o boze

[micaela]

bertrada napisała:

> Chodzi o to, że to wszystko są jakieś subiektywne spostrzeżenia samych chorych
> a
> nie udokumentowane fakty potwierdzone badaniami klinicznymi.

[micaela]

bertando nie myslalas nad tym zeby zaczac pisac teksty do " Rejsu 2" albo do
wznowien Barei?

[dd.inversus]

to mówisz micaela, że terapia mnie wyzwoli?

siedzę sobie, coś tam mówię i ściskam rant krzesła
nagle sobie uświadamiam, jak brudny musi być ten rant
ilu świrów i zmartwieńców tak go ściskało przede mną

powtórzenia, powtórzenia

są tacy, co potrzebują wielu powtórzeń
to mądrość wyjęta z Twojego pisania

[bertrada]

Nie dubluj Micaelu wątków. Jak chcesz się wypowiedzieć na dany temat, to
wypowiadaj się w już istniejącym wątku. ;P

A jeżeli chodzi o to co napisałeś, to ja naprawdę nie spotkałam się z żadnymi
rzetelnymi badaniami, które jednoznacznie stwierdziłyby skuteczność
psychoterapii. Jeżeli masz na ten temat inne dane to je przedstaw zamiast robić
sceny.

scena druga

[micaela]

ja tez nie spotkalem jednoznacznych badan ze uzywasz mozgu droga bertrando

[bertrada]

Bo takich nie przeprowadzono. To jest oczywista oczywistość. ;P

[aidka]

Bertrado, ja spotkałam w szpitalach i na terapiach masę ludzi,
którym terapia pomogła.
Jak już pisałam, mnie, na przykład, pomogła.
Zdarzało się też, że pomagał mi lek - np. dawno temu prozac, gdy w
Polsce się pojawił.

/Czy, wg Ciebie, nie ma też szans, by terapia mogła pomóc
alkoholikom, dajmy na to?/

[bertrada]

Przecież mówiłam, że nie mam żadnych osobistych doświadczeń w tym zakresie.
Podałam tylko suche fakty i własne przemyślenia na ten temat. Ale od tego jest
forum, żeby wymieniać się nawet bardzo kontrowersyjnymi poglądami i przytaczać
kontrowersyjne opinie.

[kontrr]

bertrada napisała:

> Przecież mówiłam, że nie mam żadnych osobistych doświadczeń w tym
zakresie.

Dziwi mnie juz nie pierwszy raz, że nie mając własnych doświadczeń
tak ostro formułujesz sądy. Ja się o antydepresantach nie
wypowiadam, bo nie brałam. Mogę co najwyżej przytoczyć co słyszałam,
albo napisać co mi sie wydaje.

No to skoro wymieniamy się doświadczeniami to też napiszę, że mi
psychoterapia pomogła. Oczywiście nie poddano mnie obiektywnym
badaniom i jest to moje subiektywne odczucie, ale tyle mi
wystarczy :).

[aidka]

nie wiem dlaczego wyjaśniasz mi po co jest forum - ja to wiem.
czyżbym czymkolwiek dała Ci do zrozumienia, że nie masz prawa
wyrażać swych poglądów ?

nie pytałam o Twoje osobiste doświadczenia - pamiętam - nie
posiadasz ich.
mówię jednak, że ja mam ich masę - także z obserwacji innych.
i co Ty na to ? kłamię, że mi pomogło ? inni też kłamią?
istnienie na świecie tysięcy ośrodków terapii i miliony ludzi,
którzy z nich korzystają, to pomyłka? nie jest nikomu lepiej, a
płacą grubą kasę jedynie za neefektywne gadki z tetapeutą?
a alkoholicy?
pytałam o nich, ale nie odpowiedziałaś.
czy i w ich wypadku terapia nie przynosi skutku?
no to odsyłam do statystyk, np., z Łukowa - tam , wiele lat po
terapii, monitują jej skuteczność i wyniki mogłyby Cię zadziwić,
skoro negujesz terapię i mówisz o suchych faktach.

dodam, że nie pasjonuje mnie specjalnie wyszukiwanie stosownych do
tematu publikacji, niemniej, jestem pewna, że takowe są. Jest ich
wiele.I wiele zapewne mówi o badaniach nad skutecznością terapii
wykazując, że statystyki są "pro-terapeutyczne".
a Ty znasz badaniaa, które dowodzą, że terapeuci, to hochsztaplerzy,
a terapia żadnego skutku nie odnosi?

[bertrada]

Ale ja nigdy nie twierdziłam, że osoby, które twierdzą, że im psychoterapia
pomogła kłamią. Oni zapewne święcie wierzą w to, że im to pomogło, ale czy
pomogło na prawdę i czy faktycznie to była zasługa psychoterapii? Trudno
powiedzieć, bo nie da się tego jednoznacznie i obiektywnie stwierdzić. Ja tylko
twierdzę, że mam do psychoterapii sceptyczny stosunek i mnie ta metoda nie
przekonuje. No mam do tego prawo, tak samo jak ty masz prawo twierdzić co
innego. A jeszcze ktoś inny ma prawo mieć na tą sprawę jeszcze inne zdanie.

A alkoholicy raczej nie są poddawani psychoterapii. Oni po prostu muszą odstawić
alkohol a terapeuta i kumple z klubu AA dają im wsparcie i motywację do tego,
żeby nie zaczęli pić znowu. To raczej trudno nazwać taką typową psychoterapią
jakiej poddawani są ludzie chorzy psychicznie.

