wsparcie od meza, jak jest u was?

fajka7 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 27.02.05, 00:27

w zasadzie, to nie jestem pewna czy moj maz w ogole wie co wlasciwe dolega
naszemu dziecku :))
no moze jestem troche niesprawiedliwa, ale nie az tak, podam przyklad: jeszcze
nigdy nie wykonal z nim ani jedyniesiutenkiego cwiczonka - rehabilitujemy synka
ponad 4 lata.
to tyle wzgledem pomocy, ze wsparciem jest analogicznie, dla wszystkich wkolo
nie wiem czemu jest oczywiste, ze to moje zadanie;
ale ja sie nie łamie, mam ich wszystkich gdzies, to moje dziecko.
:)) pozdrawiam, fajka

arleta.kamilek Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 27.02.05, 07:37

Witam!
Ja, na szczęście, moge z czystym sumieniem powiedzieć, że mam wsparcie męża.
Pomimo że jesteśmy młodymi ludźmi (ja mam 24 lata, maż 25 lat) i nasze dziecko
wymaga opieki specjalistycznej (rozszczep podniebienia, obniżone napięcie
mieśniowe, kontrole w por. kardilogicznej, kłopoty z jedzeniem itp.) to mój mąż
wspiera mnie bardzo. Jeździ ze mną do lekarzy, motywuje do ćwizceń z Kamilkiem.
W zwiażku z tym, że synek nie chce jeść z butelki to mąż robi się z siebie
durnia (nie obrażam go) żeby odwrócić dziecka uwagę od butelki bo wtedy ssa.
Teraz jedziemy na zabieg rozszczepu do Wawy i maż pomimo że zaczał nowa pracę
stara sie o urlop (dobrze ża ma wyrozumiałych szefów) zeby być z nami, pomóc,
podnieść na duchu.
Życzę Wam wszystkim tak oddanych mężów i tatusiów.
Pozdrawiam
Arleta

amela1 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 27.02.05, 10:05

hej
ja też mam wsparcie męża. wie co małej dolega (WNM), co więcej ćwiczy z Amelką
w formie zabawy (nie za często, ale ćwiczy i nie wszystkie ćwiczenia), poza tym
zawozi i przywozi nas na rehabilitację jeśli jesteśmy na rano zapisani (dodam,
że do szpitala mamy dosyć blisko),wchodzi z nami do pokoju reh-go i zabawia
Małą podczas ćwiczeń, a nie jak inni tatusiowie czeka pod drzwiami.
mam w nim ogromnego pocieszyciela, bo ja jestem 'panikarą', a on zawsze mnie
uspokaja i powtarza mi, że wszystko będzie dobrze. jest dla mnie prawdziwą
opoką.
nie wspomnę, że jeździ ze mną po lekarzach i zadaje im więcej pytań niż ja,
nagrywa ich na dyktafon, aby w domu na spokojnie odsłuchać całą rozmowę.
największą pomoc uzyskałam od niego, gdy Amela leżała w szpitalu 6 dni. był w
tym okresie bardzo przemęczony i został z córką jedną noc w szpitalu abym ja
się mogła wyspać. spał na plażowym leżaku mimo chorego kręgosłupa (po operacji).
ja wtedy non stop ryczałam, bo mała nic nie jadła, wymiotowała, miała biegunkę,
cały czas dostawała kroplówkę, dosyc długo lekarze nie byli w stanie stwierdzić
co jej dolega, a mój mąż wciąż mnie pocieszał, wspierał.
zna się na jej zupkach, deserkach,kaszkach (robi sam zakupy), pampersach
(przewija nawet gdy zrobi kupkę) :)))))))))
chyba wyszło na to, że się chwalę, ale nie to było moim celem. on naprawdę jest
super.
i za to też go obie bardzo kochamy
pozdrawiam
małgosia
- siago1 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 27.02.05, 12:22
  
  No to jest okazja, by i mojego męża tutaj pochwalić.
  Jesteśmy po prostu razem,
  on wyciąga mnie z doła, gdy tam wpadnę,
  pozwala wypocząć, przespać się po południu
  i zajmuje się dziećmi, choć sam wraca zmęczony z pracy...
  Kąpie dzieci, pielęgnuje, karmi, dba o czyste o butelki
  i....
  wychodzi na to, że ja już nie mam nic do roboty
  i tylko odpoczywam i śpię popołudniami.
  
