil pewna teze, ze ludzie w depresji jesli znajda sie w przyjaznym
> otoczeniu, maja komu sie wyzalic, wygadac i przytulic, kogos kto cie
> kocha 'unconditionally' to ozdrowienie nastepuje niemalze automatycznie.

Z całym szacunkiem dla tego socjologa, ale teza wydaje mi się cokolwiek
bzdurna. Z pewnością obecność takich osób/osoby pomaga (może nawet BARDZO
pomaga) i w ogóle taka "bezwarunkowa miłość" (cokolwiek miałoby to, tak na
dobrą sprawę znaczyć) jest cudowną sprawą, ale nie wierzę w to, żeby to mogło
wystarczyć do ozdrowienia.

[pysiek13]

OK ja tez sie z tym zgodze...ale: stwierdzono, ze obecnie co szosta osoba na
swiecie cierpi na depresje, a jak nie cierpi jeszcze, to wkrotce moze popasc w
taki stan. bynajmniej nie pocieszajace. do czego zmierzam, wiele naukowych
badan doprowadzilo do wniosku, ze depresja is spowodowana brakiem MILOSCI.
no ja rozumiem Ty Evee jestes indywidualistka na calego, do tej grupy sie nie
zaliczasz, u Ciebie prawdopodobnie jest problem w genach. zreszta nie wiem nie
jestem lekarzem.
jesli depresja jest z braku MILOSCI, to jest zbyt proste aby bylo prawdziwe, w
tym i tak skomplikowanym swiecie. byc moze wiec zamiast prowadzic dalsze
badania nad coraz lepszymi lekami anti-depresyjnymi, moze powinnismy spedzic
wiecej funduszy na nauke MILOSCI?

pozdrawiam

[zucinski]

najgorzej tym w depresji bez milosci, bez pracy, bez perspektyw, to jest
dopiero makabra.

[pysiek13]

rzeczywiscie makabra...
czemu nie zmienisz sobie perspektywy? czy mozna Ci jakos pomoc?

[ojlili]

witajcie...
Myśle że z depresją jest jak z zawałem..
Złe odżywianie mu sprzyja ale nie ma gwarancji że jak dobrze sie odżywiasz to
go nie bedziesz miec...

I dalej .....można biegac,cwiczyc.. mozna dbac o kondycje ...ale kiedy juz
wylądujesz na intensywnej terapii to żadne "weż sie w garść" nie pomoze.

Na początek tylko leczenie farmakologiczne a potem trzeba metodycznie.

Także w depresji wiele zalezy od charakteru człowieka ,przyczyny depresji /lub
jej braku/ najblizszego otoczenia i uwarunkowań biochemicznych - tak to
nazwijmy.
Jestem skłonna sie przychylić do tezy.... że sklonnosc do depresji jest wieksza
u ludzi którzy czuja sie niekochani....Czasem dotyczy to poczucia odrzucenia w
tak glebokim dziecinstwie, że nie jestesmy w stanie tego dostrzec.

Tak czy siak z depresji mozna wyjść na 99,9 procent!!

Trzeba znależc tylko "swoja droge".

/Mówie o stadium kiedy człowiek jest w stanie sie nad sobą zastanowic....U
mnie nastąpiło to po dwóch latach od wpadniecia w depresje.Po drodze
byłyczarne mysli, leki,przyjaciele i 'ten jeden" który pomógł najbardziej/

Mysle że najważniejsze znależć przyczyne,
przy czym biochemiczne braki w organizmie też są przyczyną.

Najpospolitsze przyczyny to:
niesatysfakcjonujaca praca brak pracy ,klopoty rodzinne,zdrada,smierc bliskiej
osoby,choroba,traumatyczne przezycia z dziecinstwa, wrazliwośc i "niezgodza"
na otaczający swiat/artysci/.

Dodałabym jeszcze osobną najtrudniejsza kategorie ludzi ..tzw."ludzi nie
stąd" o wielkiej potrzebie milosci i akceptacji,niemozliwej do
zaspokojenia,kiedy wpadną w depresje im najtudniej znależć "swoja ściezkę"

osobiscie moge podzielic sie tylko swoją sciezką która dla mnie okazala sie
skuteczna a która zawiera bardzo wiele elementów które padają powyżej.

1.jak przystalo na poczatek dla każdej porzadnej depresji /takiej kiedy juz
nie wstajesz z łóżka/ -ktos podal mi leki.
2.Potem starasz sie kazde piec minut nie myslec o problemie,potem nastepne 5
minut i jeszcze dwie i jeszcze dwie...czyms sie zając dla mnie było to
np.gadanie na czacie.
2.Potem kiedy jest juz odrobine lepiej trzeba znależć przyczyne - u mnie były
to nagłe klopoty rodzinne.
3.trzeba zastanowic sie czy moge cos na to poradzic lub samodzielnie zmienic.
4.Kiedy moge poradzic -ulożyc w głowie plan.
5.Plan musi miec absolutnie malenkie kroczki ...tylko takie którym jesteśmy w
stanie podołac.
6.próbowac go realizowac.
7.koniecznie mieckolo siebie kogos / wyrozumialego
współmałżonka ,przyjaciela ,psychologa/ z kim mozesz o tym pogadac,u
kogo "potwierdzasz sobie" rzeczywistosc.
8.Trzeba wiedzieć że czasem czlowiek cofa sie kilka kroków i nie zrażać sie
tym.

9.Jeżeli nie jestes w stanie znależć samodzielnie przyczyny,albo nie możesz jej
usunąc ....potrzebna jest pomoc specjalisty -/psychologa, ksiedza,mistrza
modrego przyjaciela/ lub dla niektorych modlitwa i wiara ...bo jedynym
wyjsciem jest zmienic stosunek do przyczyny a najlepiej i swiata.

10.cały czas nalezy brac leki tak długo jak czujemy że potrzeba..albo jak długo
zaleca lekarz.


Wogóle ktos powiedzial że przyczyna depresji jest to że swiat nie spelnia
naszych oczekiwan innymi słowy co innego bysmy chcieli a co innego dostajemy.
ale czy swiadomosc tego w czymś pomaga? nie wiem.

Tak czy siak ....kiedy mnie sie pogarszało starałm sie sobie zrobic mala
przyjemnośc nie przekraczajacą moich sil /nowa serwetka na stól,inna
fryzura,spacer-kiedy już byłam w stanie wychodzicz domu,rozmowa z nieznajoma
osobą/
Ważne jest,zeby miec chocby w głowie swój plan naprawy ....i kiedy
jesteśmy słabi- z czekania na odpowiedni moment aby zacząć go realizować -
uczynic tresc dnia ...a potem tresc nastepnego dnia i nastepnego i
jeszcze jednego...az wreszcie przyjdzie ten jeden dzien kiedy pomalenku
choć ze zgrzytami ruszymy.

Troche to chaotycznie napisałam ale to tez bylo chaotyczne
...wszystkim życze powodzenia!!

Ojlili

[pysiek13]

Witam Ojlili,

zgrabnie to wszystko ujelas.


> Jestem skłonna sie przychylić do tezy.... że sklonnosc do depresji jest
wieksza
>
> u ludzi którzy czuja sie niekochani....Czasem dotyczy to poczucia odrzucenia
w
> tak glebokim dziecinstwie, że nie jestesmy w stanie tego dostrzec.

zgadzam sie, trzeba zajrzec w glab siebie, zeby znalezc to zrodlo swojej
depresji, poznac siebie i polubic siebie.

> Tak czy siak z depresji mozna wyjść na 99,9 procent!!

nie zupelnie Cie tutaj popre, bo znam ludzi ktorzy nie moga jakos wyjsc przez
cale zycie.

> osobiscie moge podzielic sie tylko swoją sciezką która dla mnie okazala
sie
> skuteczna > Ojlili

dzieki Ojlili, fajnie byloby jakby wiecej z nas podzielilo sie 'swoja sciezka'.

dodam tutaj taka zartobliwa 'diete' dla cierpiacych na depresje, ktora
przyslal mi kolega, ktory sam przeszedl przez 'pieklo' rodzinnych problemow:

aby utrzymac depresje pod kontrola, nalezy stosowac dzienna dawke SZACUNKU DO
SIEBIE SAMEGO, poprzedzona dobra dawka WIARY W SIEBIE, i uzupelniona porzadna
porcja MILOSCI DLA SAMEGO SIEBIE. jak widzisz moja 'dieta' wymaga samo-
zarzadzania, poniewaz to ty sama musisz dotrzec do korzeni problemu.

pozdrawiam

[ojlili]

do Twoich codziennych porcji Pysiek, dodam jeszcze za jakimś tam
przewodnikiem :
codziennie po dwa uściski od bliskich osób- rano i wieczorem.:):)

co do osób które nie mogą wyjść przez całe życie....Rzeczywiscie jest ich
wiele.

