Zmarł Edward Prus

i wy te ksiazki czytacie)))?fajna ksiazka o wojnie to kamienie na szaniec i
zoska i parasol a reszta glupia.

Prawdziwe oblicze OUN - UPA dostrzegł Wołyński Okręgowy Delegat RP
Juliusz Kozłowski - "Cichy", który w swoim liście do kierownictwa
politycznego UPA, 25 listopada 1943 roku, pisał: "Wychowankowie
niemieccy narodowości ukraińskiej, a nie Polacy rozpoczęli masowe i
barbarzyńskie rzezie bezbronnej ludności polskiej.
Pamiętajcie, że to co obecnie dzieje się na Wołyniu, obarcza cały
naród ukraiński, że to Wy i Wasze przyszłe pokolenia płacić
będziecie rachunek. Nie wolno Wam protestować po cichu, ulegać
zbrodniczemu terrorowi i dalej pozwalać, by wróg Waszymi rękami
niszczył Waszą przyszłość. Czyż nie widzicie, że chodzi mu o to,
żeby na zakończenie wojny słowo Ukrainiec równoznaczne było ze
słowem morderca? Czyn odważny, odpowiedzialny jest z Waszej strony
koniecznością.
Rzeź i mord nie budują nigdy bytu niepodległościowego, a wyłączają
ze społeczności cywilizacyjnej i są jaskrawym dowodem niedojrzałości
państwowej. Broń do tego dzieła w dużej mierze pochodziła z rąk
niemieckich, stamtąd przyszło wyszkolenie wojskowe i to właśnie
tragicznie związało w opinii świata Wasze imię z Niemcami.
Gdy przyznacie otwarcie, że Niemcy wykorzystali Waszą nienawiść do
nas dla szerzenia w Polsce rozszalałego terroru - docenimy Wasze
stanowisko. Tylko bowiem uświadomienie obustronnych błędów prowadzić
może do zmniejszenia dzielącej nas przepaści". Władze obecnej
Ukrainy muszą mieć świadomość prawdy, że UPA nie była żadną "armią
powstańczą", tylko "kureniami rizunów", zbrodniczą antypartyzantką
powołaną do życia dla dokonania rzezi ludności polskiej na obszarze
suwerennego, aczkolwiek okupowanego państwa polskiego.
Zbrodni ludobójstwa dokonywali Ukraińcy - obywatele RP na
obywatelach RP narodowości polskiej i żydowskiej. Dlatego UPA - to
wewnętrzna sprawa polska! Tyle stanowi prawo międzynarodowe. Rola
Ukrainy, a właściwie jej organów ścigania, powinna ograniczyć się do
schwytania ujawnionych przestępców, którzy po wstępnym śledztwie
winni być przekazani Rzeczypospolitej celem osądzenia.
W sprawie tej zabrał głos Krzysztof Bulzacki, który w zbiorze
interesujących esejów, polemizując z A. Michnikiem, tak pisał
m.in.: "Bądźmy ostrożni" straszy nas Adam Michnik, przypisując nam
skażenie fanatyzmem i złą wolą, jakby chciał nam powiedzieć - nie
macie prawa do patriotyzmu i własnej historii - tylko UPA ma prawo
do tytułów kombatanckich za dokonane zbrodnie, bo była ofiarą
zawirowania historii.
Wymyśla się nawet działania UPA przeciw faszystowskim najeźdźcom,
aby tylko dla zbrodniarzy uzyskać prawa kombatanckie. Trzeba tu
dodać, że na terenie Ukrainy nie było ani jednego oddziału UPA.
Jedynym działaniem UPA było mordowanie Polaków na Wołyniu i w
Małopolsce Wschodniej z wyłączeniem Lwowa. We Lwowie Ukraińcy
dokonali kilku zabójstw i przekonali się, że w tym ciągle polskim
mieście pod okupacją niemiecką, mimo istnienia ukraińskiej policji
nie mogli tego robić bezkarnie" (K. Bulzacki, Polacy i Ukraińcy.
Trudny rozwód. Wyd. "Na Rubieży" 1997).
UPA działała tylko na określonym obszarze państwa polskiego. Nigdy
nie przekroczyła granicy polsko - sowieckiej w obawie, że nie uzyska
tam poparcia i uznania. Upowcy nie odważyli się nawet przekroczyć
granicznej z Białorusią Prypeci. "Za Prypeć bandy UPA nie odważyły
się przechodzić, partyzanci bowiem wspólnie z białoruską ludnością
zwalczali je skutecznie". To słowa świadka, słynnego partyzanta
Józefa Sobiesiaka - "Maksa" (z jego książki Burzany, MON 1964). Taka
jest prawda, którą też należy pokochać a między bajki odłożyć mity,
że UPA działała nawet w Kijowie.

