Do kiedy seks przy dziecku?...

Tak mi sie wydaje, ze bardziej na psychike dziecka wplynie jednak, kiedy
zobaczy w sytuacji intymnej swoich rodzicow niz pare aktorow na filmie czy
zdjeciu. Film moze wzbudzic zainteresowanie, czasem obrzydzenie rodzice, ktorzy
sie kochaja- strach, niesmak...?
Zreszta chyba nikomu nie przyszloby do glowy kochac sie na oczach 6 czy wiecej-
latka...? .
Lena i Kubutek

A skąd ów psycholog - choćby najlepszy na świecie - może wiedzieć co śni się w
takiej sytuacji dziecku, jeśli to dziecko samo sobie jeszcze tego nie
uświadamia? Ale mimo to, coś w tej opinii jest - u małego dziecka (do ko. 3
roku życia) właściwie nie ma jeszcze pamięci deklaratywnej (świadomej),
funkcjonuje natomiast pamięć emocjonalna. Powoduje to, że po jakimś silnym
przeżyciu we wczesnym dzieciństwie jeszcze jako osoby dorosłe boimy się czegoś,
lub unikamy pewnych sytuacji ponieważ budzą one w nas negatywne emocje, a
ponieważ nie znamy żródła tych emocji (nie pamietamy okoliczności, które je
wywołały) postrzegamy daną sytuację jako zagrażającą (każdy w końcu normalny
człowiek unika tego, co nieprzyjemne).
Myślę, że jak we wszystkim najważniejsze jest znalezienie złotego środka i brak
przesady w każdą stronę. Ja osobiście nie wyobrażam sobie kochania się z moim
mężem, kiedy dziecko na to patrzy, lub nawet kiedy śpi, a będzie trochę
starsze. Obecnie moje maleństwo ma 9 tygodni i mieszkamy w kawalerce, więc
kochamy się jeszcze, kiedy mała śpi, ale za parę miesięcy będziemy musieli
wymyślić coś innego. Zgodnie z tym, co napisałam wyżej uważam, że np. u 1,5
rocznego lub młodszego dziecka, które zastanie rodziców w trakcie oddawania się
czynnościom seksualnym i odbierze tę sytuację jako niebezpieczną (nie rozumie
przecież, że tata nie robi mamie krzywdy) mogą powstać (ale nie muszą) takie
własnie negatywne emocje, które ujawnią się w jego własnych intymnych
sytuacjach za wiele lat.
bardzo się cieszę, że poruszane sa takie tematy i że nie tylko ja mam takie
dylematy, ale jak czytam niektóre wypowiedzi, to własnym oczom nie wierzę.
Wiele młodych mam powołuje się na opinje, które "gdzieś" wyczytały lub
zasłyszały i stosuje je w wychowaniu własnych dzieci. Z całym szacunkiem, ale
przypomina mi to wieszanie czerwonej kokardki na wózku bo babcia powiedziała,
że tak trzeba. Trochę krytycyzmu, jest przecież wiele wspaniałych podręczników
dotyczacych psychologii dziecięcej (nie naleza do nich na pewno amerykańskie
podręczniki typu "jak wychować szczęśliwe i madre dziecko"). Poza tym warto
chyba znać źródła teorii stosowanych w wychowaniu własnych dzieci.

hi hi hi
śmiejesz się z wszystkich a sama wcześniej pisałaś, że czekacie z mężem aż
dziecko zaśnie żeby sobie pobaraszkować
Czasami wystarczy trochę pomyśleć - i jeżeli dwulatka czasami się budzi przy
igraszkach rodziców to może warto postawić jakiś parawan, albo meble ułożyć
tak, żeby dziecko się nie naoglądało. Bo oczywiście jeżeli dziadkowie czy ktoś
tam jeszcze z nimi mieszka to pewnych rzeczy się nie przeskoczy, ale warto
zadbać, żeby dziecko nie oglądało dziwnie poruszających się rodziców.
No i muszę się jeszcze obronić, jeżeli chodzi o zostawianie dziecka w łóżeczku.
Jeżeli rodzice nie mogą się powstrzymać od seksu w ciągu dnia no to może
rzeczywiście warto wynająć opiekunkę no ale jeżeli potrafią wytrzymać do
wieczora aż dziecko pójdzie spać no to chyba można się obejść bez opiekunki
Pozdrawiam

a ja bym posunęła się jeszcze dalej i powiedziała tak: biedne te dzieci tak
nadopiekuńczych matek, które nawet w bezpiecznym łóżeczku nie zostawią dziecka
na chwilę samego!!!

blanqua napisała:

