Dołączam i ja:)

[ja-goda1]

Witam

Strasznie sie cieszę, że zupełnie przypadkiem odnalazłam dziś to forum. Mój
Synek ma 4-latka i jest barrrdzo wrażliwym dzieckiem. Jego nadwrażliwość
potwierdziła pani doktor neurolog, a my rodzice pomagamy mu się odnaleźć w
tym głosnym i skomlikowanym dorosłym świecie. W tym roku, we wrześniu Mikołaj
rozpoczął edukację przedszkolną i jak to nadwrazliwe dziecko przeżywa
adaptację z wielkim trudem. Tym bardziej, że już dwa choróbska za nami, a te
jak wiadomo wydłuzają proces przystosowania do nowych warunków. Tak więc
trzymamy kciuki za naszego Zucha i z wielkim bólem patrzymy na jego smutek i
żal do całego swiata. Mam nadzieję, ze z Wami uda mi się to łatwiej przeżyć.
Bo na tym forum słowa: dziecko nadwrażliwe coś znaczą. Zwykle ludzie
komentują to określenie mniej tolerancyjnie: a bo tak mu matkujesz wiecznie,
no cos ty nie możesz go ciągle trzymac za rączkę, no tak każda matka mówi ze
jej jest wrażliwe...i takie tam.
Miło mi że Was znalazłam, pozdrawiam, Aga

[sweet.joan]

Witamy w naszym gronie
Ja też mam w domu czterolatka. Ze swoją wrażliwością radzi sobie coraz lepiej, a
do przedszkola chodzi już drugi rok. Aktualnie siedzi w domu zakatarzony, niestety.
Rzeczywiście można spotkać się z przykrymi uwagami na temat wychowywania takich
"wrażliwców", szczególnie chyba, jeśli chodzi o chłopca. "Co za maminsynek",
nie? Sama kiedyś miałam wątpliwości, czy to aby nie jest moja wina, że syn tak
sobie nie radzi z rówieśnikami. Jednak nawet tu na forum pisała mama dwójki
dzieciaczków, z których jedno jest zupełnie inne od drugiego, więc to jednak nie
jest kwestia innego wychowania. Po prostu takie dziecko, taka wrażliwość.
Zapraszam gorąco do pisania, dzielenia się rozterkami i radościami
Pozdrawiam

[ja-goda1]

Ja też zrozumiałam, że to nie jest wynik wychowania, albo że nie jest to tylko
i wyłącznie wynik wychowania. Znam ten temet z autopsji: sama byłam
nadwrażliwcem, tylko w naszych czasach nikt tego nie nazywał po imieniu.
Pamiętam jak bałam się że cos zrobię źle w szkole, przedszkolu i ktos na mnie
nakrzyczy, albo nawet krzywo popatrzy. Strasznie przejmowałam sie uczuciami
innych ludzi, lubiłam jak w domu była pełna harmonia, zero kłótni, zero sporów.
Nie lubiłam jak ktokolwiek w moim otoczeniu był zły, zasmucomy, często
obwiniałam o to siebie i pytałam: gniewasz sie na mnie??? Całe wakacje
siedziałam w domu, tam było mi najlepiej, nie lubiłam zmian, rewolucji Pewne
cechy pozostały inne stopniowo zanikły. Teraz wiem, że nadwrażliwość sie
dziedziczy i wiem, jak trudno może być naszym dzieciom w życiu, ale wiem też że
to dzieci wyjatkowe, które całą naszą miłość przemnażają i oddają całemu
otoczeniu

Ostatnio na forum przedszkole napisałam o nieśmiałosci i wrażliwości mojego
Synka i jego trudnym starcie w przedszkolu. Jedna z mam napisała coś e tym
stylu: zastanawiam się czemu tak jest, czy TO sie dziedziczy, bo znam ludzi,
którzy DOBRZE wychowują swoje dzieci, a one i tak TAKIE są. Straszne, prawda???
Tak jakbysmy wszyscy ŻLE wychowali nasze dzieci
Pozdrawiam i cieszę sie, ze tu jestem, Aga

Sweet.Joan, a jak Twój Synek przezył adaptacje przedszkolną, bo u nas strasznie
cieżko jest. Zaczynam tracić wiarę
Aga

[sweet.joan]

Daj mu czas. Przeczytałam tamtą dyskusję na przedszkolach. Synek chorował, co
nie sprzyja szybszej adaptacji, jak wiesz. Spokojnie i konsekwentnie zaprowadzać
do przedszkola. Będzie dobrze. Nie robić z pójścia do przedszkola wielkiego
wydarzenia. Przyjąć to za normalne. Tata i mama do pracy, synek do przedszkola.