A tak wyglądał "krajobraz po bitwie", którego sprawczynią
była "heroiczna UPA" widziany oczami tegoż Sobiesiaka: "W ciągu
pierwszego dnia marszu, na całej trasie, wynoszącej około
trzydziestu pięciu kilometrów, nie spotkaliśmy ani jednej wsi
zamieszkałej przez ludzi. Chaty były w większości spalone i zrównane
z ziemią, a po ruinach błąkały się zdziczałe psy i koty. Tu i ówdzie
spod przysypanej śniegiem ziemi sterczały ludzkie kości. Zdawać by
się mogło, że jakiś straszliwy demon zniszczenia nawiedził tę
nieszczęsną ziemię, pochłaniając człowieka wraz z tym wszystkim, co
jego rozum i ręce stworzyły przez wieki. Z przerażeniem patrzyliśmy
na tę pustynię, dosłuchując się w poświście wiatru płaczu dzieci i
jęku mordowanych kobiet".
Straszne jest "dzieło" UPA i zarazem prawdziwe. Tę prawdę,
aczkolwiek gorzką jak piołun, też trzeba przyswoić i przełknąć z
pokorą. Banderowcy i ich depozytariusze są świadomi tego, że UPA
była rebelią wymierzoną w interes polski na Kresach. Polscy
obywatele walczący o oderwanie od Polski części jej terytorium,
dopuszczali się zbrodni zdrady stanu, co grozi najwyższym wymiarem
kary. Są też świadomi faktu, iż byli (i obecnie są w Polsce)
obywatelami RP.
Przeto, jako obywatele Najjaśniejszej mają w Polsce prawa należne
wszystkim obywatelom - i jako tacy już w 1995 r., za pośrednictwem
Rady Głównej Związku Ukraińców w Polsce, złożyli do Sejmu projekt
osobliwej ustawy. Chodzi w niej, ni mniej ni więcej tylko o to, żeby
Sejm przyznał banderowskim złoczyńcom, którzy byli więzieni w
czasach stalinowskich, uprawnienia kombatanckie. Żart? Ale skąd,
najoczywistsza prawda!
Zażądali również, aby razem z tym Sejm uznał żołnierzy biorących
udział w walce z ukraińskimi rebeliantami w ramach operacji "Wisła"
za "zbrodniarzy wojennych" ze wszystkimi wypływającymi z tego
konsekwencjami. To nie jest tylko bezczelność, to coś więcej. Linia
postępowania ounowców jest zgodna z logiką przyjętą od Żydów: nigdy
nie przyznawać się do popełnionego złoczynu, a robić wszystko żeby
zrzucić winę z winowajcy na poszkodowanego, w tym przypadku z
ukraińskiego kata na polską ofiarę.
Z innych pomysłów należy odnotować kontrakcje wybielające OUN - UPA.
Organizatorzy tych imprez nie zdają sobie sprawy, że swoim
postępowaniem dostarczają światu argumentów o chorym narodzie, który
nie chce uznać prawdy, unika potępienia zbrodniarzy kreowanych na
bohaterów, a przede wszystkim nie zamierza wyrazić skruchy, że w
swoich szeregach ma wyrodnych synów.
Dlaczego tak się dzieje? Wydaje się, że Ukraina nie dojrzała jeszcze
do prawdy. Wyprzedziły ją Niemcy i Rosja; w kłamstwie przewyższa ją
jedynie światowe żydostwo - podobno dlatego, jak przekonuje prof. A.
Paczkowski, że "nacjonalizm ukraiński był nacjonalizmem
niespełnionych nadziei". Był, czy jest nadal? Nie rozumie tego do
końca prezydent RP, dlatego nawet nie próbuje działać, żeby pomóc
Ukrainie pokochać prawdę.