[aidka]

bertrada napisała:

> Ale ja nigdy nie twierdziłam, że osoby, które twierdzą, że im
psychoterapia
> pomogła kłamią. Oni zapewne święcie wierzą w to, że im to pomogło,
ale czy
> pomogło na prawdę i czy faktycznie to była zasługa psychoterapii?
Trudno
> powiedzieć, bo nie da się tego jednoznacznie i obiektywnie
stwierdzić.

oczywiście, że się da.
wystarczy sprawdzić jak wygląda funcjonowanie statystycznie istotnej
liczby pacjentów przed i po różnego rodzaju terapiach. i to się robi.

Ja tylko
> twierdzę, że mam do psychoterapii sceptyczny stosunek i mnie ta
metoda nie
> przekonuje. No mam do tego prawo, tak samo jak ty masz prawo
twierdzić co
> innego. A jeszcze ktoś inny ma prawo mieć na tą sprawę jeszcze
inne zdanie.

ja nie rozumiem czemu Ty dziś bez przerwy o tym mówisz, jakbym tego
prawa Ci odmawiała. czy ja Cię atakuję za to, że masz inną opinię?
nie - ja tylko przedstawiam swoją i mówię, iż ta cała masa ośrodków
i rodzajów terapii nie wzięła się z niczego - z tego, np., iż
ludziom tylko WYDAJE SIĘ, że terapia im pomaga.
>
> A alkoholicy raczej nie są poddawani psychoterapii.

mój Boże !
teraz mnie załamałaś.
jeśli alkoholik chce się leczyć, terapia jest podstawą, a potem AA.
jestem osobą, która współprowadziła taką terapię.
właśnie od terapii zaczyna się zdrowienie alkoholików./czasem jest
przedtem potrzebny detoks/.
jest to psychoterpia i nie mówi się tam tylko o alkoholu.
w Polsce aktualnie często jest ona oparta na modelu Minnesota - z
tym, że u nas, z braku kasy, trwa zazwyczaj 6 tygodni, a nie, jak w
USA, 3 miesiące.

Oni po prostu muszą odstawi
> ć
> alkohol a terapeuta i kumple z klubu AA dają im wsparcie i
motywację do tego,
> żeby nie zaczęli pić znowu. To raczej trudno nazwać taką typową
psychoterapią
> jakiej poddawani są ludzie chorzy psychicznie.

TERAPIA ODWYKOWA - z udziałem psychoterapeutów i grupy, a nie AA.
terapia grupowa, która, jak w przypadku chorych psychicznie, opiera
się m.in. na nauce asertywności, rozpoznawania własnych emocji itd.
AA pomaga później - AA to samopomoc bez udziału specjalistów.

nie chcę Cię urazić, Bertrado, ale czemu takie rzeczy mówisz o
leczeniu alkoholikow, skoro nic o tym nie wiesz?

[bertrada]

Fakt nie jestem w temacie alkoholizmu ani wychodzenia z nałogów i faktycznie
opieram sie na tym co w Polsce jest dostępne dla tych ludzi. I jak czytam jakieś
wspomnienia alkoholików dotyczące ich walki z nałogiem to w niczym to nie
przypomina psychoterapii. Być może teraz sie to zmienia i w innych krajach
wygląda to inaczej.

A skuteczność jakiejkolwiek terapii zależy od stopnia uzależnienia i stopnia
zmian jakie alkohol poczynił w mózgu. Podobnie jest z resztą z narkomanami.

I jeszcze jedna sprawa. Psychoterapia psychoterapii nierówna. Jest to cała masa
różnych zajęć, które funkcjonują pod wspólną nazwą. I być może dlatego jest tyle
nieścisłości jeżeli chodzi o opinie na ten temat. Być może faktycznie podczas
wypowiadania się na ten temat trzeba by było sprecyzować o jaki rodzaj
psychoterapii chodzi.
Ja nie kwestionuję skuteczności psychoterapii, która jest rodzajem edukacji.
Pacjent nabywa, tak jak w szkole, pewnych umiejętności zachowywania się w
pewnych sytuacjach. Poznaje mechanizmy i schematy pewnych zachowań ludzkich.
Uczy się dlaczego ktoś się zachowuje tak a nie inaczej i jak powinien sie
zachować, żeby np skutecznie wpłynąć na taką osobę itp. Chociaż jak już
wspomniałam, w którymś z poprzednich wątków nie każdego da się wszystkiego
nauczyć. I tymi metodami też nie da się wyleczyć nikogo z depresji i każdy
uczciwy psycholog współpracuje z psychiatrą i nigdy nie powie pacjentowi żeby
odstawił leki, bo on go psychoterapią uzdrowi.

To z czym ja sie na 100% nie zgadzam i co mnie śmieszy to są wszystkie rodzaje
psychoanaliz i to co dziadek Freud i spółka gadali. A psychoanaliza też mieści
się w pojęciu psychoterapii. I być może to właśnie ona robi większość czarnego
PR psychoterapeutom, bo hasło psychoterapia większości ludziom kojarzy się
niestety z kozetką i Freudem. ;D

[micaela]

czy poza ignorancja cos masz do przekazania?

[aidka]

I jak czytam jakie
> ś
> wspomnienia alkoholików dotyczące ich walki z nałogiem to w niczym
to nie
> przypomina psychoterapii. Być może teraz sie to zmienia i w innych
krajach
> wygląda to inaczej.

od wielu lat, takze u nas, zaczyna się od terapii, która jest
kompletnie czymś innym, niż spotkania AA.
taka terapia jest prowadzona nawet w wielu, zwykłych przychodniach.

