Dziedziczność ZA

[find_yourself]

Witam Wszystkich

Na początku chciałam wyjaśnić ten login - dotychczas korzystałam w dwóch kont
na gazeta.pl - inside_again i moj_blog, na które był założony
pierwszakg.blox.pl. Ale się pozmieniało. Ci, którzy są w temacie - wiedzą o co
chodzi. Więc - to jestem znowu (niestety;) ja :)

Już od dawna chciałam o tym porozmawiać. Mianowicie interesuje mnie problem
dziedziczności ZA. Wątek pojawiał się na blog na forach, ale nigdzie nie
został wyczerpany na tyle, na ile chciałabym. Pisaliście o tym, ze
podejrzewacie ZA o Ojca lub Matki itd. Ale ja bym chciała porozmawiać z
Rodzicem, który ZA podejrzewa u SIEBIE. W sensie personalnie. Chciałabym, żeby
odezwali się Rodzice, którzy po obserwacji Dziecka i Jego reakcji doszli do
wniosku, ze Oni sami prawdopodobnie albo mają ZA, albo mieli, tylko został
zgłuszony. Bo wydaje mi się, że jestem ZA. I wydaje mi się, że jeśli byśmy się
zastanowili i wykluczyli lub potwierdzili ZA u samych siebie - byłoby nam dużo
prościej poradzić z ZA u Dziecka.

Co myślicie? :)
Dorota

[roseanne]

po obserwacji syna, po tlumaczeiu testu na AQ - doszlam do wniosku ze mam pewne
cechy wskazujace na AS, moze nie pelne spectrum ale cos gdzies w glebi mysli zostalo
upodobanie do samotnosci, zwlaszcza w dziecinstwie, wylaczanie sie podczas
wykonywania czynnosci, ktore mnie naprawde pochlanialy


podobno do tej pory mam klopot z rozumieniem innych jak i odpowiednio
formulowaniem wlasnych wypowiedzi

troche mi to pomaga wczuc sie w klopoty dzieci - jedno z AS, drugie z ADHD

[find_yourself]

Właśnie. Do tego zmierzam. Gdyby się nam udało może jakoś to pozbierać... W
sensie pamietamy SWOJE problemy, pamietamy jak się z tego wychodziło (bo jakoś
jednak chociaż częściowo się wyszło) - może to by dało jakieś wskazówki? Chcę
przez to powiedzieć, że Oni prawdopodobnie sami do tego w końcu dojdą, ale
możemy Im oszczędzić wielu przykrości i zrobić to wcześniej. Dziś się złapałam
na banale: wkurzają mnie autobusy, w sensie ludzie w tych autobusach. Ja
oczywiście się nauczyłam nad tym panować, oczywiście nie okazuję tego (no moze
czasem zrobię minę), ale chodzi mi o odczucie - nie jest ciekawe. I jak sobie
pomyślę - że ja mogę być bardzo słabym ZA, a On może być dużo mocniejszym to od
razu widzę jakie schody ma przed sobą.

Nie lubię tłoku, ścisku... Ale to nie jest takie zwykłe "nie lubię", takie
znormalizowane. Ja tego nienawidzę!!! I mam ochotę od razu wywołać awanturę.
Jasne, ze tego nie robię, ale myślę, ze Oni są jeszcze za mało doświadczeni,
zeby sobie z tym poradzić. I patrze potem na ludzi - im to jakoś nie
przeszkadza. Ani te plecaki na plecach (Twoich), ani ten wyścig szczurów do
wolnego miejsca (kto pierszy, żeby usiąść), ani to dotykanie przypadkowe,
przepychanie... Czasem myślę, ze najlepiej się czuję, kiedy w promieniu metra
ode mnie nie ma nikogo, absolutnie nikogo.

To taki drobiazg, ale dla mnie był podstawą do zrozumienia, dlaczego On w
autobusach czy tramwajach potrafił dostawać histerii dzikiej, dlaczego trzeba
było czekać na następny, bo oceniał ilość ludzi w środku i odmawiał wejścia,
dlaczego też się rzuca na miejsce, bo miejsce siedzące gwarantuje trochę "luzu"
dookoła i znacznie utrudnia dotknięcie przez obcą osobę, i wcale tu nie chodzi o
zmęczenie czy wygodę... I chyba trafiłam, bo kiedy postarałam się zminimalizować
ten problem, osłaniałam Go w tramwaju, starałam się stworzyć Mu margines
swobody, żeby nikt przypadkowo Go nie dotknął, nie popchnął, nawet ja - problemy
się skończyły... Ale <b>uświadomiłam</b> to sobie dopiero dziś.

I mogłabym tak jeszcze długo.