Nasze władze nie rozumieją, że w Polsce tworzy się rzeczywistość
nazistowska - wyrasta nowe pokolenie ukraińskie w duchu OUN - UPA,
którego marzeniem jest walka z Polską o "odebranie" jej rzekomo
okupowanej "Zakerzonii". Młodych Ukraińców zachęcają do tego
Sekretariat Prezydium Światowego Kongresu Ukraińców, lwowscy pseudo -
politolodzy Witalij Prociuk i Bohdan Zubenko, w Polsce autentyczni
analfabeci historyczni: Mykoła Siwyćkyj, Jewhen Misyło, Bohdan Huk,
Mykoła Zymomria i Roman Drozd a wspiera Hryćko Motyka.
Prociuk w książce Knyha pamięci (Lwów 1994) stwierdza: "Niechaj
wiedzą swoi i obcy, że potomkowie nigdy i nigdzie nie wyrzekną się
swego prawa do ziem historycznych, które zaborcy zabrali przy
poparciu moskiewskich patroszycieli i przy amerykańsko - angielskiej
milczącej zgodzie w Jałcie podczas konferencji 4-11 lutego 1945
roku".
B. Huk, redaktor serii wydawniczej Archiwum Ukraińskiego w
Warszawie, w opłaconej przez polskiego podatnika publikacji
Zakerzonia pisze: "Zakerzonia - to nazwa na określenie części
ukraińskiego terytorium etnicznego, która w następstwie konferencji
jałtańskiej... znalazła się na zachód od linii Curzona... Pomimo
heroicznego oporu UPA, ukraińska cywilna ludność została brutalnie
wyrzucona z praojcowskiej ziemi... Jednak - na przekór wszystkiemu -
Zakerzonia odradza się".
W oparciu o tego rodzaju antypolskie i rewizjonistyczne sugestie,
opracowany został program nauczania historii w szkołach ukraińskich
w Polsce i zatwierdzony do użytku przez MEN 19 sierpnia 1997 r. Tego
rodzaju działania zmierzają do "udowodnienia", że tzw. Zakerzonia,
czyli najprawdziwsze polskie ziemie południowo - wschodnie
dzisiejszej Polski, powinna wejść w skład państwa ukraińskiego. Stąd
już tylko krok do rewizji granic dzisiejszej Polski.
Krok ten mogą postawić upowcy, jeżeli tylko Rada Najwyższa Ukrainy
uzna banderowskich rizunów za kombatantów. W okresie poprzedzającym
spotkanie prezydentów Polski i Ukrainy w Porycku, grupa neonazistów
po raz kolejny złożyła w parlamencie projekt przyznania byłym
upowcom uprawnień kombatanckich.