  Jakoś tak od początku razem wszystko przeżywamy
  i może dlatego jest nam łatwiej żyć każdego dnia.
  Przynajmniej póki córka jest malutka.
  
  Gosia

monkastonka ja dołączę do Fajki 28.02.05, 13:11

Owszem jak poproszę męża o pomoc to pomoże ale nigdy nie gadamy na ten temat
nigdy nie mogę mu się zwierzyć ani wyryczeć. On nie chce słyszeć.
Tak samo moi bliscy jak zaczynam mówić coś na temat maćkowej nogi rodzice
zmieniają odrazu temat. Właściwie jestem z problemem sama, wszystko załatwiam
też sama.

monkastonka angelika77 28.02.05, 13:22

Na poczatku u nas było strasznie codziennie się żarliśmy i nawet myślałam że
się rozejdziemy, codziennie szarpaniny dały się nam we znaki
Narazie jest zawieszenie broni ale romantyzmu 0
Mój mąż stwierdził ze przede wszystkim mam być matką.
Czasem poszedł z małym na basen choć miał chodzić zawsze dlatego wykupiłam
zajęcia rehabilitacyjne które zresztą przepadły bo nagle przestał mieć czas.
I tak jest ze wszystkim jak go nie zagonię na hama to umywa ręce.
Myślę że się faceci przejmują ale zamykają się w sobie i przeżywają na swój nam
nieznany sposób. Musisz z nim pogadać może i to się na wiele nie zda ale
powiesz mu co ty czujesz i że potrzebujesz jego wsparcia choćby duchowego.
Nie będę ci radzić bo sama nie mam rady na swoje małżeństwo, choć przykro mi że
nam się tak pogmatwało.
Trzymaj się i oby ci się wszystko wyprostowało.
Mońka

magggi Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 28.02.05, 14:27

Mój, to głównie finansowo nas wspiera, ale to też przecież ważne.
Jakieś zabiegi rehabilitacyjno-pielęgnacyjne, to w ogóle nie wchodzą w rachubę,
ale "pobyć" z Kasią to pobędzie, co już jest sukcesem, bo pierwszej córki nawet
na ręce nie brał. Może musiał dojrzeć facet, minęło w końcu 13 lat... Jeszcze
jeden dzieciak i pewnie przewijałby kupki, ale ten manewr, to już chyba nie
wyjdzie:-(((

pestka_wp Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 28.02.05, 15:53

Szkoda gadać - nie ćwiczy z małym, nie chodzi z nim na rehabilitacje ani do
lekarzy, czy na wczesne wspomaganie rozwoju. Ja pracuje 5 dni wtygodniu 8
godzin on tylko piatek i sobota ale nie ma żeby posprzątał, ugotował coś
zrobił od siebie. Wykonaie czegoś okupione jest nierzadko kłutnia. Cały dzień w
domu siedzi przy kompie i gra sobie w giereczki - totalny świr. Jego opieka nad
małym to posadzenie go w zabawkach a samemu "ocala świat przed kolejnym
intruzami". Zrezygnowałam z rehabilitacji 1 raz w tygodniu bo się zapierał że
bedzie z Danielem ćwiczył i myślicie ze dotrzymał słowa, a skąd raz spróbował i
się mu odechciało. Kanał. A teraz marudzi zeby zrezygnować z opiekunki że on
zajmie się dzieckiem, bedzie z nim ćwiczył (taa akurat), karmił przebierał,
spacerował. Na to juz nie pujdę. Przynajmniej opiekunka mi pomaga, i małemu
ugotuje, pujdzie na rehabilitaacje poćwiczy przez ten czas jak mnie nie ma. Bez
niej bym się zajechała.
Teraz nawet mojego psa musze oddac w obre ręce bo meżuś powiedział że nie
bedzie z nim wychodził a ja z tym wszystkim nie dam rady.
Aż dziwie sie ze jeszcze z nim jestem.
Ech wkońcu mogę to z siebie wyrzucić.