[joanna9920]

wczoraj po nagraniu w tvn zaczęłam się zastanawiać dlaczego ja tak dobrze
rozumiem mojego syna.że jestem inna wiedziałam od zawsze.pani ekspert
powiedziała ,że jest mniej zdiagnozowanych dziewczynek,bo one lepiej się
kamuflują.i tak się zastanawiałam w drodze do domu.ZA byłoby doskonałym
wytłumaczeniem moich problemów emocjonalnych,tego,że nie lubię
zmian,wychodzenia z domu,notorycznych kłótni z mamą i poczucia niezrozumienia i
tego,że wszyscy robią ze mnie wariata,kalectwa manualnego,wczesnego
czytania,osamotnienia i sama niewiem czego jeszcze

[find_yourself]

Otóż to. Ja tylko bym nie powiedziała "usprawiedliwieniem" a "uzasadnieniem".
Może się lepiej kamuflują (dziewczynki) a może chodzi o normy społeczne.
Napisałam taki tekst o chłopcach i dziewczynkach, i dlaczego jest dużo mnie
zdiagnozowanych dziewczynek, bo nie następuje eskalacja problemu, bo dziewczynce
wiele uchodzi z tego, co nie uchodzi chłopcu. dziewczynka nie musi być sprawna
AŻ TAK, dziewczynka może być wyalienowana - mówi się "nieśmiała". Ale chłopiec,
który nie przeklina, który nie bije, nie popycha, nie wyzywa - taki chłopiec od
razu staje się "debilem". A kiedy przestaje to wytrzymywać, zaczyna histeryzować
i odrzucać szkołę - wtedy się zaczyna szukać. I znajduje się np. ZA.

Po cichu myślę, że mamy w rękach klucz do pomocy dzieciom. Tylko go nie widzimy.
Nie rozumiemy do końca. Dlatego zaczęłam ten wątek, bo mnie to męczy.
Prześladuje. Bo patrze na Niego i widzę siebie w Jego wieku. Analogiczne
zachowania, analogiczne reakcje, analogiczne podejście do świata, rytuały,
obsesje jednotematyczne... Tylko na dziewczynkę z takimi "odchyłami" patrzy się
inaczej niż na chłopca. Ale pamiętam, że był czas, dawno temu, kiedy Moja Mama
chciała iść ze mną do psychologa. Ostatecznie zarzuciła ten pomysł. Ale chciała.
A trzeba pamietać, że to było ponad trzydzieści lat temu. To były inne czasy...

Więc dużo by można tu z siebie wyrzucić. Ja myślę, że jeśli ktoś może ZROZUMIEĆ
ZA to tylko my. Bo my też mozemy być ZA. Teraz trudno to bedzie stwierdzić,
nauczyłyśmy się, umiemy się zachować, znaleźć rozwiązanie, zmanipulować
czasami... Tak jak z tym autobusem. Ta złość jest okropna. Ja Go ROZUMIEM. Nie
wiem tylko jak Go nauczyć, zeby umiał to powstrzymać. Bo On nie umie.

[gemmavera]

Do mnie teoria o dziedziczności problemów związanych ze spektrum chyba się nie
stosuje. Tzn. jak sobie przypomnę siebie jako dziecko, to cos bym znalazła,
zresztą do dziś mi coś zostało... Ale to chyba za mało?

Pamiętam, że byłam samotnikiem. Tzn. chciałam mieć koleżanki (fakt, że niezbyt
o to zabiegałam, ale jednak), ale za nic mi nie wychodziły kontakty z nimi.
Najgorsze było to, że nie mogłam pojąć, dlaczego po kilku tygodniach znajomości
one mnie olewały, do dziś zreszta nie wiem, w czym tkwił problem. Pod koniec
podstawówki udawało mi się znajdować kolegów, ale z wyjątkiem jednej dziewczyny
byli to zawsze chłopcy - konkretni i mówiący większośc rzeczy bez owijania w
bawełnę. Do dziś nie lubię takiego babskiego pitu pitu.

Kiedy kilka miesięcy temu gadaliśmy z mężem o problemach Zuzki z integracją
sensoryczną, pamiętam, że mąż mi powiedział, że jeśli ona ma zaburzenia SI, to
z pewnością po mnie. I coś w tym jest. Nie lubię nagłego dotyku, przytulanie
mnie drażni (chyba że sama mam potrzebę), nie znoszę ludzi, którzy w trakcie
rozmowy za bardzo na mnie "włażą" - muszę mieć przestrzeń wokół siebie, bo
inaczej się duszę. Nie cierpię powitalnych uścisków, całusków i innych takich
serdeczności, brrr...
Autobusów też nie lubię - nie cierpię, jak ktoś mnie tyka albo nie daj Boże
wisi nade mną. :)

Nie potrafię też prowadzić tzw. rozmów o niczym. Jeśli ktoś mi w windzie rzuci
"ale dziś mroźno, prawda?", usłyszy w odpowiedzi tylko "tak". :)) Nie widzę
potrzeby marnowania czasu na gadanie o oczywistych rzeczach tylko po to, żeby
nie jechać sześciu pięter w milczeniu... Z tego też powodu uchodzę za osobę z
lekka gburowatą, niestety.
A jak już sobie postanowię, że będę podtrzymywać albo nawiązywać takie
konwersacje, to wygaduję takie głupoty, że potem mi wstyd przed samą sobą. Bo w
sumie to chyba nie jestem głupia, ale przy próbach prowadzenia tego typu rozmów
wychodzę na blondynkę z kawałów - ja po prostu NIE UMIEM rozmawiać o niczym. :)

O emocjach niekoniecznie chcę tu pisać, ale też mam wątpliwości, czy z nimi
wszystko ok. ;)

Pewnie jeszcze coś bym znalazła. Ale jak mówię, to wszystko za mało, żeby się
doszukiwać. To po prostu cechy mojego charakteru czy tam czegoś.
Szkoda tylko, że jeżeli nawet Zuzka odziedziczyła część tych "dobrodziejstw" po
mnie, to u niej chyba przekroczyło to pewne granice, które można jeszcze uznać
za normę...