A skuteczność jakiejkolwiek terapii zależy od stopnia uzależnienia i
stopnia
> zmian jakie alkohol poczynił w mózgu. Podobnie jest z resztą z
narkomanami.

skuteczność, to jest przede wszystkim zależna od chęci leczenia
osoby chorej na chorobę alkoholową czy cierpiącej na inne
uzależnienie.
/polecam cykl programów "Interwencja" emitowanych na Zone Reallity/

I tymi metodami też nie da się wyleczyć nikogo z depresji i każdy
> uczciwy psycholog współpracuje z psychiatrą i nigdy nie powie
pacjentowi żeby
> odstawił leki, bo on go psychoterapią uzdrowi.

osobiście nigdy nie spotkałam takiego psychologa.
niemniej, jest wiele przypadków, gdy leki są niepotrzebne, zwłaszcza
gdy ma się do czynienia z depresją psychogenną czy jakimś lekkim
stanem depresyjnym.
bardzo często sami psychiatrzy stwierdzają, że chory powinien poddać
się psychoterapii, a nie farmakoterapii. w moim wypadku, wymagało to
zazwyczaj jednego i drugiego.

A psychoanaliza też mieści
> się w pojęciu psychoterapii. I być może to właśnie ona robi
większość czarnego
> PR psychoterapeutom, bo hasło psychoterapia większości ludziom
kojarzy się
> niestety z kozetką i Freudem. ;D

sądzę, że kojarzy się tak tym ludziom, którzy nie chorowali i którzy
nie podjęli nigdy terapii. w polskich szpitalach nigdy nie zetknęłam
z przypadkami stosowania psychoanalizy. poza wszystkim ,nie ma na to
czasu i atłasu czyli kasy.

[bertrada]

Z całym szacunkiem dla twojej wiedzy, doświadczeń i przekonań ale mimo wszystko
mnie psychoterapia jako metoda leczenia nie przekonuje. Być może dlatego jestem
zorientowana na wyszukiwanie nowinek farmakoterapeutycznych i tych związanych z
organicznymi przyczynami zachowań ludzkich.

A co do psychologów to nie mam najlepszych doświadczeń z takowymi. Powiem
więcej, z większymi idiotami się w życiu nie spotkałam. A co do odsyłania do
psychiatrów to sama do takowego trafiłam z polecenia pani psycholog klinicznej,
specjalistki 2st, która pracowała kilkanaście lat w szpitalu psychiatrycznym.
Fanka testów psychologicznych, których potem sama nie potrafiła zinterpretować. ;P

[aidka]

ale mnie nie chodzi o to, by na siłę Cię przekonywać, choć Twoje
stanowisko jest dla mnie dość skrajne.
może dlatego, że sama nie odrzucam ani terapii, ani leków, a
jednocześnie, uważam, że są takie epizody choroby, na które nie
pomoże nic, przynajmniej u mnie.

a psycholodzy...- jak w każdym środowisku - bywają lepsi, gorsi i
tacy, którzy absolutnie nie powinni wykonywac swego zawodu.

[bertrada]

Z tymi psychologami, podobnie jak z pierwszymi psychiatrami, z którymi miałam do
czynienia to trochę inna sprawa.
To wszystko działo się w studenckiej poradni zdrowia psychicznego a ja starałam
się o urlop zdrowotny, podobnie jak i większość tamtejszych pacjentów. I
podejrzewam, że cały tamtejszy personel był nastawiony na to, że ma do czynienia
z symulantami, którzy przeimprezowali zamiast się uczyc i potrzebują
zaświadczenia, żeby ich nie wywalili ze studiów. Każdemu jak leci dawali jakieś
teściki do wypełnienia, każdy miał spotkanie się z jakąś psycholożką i kilka
wizyt u psychiatry, który wszystkim przepisywał ten sam zestaw leków,w
homeopatycznych dawkach. Czyli tak, żeby formalnie wszystko było OK.
Jak już dostałam to zaświadczenie i z całą swoja naiwnością przyszłam
kontynuować leczenie to lekarz wybałuszył na mnie oczy i się zapytał czego ja
tam jeszcze szukam a potem mnie odesłał do swojej koleżanki po fachu, która
stwierdziła, że skoro mi te, zaordynowane przez nich leki, nie pomogły to
znaczy, że nic mi nie jest. jak bym była chora to leki by mi pomogły a tak widać
nie nadaje się do studiowania i powinnam zająć się czymś mniej ambitnym, np
pójść do szkółki policealnej bo tam jest niski poziom i nawet ktoś taki jak ja
sobie poradzi. Jeszcze mi ten poprzedni lekarz sugerował zajęcia w ichniejszym
oddziale dziennym ale rozeszło sie po kościach.

A ta psycholożka kliniczna to była pierwsza osoba do której poszłam z problemem.
Okazało się, że ona pracowała kiedyś w tej poradni, dlatego tam mnie wysłała.
Potem jak mnie odesłali z powrotem to mnie wysłała do psychiatrzycy, która
przyjmowała w gabinecie obok i ta zdiagnozowała depresję. Psycholożka nie była
przekonana do tej depresji i sugerowała raczej zaburzenia osobowości. Ale te
głupawe gadki z nią były męczące i bezsensowne więc zrezygnowałam i uczepiłam
się tego leczenia depresji, które rozciągnęło się do prawie 5 lat i polegało na
zmianie preparatów, więc w końcu walnęłam tym wszystkim. Aż do tego roku. ;D

[prawdziwy_suchot]

O Boże euforyk mówi;d

[bertrada]

Musiałam się wygadać. ;D

[prawdziwy_suchot]

wiem-jak każdy:) ale wygadanie się jest lepsze niż tłumienie w sobie-to 1 krok
do wyzdrowienia

[bertrada]

Tylko, że ja mam padaczkę skroniową a nie depresję, więc mi to raczej nie
pomoże. Ja po prostu jestem wkurzona, że te 10 lat temu nikt na to nie wpadł i
jak sobie przypomnę te głupawe gadki tych wszystkich psycholożek, psychiatrów i
psychiatrzyc to mnie szlag trafia.