> Nie bardzo rozumiem dlaczego niby dziecka nie można na chwilę zostawić samego.
> jakoś wszystkie dzieci, które widziałam, które u nas są wychowywane zostawia
> się same. Jasne, że nie na długo. Jasne, że przede wszystkim zabezpiecza się
> wszelkie kontakty, ostre rogi, spadajace przedmioty. Ale chyba matka nie ma
być
>
> niewolnikiem własnego dziecka? Bo powoli tak to widzę - opiekunka do dziecka,
> dziecko nawet na moment nie może być samo...
> Jakoś przesadę w tym widzę. jeśli mieszkanie jest zabezpieczone albo
> przynajmnie nmiejsce gdzie jest dziecko to czemu go tam nie zostawić.
> Nie można przecież być niewolnicą dziecka i wszystkiego się pozbawiać dla
niego
> .
> Oj, cieszę się, że u nas jest inaczej i że to nasze wychowanie dobre efekty
> przynosi. Ale to juz tylko moje zdanie.
> Blanka


No, zalezy o jaka chwile chodzi nie wiem jak wyglada u Was seks,ale ja
potrzebuje troche czasu aby sie rozkrecic.
A tak z ciekawosci zostawiasz rowniez dziecko i wychodzisz z domu?

Pozdrowienia

blanqua napisała:

> Nie bardzo rozumiem dlaczego niby dziecka nie można na chwilę zostawić samego.
> jakoś wszystkie dzieci, które widziałam, które u nas są wychowywane zostawia
> się same. Jasne, że nie na długo. Jasne, że przede wszystkim zabezpiecza się
> wszelkie kontakty, ostre rogi, spadajace przedmioty.

No widzisz, sama piszesz, że zostawia się dziecko, ale NIE NA DŁUGO. Czyli
zależy ile trwa ten seks, bo jeżeli 2-3 minutki to ok.
Zresztą fajnie się masz, że potrafisz tak dokładnie wszystko zabezpieczyć, bo
ja u siebie nie potrafię - zawsze pozostają jakieś szuflady i szafki, którymi
mały może się przytrzasnąć, albo wyjąć coś niepożądanego i zjeść bądź zepsuć.
Teoretycznie możnaby wystawić wszystkie meble z pokoju
A w łóżeczku nie zostawiam małego, bo jest przyzwyczajony do swobody,
potrzebuje do życia trochę sobie pobiegać. No ale tak jest u mnie, niektóre
dzieci siedzą godzinami w kojcu i nie dają znać o sobie, ale ja tam wolę, żeby
mój mały latał sobie po mieszkaniu i cieszył się swobodą (oczywiście względną)

blanqua napisała:


> Po prostu u nas nie ma takiej opcji nawet aby nieustannie dziecka pilnować. I
> myślę,że to ejst dobrze. Przyniosło to same dobre efekty trzeba powiedzieć.
> Dzieci od urodzenia śpią osobno, nie ma opcji spania z rodzicami.
> Blanka

Moje dziecko też śpi osobno, pomimo, iż w ciągu dnia lubię je mieć na oku. Nie
wiem, co jedno ma wspólnego z drugim.
Poza tym, obchodzi mnie, czy mój maluch nie je śmieci z ziemi, albo nie drze
jakichś ważnych dokumentów, albo nie wkłada jakiejś zabawki do magnetowidu, w
czasie kiedy ja sobie np. spokojnie gotuję obiad. Nie jestem w stanie trzymać
wszelkich rzeczy, których nie powinien dotykać poza jego zasięgiem.

Ja sobie nie wyobrażam cały czas stać nad moim dzieckiem. Ja po przyjsciu z
pracy musze posprzatac, ugotowac obiad, poprac, poprasowac i to szybko bo chce
miec czas jeszcze dla synka. Na ogól jak ja robie swoje,a maluch raczkuje i
chodzi po pokojach i po kuchni. Do tej pory krzywdy sobie nie zrobil wie gdzie
jest ała, gdzie nie wolno dotykac (centralne, kuchnia gazowa) a tak otwiera
szafki, szuflady, grzebie przy wiezy, chodzi przy meblach. Jak schodze po cos
na dol to wsadzam go do lozeczka aby czegos nie wymyslil jak mamy nie bedzie w
poblizu (zawsze jestem w zasiegu glosu). Nawet wczoraj tesciowa (tez jest taka
ze lazi za nim krok w krok) stala nad nim i sama niewie kiedy od szafki na buty
spadlo zamykanie i maly dostal po nosie (malenki slad) teraz omija ja szerokim
lukiem. Dziecko niestety uczy sie na wlasnych bledach, wystarczy tylko bardzo
zminimalizowac ryzyko i dac mu duza swobode. Moj maluch nagminnie uwielbiam
otwierac i zamykac szafki i szuflady, tesciowa bala sie ze sobie przyczasnie
palce i nie dawala mu. Ja siedzialam przy nim i pokazalam ze zrobi ała -
musialabym wszystkie szafki powiazac aby nie otwieral a to jest niemozliwe i
niestety przyczasł sobie palce chyba ze 2 razy i teraz pieknie zamyka i otwiera
szafki. Dlatego wiecej luzu

Ciekawe z tymi celami życiowymi bo jakoś w moim środowisku 30 lat temu
kolejność była następująca: studia, ślub, mieszkanie a potem dziecko. W każdym
razie moi rodzice i ich znajomi taką kolejność realizowali... Może byli
bardziej współcześni niż niektórzy dziś?