Co do tezy, że dziewczynki się lepiej ukrywają, to zgadzam się z Dorotą - to
nie one same się kamuflują, tylko społeczeństwo je kamufluje. Bo w naszej
rzeczywistości dziewczynki mają prawo nie byc przebojowe, mają prawo być
ciamajdowate i mają prawo nie być duszą towarzystwa. Ile razy sama słyszałam
(nawet od osoby, która już wiedziała, że mamy diagnozę): "eee, daj jej spokój,
przecież to dziewczynka".

[joanna9920]

piszesz,że społeczeństwo daje dziewczynkom pozwolenie na takie zachowanie,bo to
tylko dziewczynki.mnie moja mama do tej pory próbuje wychować,uczy walczyć o
swoje,być przebojową,sprytną itp.,a ja nie umiem i nie chce.wczoraj w kiosku
upomniałam babke,że nie policzyła mi pisma za 6 zł.głupio by mi było nie
zapłacic,ja nawet nie umiem dać łapówki ani nic załatwić co wymaga troche
sprytu albo kolorowania,nie umiem kłamać,nie okazuję uczuć.mam opinięspokojnej
i zrównoważonej,i źle mi,bo nie jestem rozumiana.

[find_yourself]

Kochana, witaj w klubie.

Ale ja mam taki patent - szczerością do bólu też można wygrać. Tylko trzeba tę
szczerośc ubrać w słowa. Znaczy zmanipulować. Łapówki tez nie umiem dać. Nie
umiem się wykłócić o złotówkę, mnóstwa rzeczy nie umiem. Ale to jest tak, ze
trzeba mnie doprowadzić do furii. Wtedy umiem. Ale wtedy to jestem nieobliczalna.

A bardzo poważnie - sama widzisz, jest o czym rozmawiać. Ja myślę, ze to można
wykorzystać. Miałam dziś zapaść gigant, jak mój czternastoletni wystartował przy
mnie do swojego nauczyciela historii:
- Bo ja panu muszę opowiedzieć, jak to Maciuś na pana pisał obsceniczne teksty
na tablicy... o, rany, jaki pan ma fajny beret!!! - zdębiałam. A Pan na to:
- No, i popatrz, nie moherowy!!!
Bo Pan jest SUPER.

Wszystko się da.
Porozmawiajmy :))

Szczerość do bólu... Tylko nam kłopotów dostarcza, bo się wstydzimy. Że nasze
dzieci takie jakies są dziwne. Że powiedzą komuś wprost, ze ma krzywy nos,
chociaż nie nalezy tego mówić, że wygadają każdą "tajemnicę" i przez to sa
odrzucane, że wystartują z tekstem co najmniej niewłaściwym do np. nauczyciela i
tylko nam głupio, bo faktycznie wychodzi, że nie umiemy dziecka wychować... Że
mówią, co myślą i to jest dokłądnie tak jak myślą... I nie rozumieją
niwłaściwości chwili, niewłaściwości osoby... Albo dla odmiany są naiwne, kupią
każdą bzdurę. Młody kiedyś święcie wierzył, że Jasio go zepchnie ze schodów, bo
Jasio-złośliwiec kiedyś Mu tak powiedział. Trzy lata traumy i horroru. A do dziś
Młody nie wejdzie na schody i nie zejdzie z nich, jeśli na schodach ktoś stoi.
Czeka, aż ten ktoś sobie pójdzie... Albo uwierzył, ze mafia po Niego przyjedzie
i miałam jazdę nie z tej ziemi...

Tylko ja wiem, że Wy macie tak samo. Nie wiem czy chcecie rozmawiać. Że
niektórzy z nas też tacy byli, a jednak teraz jest ianczej. Że jakoś sobie z tym
poradziliśmy. I tajemnica tkwi w tym JAK.

[n_nadia]

Już od dłuższego czasu zastanawiam się, czy ZA nie dotyczy w jakimś stopniu również mnie.
- Nie potrafię się o nic wykłucić.
- Jednocześnie nie lubię zmian, pouczeń.
- Przez wiele lat nie potrafiłam wyczuć sytuacji, w której sprawiłam komuś przykrość. Mówiłam co myślałam i nawet nie przyszłoby mi do głowy, że coś mogłam źle powiedzieć. Niestety zbyt wiele osób się obrażało, więc nauczona doświadczeniem, wolę już nic nie mówić, nie komentować, nie wyrażać głośno swoich poglądów, niż mówić coś, co innym nie będzie się podobało.
- Nie znoszę tłoku, ścisku! Nie jeżdżę komunikacją miejską, bo się zwyczajnie źle czuję, boję.
- Nie lubię poznawania ludzi i nie czuję potrzeby utrzymywania kontaktów.
- Nie potrafię nawiązywać znajomości (nawet internetowej), zagadywać, podtrzymywać rozmowy.
- Najlepiej się czuję w domu, sama.
- W czasach szkolnych wolałam siedzieć w domu i czytać, niz gdzieś chodzić.
- Bardzo szybko sama nauczyłam się czytać.
- Pamiętam mnóstwo dat, ale nie potrafię połączyć z nimi żadnych wydarzeń.
- Pamiętam mnóstwo faktów, które chyba zaśmiecają mi głowę. Pamiętam np. co myślałam w danej sytuacji mając 3 latka (też tak macie?). Wiem dokładnie jakie miałam wówczas przemyślenia odnośnie konkretnej sytuacji itp. Te przemyślenia były wówczas naprawdę inne, niż przemyślenia moich rówieśników.