Raz przebyta depresja wytwarza niekorzystne korytarze...w ktore bardzo łatwo
wpada sie ponownie.
Dlatego ważne żeby wytworzyć jak najwiecej filarów na których bedziemy stać
po przebyciu depresji.
Najmocniejszy to wiara - niestety nie każdemu dana.


Pozostałe filary czy korzenie to rodzina, praca /ale zadowalająca!! a nie
dołująca ... taką lepiej od razu rzucić/,przyjaciele, własne mieszkanie.Im
wiecej filarów w porzadku -tym mniejsza szansa jazdy w dół.

Dobre efekty daje też zaangażowanie w pomoc innym cierpiącym ,prace
charytatywną ,pomoc ubogim,dzieciom niepełnosprawnym,prace społeczną.
Oczywiscie to wszystko dopiero pom podleczeniu.

Zycze każdemu znalezienie jego "scieżki"..bo wierze ża dla każdego ona jest.
Czasem pomaga intuicja i twarda decyzja ...czasem psycholog , czasem przypadek.

W mojej sytuacji pomogła motywacja tzw. negatywna...

tzn.postanowilam przetrwać na złość komus kto mnie skrzywdził...ale
miałam przy sobie kogos kto mnie wspomagał... sama mogłam tylko podjąć
decyzje... nie zdolałabym zrobic nic wiecej../potrzebne byly poważne decyzje
prawne ,finansowe,i bytowe/.
To była twarda szkoła,i choć nie mam gwarancji że za jakiś czas nie zjadę
spowrotem ciesze sie tym co mam dzis.Gdyby mi sie pogorszyło -wiem że
siegne po leki ... przynajmniej na ten najgorszy czas...

Przytulam wszystkich którzy jeszcze sie meczą,i życze szybkiego
odnalezienia "ścieżki"

ojlili

[pysiek13]

Witam Ojlili,

Ty masz dar pisania, jakos ladnie i skladnie Ci to wychodzi...

co do:
> W mojej sytuacji pomogła motywacja tzw. negatywna...
>
> tzn.postanowilam przetrwać na złość komus kto mnie skrzywdził...

mysle, ze w nas wszystkich jest zlosc. nie mysle, ze zlosc jest uczuciem
negatywnym, jest po prostu JEDNYM z uczuc. wazne tylko, zeby ta zlosc byla
odpowiednio skierowana, bo inaczej moze byc destruktywna.

zlosc, nienawisc, zal do calego swiata za krzywdy wyrzadzone albo urojone, brak
wiary w siebie...no i co jeszcze, brak zaufania, rozczarownie - musialabym
jeszcze pomyslec - to wszystko powoduje stres, a potem mniejsza lub wieksza
depresje.

przyszlo nam zyc w dziwnych warunkach, moze zyjemy bardziej komfortowo, a nie
mamy czasu dla siebie nawzajem. moze technologia ulatwila nam zycie, ale
utrudnila kontakty. to ostanie nalezy rozumiec w przenosni, bo mimo, ze majac
dostep do Internetu dzieki czemu mozna rozmawiac z ludzmi dookola swiata,
czesto nie zauwazamy tego co mamy pod samym nosem: np.czyjegos nieszczescia.

bardzo trafne jest Twoje spostrzezenie Ojlili, jak wazne w naszym zyciu sa
te 'filary'. zycze kazdemu zeby potrafil ich wybudowac jak najwiecej.

jeszcze jedna uwaga, mysle ze czesto popadajac w depresje, zapadamy sie w
samych siebie, to ja mowie z wlasnego doswiadczenia - bylam zbyt dumna aby
poprosic o pomoc. trwalam w jakims glupim stanie niecheci do samej siebie,
obrazilam sie na caly swiat, ktory mnie nagle przestal rozumiec, stracilam tez
zainteresowanie sprawami ktore mnie pasjonowaly.
zycze kazdemu sily, aby potrafil wyrwac sie z takiej martwoty duszy, sily i
pokory aby poprosic o pomoc...

[warum]

ojlili napisała:

> Ważne jest,zeby miec chocby w głowie swój plan naprawy ....i kiedy
> jesteśmy słabi- z czekania na odpowiedni moment aby zacząć go realizować -
> uczynic tresc dnia ...a potem tresc nastepnego dnia i nastepnego i
> jeszcze jednego...az wreszcie przyjdzie ten jeden dzien kiedy pomalenku
> choć ze zgrzytami ruszymy.
Napisalas duzo madrego i calkiem na temat:)jestem pod wrazeniem. Mam tylko dwie
uwagi i chetnie wyslucham Twojej odpowiedzi - 1/ tzw.plan naprawy... mozliwy
jest moim zdaniem dopiero po wyjsciu ze stanu depresji, nigdy przed. Wiec...
jak sie do tego przygotowac? skoro wiemy dopiero "potem",ze to depresja, a nie
zwykle lenistwo? b/ w nastepnym poscie wspomnialas skod wzielas sile do wyjscia
z dolka - " na zlosc" komus kto Cie skrzywdzil. Wiec...tylko tacy uparci i z
potrzeba "pokazania,ze potrafia " moga sobie poradzic z depresja. A pozostali?
Ci bardziej okaleczeni co maja zrobic? Hmmm, To wcale nie takie proste.
Pozdrawiam.

[macronim]

Ja tu dopiero teraz zajrzalem i jest rzeczywiscie ponuro. Od razu widac kto
pisze, czyli sami frustraci!!

Do diabla z waszymi poradami, wezcie sie za robote, od razu glupoty wam wyleca
z glowy!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Praca jest najlepszym lekarstwem.
Ciao

[kakofonia]

Jako żart - żałosne.

[macronim]

Kakofonia napisala
'jako zart - zalosne', to nie zart to moja szkola zycia.
Zawsze ciezko pracowalem i nie mialem czasu na frustracje, chociaz zycie
doswiadcza mnie ciezko. Moja zasada jak przychodza zle mysli, to wlasnie
wziasc sie do roboty a nie dmuchac balony.
Sprobuj, polecam.

[ojlili]

Warum...
Masz racje ze plan naprawy mozliwy jest dopiero po wyjsciu z najgorszego
dołka...
dlatego przy glebokiej depresji chcąc -nie chcąc- na poczatek leki.

O rozpoznanie czy to depresja najlepiej zwrócic sie do lekarza,kiedy sami
czujemy że to juz za dużo na zwykle lenistwo ze to stan inny niz zwykle.

Niestety nasza samoswiadomosc jest niska i pomimo że czasem teoretycznie
wiemy o objawach depresji...możemy to przegapic... kiedy juz dopadnie nas
lub naszych bliskich.
Zwłaszcza że rozne inne choroby /m.in. niektóre postacie raka/ także objawiaja
sie spadkami nastroju i niechecia do życia.


Ad.2.Ta siła nie przyszła od razu...

najpierw było pol roku placzu , potem pol roku beznadziei z czarnymi
myslami /tu wlasnie lekarz z rodziny rozpoznal depresje/...potem pol roku
lekow ,potem pol roku terapii.../czyli juz razem dwa lata/... i dopiero
przyszla sila na zmiany.

Tez pomalenku... dzieku wsparciu psychologa i przyjaciela...w tempie
niebotycznie zólwim..ale idzie i..skutki sa.

Pomimo iz wola zmiany wyrazona przez chorego jest podstawą.... musi byc ktos
kto na poczatek wskaze jakakolwiek droge i doda sil.....Trudno mówic o
konkretach... bo dla kożdej sytuacji jest to co innego.

Dlatego polecam kontakt ze specjalistą.
Byc moze to jego zasluga ze w moim przypadku odnalazl - ze najepiej
zmotywowac mnie negatywnie?
Mysle ze takich "wyzwalaczy energi" jest wiecej ...z tego co wiem
najlepszym jest milosc....Moze byc rózna....np. do dzieci, do pracy,do
nowego partnera.
Na zakonczenie przytocze dwie autentyczne historie, gdzie w jednym
przypadku z depresji po utracie córki pewna kobiete wyciągnąl
zakup.....psa!!..../Czy ktos by na to wpadl?/
w drugim zas po smierci syna matka podniosla sie idąc studiowac teologię.

Tak czy inaczej ,jezeli ma sie to szczescie ze przyczyna depresji jest znana,
najlepiej zdecydowac sie na zmiany....jezeli to tylko mozliwe - ....bo inaczej
depresja moze powracać.

Pozdrawiam ciepło
Ojlili.