Blanka zgadzam się z Tobą!!! U mnie w domu rodzinnym nie spano z dziećmi.
Miałyśmy od urodzenia osobne łóżeczka, kojca nie było, nie zabezpieczano jakoś
szczególnie mieszkania. Leki zamknięte, chemia również. Co tu zabezpieczać?
Chyba tylko kwiaty żeby dziecko nie ściągnęło na ziemię czy kable żeby nie
zwaliło komputera.
Nie wyobrażam sobie ciągłego obserwowania niemowlęcia w łóżeczku.
Oczywiście wyobrazić sobie można wszystko ale po co szaleć.

blanqua napisała:

> Nie spanie z dziećmi jest dla mnie pewnym dowodem na to, że nie ma zbytniej
> nadopiekuńczości. Dziecko jest od bycia noworodkiem przyuczane, że śpi
osobno,
> wieczorem jest kładzione do łóżka.

My tak samo robimy z naszą dwójką
i mamy czas dla siebie,
a poniewaz oboje jesteśmy nocnymi Markami
więc z tzw. seksem przy dzieciach nie mamy problemu.

Kiedy syn był sam i był w wieku niemowlęcym,
postępowaliśmy podobnie jak le_lutki.
Nie pamiępam kiedy zaprzestaliśmy tych praktyk,
tak jakoś samo wyszło,
pewnie gdy miał trochę ponad rok.

Ja miałam to szczęście - nigdy nie przyłapałam rodziców.
Mam nadzieję, że i moje dzieci będą je miały.
Planujemy później mocno uważać,
drzwi zamykać na klucz itp.

> Ma własny pokój, w nim jest bezpieczne.

No z tym poczuciem bezpieczeństwa nocą to różnie
bywa, na szczęście syn wie, że wystarczy zawołać...
Córkę zaś kilkakrotnie muszę nocą karmić,
więc niestety nieczęsto budzę się przy mężu,
no ale przynajmniej zasypiamy razem.

Pozdrawiam,
K.

Podobnie funkcjonujemy i my.

dziewczyny, chciałam jeszcze tylko dodać, że trochę się zdziwiłam z tym
zostawianiem dziecka samego na dłuższy czas, bo patrzę na wszyskto przez
pryzmat swojego rozbójnika,
ale jeżeli wasze dzieci są (były bądź będą) w miarę bezpieczne i do tego nie
marudzą, że są same, i potrafią się w same długo sobą zająć no to macie fajnie
i nie zamierzam oskarżać was o brak opiekuńczości.
I tylko proszę skolei o nieoskarżanie mnie o nadopiekuńczość, bo daleko mi do
tego, na prawdę.
Pozdrawiam

jest to jedna z niewielu sytuacji gdzie przyjemnosc rodziców moze byc problemem
dla dziecka. w taki przypadku nie mozna obawiac sie staromodnosci czy pruderii,
a takie leki odczytalam z kilku listow. z mezem spodziewamy sie dopiero dziecka
ale bardzo powaznie rozmawialismy juz w tej kwestii. wiem tez ze nie powinnismy
generalizowac ale moze do kogos przemowi nasza historia. otoz pochodzimy z
rodzin roznych o diametralnie odmiennych postawach rodzicow na temat seksu. moi
tesciowie sa osobami niezwykle kochanymi i wspanialymi ale sprawy lozkowe a
nawet przytulania zostawiali za zamknietymi drzwiami. z kolei moi rodzice
folgowali sobie "na caly glos" myslac ze dzieci spia. jako mala dziewczynka
bardzo NIE LUBILAM(!!!!)jak rodzice przytulaja sie, okazuja czulosc, bo
natychmiast dochodzily do glosu emocje podniecenia, leku i krotko mowiac
odrazy. wiem ze ich seks odbywal sie przy mnie, a jako4latka"przez przypadek"
niejednokrotnie slyszalam, rowniez nie znaosilam tego co dzieje sie z moim
cialem.
zrozumiale jest ze nie mozna generalizowac, ale bardzo wskazany jest tu zdrowy
rozsadek o krory osmiele sie was prosic... niesteyt wiem, ze nie jestesmy w
stanie wczuc sie i zrozumiec tych momentow jesli ich nie przezylismy.
z morzem optymizmu i wiary w dobra przyszlosc pozdrawiam serdecznie!! joanna