[prawdziwy_suchot]

bywa i tak ale padaczkę da sie leczyć tzn zapobiegać więc nie jest tak źle a jak
ucałuję Ci skroń to wyzdrowiejesz:)

[bertrada]

Ojej, już się nie mogę doczekać. Nie wiedziałam, że masz magiczne usta. ;))

[gazdziikowa]

Niestety te głupawe gadki psychologów nie sa wcale odosobnionymi przypadkami.
Najlepsze jest wmawianie klientom różnych teorii dotyczących przyczyn powstania
problemu, co więcej nawet jeżeli nawet dane zdarzenie nie miało miejsca, to z
pozycji katedry wmawiają, ze jednak to ty kłamiesz, albo nie chcesz powiedzieć,
albo sobie przypomnieć.
Co konkretnie próbowały tobie psycholożki wmówić?

[aidka]

no to faktycznie kiepskie doświadczenie.
moje na studiach lepsze nie było - już tu pisałam o psychologu-
zboczku.

a co się stało w tym roku ? wróciła obniżka nastroju ?

[prawdziwy_suchot]

wiecie że mam oficjalną diagnozę-zdrowy? tzn. remisja narazie ale skoro 3-4 msc
mijają w zdrowiu to już można mówić o wyleczeniu:) a większość tutaj stawiała że
nigdy nie będę zdrowy-zabawne;d

[prawdziwy_suchot]

i mógłbym książkę napisać o tym jak należy podchodzić do życia by być zdrowym na
umyśle-szkoda że nie mam talentu pisarskiego

[aidka]

to świetnie , Suchy, że jest ok.
dbaj o siebie, by było dobrze jak najdłużej - bez nawrotu...

[bertrada]

Nic się nie stało, tylko, że jak po tym rzuceniu leków, które mnie ścinały z
nóg, trochę się lepiej poczułam to zaczęłam kończyć studia (ale to głupio
zabrzmiało ;D )
Stan miałam dokładnie taki jak przed leczeniem ale mimo wszystko byłam w stanie
uczyć sie w trybie indywidualnym a potem zaocznie i to jeszcze czegoś faktycznie
średnio zobowiązującego intelektualnie. No i jak skończyłam studia to nadszedł
czas zabrać się za jakąś sensowną pracę. I tu był problem. Bo jako studentka
mogłam sobie spać na wykładach, udawać, że żyję na ćwiczeniach i w razie czego
zerwać się z zajęć czy w ogóle nie przyjść na uczelnię, to jako pełnoetatowy
pracownik już sobie na coś takiego pozwolić nie mogę. Zwłaszcza, że zeby przeżyć
to potrzebuję mieć pracę, w której zarabia się więcej niż 800PLN na miesiąc,
więc nie może to być wklepywanie danych do komputera czy układanie dokumentów.
Poza tym powinnam też podnieść swoje kwalifikacje, bo w rzeczywistości to nic
nie potrafię.

Dlatego stwierdziłam, że muszę coś ze sobą zrobić bo tak dłużej się nie da.
Trochę żałuję, że nie zabrałam się za to wcześniej.

[aidka]

ale w tej chwili, Bertrado, co Ci uniemożliwia podwyższenie
kwalifikacji ?
leków nie bierzesz - tak ? - więc nie przysypiasz.
padaczka nie powoduje spadku nastroju, jak depra, więc co się dzieje?

[nienill]

aidka napisała:

> ale w tej chwili, Bertrado, co Ci uniemożliwia podwyższenie
> kwalifikacji ?
siedzenie na forum po 20 godzin dziennie

[bertrada]

Teraz biorę leki. Trittico, czyli trazodon na noc, ma mi regulować sen. I
finlepsin, czyli carbamazepina, która jest lekiem przeciwpadaczkowym. Śpię
lepiej, znaczy jeden lek działa a jestem ospała nadal, znaczy drugi nie
działa,ale może te 2 tygodnie odkąd biorę pełną dawkę to trochę za krótko.
Zaobserwowałam pewna zmianę nastroju na lekko głpawkowaty ale nie wiem czy to
zasługa leków czy tego, że ja od czasu do czasu tak mam.

A moje ospałość to jest problem z którym się urodziłam. Ja po prostu zawsze
miałam mało energii i zawsze byłam ciągle zmęczona. Na lekcjach przysypiałam, na
przerwach odpoczywałam po lekcji a w domu gapiłam się w sufit, bo byłam zmęczona
szkołą. Wieczorem odwaliłam zadania domowe i nie mogłam godzinami zasnąć. A rano
trzeba było znowu zwlec się z łóżka i znowu lunatykowałam. Plusem tego
wszystkiego było to, że nawet nie miałam siły stresować się szkołą i
nauczycielami. Minusem to, że nie byłam w stanie nawiązać żadnego kontaktu z
rówieśnikami, bo nie miałam ani siły żeby z nimi szaleć ani siły żeby się jakoś
rozwijać intelektualnie, więc nawet nie miałam z nimi o czym rozmawiać.
Dodatkowo cały czas odczuwałam jakieś napięcie miałam różne lęki itp.
I oczywiście nikomu to nie przeszkadzało, bo przeciez grzeczne dzieci nikomu nie
wadzą, więc po co je leczyć. ;P

[bertrada]

I dopiero w 2 klasie licealnej udało mi się nawiązać jakis kontakt z
rówieśnikami. Wtedy po raz pierwszy poczułam że żyję i że życia może myć fajne.
Być może dlatego, że lekcje były na drugiej, popołudniowej zmianie, więc mogłam
się wysypiać. Nawet otarłam sie wtedy ocenami o świadectwo z paskiem.