pzdr
Dorota M. i Danielek MPD

fajka7 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 28.02.05, 21:40

mnie fascynuje pewne zjawisko, ktore odnosi sie akurat nie tyle do problemow ze
zdrowiem dziecka i zwiekszona atencja, ze tak powiem, ile do opieki nad malym
dzieckiem w ogole:
otoz kiedy ja zajmuje sie rycerzem jestem zawsze samowystarczalna: bawie,
karmie, przewijam, jak sie cos rozleje to ide po scierke, jak sie opluje to ide
po koszulke czy pieluche itd.
natomiast, gdy rycerzem zajmuje sie tata, bo ja niby mam w tym czasie np. robic
obiad albo wysuszyc wlosy, to notorycznie jestem wolana do pomocy: kochanie
przynies pieluszke, sliniak, chusteczki, scierke, picie, kocyk, pilke itd. :))
we wszystkim musze qrka asystowac i ciagle latam i to takie zajmowanie sie
jest, ze niech to szlag trafi :)
ale sie nazywa, ze tata sie z synkiem bawi :)
troche ten system naprostowalam, bo chromole taka pomoc, ze mam podwojna
robote, ale sa rzeczy niereformowalne, czyli: zarzadzam kapiel dziecka (moj maz
pamieta tylko, ze on sam sie ma wymyc, ale dobre i to :)) i mowie - kapiesz ty;
no dobra, ide do lazienki, rozkladam stanowisko czyli reczniki, pizame
przynosze, wode odkrecam itd. tata niesie rycerza do lazienki, wsadza do wanny,
a ja wychodze i zawsze, ale przysiegam, ze zawsze pada pytanie: a ty gdzie
idziesz?
a naprawde kapiel 4 latka to nie jest akcja jak z noworodkiem ze sie wszystkim
rece trzesa i sie 10 razy sprawdza temperature wody; jak go sama myje (18kg
wazy) to sobie swietnie radze, wiec nie godze sie na to, zeby jak go ojciec
myje, to ja musze mu kurde pomagac!
no wiec ciskam wtedy ogniste spojrzenie az wiory leca i wychodze, wtedy pada
drugie pytanie, obowiazkowo:
co mam myć?

:))))))))))))))
pozdrawiam, fajka

fionna Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 28.02.05, 22:43

Ostatnio rozmawiałam na ten temat z koleżanką (niedzieciatą jeszcze) i faceci
tacy są (nasze "typy" przynajmniej). Kobieta robi wszystko sama - karmi
dziecko, ogląda telewizje, robi sweter na drutach, gotuje obiad. Facet
potrzebuje do wszystkiego pomocy - jak mu się coś rozleje - przynieś kochanie
ściereczkę itd. Ubierze młodego, ale muszę mu podać ubranka (i to we właściwej
kolejności, bo jak się tatusiowi pomyli, to młody ma body na rajtuzach).
Ja przez jakiś czas dostawałam furii, gdy mieliśmy gdzieś rano wyjść - ja
zajmowłam się sobą (mycie, makijaż, ubieranie) i młodym - karmienie, ubieranie.
Tatuś zajmował się tylko sobą (i tak był zbulwersowany, że nie zrobiłam mu
śniadania). I na koniec słyszałam teksty jak to ja się grzebię, nie potrafię
wybrać na czas i ile to czasu marnuję w łazience.
Co do pomocy - nie narzekam, choć ciężko bywało - dawniej tatuś uważał, że
rehabilitacja to wymysł mój i rehabilitantki. Teraz sam ćwiczy z młodym (ale
tylko Bobathami, Vojtę zostawia mnie), pogania nas do ćwiczeń, czyta z młodym
bajeczki przed snem (co się najczęściej kończy "polegnięciem" tatusia), potrafi
go przewinąć, zrobić kaszkę, ubrać go. Choć przeżywam chwilę grozy u
rehabilitantki czy lekarza, kiedy tatuś ubierał, a ja dołączyłam gdzieś po
drodze (ostatnio założył młodemu spodenki na 56cm, które położyłam na półce
przypadkiem - robiłam paczkę z ciuchami i nie zdążyłam ich schować).
- fajka7 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 28.02.05, 23:54
  