Mój Artek chodził też do żłobka, więc było inaczej. W żłobku bardzo długo się
nie mógł zaadaptować. Przez długi czas marudził, popłakiwał. Ale po południu
zachowywał się dobrze, normalnie, więc uzbroiłam się w cierpliwość i czekałam.
Dziecko naprawdę długo potrafi wystawiać nas na próbę, marudzić, że nie chce, że
nie lubi, że się nie podoba. Trzeba to jakoś przeczekać, spokojnie w miarę, żeby
dziecko nie wyczuło naszego wahania. Wierz mi, że przez pierwszy tydzień jego
żłobkowania płakałam jak on sam Tylko, że przy nim tego nie okazywałam.
W przedszkolu było i lepiej i gorzej jednocześnie. Po długich wakacjach syn był
przyzwyczajony znowu do siedzenia ze mną w domu. I jednocześnie już pierwszego
września był świadom tego, co się dzieje w odróżnieniu od innych dzieci. Tak jak
inne dzieci były pierwszego spokojne i dopiero potem zaczęły się rozklejać, to
mój pierwszego urządził taki cyrk, że własnego dziecka nie poznawałam. Mój
spokojny i grzeczny synek ryczał, kopał i wyrywał się jak opętany. Ale to moja
wina Za długo z nim zostałam w sali, chciałam lepiej, a wyszło...
Następnego dnia po prostu go zaniosłam na salę i poszłam - ledwie zdążył buzię w
podkówkę ułożyć. Następnego zaprowadziłam za rączkę. A potem już chodził sam
W tym roku jest w ogóle bez problemu

Pozdrawiam

[ladylazarus]

Witam Cię gorąco!
Moja Wiki też debiutuje jako przedszkolak. Może nie jest to zupełny debiut bo
od 2 roku życia uczęszczała do źłobka. I zaklimatyzowala sie wyjątkowo szybko,
mysle że jest to zasługa pań które mają wyjątkową cierpliwość. Codziennie pytam
mojej córeczki czy che iśc do przeszkola i oświadcza że tak. Natomiast kiedy
chodziła do źłobka nie była już taka chętna. W przedszkolu ciocie zostawiają
dzieciom dużo swobody, mają piękny\e zabawki i większość czasu sie bawią.
Jedyny problem jaki mamy to problem siusiania i kupkania. O ile w domu nie ma z
tym większych problemów, przedszkolu najnormalniej wstydzi się paniom
powiedzieć i często mamy wpadki. Łazienki się najnormalniej boi, od zawsze ma
lęk do kratek wentylacyjnych, rur, piecyków i tym podobnych klimatów, więc na
początku nie było mowy o tym aby sama poszla załatwić potrzebę. Ostatnie wieści
donoszą jednak o tym że powoli zaczyna się przełamywać i zdarza jej sie
samodzielnie zawitac w łazience.
Co do reakcji innych rodziców i insynuacji na temat nadopiekuńczości mogę
jedynie stwierdzić, że wykazują kompletny brak wiedzy na ten temat.
Przecież wiadomo, że najlepsze co możemy zrobić dla swoich pociech jako rodzice
to je wspierać, wspierać i jeszcze raz WSPIERAĆ. I kochać bezwarunkowo. Takie
jakie są.