[warum]

Hmm... masz racje:) W moim przypadku... brak diagnozy, to jakas forma ucieczki
przed wlasna slaboscia. Bo...tyle lat... sadzilam,ze... nie mam prawa upominac
sie o sama siebie, zbyt wielu ludzi oczekuje ode mnie... wlasnie, pomocy. Ja
wiem jakie sa przyczyny, ale poza obojetnoscia i zepchnieciem na absolutne dno
wlasnej podswiadomosci, nie jestem w stanie " zrewanzowac sie" komus,za kare.
Bo co to by zmienilo teraz? Juz nic. Cala reszta w zyciu to wybory "mniejszego
zla", czyli poprawne, odpowiednie, najlepsze z dostepnych... a jednoczesnie
zawsze wybory z podteksem leku,ze to... jednak naprawde nie to, o czym marze.
Haslo depresja kojarzylo mi sie tylko ze slaboscia i... egoizmem. Uwazalam,ze
ludzie maja wrecz obowiazek dbac o siebie, ale oczywiscie nie wykorzystujac
innych. Niestety, to co ja uznaje za skromnosc, ogolnie odbierane jest za
naiwnosc. Teraz sa czasy, gdzie tylko silni, bezwzgledni i.... liczacy kase sa
na fali. Dlatego wciaz ....trudno podjac zdecydowane kroki komus o
lagodniejszym charakterze. Osamotnionemu. A posiadajacemu rodzine tym
bardziej...Zgadzam sie, ze milosc to chyba najlepsza motywacja do zycia. I ten
kto kocha szczesliwie nie ma depresji. Tylko takich szczesciarzy zakochanych na
stale jest niewielu, wielu... szuka, probuje, akceptuje zludzenia i... przezywa
rozczarowania. Ale warto szukac! Moim zdaniem... kazda dorazna metoda np.
wiara, akcje wspomagajace innych zapelnia czas, zaangazuja nas dosc mocno,
ale....doraznie/ nawet jak aktywnosc trwa po kilka lat/predzej czy pozniej
pojawiaja sie nawroty depresji. Wiec zyczmy sobie tylko.... szczesliwego
dziecinstwa, wlasciwych wyborow i odwagi z zyciu:) A depresja bedzie tylko...
watkiem naukowym. PS intensywna praca....hm to tez rodzaj uzywki-znieczulacza:)
dzieki jeszcze raz za Twoje uwagi.

[evee1]

macronim napisał:

> Kakofonia napisala
> 'jako zart - zalosne', to nie zart to moja szkola zycia.
> Zawsze ciezko pracowalem i nie mialem czasu na frustracje, chociaz zycie
> doswiadcza mnie ciezko. Moja zasada jak przychodza zle mysli, to wlasnie
> wziasc sie do roboty a nie dmuchac balony.
> Sprobuj, polecam.
Ho, ho, ho! A skad wiesz, ze niektorzy znas ciezko nie pracuja?
Ja na przyklad wlasnie teraz siedze w pracy. I tak, moge to czytac i
pisac, bo mam akurat przerwe. Praca nie jest niestety panaceum na
depresje.

[kakofonia]

macronim napisał:

> Kakofonia napisala
> 'jako zart - zalosne', to nie zart to moja szkola zycia.
> Zawsze ciezko pracowalem i nie mialem czasu na frustracje, chociaz zycie
> doswiadcza mnie ciezko. Moja zasada jak przychodza zle mysli, to wlasnie
> wziasc sie do roboty a nie dmuchac balony.
> Sprobuj, polecam.

Macronim, 1) ja pracy mam od cholery, 2) depresja to nie frustracja, 3) to już
lepiej weź się znowu do roboty i przestań udzielać takich "światłych" porad na
tym forum.

[pysiek13]

Do Ojlili,

to co piszesz o milosci, o przytulaniu, o posiadaniu kogos bliskiego, jest
wazne, ale...

ja zalozylam ten watek ze wzgledu na moja starsza siostre. my obie urodzilysmy
sie w Holandii, wychowalysmy tez w wiekszosci poza granicami Polski. ja pisze i
mowie po polsku, ona nie pisze, tylko potrafi mowic. jej sytuacja zyciowa
nadaje sie na fabule sensacyjnego filmu, albo jeszcze lepiej dobrej ksiazki.
ja mysle, ze daje jej dosyc wsparcia moralnego, milosci, ma tez stalego
partnera, a ona dalej nie moze wyjsc z depresji. ona jest artystka przez
duze "A", wiec to tez troche tlumaczy jej dolki, jej trudniej pewne sprawy
zaakceptowac. a ja przez jej depresje wpadlam tez sama, bo chce jej jakos
pomoc, a sama nie wiem jak.

ktos gdzies stwierdzil, ze pomaganie osobie cierpiacej na depresje jest jak
pomaganie tonacemu, ani sie obejrzysz i mozesz stracic grunt pod nogami...

jakies sugestie?

[pollka]

na depresje pomaga fizyczne odprezenie: goraca kapiel, masaz.

[pollka]

i jeszcze cos dodam. Zauwazylam ze pod wplywem podniecenia seksualnego nabieram
energii, checi do zycia, i to poczucie dobrostanu. Czy Wy tez tak macie?

Ale niestety czestym ubocznym skutkiem antydepresantow jest zmniejszenie libido.

[pysiek13]

powtorze:

dzienna dawka SZACUNKU DO SAMEGO SIEBIE
poprzedzona dobra dawka WIARY W SIEBIE
i uzupelniona porzadna porcja MILOSCI DO SAMEGO SIEBIE

plus rekomendacja Ojlili,
codziennie dwa usciski od bliskich osob

powodzenia

[macronim]

...i popadnij w samouwielbienie.

Co za bzdury, i to ma pomoc w leczeniu? Zycze odrobine zdrowego rozsadku, a
nie milosci do siebie!

Ludzie wy tu o depresji, a tyle nieszczesc na swiecie, rozejrzyjcie sie
dookola: wasza sytuacja to Raj w porownaniu co niektorzy przechodza i nikt nie
placze na Forum.

Praca i jeszcze raz praca, a wszystkie choroby same gdzies sie ulotnia. A dla
wierzacych moge podac cytat ze Sw.Marka: "wez krzyz swoj i idz za mna".

Pewnie znowu ktos sie wscieknie, ale taka jest prawda. Ciao

[brytan]

macronim, a jezeli ktos nie ma sily zeby ruszyc palcem to jak moze pracowac???
Ciao mowisz, ale nada tutaj trwasz? Co Cie tutaj tak magentycznie przyciaga?

[pysiek13]

No wlasnie macronim, co tu sie wtracasz jak nie rozumiesz po prostu! twoje
uwagi ani nikomu nie sa pomocne, ani nie ciekawe. nie wyglada tez ze chcesz
komus pomoc, tylko litosc przez ciebie przemawia.

my nie potrzebujemy litosci, raczej zrozumienia. lepiej juz nie wracaj tutaj.
Ciao

[kakofonia]

macronim napisał:

> ...i popadnij w samouwielbienie.
>
> Co za bzdury, i to ma pomoc w leczeniu? Zycze odrobine zdrowego rozsadku, a
> nie milosci do siebie!
>
> Ludzie wy tu o depresji, a tyle nieszczesc na swiecie, rozejrzyjcie sie
> dookola: wasza sytuacja to Raj w porownaniu co niektorzy przechodza i nikt
nie
> placze na Forum.
>
> Praca i jeszcze raz praca, a wszystkie choroby same gdzies sie ulotnia. A dla
> wierzacych moge podac cytat ze Sw.Marka: "wez krzyz swoj i idz za mna".
>
> Pewnie znowu ktos sie wscieknie, ale taka jest prawda. Ciao

Macronim, Ty jednak jesteś zupełnie beznadziejny...
Co za fatum jakieś, jak nie Hania, to Macronim albo Anietak.
Czasem zazdroszczę takim ludziom: gadają bzdety, a są święcie przekonani o
własnej głębokiej wiedzy.
Choć z dwojga złego wolę już chyba swoją depresję niż atrofię samokrytycyzmu.

[miriam_73]

Słuchaj głupolu - nie życzę ci, abyś kiedykolwiek zakosztował "uroków" tej
choroby. Jak również nie życzę ci pracy takiej jak moja. Chociaż - może wtedy
byś zrozumiał, że polecenie "weź się do robowy" jest co najmniej nie na
miejscu. Wyobraź sobie że włąsnie praca, jej warunki, permanentny stres mogą
być źródłęm choroby.

[pysiek13]

dzieki Miriam, ze sie tez odezwalas. ja mysle, ze glupol to delikatne
okreslenie.

a tak poza tym, to ja tez tak kiedys mialam, moja praca doprowadzala mnie do
szalu, no wrecz to byl fizyczny bol, zeby zebrac sie i isc do pracy, mimo, ze
fizycznie nie pracowalam. wtedy chyba bylam jeszcze na tyle naiwna, ze
obwinialam siebie, ze nie potrafie nawiazac kontaktow z ludzmi. w koncu jak
odeszlam to przejrzalam na oczy, ale co mnie to kosztowalo...