W wakacje poszłam do pracy, po wakacjach stwierdziłam, że czas się wziąć za
siebie, bo lada moment matura a ja nic nie umiem, więc zabrałam się za naukę.
Postanowiłam mieć świadectwo z paskiem i uczyć się po to żeby umiec a nie po to
żeby zaliczyć i zapomnieć. Do tego zapisałam sie na kurs prawa jazdy, zabrałam
za intensywną nauke angielskiego, postanowiłam nadrobić braki w lekturze i
kinematografii, więc byłam stałą klientką księgarń, bibliotek, kiosków z
czasopismami, wypożyczalni video, kin itp. Do tego postanowiłam rozwinąć się
towarzysko i co tydzień łaziłam na całonocne zabawy rpg. Sił mi wystarczyło na
jakieś 3 miesiące. A potem wszystko zaczęło się sypać. Ja miałam wrażenie, że
dwa, trzy dni odpocznę i wszystko wróci do normy. Nie wróciło. Miałam coraz
więcej zaległości, coraz więcej wpadek i coraz większego doła. No i w rezultacie
oceny mi spadły, jakoś się prześlizgnęłam przez maturę i jakoś zdałam na studia.
W zasadzie chciałam sobie zrobić rok przerwy, albo pójść na coś zaocznego ale w
moim snobistycznym domu było to nie do pomyślenia.
Więc dla świętego spokoju zdałam na politechnikę z myślą, że i tak z tego
zrezygnuję i za rok zdam na coś ciekawszego. No i zdałam na biologię, pierwszy
semestr poszedł OK, natomiast drugiego już nie wydoliłam. A, że znowu był w domu
skandal i tragedia, więc zaczęłam się starać o ten nieszczęsny urlop zdrowotny.
A potem poszło z górki. ;))

[bertrada]

A jeśli chodzi o kwalifikacje, w zasadzie wszystko rozbija się o tą moją
ospałość. Ja egzystuje w rytmie mniej więcej 3-4 godziny względnej aktywności i
3-4 godziny snu. I to jeszcze w okresie dobrym, czyli jakieś 2-3 tygodni. Potem
mam okres gorszy, czyli też jakieś 2 lub 3 tygodnie kiedy śpię praktycznie na
okrągło. Jak mam okres dobry to jest ok, nawet wychodzę z domu i robię sensowne
rzeczy. Problem w tym, że jak wyjdę z tego domu, chociażby na zakupy czy
pojeździć na rowerze albo spotkać się z kimś to po powrocie ścina mnie z nóg.
Ale nadal jest OK. Natomiast jak zacznę robić coś intensywnego i poważnego, jak
np jakiś kurs albo studia to natychmiast okres dobry przechodzi w zły i zaczynam
spać na okrągło.

Jak mam jakieś przerwy w tej nauce, czy pracy, bo np wychodzę z domu 2 lub 3
razy w tygodniu albo zjazdy mam raz na 2 tygodnie to jeszcze jestem w stanie z
tego jakos skorzystać i wiem co się wokół mnie dzieje. Natomiast jak nie mogę
tego zrobić (tak jak nie mogłam na studiach dziennych albo w szkole) to
przechodzę na tryb lunatykowania. To znaczy robię wszystko na minimum, nie wiem
jak się nazywam i myślę jedynie o tym kiedy odpocząć i kiedy to się wszystko
skończy.

Stąd mój problem z nabyciem jakiś praktycznych umiejętności. Zapisałam się w
styczniu na kurs projektowania stron www i sił mi wystarczyło, może na pierwsze
3 zajęcia. Odbywały się codziennie od 9 do 13 przez 2 tyg. Potem tylko
przychodziłam dla przyzwoitości i nawet nie miałam siły robić tych wszystkich
ćwiczeń. A inni mieli siłę, i jeszcze potem szli do pracy a potem mieli jeszcze
domowe obowiązki. A ja siedziałam na tych zajęciach jak ćpunka albo debilka,
która nic nie łapie. podobnie jest ze wszystkimi kursami. Niestety nie
wszystkiego można się nauczyć w domu.

Teraz bym chciała pójść na studia podyplomowe i kurs przygotowawczy do egzaminu
LCCI. A do tego do jakiejś stałej pracy. No i szczerze mówiąc średnio to widzę.
Mogę się jeszcze zająć pracą on-line. Ale problem jest w tym, że ile można
pracować na umowe zlecenie, zwłaszcza, że wypadało by mieć jakieś ubezpieczenia
i poopłacane składki zusowskie. A żeby mieć stałą pracę on-line to trzeba mieć
jakiś porządny fach w ręku i tu koło się zamyka, bo, żeby taki mieć to trzeba go
zdobyć i to nie poprzez leżenie. ;D

[aidka]

Bertrado, miałaś zdaje się rezonans ostatnio - potwierdził tę
padaczkę? masz ataki ? są świadkowie tych ataków?
tu jest forum dla chorujących na epi - bywasz tam ?