[ja-goda1]

Strasznie Wam dziekuje za wpisy dziewczyny. To mnie upewnia w przekonaniu że
nie robię Miśkowi krzywdy. Niestety znów choruje, więc znowu przerwa w
adaptacji. Mam nadzieję ze to wirusówka i od środy pójdzie, bo jesli nie to
wszystko trzeba będzie zacząć od początku. Co do przedszkola to jestem pewna że
to dobre wyjście. Upewniłam się w sobotę, jak byłam z Misiem w McDonaldzie,
gdzie młody z upodobaniem zjeżdżał na zjeżdżalni dopuki nie przybiegły inne,
starsze, energiczne i głośne dzieci. Mikołaj wyszedł z płaczem i powiedział ze
poczeka aż dzieci pójdą. Wiem, że jak zostanie kolejny rok z nianią to ta
nieśmiałość sie pogłębi i wiem, ze robię dobrze, chociaż początki są trudne. I
jeszcze to chorowanie
SweetJoan, to co napisałaś to chyba podstawa przy pomyślnej adaptacji. Jak
najmniej szumu wokól przedszkola, poprostu naturalna kolej rzeczy. Konsekwencja
i spokój, to jest to!!!
Ladylazarus u nas też problem z toaletą. Mikołaj był przyzwyczajony, ze ktos mu
o tym przypominał i ktoś mu pomagał. Tutaj musi sam o tym pamiętać i sam sie
obsłuzyć. Wstydzi sie poprosic o pomoc i efekt tego taki, że w pierwszym
tygodniu wychodził z lekko pomoczona bielizną - wstrzymywał do czasu wyjścia
Ale jak córeczka się zaczęła przełamywać to żnaczy, że ku lepszemu idzie.
I o to chodzi, nasze dzieci przez swą niesmiałosć mają trudniej, ale pewnych
rzeczy nie nauczy sie w domu, muszą same sie z tym uporać.
Dzięki za wsparcie, pozdrawiam, Aga

[jak.obloki]

I ja też dołączam (sorry, jagoda, że podłączam się pod Twój wątek).
Mam 6-latka, może nie jest nadwrażliwy, ale bardzo wrażliwy. I chyba
(niestety?) wiele mojej pracy w tym jednak było: jest raczej śmiałym dzieckiem,
ale zawsze uczyłam go, że trzeba paiętać o innych i słabszych, pomagać ludziom
i zwierzątkom, liczyć się z ich uczuciami. Do tego jesteśmy
poniekąd "dziwakami", bo nie jemy mięsa, ostatnio Daniel głosi teorie, że je
swoich przyjaciół (bo ogląda "Animal Planet" - właściwie w ogóle prawie nie
ogląda już np. dobranocek, bo woli np. "Policję dla zwierząt").
Jego zainteresowania są trochę inne, niż większości dzieci w przedszkolu, bo
nie bawi się samochodami (nigdy go nie interesowały) ani bioniclami, raczej
wycina coś z papieru, bardzo lubi gry planszowe, prawie nie gra na komputerze.
Ostatnio ma właśnie ciśnienie na ekologię - czytamy mu książki o przyrodzie i
zagrożonych gatunkach (na jego prośbę).
Jeśli się w coś bawi, to raczej próbuje aranżować zabawy związane z bajkami,
które mu czytamy, albo oglądał na dvd (ostatnio kapitan Nemo).
No i trochę rwie się ta jego nić porozumienia z rówieśnikami. Dziewczyny
chętnie się z nim bawią, bo jest grzeczny i miły do nich, ale też jednak wolą
swoje towarzystwo, bo takie rzeczy jak zabawa we fryzjera to już go specjalnie
nie ruszają.
Trafiłam na to forum, bo od pewnego czasu mam wrażenie, że robię z niego
dziwaka nie tylko przez ten wegetarianizm, ale właśnie przez to czytanie mu
klasyki dziecięcej, a nie komiksów, nie zachęcanie go do bycia macho,
zniechęcanie do programów TV typu Jetix. Bo przez to jest inny. Zbyt wrażliwy.
Oczywiście nikt go nie zmusza do tej wrażliwości i akceptowania tych bajek z
klasyki i niekaceptowania innych. Po prostu tym torem idą jego zainteresowania.
Ale tu znowu pojawia się wątpliwość: czy tego toru jednak trochę nie wyznczam?
Pozdrawiam

[mamaemilii]

Witaj jak.obloki Rzadko zagladam do sieci, ale zawsze sie ciesze, gdy widze
nowe twarze/nicki na tym forum.