Ten macronim to po prostu nie mial nigdy do czynienia ze slaboscia ludzka, ale
mysle ze wszystko do czasu.

tymczasem pozdrawiam

[miriam_73]

Mnie lekarz postawił sprawę jasno "Albo pani - albo praca..." I co, makronimku -
mam się wziąć do roboty i zwariować???

[pysiek13]

bravo kakofonia, a juz myslalam ze nikt sie nie odezwie, nie zareaguje na takie
bzdury.
przez takich ludzi tylko bardziej wpadam w depresje, czy to mozliwe zeby ktos
mial takie 'klapki' na oczach?

a tak na marginesie, jak sobie radzisz?
pozdrawiam cieplo

[kakofonia]

Pysiek, no niestety, jak widać, klapki na oczach to dość powszechne zjawisko.
Mam takiego osobnika w najbliższym otoczeniu. Z tych, co "nie wierzą w
depresję". Załamać się można.
Można, ale nie wolno i nie należy.
Radzę sobie jakoś, dzięki, że pytasz :-) Ostatnio jest gorzej, ale jakoś się
ciągnę za fraki do przodu. Staram się czasem "rozładować" w twórczości średnio
artystycznej. Czasem trochę pomaga. Bo pozwala zapomnieć. Może też spróbujecie?
Nie ważne, czy to coś warte obiektywnie. Ważne czy pomaga.
Pozdrawiam :-)

[pysiek13]

ciesze sie, ze dajesz sobie rade nawet jesli to ma byc 'ciagniecie fraka".
ja tez troche interesuje sie tworczoscia artystyczna, ale mam kompleks
mlodszej siostry. moja starsza siostra, jest artystka przez duze A. co
ciekawego robisz: piszesz, malujesz, rzezbisz?

pozdrawiam

[_real_]

Mam "lekkie" problemy z koncentracją, więc ledwo przebrnąłem przez całość
wątku. Postanowiłem jednak dorzucić parę groszy od siebie. Od razu włączył się
co prawda głos krytyczny, który mnie zbeształ za pomysł wskazując jego
bezcelowość. Równie dobrze mógłbym założyć naiwnego bloga albo coś w tym
stylu...
Brzmi troszkę schizofrenicznie, ale mam nadzieję że to jeszcze nie jest mój
główny problem ;-PPP
Kilkanaście razy usiłowałem coś napisać, ale zniechęcałem się szybko
wykasowywałem to co wyrzygałem z siebie i natym się kończyło. Koleś, który
pisze o potrzebie pracy i braku czasu na depresję, posiłkując sie jednocześnie
cytatami z bibli jest bezmózgiem o wrażliwości mamuta;chętnie dałbym mu w zęby,
ale porzucam zawczasu tą myśl nie chcąc być posądzonym o braki rzeczowej i
logicznej argumentacji wspartej przykładami.
Zmagam się ze stanem zwanym potocznie depresyjnym od jakichś 7,8 lat. Nie
jestem w stanie precyzyjnie tego określić, chyba nikt z dopisujących swe
spostrzeżenia w tym wątku nie zwrócił uwagi na fakt, ze depresja bywa często
stanem niuświadomionym. W moim przypadku walka z stanem mojego psyche jak na
razie ma efekty dość żałosne co przekłada się na całokształt mojego życia. A
więc: straciłem pracę, mieszkanie, związek , który był dla mnie wszystkim;
dziecko; dla znajomych, którzy sa prężni, energiczni i sprawni intelektualnie
taki życiowy rzyg nie jest raczej cool, więc na ich nadmiar też nie narzekam,
właściwie nie mam ich wcale. W zasadzie nie mam środków do życia, prawa do
zasiłku nie mam, a perspewktywa starania się o rentę w tym wieku mnie
przeraża /jestem trzydziestolatkiem/. Na domiar złego zdrowie mi również
specjalnie nie dopisuje /zapewne stan psychiki również ma niebagatelny wpływ i
jest to rodzja takiej nakręcającej się spirali psyche-soma, soma-psyche/. Łaże
na psychoterapię od 2 lat, żre leki /depakine-chrono, fluoksatyna/, itd..
Jestem trochę złyy na siebie pisząc to wszystko, gdyż zapewne mimowolnie
oczekuję jakiegoś odzewu i ciekawych spostrzeżeń, lecz jednocześnie wzbiera we
mnie niepohamowany wstręt do tego rodzaju słabości, rozumianej przez mój
skolatany móżdżek jako rodzaj ekshibicjonizmu słabego człowieka.
A zapomniałem jeszcze dodać, miałem próbę samobójczą, nie pamietam jak mnie
odratowano, a każdy dzień jest koszmarem, w zasadzie nie ma dnia żebym nie miał
myśli samobójczych. q..a
podrawiam mocno tych którzy mają siłę

real_

[pollka]

Wiem o czym piszesz. Ja tez dlugo myslalam ze depresja to tylko lenistwo,
niezdolnosc czy brak dobrej woli by sie wziac do kupy. Ze to slabosc charakteru.
Dopiero teoria ze to jednak chemiczny powod bardzo mni pomogla, uspokoila moje
sumienie ze to nie moja wina. A zycie jest psie. Bo mozg jest chyba
najwazniejszy. A ta przekleta depresja obrabowuje ludzi z godnosci,
czlowieczenstwa, niezaleznosci, prawie decydowania o swoim zyciu. Jak tu robic
plany, jak wszystko zalezy od tego jak bedziemy sie czuc. Czlowiek jest
kontrolowany, miotany przez te zakichana depresje. I jak piszesz - wszystko
mozna stracic przez nia. Przeczytaj watek niebory - bardo podobna sytuacja do
Twojej. Tytul watku: Pozegnanie.

[_real_]

Wątek niebory chyba pamiętam, ale było to jakiś czas temu. nie mogę go znaleźć,
wyszukiwarka nie chce mi wyrzucać części postów, proszę polka podeślij mi
linka, lub może ktokolwiek inny to zrobi >>>>>>>>> wątek pożegnanie
pzdr

[_real_]

pollka napisała:

> Wiem o czym piszesz. Ja tez dlugo myslalam ze depresja to tylko lenistwo,
> niezdolnosc czy brak dobrej woli by sie wziac do kupy. Ze to slabosc
charakteru
> .
> Dopiero teoria ze to jednak chemiczny powod bardzo mni pomogla, uspokoila
moje
> sumienie ze to nie moja wina. A zycie jest psie. Bo mozg jest chyba
> najwazniejszy. A ta przekleta depresja obrabowuje ludzi z godnosci,
> czlowieczenstwa, niezaleznosci, prawie decydowania o swoim zyciu. Jak tu
robic
> plany, jak wszystko zalezy od tego jak bedziemy sie czuc. Czlowiek jest
> kontrolowany, miotany przez te zakichana depresje. I jak piszesz - wszystko
> mozna stracic przez nia. Przeczytaj watek niebory - bardo podobna sytuacja do
> Twojej. Tytul watku: Pozegnanie.


Aha i jeszcze jedno , napisz proszę parę słów o Twojej chemicznej teorii, nie
jestem pewien czy się rozumiemy ;-)
cześć

Dla REAL

[pysiek13]

jak sie masz Real,

ciesze sie ze jednak sie przelamales i napisales. to jest ten drobny krok do
przodu, o ktorym pisala Ojlili. widzisz im wiecej piszesz pomagasz sobie, a to
jets teraz wazne. jak sam napisales nie masz za duzo przyjaciol w realu, ale
mozesz miec tutaj. moze to brzmi patetycznie, moze nie zastapimy ci prawdziwych
przyjaciol ale chociaz cie rozumiemey, bo wiekszosc z nas przez podobny stn
przeszla. powinienes pisac wiec jak najwiecej.

poza tym osobiscie zycze ci zebys zaczal stosowac "diete" mojego przyjaciela,
bardzo jest ci potrzen=bna: co to znaczy takie samookreslenie'rzyg' !!!!!!
szacunku troche dla siebie Real, szacunku!!!

pisz czesciej i trzymaj sie, nawet jesli to trzymanie mialoby byc trzymaniem
sie wiatru...pozdrawiam

[kakofonia]

Pisze i bawie sie grafika komputerowa. Szczegolnie to drugie mnie relaksuje. A
kompleksu sprobuj sie pozbyc. Nie chodzi o to, czy bedziesz tworzyc Wielka
Sztuke, ale o to, czy pomoze Ci sie to lepiej poczuc :-)
Pzdr.