[bertrada]

Wyniki będą dopiero w poniedziałek. Na forum dla epileptyków bywam. Ale każda
padaczka jest inna, więc w tym przypadku ciężko się sugerować cudzymi
doświadczeniami. Zwłaszcza padaczka skroniowa, która nie daje swoistych objawów.
Często jedynym objawem jest właśnie zmęczenie (być moze efekt przebytego ataku),
albo zaburzenia lękowo depresyjne. W okolicach płatów skroniowych jest skupisko
neuronów mających połączenie z prawie wszystkimi rejonami mózgu, dlatego te
objawy potrafią być przeróżne. Ja tam u siebie nic konkretnego nie zaobserwowałam.

Na forum mi poradzili jedynie, żeby to skonsultować z epileptologiem, bo zwykły
neurolog może się na tym nie znać. Pierwszy raz się dowiedziałam, że coś takiego
istnieje. Myślałam, że neurolodzy nie maja żadnych podspesjalności i każdy się
zajmuje wszystkim. ;D

[bertrada]

U mnie jedyne objawy to zmęczenie i nieprawidłowe EEG. Jak sobie poczytałam o
objawach tej padaczki skroniowej, to na upartego mogłabym się do paru przyznać.
Ale podejrzewam, że jak się człowiek naczyta o jakiejkolwiek chorobie to zawsze
na upartego jakiś objaw będzie mu się zgadzał. ;D

[prawdziwy_suchot]

Bertrado każdy prawie ma nieprawidłowe eeg.to jest jedyne badanie które zawsze
praktycznie wychodzi trochę nioeprawidłowo-tyle chciałem powiedzieć-mi też
wyszło źle a nic się nie dzieje

[prawdziwy_suchot]

tzn. jeśli trochę jest złe to nic nie musi być jeśli znacznie odbiega o normy to
faktycznie coś moż dolegać-ale małe różźnice to wcale nie muszą oznaczać jakiś
zmian-ja miałem lekkie odbieganie od normy i nic sie nie stało-na tomografii też
miałem dziury w głowie i jakoś nic mi nie jest:)

[bertrada]

Ni cholery sie na tym nie znam, żeby stwierdzić czy trochę czy bardzo jest to
nie w normie. Jak to psychiatra zobaczył to odesłał mnie do neurologa.
Neurolożka stwierdziła, że 30% zdrowych ludzi ma takie EEG a to zmęczenie to nie
jest jakimś swoistym objawem. Ale zapisała mi lek przeciwpadaczkowy. To znaczy
psychiatra mi przepisał a ona tylko zwiększyła dawkę. To jest finlepsin czyli
carbamazepina, stosowana również jako stabilizator nastroju.
W CT, które robiłam 5 lat temu wyszły luki w płatach czołowych. Neurolodzy się
tym nie przejęli, ani ten u którego to konsultowałam wtedy ani ta obecna. A
psychiatra nie jest pewien czy to takie nic, bo może powodować moje zaburzenia
emocjonalne i osobowościowe.

Idzie zgłupieć z tymi badaniami i lekarzami. ;D

[aidka]

wiesz, Suchy, to prawda z tym EEG - już brak snu czy branie jakichś
leków może zaburzyć odczyt.
ale ja miałam parę razy robione to badanie i były zawsze
nieprawidłowości w prawym płacie skroniowym - jak u Bertrady.
tomografia to potwierdziła i w rezultacie wypisano mnie ze szpitala
z rozpoznaniem, m.in. , raka mózgu.

potem inni lekarze uznali, że to zmiany po wypadku /z cięzkim urazem
głowy/ i że one, prócz spraw endogennych, psychogennych , wpływają
na moje funkcjonowanie. faktycznie, jak Bertrado mówisz, ten obszar
mózgu jest odpowiedzialny m.in. za nastrój.

[prawdziwy_suchot]

Nie wiem jak się czujesz Bertrado na tej carbomazepinie ale ja po tym przez 2
tygodnie spałem i nie istniałem-po prostu jakby mi ktoś wyłączył mózg i
naszprycował narkotykami.nawet jak kupowałem ten lek- tj. dostałem za darmo w
aptece to pani się tak dziwnie na nie patrzyła.Za to depakine chrono nie
usypiało tak i dało się normalnie na tym funkcjonować a to też jest na
padaczkę.Nie wiem jak się czujesz na carbo ale jak bardzo źle to może zapytaj
lekarza o depakinę? oczywiście jak dobrze tolerujesz carbo to nie zmieniaj-mówię
tylko tak o depakinie byś wiedziała że masz wybór no i jest jeszcze lamotrygina
ale chyba nie jest już tak silna jak wyżej wymienione 2 leki.Co do Aidki-masz
rację-właśnie badanie eeg po zażyciu nawet hydroxyzyny czy niewyspaniu się
faktycznie może wyjść źle-nawet bardzo źle:)

[bertrada]

Ja się do tej carbamazepiny przyzwyczajałam około 3 tygodni. Najpierw 1/2
tabletki na dzień, po 5 dniach 2x1/2 po następnych 5 rano 1/2 wieczór 1, po
kolejnych 5 2x1, a jeszcze po 5 3x1. A ja jeszcze zaczęłam to zażywać od 1/4.
Póki co efektów zadnych, ani na plus ani na minus. Z tym, że ja pełną dawkę
biorę dopiero od niecałych 2 tygodni, więc może jeszcze za wcześnie.

Neurolożka powiedziała, że jak to nie pomoże to zmieni na inny. Dlatego
rozglądam się nad jakimś bardziej doświadczonym lekarzem i robię stertę
niepotrzebnych badań, żeby uniknąć eksperymentowania. Ja już sobie nie mogę
pozwolić na kolejne 5 lat w plecy z powodu nieudanych eksperymentów.