> Ale tu znowu pojawia się wątpliwość: czy tego toru jednak trochę nie wyznczam?
Chcialam tylko odpowiedziec na to Twoje pytanie, abys sie nie martwila
niepotrzebnie. Twoj syn nie jest juz bezradnym maluchem, sam na pewno potrafi
wybrac i bajki i zabawy, ktore go interesuja. Jesli podobaja mu sie te spokojne,
bez przemocy - nie ma w tym nic zlego. A sama nie widze nic dobrego w
podrzucaniu dziecku bajek z przemoca i wlaczania kanalow typu Jetix. Sama ich
nie mam ochoty ogladac
Dodam jeszcze, ze moj maz to dorosly wrazliwiec. Do tej pory nie przepada za
krwawymi filmami, hmm... nawet za serialami o szpitalach I wcale nie wydaje
mi sie przez to mniej meski.
Pozdrawiam serdecznie

[gzygzy1]

Wrzuciłam swój wątek wcześniej a teraz przeczytalam Was. Napisze krótko- ciesze
się, że jesteście.
Mnie najbardziej denewują te dziwne spojrzenia, że jak to, wszystkie dzieci się
bawią a ona NIE CHCE Dlaczego?!!! Mam ochde podejsc i dać w łeb. Nie ćorce
tylko tym troskliwym
Zaglądajcie tu prosze. Córcia idzie niedługo do przedszkola. Będę pisać jak
jest.

[sweet.joan]

Witaj w naszym gronie!
Będziemy trzymać kciuki za startującą przedszkolaczkę i czekać na relacje

[j.edyta]

Witam. Fajnie ze jest takie forum, bo dobrze jest pogadać z kimś kto ma podobny
problem. Szkoda tylko, że tak mało ludzi forum to znajduje. Mam
córeczkę, która ma 5 i pół roku. Jest małym wrażliwcem od zawsze. Do przedszkola
przygotowywałam ją pół roku wcześniej.Uczyłam ją tak jak któraś z dziewczyn
wcześniej pisała, że trzeba się liczyć z uczuciami innych, nie bić się, pomagać
itp.itd. Poszła tam "cała w skowronkach".
Tego, że "tak ją wychowałam" zaczęłam żałować już ponad pół roku później. Nie
radziła sobie ani w przedszkolu, ani na piaskownicy. Nie dało jej się "zawrócić"
z raz obranej drogi i wytłumaczyć, że aby przetrwać musi się nauczyć rozpychać
łokciami. Teraz dalej sobie nie radzi. Doszło do tego, że do przedszkola chodzi
tylko jak na prawdę musi, mimo to ma już chyba objawy nerwicy (myślę tak bo sama
byłam takim dzieckiem i w 8 klasie szkoły podstawowej trafiłam do szpitala bo
brakowało mi powietrza. Wykluczono astmę, stwierdzono nerwicę wegetatywną). Ale
ja miałam 14 lat a moje maleństwo ma 5 i pół i już co chwilę mocno wzdycha
nabierając powietrze. Mam jeszcze taki problem, że mój partner - ojciec mojej
córki też uważa że to przez to, że ja się "nad nią trzęsę" i że trzeba ją
wychowywać bardziej twardo. Często się na ten temat kłócimy, a to jeszcze
pogarsza sprawę. Nie wiem już co mam robić. Poradźcie coś, bo teraz czuję się
już tak bezradna i znerwicowana, że tylko usiąść i płakać.

[sweet.joan]

Witaj serdecznie!
Skoro sprawa wygląda na tyle poważnie, rozważyłabym wizytę u specjalisty,
najlepiej całą rodziną.
Pozdrawiam
mama również 5,5-latka

[mamaemilii]

Wydaje mi się, że Twoja córka mogła trafić do kiepskiej grupy/kiepskiego
przedszkola. Wiesz, ja już się pogodziłam, że moja córka nie nauczy się
rozpychać łokciami. Ja mam tak samo i bardzo rzadko zdarza mi się tego żałować.
O wiele przyjemniej żyje się bez tych przysłowiowych łokci. Ale jeśli dziecko
reaguje tak nerwowo na przedszkole, jest to naprawdę podejrzane.