Możnaby dalej wymieniać...

Pozdrawiam

[anorakinbreslau]

Witam,

A ja się tak zastanawiam. Czy może ze mną coś jest? Nie oglądałem tego programu
i nie jestem specjalnie na bieżąco ale część z poruszanych przez Was tematów
mnie też dotyczy:
* nie cierpię tłoku w tramwaju / czasem wolę się przejśc;
* nie lubię łazić na bzdurne imprezy ze znajomymi;
* jedyne osoby jakim pozwalam na przytulanie i dotykanie to żona i chrześnica;
* migdalenie się budzi we mnie odrazę;
* najchętniej odpoczywam sam z muzyką, książką, komputerem (zaawansowane IT)-nie
cierpię gier, czy czatów;
* nie znoszę tańczyć (robię to tylko dla żony)
* jestem czasem uważany za gburowatego - nie lubię żartowania i dowcipkowania;
* nie oglądam seriali (polsaty, tvp, tvn i inne) - poza sf;

i czuję się z tym całkiem nieźle, choć otoczenie mnie często męczy: zmień się!!!
Może powinienem gdzieś się przebadać na ZA?

[joanna9920]

myślę,że nie musimy się zmieniać.jesteśmy dobrzy tacy jacy
jesteśmy.założzyliśmy rodziny więc nie jest tak źle.nasze dzieci są do nas
podobne ale są bardziej zaburzone.coś po drodze poszło nie w tą stronę co
trzeba.np.młody doświadczył urazu okołoporodowego,był podduszony,długo w
szpitalu beze mnie.dla mnie było jasne,że to nie będzie bez śladu.

[emeryt21]

Z duzym zainteresowaniem przeczytalem wszystkie posty na tym forum.Zaczalem
zastanawiac sie;moze ja tez taki bylem.Zawsze bylem "inny".Moja rodzina
rozpadla sie,bo bylem inny.Nie moglem sie przystosowac sie do tego,ze ktos mi
narzucal swoja wole.Nie umialem przekonywac innych do swojego zdania,chociaz
bylo oczywistym,ze to ja mam racje.Bylem zmeczony takim zyciem i gdy dzieci
byly juz praktycznie samodzielne,odszedlem,ucieklem na drugi koniec
swiata.Przez 25 lat bylem sam dla siebie,zylem samotnie.Moje kontakty ze
swiatem zewnetrznym ograniczaly sie do niezbednego minimum.Musialem
pracowac,ale wybralem sobie taka prace,ktora prawie nie wyma gala kontaktu z
innymi.Bylo mi dobrze,w obcym kraju,z obca kultura otoczenia,obcym
jezykiem.teraz,na starosc,wrocilem do kraju,ale nadal jestem sam.Nie jestem w
stanie wlaczyc sie w nurt codziennosci,czuje sie obco w moim wlasnym
kraju.Bardzo szybko wrocilem do jezyka polskiego,choc pierwsze miesiace byly
trudne.Nie moge jednak wrocic do polskiej mentalnosci,wiele rzeczy mnie
drazni.Wielu rzeczy musialem uczyc sie od nowa.Duzo pomogl mi w tym
internet,dzieki niemu mam kontakt z otoczeniem,ale nie musze miec kontaktu
osobistego.Prosze,napiszcie co o tym myslicie.Moze to pomoze mi zrozumiec mi to
moje "lekkie dziwactwo"

[find_yourself]

To może ja spróbuję poskładać, ostatecznie założyłam ten wątek ;) Faktycznie
wyraziłam się nieprecyzyjnie. Nazwałam "Dziedziczność ZA?", ale tak naprawdę
chyba rzeczywiście chodzi o aspergerski pierwiastek naszego istnienia. Któraś z
Was miała rację pisząc, ze prawdopodobnie my mamy CECHY, być moze nie
kwalifikowalibyśmy się do orzeczenia pełnej diagnozy (chociaż?), a w naszych
dzieciach to się jakoś nasiliło. Faktycznie, Młody, aczkolwiek "normalnie"
urodzony (planowe cięcie cesarskie, hehe, tez mi normalny poród) miał powikłaną
ciążę. Albowiem w miednicy mi się zaklinował w szóstym miesiącu i przez ostatnie
trzy miesiące rósł i się nie mógł wydostać. Czyli nie "pływał". Nie miałam szans
Go urodzić normalnie. Ja dla odmiany rodziłam się trzydzieści godzin. No nie ma
siły, zeby po takim porodzie dziecko było absolutnie zdrowe. Więc to wszystko
mogło spotęgować jakiekolwiek cechy autystyczne, które posiadaliśmy jako
"wrodzone". To jedna sprawa.