[mskaiq]

Najbardziehj cieszy ze na depresji zaczynamy dyskutowac za pomoca
argumentow a nie za pomoca wyzwisk. To wielka zmiana.
Serdeczne pozdrowienia.

[micaela]

a mnie ucieszy jak ci jakis kangur da kopa w dupe i moze zaczniesz myslec. o
boze co za typ.

[micaela]

nie zastanawiales sie czy twoj prymitywny paternalizm, nie jest oznaka kalectwa
emocjonalnego?

[micaela]

wyjechal za granice, terapie mu zrobili antydepresyjna na szkoleniu w firmie i
poucza ciemne polaczki zeby sie nie krytykowaly personalnie z perspektywy
trendow swiatowych. bo szefa nie mozna personalnie, tylko jak cos sie nie podoba
to trzeba bezosobowo patrzec sie w sciane i mowic ze szefowie nie powinni tak
robic. o boze, czy moj ciemny polski lep, ktory nie lizna zachodniej oglady to
pojmie :(((

[prawdziwy_suchot]

micaela napisała:

> a mnie ucieszy jak ci jakis kangur da kopa w dupe i moze zaczniesz myslec. o
> boze co za typ.
>


a czemu nie foka albo miś polarny?;d hehe spadłem krzesła jak to przeczytałem;d;d;d

[cassandra]

> a czemu nie foka albo miś polarny?;

naprawde Suchy tego nie wiesz?

[prawdziwy_suchot]

oj wiem że Mask w Australii jest;p;d;d z drugiej strony to mu zazdroszczę

[aidka]

Suchy, co tam Australia.
chodzi o to, że foka ma słaby wykop, a miś polarny wali z łapy, a
nie z kopa.

[cassandra]

> oj wiem że Mask w Australii jest

uspokoiles mnie. zaczelam sie zastanawiac, czy jestes az tak
skoncentrowany na sobie, ze nie zauwazyles jeszcze gdzie jest
zlokalizowana studnia, z ktorej ta prominentna persona nadaje

[aidka]

Bertrado,
z tego wynika, że ta ospałość dotyka Cię niezależnie od tego czy
bierzesz leki czy nie. mówiłaś, że robiłaś wszelkie inne badania,
które by ją tłumaczyły i nic. z tego, co wiem, o epi, mówi się, gdy
są ataki /niekoniecznie grand - także tylko w postaci "zawieszeń"/-
o nich nie wspominasz. może o nich nie wiesz, bo ich nie pamiętasz,
bo, gdy były, byłaś sama. dla lekarza, który diagnozuje epi ważny
jest wywiad ze świadkami ataku, by mogli opisać jego przebieg -
zresztą, skoro tyle czytalaś o epi, to wiesz. jak dla mnie,
zmęczenie notoryczne, to za mało, by uznać, że jest padaczka.
u mnie podejmowanie róznych wyzwań i brak ich realizacji,
kontynuacji, wynika ze slomianego ognia i ciągłego przekonania, iż i
tak nic mi się nie uda, bo jestem do d....a o co chodzi u Ciebie -
nie wiem. ale za mało chyba przesłanek, by zwalać to na epi.

Micaela,
Mskaiq, z tego, co pisał, nigdy żadnej terapii nie przechodził i
żaden lekarz też nie zdiagnozował u niego depry, ani schizo - może
dlatego jest w stanie uznać, iż z jednej i drugiej choroby można
wyjść siłą woli - zamieniając poczucie rozpaczy, bólu, bezwładu,
bezsensu czy, jak w schizo, urojenia i omamy, na radość, zdrowe
odzywianie i sport. ja wiem z autopsji, obserwacji, literatury, że w
poważnym stanie w czasie i depry, i schizo, nie ma takiej możliwości.
zresztą - zdrowy człowiek też nie daje rady ot tak - hop, siup,
zmieniać swych uczuć i emocji i, na przykład na pogrzebie, pozbywać
się żalu, smutku, tęsknoty i zacząć się uśmiechać na wspomnienie
radosnych chwil spędzonych ze zmarłym. /osobiście zresztą chyba nie
chciałabym się uśmiechać na pogrzebie cioci Helenki/

Mskaiq,
a ja myślę, że Forum nie zmienia się wcale, tak, jak mówisz, na
Forum wymiany na argumenty. są tu pewne osoby, jak l., które nie
zakładają nigdy własnych wątków, ale wciąż włączają się w gadki
innych jedynie po to, by komuś dowalić złośliwie - lubią to o już.
normalna dyskusja ich nie obchodzi.i nie przekonuj mnie, proszę, że
robią to z żalu i strachu. robią to, bo lubią dokuczać i gnoić
innych.
są też inne osoby z którymi rozmawia się dobrze, nawet wtedy, gdy
mają kompletnie inne zdanie, bo nie mają skłonności do wylewania
pomyj na innych tylko dlatego, że inaczej myślą.