[pysiek13]

witam wszystkich,

Kakofonia, grafika komputerowa to jest to co ja robie w pracy. a tak jako hobby
troche maluje, napisalam troche bo to zalezy w jakim nastroju jestem. ale
rzeczywiscie kazde hobby pomaga, bo mysle ze jak robisz cos co cie pasjonuje,
co cie pochlonie, nie myslisz za duzo o swoich problemach. najgorzej, ze jak
jestes na dnie, chyba to dno dla kazdego bedzie mialo inny wymiar...nie chce ci
sie robic nic kompletnie i tylko ten kto przez to przeszedl moze cos zrozumiec.

z kompleksem mlodszej siostry walcze cale zycie, ale moja personalna sytuacja
jest w ogole zwariowana, wiec nie bede tu nikogo zanudzac moja biografia. ja
naprawde jej nie zazdroszcze, tylko czuje sie cholernie nie doceniana. a moze
tak ma byc. ona tez ma bardzo trudna sytuacje rodzinne i z aduzo od niej nie
moge oczekiwac.

tak wiec niby mi niczego nie brakuje do szczescia, bo praktycznie wstyd by bylo
zebym narzekala, ale moje personalne doswiadczenia daly mi tak do wiwatu, ze
ledwo moge sie pozbierac.

zycze powodzenia Kakofonia, jak potrzebujesz jakis wskazowek co do Twojego
hobby chetnie pomoge. wprawdzie nie wiem na jakim systemie Ty pracujesz, ja
jestem w Australii. powodzenia i trzymaj sie cieplo

REAL odezwij sie, zyjesz?

[pysiek13]

[pajdeczka]

Na depresję tak łatwo się nie umiera:)))Pewnie żyje

[pysiek13]

jak sie masz Pajdeczka,

dopiero co przeczytalam Twoj watek, nie wiadomo rzeczywiscie czy cieszyc sie
czy plakac. pewnie lepiej sie cieszyc, jak napiszesz cos na Forum to troche tez
sobie ulzysz. pisz czesciej...

pozdrawiam

[pajdeczka]

pysiek13 napisała:

> jak sie masz Pajdeczka,
>
> dopiero co przeczytalam Twoj watek, nie wiadomo rzeczywiscie czy cieszyc sie
> czy plakac. pewnie lepiej sie cieszyc, jak napiszesz cos na Forum to troche
tez
>
> sobie ulzysz. pisz czesciej...
>
> pozdrawiam

Chyba faktycznie zostanę tutaj na dłużej, nie ma to jak pocieszać się cudzym
cierpieniem:))))))))

Pajdeczka, Ty sobie zartujesz, to juz dobry znak!

[pysiek13]

>
> Chyba faktycznie zostanę tutaj na dłużej, nie ma to jak pocieszać się cudzym
> cierpieniem:))))))))
>
cierpimy chyba podobnie, to moze na weselsza nute cos dla odmiany. co teraz
potrafi Ciebie ucieszyc? czy cos w ogole sprawia Ci przyjemnosc?

[pajdeczka]

pysiek13 napisała:
>
> cierpimy chyba podobnie, to moze na weselsza nute cos dla odmiany. co teraz
> potrafi Ciebie ucieszyc? czy cos w ogole sprawia Ci przyjemnosc?
>
>
Dobre pytanie. Dawno takiego nikt mnie nie zadał.
Odpowiedź już nie będzie tak dobra. Sprawia mi przyjemność patrzenie, jak mój
mąż przeze mnie cierpi. Tylko, że to już mu się coraz częściej nie zdarza.
Uodpornił się, nauczył cynizmu, nie wiem, jaka tego przyczyna. Przez to teraz
ja więcej cierpię. Przepraszam za szczerość.
Cieszyły mnie np. dobre stopnie syna, a teraz coraz mniej i dlatego zaczynam
się bać.

[pysiek13]

cos tak jakby wyciete z mojego zyciorysu...patrzylam na bliskich i
zastanawialam sie czemu ja ich kocham, i co to jest 'kocham', niby ciagle
zdawalam sobie sprawe, ze jakies uczucia tam gdzies sa zagrzebane, ale tak
przywalone, ze nie mialam sily ich wygrzebac...

zacznij moze od drobnych rzeczy, postaraj polubic siebie i to co robisz. mnie
pomoglo moje hobby, zaczelam lubic od pocztku mojego psa rasy kundel, ktorego
tez zaniedbywalam. sama nie wiem co jeszcze, tyle tutaj bylo porad i dobrych
wskazowek, chyba Oilili napisala najladniej
pozdrawiam trzymaj sie cieplo

[gunther_0]

Dobrze niektorzy pisz tutaj...
Ja dopiero wszedlem i tak pobierznie przeczytalem te posty.
Doadam od siebie, ze depresja i brak wiary w siebie doprowadzila mnie do
alkoholu i narkotykow. taka jest logika, skoro nikt nie dba o mnie i co sie ze
mna dzieje, dlaczego ja mam dbac, jeden pies pogrzebany.

moglbym podac tutaj kilka drastycznych przykladow ale po co, macie wlasne
doswiadczenia. co tylko chcialem przekazac, to ze wyszedlem z nalogow i to
zajelo mi pare lat, dobrych lat. nikomu nie zawdzieczam niczego, nikt mi
specjalnie nie pomogl, bo tej pomocy bym nie przyjal, bylem troche pojebany
ogolnie mowiac. to byl dlugi proces samoanalizy i doszedlem jakimis kretymi
drogami do wniosku, ze to jest moje zycie. to byla DECYZJA ze teraz musze COS
zrobic, albo zdechne pod na wysypisku (tam czesto spalem). no ten pysiek czy
mysiek tez cos wspomnial o lubieniu siebie, czy szanowaniu, eeee to za miekkie,
na mnie nie dzialalo absolutnie.
moja rada to zajrzyj gleboko do swojej duszy i przanalizuj, co ty chcesz z tym
zyciem zrobic
tyle

[pysiek13]

witaj Gunther_O,

fajnie, ze napisales, ale wyglada, ze po prostu dokonales mocnego
postanowienia, masz silna wole i postawiles na swoim, praktycznie wygrales ze
swoimi slabosciami. ja mysle, ze to byly slabosci nie depresja, mimo ze bedac w
depresji tez mozna popasc w nalogi.

nie wiem jak inni, ale dla mnie nawet nawet podjecie drobnej decyzji stanowilo
problem
pozdrawiam

Tez jestem z Australii

[gapka]

wogole statystycznie Australia i w Nowej Zelandia naleza do krajow o duzej
ilosci ludzi z depresja. Pysiek, tez prosze o pomysly co do hobby.
Pozdrawiam :-)

[pysiek13]

jak sie masz Gapka,

ja juz sama nie wiem, ja mysle ze to problem globalny z ta depresja!
gdzie jestes w Australii?
tutaj jest jak w tej ksiazce 'Pogoda dla bogaczy', pogoda sprzyja, a mimo
wszystko popadamy w dolki.
pozdrawiam

[gradaczka]

ja jestem z stanu Victoria :-)

[pysiek13]

O kurcze, to nas sie tutaj narobilo!!!!

co ciekawego w Victorii? tylko w weselszej nucie, moze?
pozdrawiam

[evee1]

Ja tez, ja tez!! Z Melbourne. To znaczy teraz mieszkam w Londynie,
ale w styczniu wracamy DO DOMU (tj, do Melbourne)!!!! Juz sie nie
moge doczekac.

[gradaczka]

evee1 napisała:

> Ja tez, ja tez!! Z Melbourne. To znaczy teraz mieszkam w Londynie,
> ale w styczniu wracamy DO DOMU (tj, do Melbourne)!!!! Juz sie nie
> moge doczekac.

Je Geelong

[gunther_0]

czesc,
nie to nie byla slabosc, to byla depresja najpierws a potem alkohol,
dziewczyny, 'drugs' i dziewczyny, alkohol i drugs i antidepresant.no nie
powiem powariowalem troche. ale na pocztku byla depresja.tez myslalem ze
jestem facet nie moge sie tu mazac, musze sie trzymac,a to jakos tak
podstepnie wpelzo we mnie i nie moglem sie tego uczucia bezsilnosci pozbyc.
nie wiem co lepsze, alkohol czy antidepresanty na mnie dzialaly jednakowo a
potem to juz nie dzialalo nic, stoczylem sie rowno.
moze masz racje,ze mam silna wole, mysle ze bardziej niz silna wole mam troche
szczescia. jedno male wydarzenie, a tak jakbym sie obudzil i zaczal myslec, bo
przedtem to nic.
ja jestem ze Slaska, gdzie tradycje alkoholowe sa wspaniale, kazdy powie.
potem praca na czarno w Niemczech, potem wyjazd do kolejnego kraju. troche
mialem mozliwosci wiec pojezdzilem po swiecie, bylem w Ameryce Lacinskiej tez
tam troche jezyka podlapalem i zwiedzilem duzo. to niby kraje trzeciego
swiata, ale serdecznosi wiecej niz gdzie indziej, dzieki dziewczynom,zylem
fajnie, a one calkiem calkiem...no i bylo fajnie do czasu. znowu sie
przemiescilem sprobowac szczescia w Stanach, tam mi nawet sie dosc dobrze
ukladalo.
lubie tu poczytac, zajrzec blizej Polski, nawet jak mieszkamy gdzies po
swiecie. nie zawsze jest wesolo w zyciu, nie wiem przez co przeszedlem,lekarz
mowi ze to depresja kliniczna.mialem powod kumpla,tego ze szkoly zabilo na
moich oczach w wypadku samochodowym.troche sie sam o to bwinialem,przeklinalem
Boga ze nie kazal mnie tez zabic,bo bylo mi ciezej zyc z ta pamiecia o
wypadku,ciezej chyba niz byc zabitym.glupie mysli takie mi chodzily,ale ja
jestem prosty za duzo do szkoly nie chodzilem bo byly ciekawsze rzeczy niz
szkoly. z forsa nie bylo klopotu,to uzywalem zycia i podrozowalem ile sie
dalo.
no ale do czasu. dobrze ze tu ludzie piszecie,to dobrze czasem sie rozladowac,
bo nikt cie tu nie zna i nie ocenia. ja z tej depresji wyszedlem przez
przypadek i wiem ze moze byc tragicznie.dla mnie bylo tragicznie ale ja bylem
z tego zadowolony, lubilem sie staczac bo myslalem ze na to zasluzylem,taki
rodzja somomasochizmu...
zycze powodzenia, kazdy znajdzie swoja droge, prywatnych porad nie mam bo
kazdy z nas jest inny.