Idźmy dalej.
Kiedy analizuję kryteria ZA u dziecka (kilkuletniego) z tego co pamietam o sobie
- praktycznie spełniam wszystkie. Odizolowanie. Tiki. Dziwna mowa,
nieproporcjonalna do wieku, "stara maleńka", wieczne poczucie niezrozumienia.
przecież ja jestem w porządku, ja mam rację, więc dlaczego się ze mnie śmieją,
dlaczego mnie odrzucają... Dziś widzę, ze NIE MIAŁAM RACJI, a przynajmniej nie
we wszystkim. Piekielny upór. PIEKIELNY. Sztywność poglądów. Ale widzę to
dopiero patrząc na Młodego. Dziwny sposób poruszania się, ta wszechobecna
niezgrabność... Te ciągłe wymówki rodziny, że jestem potworną egoistką, że
myślę TYLKO o sobie, przecież to są moje słowa, do mojego dziecka!!! "Nic i nikt
cię nie obchodzi, z nikim się nie liczysz, tylko własny czubek nosa widzisz..."
Ale ja wtedy nie rozumiałam dlaczego się tak uważa, bo ja się uwazałam za osobę,
która naprawdę ma na względzie dobro innych. Tyle tylko, ze być może to dobro w
moim mniemaniu na czymś innym polegało.

Krótko mówiąc - potworne problemy fizyczne. Brak koordynacji, podejrzewano u
mnie chory błędnik nawet, zero roweru, piłki, pływania, ewentualnie prosta
statyczna gimnastyka, nic więcej. Ale z drugiej strony piekielna precyzja.
Potrafiłam SKOPIOWAĆ bardzo trudny rysunek DOKŁADNIE, jako małe dziecko. Ale
sama z siebie nie potrafiłam niczego narysowac. Nigdy nie umiałam niczego
wymyślec, w sensie fabuły, wszystko musiało być realne, twardo przy ziemi i na
podstawie faktów. Potem to się zmieniło, ale z plastycznymi kompozycjami do dziś
mam problemy.

Ojej... :)
Strasznie się tego dużo robi, a ja bym mogła pisać i pisać...
To jest trochę tak - znalazłam odpowiedź po 13 latach co się dzieje z moim
dzieckiem. Ale patrze na niego i dochodzę do wniosku, ze jest BARDZO do mnie
podobny. ZA BARDZO. Właściwie myślałam, że jesli uda nam się znaleźć jakieś
wspólne punkty - na przykład wszyscy mieliśmy okreslone problemy ruchowe, któreś
z nas sobie z tym poradziło, w taki i taki sposób - to moglibyśmy spróbować tę
strategię do dzieci zastosować. A przy okazji moze dotarlibysmy do sedna,
dlaczego mamy jakieś takie wewnetrzne problemy własne. Bo chyba mamy. Może
sobie też moglibyśmy taką wymianą zdań jakoś pomóc.

Joanno, masz rację. Tu nie ma błędów ortograficznych tylko literówki. Bo się
spieszymy, żeby wyartykułować wszystko od razu :) Od malucha czytamy, czytamy i
czytamy... A jeśli nie czytamy to czytamy... I znajomość ojczystej ortografii
nam została... po tym czytaniu ;)

Pozdrowienia
D.

(ale jakby mnie ktoś zapytał dlaczego się coś pisze tak jak się pisze - to w
życiu bym nie potrafiła odpowiedzieć ;)

[9-x-2]

Też obserwuję wiele cech o których piszecie u siebie.
Również przez całe życie mam fobię społeczną.
Nigdy nie miałam bliskich przyjaciół, zawsze sama.
Tak samo jest teraz
Widzę u siebie nadwrażliwość dotykową, słuchową, bolą mnie mięśnie, strasznie
reaguję na zmiany pogody, miewam problemy ze snem, a w dzień jestem ospała, w
ogóle mam mniej sił i jestem mniej wytrzymała niż inni.
Jestem bardzo niezgrabna, na WF zawsze miałam tróje (naciągane), znacznie
obniżone możliwości fizyczne...
Czytałam samodzielnie mając 2,5 roku, w dzieciństwie byłam małym geniuszem (co
stopniowo zanikało i np. mając lat 20 już praktycznie niczym się nie różniłam
od innych). Oczywiście szkoła, szkoła muzyczna II stopnia i Uniwerek (prawo)
ukończyłam z wyróżnieniem. Ale: często czuję pustkę w głowie, nie potrafię się
wysłowić, gubię myśli. Mam pamięć fotograficzną jeżeli chodzi o teksty,
fenomenalną pamięć muzyczną, ale nie dotyczy to twarzy ludzi...
No i chorobliwie zaniżone poczucie własnej wartości...

[koraga]

Jakbym czytała o sobie. Też nie umiem gadać o niczym, mam dużo znajomych, ale
brakuje mi prawdziwych przyjaciół, nie wiem dlaczego, ale nie potrafię sie
zaprzyjaźnić, nie przyciągam ludzi, nie chcą ze mną obcować na dłuższą metę.
Może im się wydaję nuda, skoro nie umiem gadać o niczym?

Faktycznie czasem dotyk mnie drażni, a czasem nie. Nie cierpię się witać z
innymi buziakami i przytulaniami, ale jakoś z tym żyję.