A czy Twoja córa ma jakąś przyjaciółkę w tym przedszkolu? Grupę dzieci, z
którymi lubi się bawić? Jeśli nie, rozważyłabym zmianę otoczenia. Choćby grupy w
przedszkolu.

A wizyta u specjalisty to dobra myśl. To pozwoli Tobie przekonać się, na ile
wrażliwe masz dziecko i jakby co przekonać o tym Twojego partnera.

[j.edyta]

Wiem, że zadaję dziwne pytania, ale mówiąc specjalista macie na myśli
psychologa, psychologa dziecięcego, poradnię rodzinną (moja córka
nie reaguje tak tylko na przedszkole, ale na różne sytuacje w domu,
na zwykłe sprzeczki, albo zakazy(wiele ich nie ma). W przedszkolu ma
dwie czy trzy koleżanki, z którymi się super bawią, ale jest też
jedna dziewczynka, która jej dokucza i oczywiście tylko to się
liczy. Wszelkie interwencje u wychowawczyń i nawet dyrektorki po
jednym przykrym incydencie spełzły na niczym tzn. pani dyrektor
powiedziała, że jest pewna, że takie coś (tamta dziewczynka kazała
się położyć mojej córce na podłodze i zdjąć majtki. Po sprzeciwie
powiedziała jej, że jeżeli tego nie zrobi to "rozwali jej głowę
młotkiem") miejsca mieć absolutnie nie mogło bo któraś z pań na
pewno by zauważyła. Ja jednak nie wierzę aby moje dziecko wymyśliło
coś takiego. Potem obiecano mi, że będą zwracać uwagę na relacje
tamtej dziewczynki ze wszystkimi dziećmi i na tym się skończyło. Ale
się rozpisałam. Wracając : psycholog, psych. dziecięcy, poradnia
rodzinna, czy może już jakaś klinika nerwic dziecięcych czy temu
podobne. Nie mogę zacząć od lekarza rodzinnego, bo mieszkam w małej
(25 tysięcznej miejscowości i nie mamy tu dobrych lekarzy.

[sweet.joan]

Nie wiem, ja bym zaczęła od zwykłej poradni pedagogiczno-psychologicznej.
Stamtąd Was pokierują w razie czego. Do takiej poradni nie trzeba mieć
skierowania i jest za darmo.

[edysia73]

No to ja jestem mamą najsterszego z tego grona nadwrażliwca bo juz 9
letniego. Tylko ja muszę powiedzieć że nie miałam problemów z
przystosowaniem się dziecka czy do żłobka czy do przedszkola. Było
super bez problemów akurat z tym. Akurat mój syn mocniej niż inni
reaguje na bodźce płynące z otoczenia słuchowe dotykowe i smakowe.
Ale ma to po mamie niestety. Od małego na każdy hałas reagował
płaczem do dziś nie lubi hałasu nawet odkurzacza, wiele przykładów
mogłabym przytoczyć na prawdę różnych i nie spotykanych u
przeciętnych dzieci. Np. za każdym razem jak leciał "MIś uszatek" na
dobranockę był półgodzinny przynajmniej płacz jak się skończyła.
Nawet teraz jak widzi że jest ta bajka nie lubi słuchać tej piosenki
która kończy bajkę. Czuje zapachy których inni nie czują, jest tego
trochę. W szkole muszę powiedzieć że jako tako sobie radzi, napewno
trudniej się koncentruje. Troszkę problemów było w pierwszej klasie
z niektórymi walczymy do dziś np. rzadko zdanrza przepisać wszystko
z tablicy. Rozmawiałam z panią wychowawczynią w pierwszej klasie ale
powiedziała że nie ma takiej potrzeby by iśc z nim do poradni, na
razie jakoś sobie radzi nie jest źle.