[bertrada]

W sumie to nie trzeba samemu chorować, żeby się wypowiadać o jakiejś chorobie
czy nawet leczyć. W końcu lekarze są na ogół zdrowi. ;D

A te wszystkie teorie o pochodzeniu depresji i innych chorób oraz leczenia ich
za pomocą silnej woli są ogólnodostępne. Jak się do tego dołoży te wszelkie
dalekowschodnie techniki medytacji, jakieś NLP itp to już pierwszy krok do tego,
żeby zacząć w to wierzyć, że chory jest sam sobie winien.
A, że każdy sądzi po sobie, to najczęściej na te wszystkie przypadłości patrzy
przez pryzmat swoich własnych codziennych niedomagań. Ludzie bywają zmęczeni i
mimo tego zmęczenia pracują, sypiają po 3-4 godziny, po nieprzespanych nocach
słaniając się idą do szkoły na zajęcia itp. Ludzie są leniwi i też im się nie
chce ale jak muszą to jakoś się zbierają. Mają doła bo coś im nie wyszło ale
zaraz znajdują sobie weselsze zajęcie i humor im się poprawia itp. Dlatego
ciężko jest im zrozumieć, dlaczego skoro oni mogą to ktoś inny nie.
Mnie się zawsze przypomina film 'Chłopaki nie płaczą' i scena, kiedy jeden z
bohaterów został ranny i dostał amnezji. I przychodzi do niego kumpel grany
przez Pazurę i mówi, że on zazwyczaj nie pamięta co jadł na obiad ale jak się
skupi to zawsze sobie przypomni, więc to, że tamten nic nie pamięta to jest
wynik zwykłego niechciejstwa i złośliwość. I przeciętny człowiek właśnie ma taki
stosunek do wszelkich zaburzeń psychicznych.

[abasia471]

Po przeczytaniu opisów twoich dolegliwości poczułam się jakbym
czytała o sobie. Moim zdaniem masz rację podejrzewając u siebie
padaczkę skroniową. Do takiego twierdzenia upoważnia mnie moje
osobiste doświadczenie. Nie jest to temat na to forum, ale powiem
ci jak wyglądała moja historia, bo to może ci pomóc. Po wypadku,
któremu uległam byłam całkiem nie do życia. Na okrągło spałam i
miałam wrażenie, że codzienne życie męczy mnie bardziej niż
powinno. Gdybym chciała to jakoś lapidarnie przedstawić, to
powiedziałabym tak – zamiast chodzić, miałam wrażenie, że biegam na
palcach. Przed wypadkiem byłam świetnie zorganizowanym pogodnym
człowiekiem a po wypadku stałam się melepetą, która obsesyjnie
myślała tylko o jednym, jak nic nie robić, bo wszystko było za
trudne. Do tego dołączyły się lęki, poczucie nieadekwatności i
jakieś dziwne podenerwowanie. Lekarze oczywiście wszystko zwalili
na stres pourazowy i odesłali mnie do psychiatry. Mój stan
sukcesywnie się pogarszał. Psychotropy nie pomagały a ja czułam się
jak zombi. Nie wiem jakby się to dla mnie skończyło gdyby nie mój
mąż, który znając mnie wiedział, że nigdy się ze sobą nie
pieściłam, więc jeżeli moje życie wygląda tak jak wygląda, to muszę
być chora. Wymusił na lekarzach kompleksowe badania i okazało się,
że oprócz depresji mam widoczne organiczne zmiany chorobowe. EEG
było nieprawidłowe z falami napadowymi takimi jak przy nasilonej
epi. W lewej części skroniowo-czołowej stwierdzono zmiany
zlokalizowane. Rezonans wykazał, że mam jakiś rodzaj
zbliznowacenia, który świadczy o pozostałości po rozległym krwiaku.
Badania w kierunku padaczki potwierdziły, że mimo braku typowych
objawów choruję na padaczkę skroniową. Neurolog wyjaśnił mi, że to,
co brałam za objawy nerwicy mogło być atakami epi. Zdarzało się, że
miałam jakieś luki w pamięci, nie mogłam sobie przypomnieć jakiejś
części dnia, nagle ogarniała mnie niepohamowana senność. Dostałam
Tegretol, ale bardzo źle go tolerowałam, natomiast Depakina mi
pomogła. Znacznie zmniejszyło się uczucie patologicznej wręcz
senności i przestałam robić za śniętą rybę. Niestety żeby nie było
za dobrze depresja endogenna, która była wynikiem wypadku znacznie
skomplikowała mi życie. Zaczęłam wracać do żywych, gdy udało się
dobrać do Depakiny odpowiedni psychotrop a psychoterapia nauczyła
mnie jak sobie radzić z chorobą. Neurolog powiedział, że padaczka
skroniowa daje całkiem konkretne psychiatryczne problemy, ale mając
tego świadomość można sobie z tym całkiem dobrze radzić. Mnie np.
okropnie wkurzała, tzw. lepkość myślenia, ale nauczyłam się ją
olewać. Myślę, że skoro od dzieciństwa miałaś takie problemy, jak
opisałaś, to jest prawdopodobne, że na skutek uszkodzenia
okołoporodowego cierpisz na lekką postać padaczki, która jest
mylnie brana na zaburzenia neurotyczne. Moim zdaniem powinnaś to
wyjaśnić. Sam fakt, że możesz nie mieć fal napadowych w EEG i nie
masz napadów drgawek nie oznacza, że nie cierpisz na epi. Spotkałam
kobietę, której padaczka manifestowała się jedynie poprzez chwilowe
znieruchomienie. Miała kilkanaście ataków dziennie, była nie do
życia a rodzina wyzywała ją od śpiochów i próżniaków. Po dobrze
ustawionej dawce Tegretolu zaczęła w końcu normalnie funkcjonować.
Mam nadzieję, że i tobie uda się znaleźć pomoc.

[gazdziikowa]

jeżeli to nie będzie zbyt ciekawskie pytanie bertrada, to mogłabyś napisać jaką
specjalizacje z biologii zrobiłaś?

[bertrada]

Nie zrobiłam żadnej. Nie byłam w stanie skończyć tych studiów. Studiowanie w
trybie dziennym jest ponad moje siły. Ale zaliczyłam wszelkie kursy z dziedziny
neurobiologii i neurofizjologii. ;P