[2qq22qqq]

Jestes i moze "chlopak prosty",ale z tego co piszesz wnioskuje,ze masz duzo
madrosci zyciowej.Ja tez preferowalam taki rodzaj sadomasochizmu plus sadyzm
psychiczny.Depresje mam od lat i nigdy sie nie leczylam,Zastanawiam sie czy
nie isc do lekarza,ale boje sie,ze mnie zamkna i bede wstydzic sie przed moim
synem.Bog jest w tej chwili jedyna moja nadzieja

[2qq22qqq]

Jestes i moze "chlopak prosty",ale z tego co piszesz wnioskuje,ze masz duzo
madrosci zyciowej.Ja tez preferowalam taki rodzaj sadomasochizmu plus sadyzm
psychiczny.Depresje mam od lat i nigdy sie nie leczylam,Zastanawiam sie czy
nie isc do lekarza,ale boje sie,ze mnie zamkna i bede wstydzic sie przed moim
synem.Bog jest w tej chwili jedyna moja nadzieja

jak to milo...

[pysiek13]

Witam porannie Eeve1, u nas pada deszcz, a jaka pogoda w Londynie?

duzo nas jest w Australii, oj duzo, nie wiadomo tez ile jeszcze mogloby tu sie
dopisac ze swoimi problemami. O Melbourne chyba gdzies pisalam z okazji
zblizajacego sie Melbourne Cup, pisalam ze lubie to miasto, bo ma tyle zieleni
i taki europejski styl (ach, te tramwaje!). troche tylko klimat jest
uciazliwy, ale zycie bez kompromisow to nie zycie.

Ja wspomnialam w poscie chyba do Gapki, ze pogoda u nas dla "bogaczy" czyli
ogolnie i klimat i atmosfera sprzyja, ale mimo ze tryb zycia tutaj jest taki
rekaksujacy, nie omijaja nas roznego rodzaju zawilosci losu, tak jak na calym
swiecie.

Eeve kiedy wracasz, bedziesz na Swieta z powrotem? tutaj chyba bym sie
zawahala, bo sniezne i zimne Swieta ciagle dla mnie maja wielki urok. chociaz
w Londynie to pewnie raczej zimne i mokre. moj wujek mieszka w Londynie na
Ealing Brodway, to tez polska dzielnica, nieprawdaz?

tymczasem pozdrawiam serdecznie, do nastepnego napisania

ja tez z Melbourne :-)))))))))))))))))))))))))))))

[gapka]

[pysiek13]

witam wszystkich,

dzisiaj jestem w dennym humorze - zarobilam mandat za parking i zupelnie
nieslusznie! nie mysle zeby sie z nimi klocic, to chyba tylko strata czasu.
zaparkowalam na parkingu bez markowanych miejsc, byl tylko ograniczony znakami
NON Stoping. na 100% zaparkowalam przed tym znakiem, nie mam duzego auta wiec
sie wcisnelam i napewno nie wystawalam, ale jestem wsciekla!
czy ktos slyszal, ze taka sprawe mozna wygrac? nie jest to duzy mandat - $68
ale denerwuje mnie ze niesluszny. nie mam do tego sily, chyba zostawie.

Fajnie Gapka, ze tez jestes z Melbourne, to urokliwe miasto. pytalas kiedys o
hobby. co ci moge poradzic, to ze hobby praktycznie moze byc cokolwiek co cie
pasjonuje tzn. zajmujac sie tym wylaczysz sie od normalnych spraw, pochlonie
cie to cos bez reszty. dla mnie to jest podobnie z medytacja, ale medytowac nie
kazdy potrafi, i hobby latwiej znalesc. powodzenia

pozdrawiam

fo pysio13

[gapka]

re kara: wiesz za parkowanie to raczej nic nie mozna zrobic, bo to City Council
wymysla i jest nieugieta. Co innego jakbys miala do czynienia z policja z
powodu speed camera- to mozna sie wykrecic: z mojej rodziny dwom czlonkom sie
udalo. Ale szkoda ze tak za nic wbulili Ci :-(((

wiesz pysio ja medytuje od lat. I probowalam doslownie wszystkich metod,
wlacznie z TM. Nie wiem czy sie czuje potem lepiej, ale przynajmniej mam czyste
sumienie ze cos tam robie dla ducha :-))

[gapka]

ale sprobowac mozna z ta kara. Mozesz wyslac do nich list argumentujac ze to
Twoje pierwsze przekroczenie i dodac to co tutaj napisalas

[pysiek13]

jak sie masz Gapka, nie spisz jeszcze?

dziekuje za pocieszenie, ale
juz przestalam sie tym mandatem martwic, ach taka glupota.

ja tylko niedawno zaczelam pisac jakie to wazne, zeby potrafic sie cieszyc z
drobiazgow, a teraz powinnam dodac i nie martwic bzdurami.
stalo sie, nie ogladac sie tylko isc dalej.

jest calkiem cieplo, na mojej ulicy jest kilka krzakow kwitnacych magnolii,
ale piekne, szkoda tylko ze kwitna tak krotko. wychodze na spacer z moim psem
i mam pretekst postac i popatrzec, bo krzewy akurat u sasiadow.
i tak pachnaco zegnam tymczasem do nastepnego napisania

pysio13

[_real_]

czesc Wam
dzieki za parę słów; Ty pysiek masz chyba jakieś skrzywienie zawodowe ??,
nieprawdaż, lekarz, psychiatra, psychoterapeuta,
pozdrawiam pyśka, polkę i pajdeczkę ...spodobał mi się nick ;-))

Ostatnio byłem jeszcze świadkiem czyjegoś umierania, nie miało to nic wspołnego
z godnością zapewniam,

[pysiek13]

czesc Real,

nie rozumiem co masz na mysli przez skrzywienie zawodowe??????????

nie jestem lekarzem, psychologiem, psychiatra, pytanie 'czy zyjesz?' bylo
raczej podyktowane troska...
mam problemy jak kazdy inny czlowiek, i jak jak wielu z nas nie ze wszystkim
potrafie sobie poradzic. napisz co miales na mysli
pozdrawiam

[evee1]

pysiek13 napisała:

> Witam porannie Eeve1, u nas pada deszcz, a jaka pogoda w Londynie?
A slonecznko dzisiaj :-)). I mamy piekna zlota jesien.
W ogole w tym roku pogoda w Lonynie byla iscie australijska!!

> i taki europejski styl (ach, te tramwaje!). troche tylko klimat jest
> uciazliwy, ale zycie bez kompromisow to nie zycie.
Ja tez bardzo to miasto lubie, moze dlatego, ze tam sie zahaczylam
na poczatku i tak juz zostalo. Lubie jeszcze Adelajde, bo jak tam bylam,to
wydawala mi sie taka jakas "wakacyjna". W ogole, to wstyd sie przyznac,
ale podczas 10 letniego pobytu nie widzielismy za wiele poza Victoria.
Jak czlowiek w jakims kraju mieszka, to zawsze ma czas na zwiedzanie.
Ale na moje usprawiedliwienie moge uzyc argumentu, ze dzieci byly male
i trudno sie z takimi berbeciami pchac w outback. A poza tym nie ukrywam,
ze przeszkadzala mi w tym trcohe moja depresja i ataki paniki. Teraz jest
juz lepiej, wiec moze cos wreszcie zwiedzimy :-)).
No, ale narazie musze jeszcze troche pocierpiec w tym Londynie.