Najlepiej się czuję w domu, nie lubię nowości, ale zwykle jak już spróbuję, to
się okazuję ze jest fajnie ;)

Zawsze byłam mało sprawna fizycznie, w-f to była moja zmora.
Pewnie bym jeszcze coś znalazła, ale nie chcę szukać ;)

[gemmavera]

Joanno, hmm, mówiąc szczerze też bym kobiecie w kiosku przypomniała, że mi nie
doliczyła za gazetę - ale zawsze byłam przekonana, że to kwestia mojej
uczciwości, a nie zaburzeń. ;))

Za to spostrzeżenie o braku błędów otrograficznych jest bardzo ciekawe,
muszę przyznać.
Ja również zaczełam bardzo wcześnie czytać i pisać - z tym, że byłam dzieckiem
piszącym najbrzydziej z całej klasy - i ciągle słuchałam, że bazgrzę, że sie
nie staram itd. A po pierwsze, nie potrafiłam pisać ładniej, nawet jeśli
_naprawdę_ się starałam, po drugie, wydawało mi się to bezsensowną szopką -
uważałam, że wystarczy, żeby test był do przeczytania, po co komu
kaligrafia. :)

Na WFie też byłam najgorsza, a co. ;) Niestety nie znalazłam na to sposobu
innego niż przeczekanie - wystarczyło pójść na studia, gdzie WFu nie było. :)

Miałam też całą masę tików - ehh, to była zmora. Niedawno moja mama
przypomniała mi, że miałam też swój mały tikowy rytuał: dotykałam ust każdym
palcem jednej dłoni, po kolei tam i z powrotem, bardzo szybko. :) Najpierw
myślałam, że mama coś pomyliła, ale próbując sobie to wyobrazić spróbowałam - i
eureka - poczułam się "w domu". :)

Czytając nowe posty w tym wątku zaczynam się zastanawiać (w pierwszej
kolejności biorąc pod uwagę swoje wpisy), w jakim stopniu coś tu jednak
nadinterpretujemy. Jak pisałam poprzednio - pewna jestem, że w moim przypadku
tych kilka cech to kwestia charakteru, nie zaburzeń. Ale z drugiej strony...
może to jednak podejrzane, że Zuzka ma akurat taką matkę... ;)

find_yourself napisała:

> To jest trochę tak - znalazłam odpowiedź po 13 latach co się dzieje z moim
> dzieckiem. Ale patrze na niego i dochodzę do wniosku, ze jest BARDZO do mnie
> podobny. ZA BARDZO. Właściwie myślałam, że jesli uda nam się znaleźć jakieś
> wspólne punkty - na przykład wszyscy mieliśmy okreslone problemy ruchowe,
któreś
> z nas sobie z tym poradziło, w taki i taki sposób - to moglibyśmy spróbować
tę
> strategię do dzieci zastosować. A przy okazji moze dotarlibysmy do sedna,
> dlaczego mamy jakieś takie wewnetrzne problemy własne. Bo chyba mamy. Może
> sobie też moglibyśmy taką wymianą zdań jakoś pomóc.
>

Nie pamiętam siebie z wczesnych lat dzieciństwa (prócz kilku zaskakująco
wyraźnych wspomnień), a z czasów przedszkolnych pamiętam tylko, że dzieci się
ze mnie podśmiewały, że umiem czytać. :) Trudno mi więc porównywać siebie i
córkę. Za to moja mama, czyli Zuzki babcia, mówi, że ona jest do mnie bardzo
podobna (np. jest strasznie uparta i drze się wniebogłosy, jeśli coś jest nie
tak, jak sobie wymarzyła ;)). Możliwe, że za kilka lat będę mogła robić więcej
porównań.

Co do możliwości podzielenia się sposobami na pokonanie pewnych problemów - ja
takich sposobów nie znalazłam, niestety. W pewnym momencie uznałam, że taka po
prostu jestem i trzeba skończyć marzyć np. o byciu lwem salonowym. ;) Głową
muru nie przebijesz.

[joanna9920]

a co z krytyką,jak reagujecie?gdzieś przeczytałam,że asperger nie znosi żadnej
krytyki,nie daje się przekonać jeżeli uważa,że ma racje.co do podobieństwa
dzieci do nas to my też powinnyśmy być do kogoś podobne,może cechy autystyczne
nasilają się w kolejnym pokoleniu.ja bardzo przypominam mojego tatę.siedząc z
nim cały dzień możemy nie zamienić nawet słowa i dobrze nam z tym.

krytyka

[roseanne]

niestey, mam klopot z przyjeciem takowej, zwlaszcza jesli jest ostra...
bo nie odbieram tego jako zwrocenie uwagi na cos tylko na osobisty atak na mnie

bardzo mi to zycie trudnia..

[gemmavera]

roseanne napisała:

> niestey, mam klopot z przyjeciem takowej, zwlaszcza jesli jest ostra...
> bo nie odbieram tego jako zwrocenie uwagi na cos tylko na osobisty atak na
mnie
>
> bardzo mi to zycie trudnia..

Mam dokładnie tak samo.
Każda uwaga może się dla mnie stać małym dramatem i popsuć mi humor na kilka
dni - bo obsesyjnie o niej myślę. :/

[find_yourself]

Witamy, witamy, mam to samo... Zamknę się. Schowam. Nawet jesli przyznam rację w
obliczu LOGICZNYCH argumentów to i tak się czuję głęboko dotknięta...

[find_yourself]

Kurczę, nie no... Dobra, przeważnie NIE DAJĘ SIĘ PRZEKONAĆ.
Ale nauczyłam się jednego. jeśli wiem, ze mam rację (a przecież WIEM) to
nauczyłam się nie zrażać do siebie ludzi w ten sposób, że odpuściłam trochę z
tonu autorytatywnego i próbuję łagodnej perswazji, w sensie udaję, ze ja tylko
przypuszczam, ja tylko proponuję itede... W duchu po cichu oczywiście JA I TAK
SWOJE WIEM, ale przynajmniej nie od razu mnie palą na stosie ;)

[n_nadia]

Mnie krytyka bardzo boli, a jeszcze bardziej boli mnie, że nie potrafię innych przekonać do własneo zdania. Zawsze wtedy brakuje mi słów i dla świętego spokoju przyznaję innym racje, ale zdania swojego nie zmieniam, nie dzielę się nim jednak.