Mimo presji i tworzenia siły nacisku nic z tego nie wyszło. Polacy
liczyli się z możliwością, że w Porycku padną słowa: "to była
zbrodnia przeciwko ludzkości". Słowa te rzeczywiście padły z ust
prezydenta RP A. Kwaśniewskiego i biskupa polowego Wojska Polskiego
gen. dyw. Sławoja Leszka Głódźia. "Żaden cel, ani żadna wartość -
powiedział A. Kwaśniewski - nawet tak szczytna jak wolność narodu,
nie może usprawiedliwić ludobójstwa, rzezi cywilów, przemocy i
gwałtów, zadawania bliźnim okropnych cierpień".
Sekundował mu prezydent Ukrainy Leonid Kuczma: "W tym miejscu, w
którym spoczywają polskie ofiary, chciałbym w imieniu wszystkich
Ukraińców, którzy pragną pokoju i sprawiedliwości, wyrazić głębokie
współczucie wszystkim skrzywdzonym Polakom, wszystkim, którzy
ucierpieli wskutek tej katastrofy.
Dobre i to na początek, ale takie słowa Polaków nie satysfakcjonują:
zabrakło słowa "przepraszamy", prosimy o przebaczenie. Zamiast tych
słów Polacy doznali kolejnych upokorzeń - nie tylko na skutek
zawrócenia autokaru z polskimi kombatantami, którzy udawali się na
uroczystość w Pawliwce, ale i przez to, że na "pomniku pojednania",
który stanął w Porycku (Pawliwce) polski tekst został celowo
przeinaczony a na krzyżu mogiły zbiorowej w ostatniej chwili
wymazano słowo "zamordowani".
Polacy będą cierpliwie czekać na słowo "przebaczcie", które jak
dotąd ze strony ukraińskiej nie padło. Polacy ofiary OUN - UPA maja
nadzieję, że wobec takiego kompromitującego humanizm europejski
faktu oraz wyraźnej prowokacji grupy deputowanych, rząd
Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej nie pozostanie obojętny.
Chcemy wierzyć, że władze polskie pomogą Ukrainie przezwyciężyć
bolesną przeszłość, żądając zdefiniowania sprawców oraz
przeproszenia za zbrodnię ludobójstwa, która nie ulega
przedawnieniu. W sytuacji popełnienia zamierzonego szalbierstwa
przez Radę Najwyższą - Polska zmuszona będzie uznać Ukrainę za
państwo jej wrogie, lub co najmniej nieprzyjazne - co niewątpliwie
odbije się gromkim echem nie tylko w krajach Unii Europejskiej, do
których grona pretenduje Ukraina, ale także w całym kulturalnym
świecie.
free.of.pl/w/wolyn/pano_005.html

1. Nazywanie stowarzyszenia patriotycznego Grunwald organizacją
faszystowską to grube nieporozumienie i świadectwo złej woli.
Działali w nim m.in. as polskiego lotnictwa gen. Skalski - bohater
narodowy, Walter-Janke - dowódca AK na Śląsku, Poręba - reżyser
filmu "Hubal" i serialu "Polonia Restituta". Nie sądzę, abyś był
lepszym patriotą i miał większe od nich zasługi dla Ojczyzny.
2. Współpraca z Radiem Maryja czy też wiceprzewodnictwo
Stowarzyszenia Ofiar Wojny nie są chyba żadnym przestępstwem ani
okolicznością obciążającą.
3. Nie jest też na razie, i na szczęście, w Polsce zakazana krytyka
ukraińskiej publicystyki pseudohistorycznej, mającej na celu
wybielanie banderowskich zbrodni ludobójstwa oraz przerzucanie winy
z morderców na ich ofiary.
4. A Bohdan Osadczuk, stypendysta hitlerowskich Niemiec, nie jest tu
żadną wyrocznią. Powinien się wstydzić swojej biografii.

eres2 napisał:
Edward Prus w czasach PRL zapewniał, że w latach 40. walczył z
Ukraińcami w szeregach wywiadu NKWD i w sowieckich "szwadronach
śmierci". Miał także dostęp do sowieckich archiwów, a profesor
Bohdan Osadczuk nazwał go po prostu - agentem KGB.

IB to nie wywiad NKWD. Jeśli walczył to nie z Ukraińcami tylko z
bandami UPA. To spora różnica. Rozróżniamy tu barbarzyńców od
normalnych Ukraińców. Co to takiego sowieckie "szwadrony smierci"?
Jeśli miał dostęp do archiwów to chyba bardzo dobrze.
Opinia hitlerowskiego stypendysty, współpracownika agenta Abwehry
Melnyka, jest zupełnie bez znaczenia.