> Eeve kiedy wracasz, bedziesz na Swieta z powrotem? tutaj chyba bym sie
> zawahala, bo sniezne i zimne Swieta ciagle dla mnie maja wielki urok.
chociaz
> w Londynie to pewnie raczej zimne i mokre. moj wujek mieszka w Londynie na
> Ealing Brodway, to tez polska dzielnica, nieprawdaz?
Tak, to jest polska dzielnica. My akurat mieszkamy w czysto angielskiej
dzielnicy i polskie sklepy i kosciol odwiedzam raz na pol roku.
Swieta bedziemy spedzac w Londynie i wylatujemy stad dopiero w polowie
stycznia, tak zeby dzieci zdarzyly na nowy rok szkolny w Australii.
Na sniezne Swieta raczej nie licze i wlasciwie, to wolalabym, zeby
nas snieg ominal. W zeszlym roku spadlo 5 cm sniegu i bylo 2 stopnie
mrozu i Londyn i okolice byly sparalizowane przez trzy dni! Z pracy
wracalismy 3 godziny (normalnie 1 godzina). Tak wiec niech juz lepiej
leje, niz pada snieg!!

Pozdrowionka ze sloneczkiem,
Ewa

[gapka]

pysio13 - tez mam psa i pomaga w poprawianiu nastroj przy depresji
dzis w Melbourne 28 stopni. Jej! A ja sie wstydze ubrac letnio, bo mam takie
cialo nieopalone itd. ale 30 to chyba gora dla mnie, nawet 25, potem sie pieke.\
Jutro ide z psem na takie barbecue organizowane przez Council (trenerow psow)

[gapka]

ale co do pogody to Melbourne jest okropnie zmienne, rano 8 stopni a potem
upal.

[pysiek13]

Hi Eeve, milo ze napisalas,

ja pamietam Londyn z dorywczych odwiedzin tylko, i za kazdym razem jak jestem
zauwazam duzo zmian. Ealing jest dla mnie baza do wyskokow na miasto, wiem
troche daleko, ale chociaz za mieszkanie nie musze placic jak zatrzymuje sie u
rodziny. no i w Londynie zaczynalam moja 'kariere' jako baby-sitter jeszcze w
czsach szkolnych. fajne to byly czasy...

u nas z kolei pogoda zmienna jak to na wiosne, drzewa kwitna i czasami potrafi
byc bardzo goraco. juz wkrotce Melbourne Cup i dlugi weekend szykuje sie w
Victorii, a potem juz z gorki do Swiat. w tym roku zaplanowalam pojechac na 2
tygodnie na rafe w czsie przerwy swiatecznej, tam naprawde sie wypoczywa,
tylko znowu daleko.

wracajac do tej nieszczesnej depresji, to Ojlili slusznie zauwazyla, ze ta
choroba rzezbi korytarze i latwo mozna w nie z powrotem wpadac, zeby nie
wiadomo jak starac sie wytrwac w lepszym nastroju.
moja siostra ma strasznie dramatyczna sytucje, z ktorej nie ma rozwiazania, bo
jej syn, cala nadzieja jej zycia, jest nieuleczalnie chory. ja staram sie
pomoc jak moge, ale widze ze pomagam tonacemu, szukam pomocy dla niej i..dla
siebie, bo to wszystko co wiemy, to tylko wiedza ignoranta, bardziej intuicja
niz wiedza. idziemy obie przetartym torem czyli sprawdzamy opinie lekarzy
specjalistow, zielarzy itd czytamy przerozne publikacje, szukamy odpowiedzi na
pytania bez odpowiedzi i to jest najgorsze. gdyby np lekarze stwierdzili, ze
tej choroby nie mozna uleczyc, OK jest to latwiej zaakceptowac, ale
stwierdzenie rodzaju 'my tak naprawde nie wiemy co jest zle...' doprowadza do
paniki.
ale sie rozpisalam...
mysle ze na dzis wystarczy, bedzie milo jak odezwiesz sie czasem

pozdrawiam

Dla Gapki...

[pysiek13]

Dzieki za rady co do mandatu, nie ma co tracic czasu, trudno zaplace, musze w
przyszlosci po prostu bardziej uwazac. wkurzylo mnie takie 'mandatowanie' dla
recordu, bo ci parkingowi nie mysla kompletnie, ale nie mam takiej mozliwosci
zeby kazdemu co nia mysli otworzyc mozgownice i dolac oleju...a czasem
przydaloby sie.

co do mojego psa, to bez niego bym dawno sie wykonczyla. moze on nie ma
wygladu bardzo eleganckiego i nie jest rasowy, ale tak jak on jest przywiazany
i pomocny, nie mysle ze ktos z ludzi, oczywiscie oprocz rodzicow, bylby
wstanie ofiarowac mi tyle bezwarunkowej milosci!

pozdrawiam

Gunther, jestes?

[pysiek13]

Witaj Gunther,

zaskoczyles mnie tym swoim pisaniem, no niemalze otworzyles sie troche dla
nas. nie potrafie zdobyc sie na jakis komentarz a moze komentarzy nie
potrzebujesz, pomysle i napisze pozniej. obiecuje
dobranoc jest 10.30pm

[gunther_0]

Hej, Pysiek

no i co?
mialas cos odpisac.
masz racje ja nie za porada, daje sobie jakos rade.tak czasem lubie z ludzmi
porozmawiac
byl taki angielski poeta John Dune,ktory napisal:zaden czlowiek nie jest wyspa.
pozdrawiam

[ewax100]

Popadłam kilka lat temu w depresję,leczę sie u psychiatry.Uwazam,że leki
napewno sa bardzo pomocne i łagodzą ten nieciekawy stan.Wiem jednak,że
depresja nie bierze się sama z siebie,utrata pracy,brak perspektyw na
przyszłość,brak środków do życia,wiek,który nie predysponuje już do podjecia
pracy/50/śmierć bliskiej osoby,problemy zdrowotne-to wszystko sa przyczyny
depresji.I niestety czuje się ,jakbym stała na skraju przepaści, i nie widze
możliwości wyjścia z mojej sytuacji.A leki,owszem bez nich żyć bym nie mogła
ale one tylko łagodza a nie mogą usunąć depresji.

[pysiek13]

Witaj Ewax,

milo ze i Ty sie dolaczylas.
tyle juz bylo tutaj roznych rad i ciagle powstaja nowe watki prawie na ten sam
temat. trudno mi jeszcze cos rewelacyjnego dodac Ewax. co tylko mysle tak od
siebie, to ze ta swiadomosc tego co sie dzieje jest czasami gorsza niz jej
brak. piszesz ze bierzesz jakies medykamenty, ale pod spodem cmi ta glupia
swiadomosc ze sama sie oszukujesz, ze lekarstwa nie rozwiaza Twoich problemow.
ktos kiedys powiedzial:
madrosc zyciowa przynosi zrozumienie, ale im wiecej wiesz/rozumiesz tym
bardziej cierpisz.
moze warto byc glupim? czy glupi ludzie cierpia na depresje?

sprobuj zrozumiec czemu masz depresje, jesli lekarstwa ci pomagaja, staraj sie
zmienic to co powoduje Twoja depresje, a jak nie da sie zmienic, naucz sie
zaakceptowac ta sytuacje. to moze brzmi jak wspinanie sie na ogromny szczyt,
ale w moim przypadku troche pomoglo.

Gunther, przepraszam, nie mialam czasu zebrac mysli, zeby cos napisac. a tak
pisac aby pisac, to nie ma sensu. napisz cos o sobie co teraz robisz, wyglada
na to ze radzisz sobie doskonale, piszesz na innym watku przeciez wiec
wnioskuje ze miewasz sie dobrze.

pozdrawiam

[ojlili]

Ewax...
Moja depresja wlokła sie 2-3 lata ...
Dzis jeszcze ...nie moge powiedziec na 100 procent ze znow w nią nie popadne.
Jestem jak gozdzik...
wygladający mocno i zdrowo... prosty jak strzelił z dumna głowką.
Lecz co kawałek na łodyżce ma takie kolanka ...sprubuj go lekko
przygiąć....a na tym kolanku własnie strzeli i po nim.

Moja depresja miala charakter sytuacyjny...ale tez nie mogłam nic zmienić.
Co prawda trudno tu porównywac ....bo smierc bliskiej osoby ... nie mowiac o
chorobie nieuleczalnej dziecka...to kalibry naprawde najwieksze przy ktorych
nawet milczenie traci dostojenstwo.
Ale...nie mogłam NIC zmienic . .nic nie zależalo ode mnie ...
Spróbowałam wiec zmienic to co ode mnie zależało..

Kiedy tylko podniosłam sie z leków ..."pojechałam rowno po wszystkim"
Na złość. Nawet to co było pozornie "dobre"- też zmieniłam.