  syndrom wyuczonej bezradnosci na tle domowej egzystencji - to sie chyba jednak
  z domu wynosi i czesciowo same na to zapracowujemy robiac tyle rzeczy same, bo
  szybciej, lepiej i bez zbednego tlumaczenia, ale tym samym wychowujemy nastepne
  pokolenia "typowych" facetow z serii "kochanie, gdzie MASZ reczniki?"
  moj maz nie jest jakis tam tragiczny, wiele rzeczy udalo mi sie wypracowac
  ogromnym kosztem, ale jest i tak nieodrodnym przedstawicielem swojego gatunku;
  ale zeby go nie obsmarowywac do konca to powiem, ze zalety tez ma i to istotne
  i za mase rzeczy naprawde go cenie, szanuje, wrecz podziwiam :) ale wstep do
  rodzicielstwa mial niefortunny :)
  pozdrawiam, fajka
  - magda_poland Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 01.03.05, 09:33
    
    Czytam, czytam i jakbym to ja pisała... Wiele rzeczy u mnie jest podobnych:
    asystowanie i przynoszenie (no bo skoro jesteś, to...gdyby cię nie było, to bym
    sobie dał radę itp.), konieczność pilnowania potrawy na ogniu i zarazem opieka
    nad dzieckiem kończy się przypaleniem garnka, ciągłe pytania, dlaczego tego nie
    zrobiłam, przecież siedze w domu, a nie ciężko pracuje, ON musi mieć czas dla
    siebie, ON potrzebuje odrobiny świętego spokoju, ON zmieni pieluchę, ale
    najpierw to ON musi napić się herbaty albo wykąpać ITP. ITD. Wniosek jest taki:
    JA MUSZĘ, A ON MOŻE. Poza tym standartem jest body na rajstopach, jak nie
    przygotuje skarpetek to nie założy, nie da pić, bo przecież nie prosił (Antek
    ma ok. 10 miesięcy!!!!)albo mu nie powiedziałam,że ma to zrobić. Męczy mnie
    to,że o wszystko muszę go prosić, po kilka razy, grozić itp.. Ostatnio mnie
    zapytał "czy ja do czegoś jestem ci potrzebny? Mam wrażenie, że nie." Ciekawe,
    jak on na to wpadł ??? Magda

mami2 Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 01.03.05, 13:52

Eh.........i nic wiecej nie napiszę...Wszyscy i tak więdzą o co chodzi.
Kobietki, nie piszę, ale czytam cały czas....
nie myślcie ze uciekłam z forum, Mat dostał na rok przedłuzony zasiłek, to
chyba jednak o czyms swiadczy...:(
i sory ze w tym własnie wątku się odzywam, ale on jest tak prawdziwy...az do
bólu....

iza_luiza Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 01.03.05, 14:14

Mami, wszelki duch ?? Ostatnio własnie o tobie myślałam, miałam nawet założyć
wątek "gdzie podziała się Mami ?" :)))
A przechodząc do meritum owego wątku, powiem wam, że jak czytam wasze
poniektóre posty to włos mi się jeży na głowie, nóż w kieszeni otwiera i
ziemniaki gniją w piwnicy... Ja uważam, że męża trzeba sobie wychować. (oby mój
mąż tego nie przeczytał...:DD) Mój mąż kiedy braliśmy ślub tak był wychowany
przez mamusię, że nawet talerza po sobie do zlewu nie odniósł, a ugotować umiał
tylko jajko na cokolwiek. Teraz ja nie gotuję, do mnie należą popisy kulinarne
na specjalne okazje, typu goście czy inna rodzinna impreza. Mój mąż wraca z
pracy to robi obiadokolację. Nauczyłam go sama wszystkiego, ale od początku
było jasne, że nie godzę się na tradycyjny podział ról. Mój mąż robi córce
kolację, Maćkowi kaszkę, karmi go a potem kąpie. Wieczór jest dla mnie bo po
całym dniu ja też muszę się psychicznie wyluzować. Oczywiście zdarza mu się
ponarzekać, bo żony kolegów to gotują, piorą i okna myją. Czasem mówi do
mni "Ty femino.." Ja do sprzątania wzięłam panią raz na dwa tygodnie bo
nienawidzę sprzątac. Pranie wrzucam do pralki. Nie prasuję mężowi koszul, bo
mam na głowie prasowanie rzeczy swoich, córki i synka, więc uważam, że to aż
nadto i koszulę może sam sobie wyprasować. Mój mąż tego nie cierpi, więc
zdarzały się drobne przekupstwa, np. parę razy wyprasowałam koszulę za dwie
dychy :)))
Oczywiście są rzeczy niereformowalne i do nich należy rehabilitacja. Już się z
tym pogodziłam, że to go przerasta. Tak więc ja tylko ćwiczę synka i układam
sobie ewentualne wyjścia z domu pod ćwiczenia. Mój mąż zostaje za to z małym
chętnie, ale wszystko musi być łopatologicznie kilka razy przedstawione: co dać
do jedzenia, czym się bawić, jakie witaminy dodać itp. Jeśli nie przypomnę o
witaminach lub oleju lnianym to mimo, że dodajemy codziennie on tego nie
zapamięta, bo "mu nie przypomniałam". Ale to chyba u facetów norma. W każdym
razie wozi nas dzielnie na kolejne badania i wizyty, bierze urlopy w razie
potrzeby, a nawet (za co jestem mu do dziś wdzięczna) jak się dowiedzieliśmy,
że coś z ciązą jest nie tak, odwołał swój wyjazd z pracy na Karaiby, który
dostał w nagrodę, mimo że do rozwiązania był jeszcze miesiąc :)))
Tak więc w sumie in duży plus.
- magda_poland Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 01.03.05, 15:24
  