[find_yourself]

Coś Wam powiem, tylko nie krzyczcie od razu ;)
Bo ja to sobie myślę, że tego się nie da zmienić. Asperger ma rację, a jak nie
ma - patrz punkt pierwszy. Jakieś takie organiczne czy coś, nie wiem. Ale może
to jest sposób:

NAUCZYĆ DZIECKO (WDRUKOWAĆ), ŻE OKEJ. ŻE JEŚLI WIERZY W SWOJĄ RACJĘ (A PRZECIEŻ
WIERZY) TO W TAKIM RAZIE NIECH OPANUJE ZWYKŁĄ SZTUKĘ ARTYKUŁOWANIA SWOJEJ RACJI
W SPOSÓB MAŁO KATEGORYCZNY. I UPRZEJMY.

Ja wiem. To się nazywa manipulacja. Znaczy uczę się grzeczności i uprzejmości w
stosunku do oponentów, o których i tak mam wyobrażenie jednoznaczne, ale muszę
miedzy nimi żyć, muszę istnieć - więc albo pozwolę na odruchy, które MNIE
zdyskwalifikują na starcie, albo nauczę się jakoś maskować. "Co se myślę, to se
myślę" - prawda stara jak świat. Tylko ja tego nie robię dla oszukania, bo JA
NIENAWIDZĘ OSZUSTWA. Ja po prostu nie chcę robić ludziom bezinteresownej
przykrości, ja nie chcę, żeby mieli przez mnie schrzaniony humor, tylko dlatego,
ze ja mam takie a nie inne odruchy. Naprawdę nie chcę. Bardzo chcę się z nimi
dogadać. Ale ciągle mam wrażenie, że oni mnie nie rozumieją. Ani moich intencji,
ani tego, co robię, jak robię... :(((

Mały mi kiedyś to tłumaczył. I dlatego się zaczęłam zastanawiać. Bo czasem się
wściekam. Bo znowu o czymś zapomniał, znowu czegoś nie zrobił, znowu powtórzył
coś, czego już dawno nie powtarzał, znowu gada do kranu albo macha do ściany...
I się wściekam. Cholerycznie. A Mały się śmiał. Takim serdecznym śmiechem. Ręce
mi opadały. Kiedyś mi powiedział, że On się nie śmieje z tego, że ja się
wściekam, On wie, że ja się słusznie czepiam, i On rozumie, o co mi chodzi, i
przykro Mu jest, że nie potrafił itede, ale... Ale jak się złoszczę, to robię
takie śmieszne miny, że On się nie może powstrzymać. I dlatego się śmieje, ale
wcale nie dlatego, że lekceważy to, co mówię albo Mu nie zależy.

[joanna9920]

widzisz,wystarczy czasem,że ktoś zada właściwe pytanie i zaczynamy slę
zastanawiać.ale ja namolnie wrócę do pytania o dziedziczność.skoro nasze dzieci
są do nas tak bardzo podobne,to my też musimy być podobne do kogoś.przecież
każdy może znaleśc u siebie cechy autystyczne,tylko dlaczego to nasze dzieci aż
tak bardzo sobie nie radzą.czy może być tak,że cechy autystyczne nasilają sie w
kolejnych pokoleniach,a może musi zaistnieć jakiś czynnik wyzwalający np.uraz
okołoporodowy,choroba po urodzeniu lub odseparowanie od matki,niewiem może jest
jakiś gen za to odpowiedzialny,który dopiero z czymś innym daje inność?pomyślcie

[find_yourself]

Joanno, ja nie przegapiłam :)
Ja się tylko zastanawiam od bardzo długiego czasu do KOGO. Bardzo długiego, parę
miesięcy... Nie mam w rodzinie bliskiej w okolicy nikogo takiego jak ja, oprócz
bardzo dziwnego kuzyna. Ale... Ale kuzyn był wychowany inaczej, wciąż jeszcze
nie jestem pewna, na ile wychowanie może ukształtować aspergerskie cechy. Bo
wydaje mi się, że trochę może. Ale to temat na oddzielny wątek ;) na
przykładzie mojego kuzyna, który chyba aspergerem nie jest, ale jakby na niego
popatrzeć i się dobrze zastanowić... No, i robi mnóstwo błędów ortograficznych,
na gadawcu czasem widzę, jak z nim ględzę....

Musiał ktoś być. MUSIAŁ. Ale to nie jest ani moja Mama, ani Ojciec. Oni są
zwyczajni, fajni, Oni najczęsciej mi mówią, że się wyrodziłam chyba, że do
nikogo nie jestem podobna, że jestem egocentryczna, ze nie jestem rodzinna, ze
mi nie zależy... Że jestem jakaś taka potwornie silna, nie wiadomo skąd, a ja
wcale nie jestem silna, tylko chłodna i logiczna.... Kiedyś to nawet
podejrzewałam, że ja nie jestem Ich dzieckiem ;) Pamietam, że miałam chyba
siedem lat, jak zapytałam Mamę, czy Oni mnie aby czasem nie adoptowali ;)