[akdowejow]

To i dołącza mój syn do grona nadwrażliwców. Michał ma 7 lat, właśnie rozpoczyna
1-klasę. Jest dzieckiem nadwrażliwym, do tego z grupy ryzyka dysleksji. Źle
reaguje na bodźce słuchowe i dotykowe. Do tego ma problemy ze skupieniem uwagi i
z koncentracją. Pracujemy od pół roku z pedagogiem. W domu jeszcze jeden
nadwrażliwiec, mój mąż, no po kimś Michał musiał to odziedziczyć. Bliźniaki,
dwie 3-latki to za to lekarstwo na moje skołatane serce.
Pozdrawiam
Iwona

[basiu.5]

Piszecie tu o problemach z przedszkolem, a ja mam nadwrażliwą 10-
letnią córkę, dla której pójście do 4 klasy jest strasznym
przeżyciem - nowi nauczyciele i przedmioty. Jest przerażona.
Codziennie jest płacz, ból brzucha i głowy. Nie wiem, jak jej
pomóc...

[asia19736]

Witam ja rowniez mam dziecko nadwrazliwe to tez 10-cio latek.Rowniez
niepokoi mnie bardzo 4 klasa.Syn sie bardzo zmienił,niechetnie
odrabia lekcje,uczy sie.Nie mam pojecia jak mu pomoc.Jest
nadwrazliwy sluchowo czuciowo.Ma olbrzymi problem z
koncentracja.Zaczyna sie zamykac w sobie.Bylam w poradni ale
szczerze powiedziawszy nie powiedziano mi nic konkretnego.Jesli
wiecie czy jest jakis sposob diagnozowania prosze napiszcie.A moze
ktoras z Was slyszala o jakichs terapiach dla dzieci
nadwrazliwych.Doskonale zdaje sobie sprawe jak moj syn sie czuje bo
jestem rowniez nadwrazliwcem dlatego rozumiemy sie z synem bez
slow.Czasem jednak brak mi sil i nie potrafie mu pomoc.Moze
slyszalyscie o jakis warsztatach dla nadwrazliwcow.Pozdrawiam i
ciesze sie ze znalazlam to forum

[arim28]

No to i ja
Podgladalam Was wczesniej, szukalam w ciemno i Wasze posty mnie
nakierowaly.
Moja corka w lutym skonczy 4 latka. Do przedszkola chodzi od
kwietnia i jako plus od trzech tyg. nie placze jak ja zostawiam w
przedszkolu.
Niestety nie ma kolezanki ani kolegi, bawi sie sama na uboczu.
Przedszkolanki probuja wciagnac ja do zabawy ale nie chce. Nie lubi
jak ja biora za reke - placze.
Jezeli jest ze mna i chce cos komuc podarowac, dac - wciska mi to w
dlon i bierze mnie za reke, ktorej uzywa jako przedluzenia swojej
reki i podaje upatrzonej osobie.
Jest strasznie placzliwa, wszystkie niepowodzenia to lament.
Moja terapia to ja chwale, chwale za wszystko.
A ostatnio zauwazylam, ze czasami sie zacina jak cos opowiada i tak
z kilka razy powtarza "ale, ale, ale... ja chcialam"
Bede tu zagladac.
Pozdrawiam serdecznie.

arim28

[mamaemilii]

To zacinanie się u 4-latki jest całkiem naturalnym etapem w rozwoju
Przechodziliśmy to samo w zeszłym roku, zresztą jeszcze czasem moja córka zacina
się, gdy się nad czymś zastanawia.
Dzieci znajomych w tym samym wieku mają identycznie.

Z wręczaniem prezentów, jest podobnie. Różne sytuacje społeczne, dla nas
zupełnie już naturalne, dla naszych kilkuletnich dzieci bywają jeszcze
stresujące. One się dopiero uczą, jak się zachować, albo nie lubią zbyt mocno
skupiać na sobie uwagi.

Najważniejsze, że córka nie płacze w przedszkolu - z czasem będzie na pewno
coraz lepiej. Może z dłuuugim czasem, ale zawsze

[arim28]

Dzieki za dobre slowo