____Statek na pare_____

[_narval_]

Szukam prostego opisu lub schematu tej 'parowej' sily napedowej;
przypuszczam, ze wegiel byl niezbedny do wytwarzania pary, ktora byla ta
napedowa sila statku; ale w jaki sposob ona napedzala helise czy srube
napedowa---->(brakuje mi fachowej nazwy) tych parowcow?

Ilosc kominow na statku byla wspolrzedna do ilosci piecow wytwarzajacych te
pare i do ilosci helis (srob)?

Czy(np. w przypadku Titanica lub innych statkow) woda do wytwarzania tej
pary byla pompowana z oceanu? Po utworzeniu pary, sól, ktora spewnoscia
odkladala sie w kotlach, a musialo jej byc bardzo duzo, wplywala
na 'wydajnosc' pary?

przepraszam, za chaotycznosc pytan, ale wiele terminow jest mi zupelnie
obcych, a potrzebuje tych wszystkich danych;

jesli znajdziecie strone na necie, gdzie bede mogla przeczytac
(nieskaplikowany) opis tych parowych zjawisk na statku, bede niebywale
wdzieczna;

dziekuje za wszelaka pomoc

[chaladia]

Węgiel w pierwszych latach parowej żeglugi, podobnie jak słodka woda to był
prawdziwy problem. Tak naprawdę to w XIX w większość statków, a nawet sporo
okretów wojennych "parowych" miała oprócz napędu parowego maszty i żagle, bo na
silnikach to one miały zasięg może tysiąca mil, a może i nawet nie tyle.
Anglicy pobudowali na wszystkich niemal wysepkach oceanów Atlantyckeigo i
Indyjskiego "stacje bunkrowe", czyli punkty uzupełniania węgla. Na
Pacyfiku "wszystkich" wysp nie daliby rady obsadzić z przyczyn oczywistych. Tak-
czy-inaczej statki ładowały wegiel po drodze, a (co ciekawe) często węglowcami
zaopatrującymi te stacje bunkrowe były żaglowce. Wtedy też zaczęła się
eksploatacja kopalni węgla w Australii i różnych innych dziwnych miejscach -
transport węgla stamtąd do Anglii byłby nieopłacalny, ale zaopatrywanie floty
na południowej półkuli - jak najbardziej tak.

Teraz - jak to działało. Dokładnie tak samo, jak maszyna parowa napędzająca
lokomotywę parową (tę zapewne widziałaś kiedyś w życiu). Z tą różnicą, że
zamiast koła napędowego korbowód napędzał wał śruby. Tu dygresja: wszystko to
powodowało tarcie, a smary były wtedy dość marne. Istniała więc funkcja
smarownika, który z oliwiarką chodził od łożyska do łożyska i dolewał oliwy.
Można sobie wyobrazić, jaki tam panował smród i zaduch...

[_narval_]

Chaladia dziekuje za opis; ciekawa jest ta historia z zaopatrywaniem statkow w
wegiel na szlakach morskich; faktem jest, ze wlozenie kilkanastu tys. ton
wegla na statek, bylo nie lada balastem; wnioskuje rowniez, ze woda do
tworzenia pary musiala byc "slodka"?

Zafrapowala mnie historia tej wody, gdyz po utworzeniu pary, sol musiala
stanowic nie lada problem w tych "kotlach"?

Szukam zrodel historyczno-morskich, z roznymi opisami, ale przyznam sie, ze
nie znalazlam wiele publikacji na ten temat;

dziekuje jeszcze raz za pomoc:-)

[chaladia]

W XIX w te ktoły to nie były tak skomplikowane urządzenia, jak dzś.
Ja wiem, że nakłanianie kogoś do lektury dwutomowej książki dla paru-parunastu
stron opisu to perwersja, ale przeczytaj sobie J.Clavlela "Gai-Jin", jest tam
parę ciekawych informacji o tym, jak wyglądało wnętrze okrętu parowego w
połowie XIX w.

A w ogóle Clavella przyjemnie jest poczytać...

[piotr_c]

Czystość wody nadal jest kluczowa przy maszynach parowych/turbinach. W bardziej
zaawansowanych systemach najpierw jest demineralizowana ( vide kamień w
czajniku) a po przeleceniu przez maszynke parową skraplana i zawracana do
obiegu.
Ilośc kominów istotnie była związana z z ilościa kotłów, ale śrub to w porywach
było 2 lub 3. Po prostu po drodze przekładnia napędu z kilku silników na jeden
wał śruby.
Na początku to były, tak jak pisze Chaladia, maszyny parowe tłokowe ale potem
coraz częściej pojawiały sie turbiny parowe .