  Iza, ja wiem, wiem...Wiem, co brałam: jedynaka wychowanego tylko przez mamusię.
  Teściowej i tak oczy otwierają się ze zdziwienia, że garnki pozmywa, podłogę
  zmyje, ale... dlaczego ja muszę mu o tym przypominać? Czy faceci nie mają tego,
  we krwi, żeby wziąść ścierę i kurze zetrzeć, zamiast gadać "kurze trzeba
  zetrzeć". Koszuli w życiu nie uprasował, powiedział, że będzie chodził w
  pogniecionych. Bez przerwy zachowuję się jak stara zrzęda, co się czepia
  biednego zmęczonego po pracy męża. Sama mam siebie dosyć od tego gadania.
  Co do rehabilitacji, to czasami ma zrywa i z małym ćwiczy. No i wszędzie nas
  wozi, bierze urlop jak trzeba itp. Ale to dla mnie trochę za mało, tym
  bardziej, że jest dwójka dzieciaków do obrobienia.
  Iza, chyba odezwę się do Ciebie w sprawie tej pani sprzątającej...Magda
  - agabu Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 01.03.05, 15:47
    
    Pani sprzątająca to jest naprawdę super rozwiązanie, połowa kłótni małżeńskich
    nie ma racji bytu
    ale jak dla mnie - raz na tydzień, nie rzadziej.
    
    W ramach anegdoty dodam, że ostatnio się dowiedziałąm, że moja opiekunka wzięła
    sobie panią do sprzątania...
- joanna35 Re: tylko trochę na temat 01.03.05, 23:36
  
  Tak sobie Was czytam i myślę skąd ja to znam. Temat dorastania do ojcostwa
  mojego męża poruszę innym razem, ale właśnie kiedy czytałam post Izy
  przypomniało mi się jak mój mąż kiedyś mi powiedział - "kto to widział być
  feministką przy trzech chłopach w domu", a ja mu na to "Przy trzech chłopach w
  domu to ja nie mam innego wyjścia jak tylko być feministką, bo inaczej
  weszlibyście mi na głowę". I jeszcze na marginesie - bardzo się cieszę, że
  powstają tu bardziej luźne wątki, tego mi brakowało, a sama bałam się
  rozpocząć, bo nie byłam pewna czy tego sobie życzycie. Pozdrawiam serdecznie

fionna Re: wsparcie od meza, jak jest u was? 02.03.05, 07:58

Mój to ten sam model, co Magdy i Izy - niezbędne jest intensywne szkolenie. Też
kiedy się poznaliśmy nie umiał nawet odstawić talerza do zlewu nie mówiąc o
umyciu (teraz zmywanie należy do jego obowiązków, ale robi to dopiero, jak
naczynia wychodzą ze zlewu, co oczywiście wywołuje moje tzw. ględzenie).
Jestem dopiero na początku wychowywania go
No właśnie - czy oni są tak zorganizowani - wszystko trzeba powiedzieć, co mają
zrobić i to parę razy. Potem słyszę, że ględze.

Najnowsze z forum Rehabilitacja dzieci

Zaloguj się