Miałam dobrą prace /to był zawód wolny ale w dzisiejszych czasach jak dla
mnie - zbyt stresujący/....zmieniłam go na jeszcze "wolniejszy"..zajełam sie
sztuka użytkową - o czym zawsze marzyłam.
Przemeblowałam kompletnie mieszkanie.../podobno b. skuteczne u kobiet:):):)/

Zmieniłam sposób ubierania ../no jeszcze nie całkiem bo to kosztuje ale
jestem w trakcie../Zaczełam sie ubierac tak jak mi sie podoba na innych
kobietach i na sobie ... a nie tak jak podoba sie najnowszyn trendom czy
mojej rodzinie /czytaj mężowi/

A drugiej strony wiem.... że stan w którym jest sie w stanie mysleć o
ubieraniu i meblowaniu to juz stan wysmienity.Trzeba bedąc jeszcze na
lekach nie przegapić tej chwili kiedy coś nam sie chce.Cokolwiek.Tzw.
mały sukces.I zacząc zmieniac.
Bo to może być koło zamachowe które nas wyciągnie...

Są sytuacja bardzo trudne i do takich należy choroba i smierć.Ale maja tę
własciwść..że są traumą dokonaną.Dłużej w czasie trwającą lub krócej...ale
mającą początek i koniec.
W tych wypadkach zbawienna jest rola czasu który płynie i leczy..obmywa rany
i goi je.Wczesniej czy pozniej ból złagodnieje....

Problem w tym żeby pomóc sie zabliżnic ranom jak najszybciej.
W przypadku np smierci współmałzonka..jeżeli sa dzieci i wnuki możnaby
powiedziec:...."pomóż sobie bo tak naprawade tu nie chodzio Ciebie"...rozumiem
przez to to ,że kiedy ktoś pogrąży sie w depresji cierpi tez rodzina ..na
przykład dzieci bó :nie ma "dla nich" rodzica...albo wnuki bo
bezpowrotnie wyrastają " nie mając dla siebie" babci.

Wątek egoistyczny:..w depresji brzydniemy...starzejemy sie szybciej ...robią
sie nam nieodwracalnie "złe" zmarszczki.

W przypadku smiertelnej choroby dziecka....
nic nie powiem
bo tu ... po prostu nie da sie nic powiedziec...

Ojlili

[pysiek13]

dzieki Ojlili, za cieple slowo...
pzdrawiam

[pysiek13]

Witaj Gunther,

dzieki za zrozumienie.
mysle,ze Ty tez byles odporny do czasu, z Twoich opisow wnioskuje ze
jestes 'twardy' facet i nie lamiesz sie z byle powodu. pewne
wyderzenie/wyderzenia odebraly ci ta odpornosc. nikt z nas nie planuje/nie
prosi sie o depresje, ona sama jak zauwazyles przenika i czasem obezwladnia nas
bez zaproszenia.
w moim przypadku nie obezwladnila mnie calkowicie, jestem raczej optymistycznie
nastawiona do zycia, ale bylo bardzo zle. moze tez, trudniej przez fakt, ze
moja osobista sytuacja jest troche poplatana, ja nigdzie nie czuje sie jak w
domu: urodzilam sie w innym kraju, mieszkalam w roznych krajach w Europie/na
swiecie, a jak sie przebywa w jednym miejscu latwiej zbudowac takie solidne
filary o ktorych wspomniala Ojlili, filary o ktore mozna sie wesprzec w
chwilach zwatpienia.
nie moge tu dojsc do zadnego koncowego wniosku, zycie toczy sie dalej, nie mamy
wplywu czasami na zyciowe sytuacje, mamy jednak ciagle wybor co zrobic ze swoim
zyciem, jak je przezyc najlepiej.
zycze kazdemu powodzenia
'Two roads diverged in a wood,
and I, I took the one less travelled by,
and that has made all the difference'

Ps. Gunther, prosze badz konsekwentny i nie pytaj o moja prace, nawet w
zartach. dzieki

[ewax100]

Ktos pisze zaakceptować to co jest.Może tak powinno być,byłoby łatwiej życ,ale
nie zawsze tak można.Jak można zaakceptować swoja słabośc,bezsilność w
znleżieniu sposobu na dalsze życie,w znalezieniu pracy,zajęcia przynoszacego
jakiś dochód.Jak można zaakceptować to że człowiek /kobieta/ w wieku 50 lat
musi odejść na margines,że się nie liczy,że jest niepotrzebna.Dobrze jest
komus radzić z boku ale jesli ktoś nie ma pracy,bo do pracy za stary,na
emeryturę za młody,na rentę za zdrowy/chociaz chory/nawet nie może być
bezrobotnym,jest nikim.Nie wiem czy jest jakas recepta na takie życie?I
właśnie świadomośc tego oraz skrajne pogorszenie sytuacji finansowej w
stosunku do wcześniejszego czasu ,własnie ta niemoc,własna bezsilnosć
sprawia,że tak trudno wyjśc z depresji.I niestety jest to często niemożliwe.A
to że jestem na tym czy innym watku nie świadczy o poprawie mojego
samopoczucia.Jedynie moge powiedzieć,że takie wewnetrzne wyładowanie i w ogóle
rozmowa nawet poprzez internet oraz te leki tylko koja ból ale go nigdy nie
wyeliminują.Wierze,że z pewnością jakiekolwiek zajęcie przynoszące
dochód,dowartościowanie mogłoby mnie uzdrowić,ale już straciłam
nadzieję.Pozdrawiam

[pysiek13]

Witaj Ewax,

napisalam o akceptacji w odniesieniu do mojej sytuacji.
z szacunkiem podchodze do Twojej prywatnej sytuacji i mysle, ze rozumiem
Ciebie, musi Ci byc trudno. Twoim problemem jest brak pracy i sytuacja
finansowa, to poglebia Twoja depresje, a uczucie 'odstawienia na tor boczny'
tez nie jest budujace.
w jakim zawodzie pracujesz,jakiej pracy szukasz i w jakim miescie? moze ktos
tu na forum bedzie mial jakis pomysl,albo rade, nigdy nie wiadomo kto tu czyta.
pozdrawiam serdecznie i nie poddawaj sie tak latwo

[gunther_0]

Witaj Pysiek,

ja sporo przeszedlem sam w zyciu i chyle glowe z szacunkiem..
nie dobiore slow,nie znajde dobrej rady, moge tylko Ci zyczyc zebys byla silna
najlepszego

[uparte_zwierze]

Przeczytałam wątek dość pobieżnie, interesowało mnie czy wyjście z depresji
jest możliwe, czy nie. Jednoznacznej odpowiedzi nie ma...
Mój problem jest bardziej z drugiej strony. Bardzo bliska mi osoba jest chora
na depresję. Zachorował na długo przed tym zanim bliżej się poznaliśmy, na
początku nic o tym nie wiedziałam. Kiedy mi powiedział, zaczęłam szukać
informacji na ten temat, nawet zastanawiałam się, czy sama nie jestem chora
(nie jestem, chociaż miewam, szczególnie teraz, podobne stany; nigdy nie trwało
to jednak zbyt długo). Jestem w stanie doskonale go zrozumieć. Gdyby mnie
rozpacz prześladowała przez taki długi czas, nie wiem, co bym zrobiła.
Przez długi czas specjalnie nie odczuwałam jego choroby. Było w miarę dobrze.
On bierze leki (nie pamiętam jakie). Ostatnio jednak nasąpił nawrót (może to z
powodu jesieni?) Bardzo się boję, czuję się zupełnie bezsilna, nie wiem, co mam
robić. On mi powtarza, że pomagam mu tym, ze jestem po prostu, ze gdyby nie ja,
to nie wie, co by się stało. Ale ja ciągle czuję się bezradna. Kiedy nic nie
mogę zaradzić... Kiedy się nie uśmiecha... Może to naiwne. Nie wiem, jakby to
było, gdybyśmy mieszkali razem. Boję sie tego, że nie wytrzymam, że oboje
będziemy cierpieć.
I dlatego ponawiam pytanie: czy to możliwe, żeby wyjść z depresji? Żeby już
nigdy nie wróciło?

[katara]

jest taka pisarka, która napisała " W krzywym zwierciadle", ona z tego wyszła,
i pomaga podobno, teraz wychodzić innym. Pozdr.

[pysiek13]

Dobry wieczor,

troche zaniedbalam watek, przykro mi ale ostatnio mam sporo pracy.
Uparte_zwierze,
ja tez zaczelam pisac bardziej ze wzgledu na moja siostre, sytuacja wiec jest
troche podobna. napisalam wczesniej ze pomaganie choremu na depresje, jest jak
pomaganie tonacemu i nie wiadomo kiedy mozesz poczuc, ze ten toniesz.

odpowiedzi jednoznacznej rzeczywiscie nie ma, bo kazdemu cos innego pomoze,
pomoglo. ja mysle, ze nie powinnas utozsamiac sie z jego problemami i czarnym
nastrojem. dobrze miec do tego pewien dystans, jak potrafisz go zachowac?
zycze powodzenia, badz silna