Miałam dziadka. Dziadka, którego nie znałam, bo bardzo dawno umarł. Moja Mama
miała wtedy 5 lat, więc nie pamięta, nie moze pamiętać, wie tyle ile jej
powiedziano, czyli prawie nic. Może Dziadek? Z Tym Moim Dziadkiem to jest mocno
zawikłana historia. Od dzieciństwa miałam obsesję tego dziadka, ale sobie potem
wytłumaczyłam, że to dlatego, ze Go nie znałam. Dopiero w ubiegłym roku sama
znalazłam Jego Grób, zabrałam Młodego i pojechaliśmy. Przez lata prosiłam różne
ciotki, zeby mnie na ten grób zabrały, o Mamie nie wspomnę. I nikt nie chciał.
Zawsze mnie zbywali. I dopiero w ubiegłym roku, stara baba, jedzie na grób
dziadka, co to nikt o nim nic nie wie... Jak powiedziałam Mamie, że byłam u
Dziadka, to się zamieniła w słup soli... Notabene Grób znalazł Młody, bo ja się
zgubiłam... I Młody mi zwrócił uwagę na dziwne rzeczy, nad którymi ja się nie
zastanawiałam...

I też nie wiem dlaczego. Dlaczego TAK.
Ale ze zgoła niewiadomych powodów myślę, że jeśli ktokolwiek w rodzinie - to
Dziadek.

[bob68]

Find_yourself,
wybacz, że w tym miejscu pytam, ale ciekawi mnie, jak problemy Małoletniego
opisały kompetentne osoby. Mam na mysli opinię, jaką otrzymuje dziecko z ZA.
Mam syna obserwowanego w tym kierunku i zastanawiam sie, czy warto starać sie o
diagnozę. Watpliwosci biorą sie stąd m.in. ,że u siebie też obserwuję
identyczne cechy i mimo problemów radzę sobie w życiu
Pozdrawiam

[find_yourself]

Ha, dobre pytanie. Otóż wcale nie opisały. Napisały "Zespół Aspergera F84.5". I
koniec. Ale papier mi otwiera wszystkie drzwi - w sensie mam indywidualne
nauczanie, mogłabym mieć renty i te inne (ale nie chcę), w Szkole Młody ma 4
godziny terapii tygodniowo oprócz lekcji, wszyscy ze mną rozmawiają, słuchają i
w ogóle traktują poważnie.

Wiesz, ja tez sobie radzę (się pochwalę, a co tam). Sama Go wychowuję, doktorat
kończę, no niby wszystko pięknie, tylko... Tylko On po prostu jest dużo
poważniejszym przypadkiem. I nie dałby rady bez tych dodatkowych zajęć, bez
ITS-u, a bez tego magicznego papierka to bym w publicznej poradni nie załatwiła
DOKŁADNIE niczego. Kiedy byliśmy w Ich wieku... To były inne czasy. Dlatego Oni
mają gorzej niż my. Moze gdyby znaleźli się w "naszych" warunkach - też nie
byłoby problemu? Nie wiem...

[find_yourself]

Aha, sorry - napisały jeszcze "Całościowe zaburzenie rozwojowe"

Więcej dostałam w orzeczeniu ITS-u z rejonowej poradni, w sensie wskazówek, co z
Młodym należy w Szkole robić itd.

[joanna9920]

a ja męczę dziedziczność.przypomniałam sobie,że mój mąz nie mógł się dostosowac
do pobytu w wojsku,wypuścili go po trzech miesiącach,po okaleczeniach i
wystawili orzeczenie,że nie nadaje się do służby,bo osobowość
nieprawidłowa,cechy psychopatyczne.tak się zastanawiam czy nie stworzyliśmy
przez przypadek mieszanki wybuchowej.

[find_yourself]

Mogliście, ale sama wiesz że to takie dywagacje. Ile macie Dzieci? Bo nie
doczytałam, na pewno gdzieś pisałaś - czy tylko Syna z ZA? A ciekawi mnie (jeśli
możesz napisać) z czym Twój Mąż nie radził sobie w wojsku? Znaczy co Go
najbardziej frustrowało? Czy dyscyplina, czy wysiłek fizyczny, czy głupota
coniektórych czy fakt, ze musi się do niektórych zuepłnie idiotycznych rpzepisów
dostosować? Jeśli możesz - bo wiesz, mozemy spekulować. jedno jest jasne -
dzieci są do nas podobne. U nas w mniejszym stopniu występują różne elementy,
ale też w innym świecie byliśmy wychowani, no i w przewadze to jednak matki -
dziewczynki kiedyś, czyli też inna sytuacja społeczna.Musilibyćmy mieć
szczegółowe opisy - myślę że, kilkudziesięciu rodziców i dzieci, żeby spróbować
zainteresować badaniami kogokolwiek w tym kraju (albo wręcz poza nim). Mnie
mówiono, ze to mikrouszkodzenie mózgu. Fatycznie EEG Młodego jest zgoła dziwne.
Ale moze rzeczywiście jest uszkodzenie na poziomie kodu, które skutkuje
mikrouszkodzeniem mózgu, a może wcale w mózgu żadnego uszkodzenia nie ma...

[joanna9920]

już mowię,mąż po prostu nie chciał tam być i koniec,chciał do domu.dzieci mamy
troje.mateusz 11 lat (ZA),maks 7 lat bardzo podobny ale nie zaburzony,aleks 5
lat typowe zwykłe dziecko bezproblemowe mało podobne do braci,nie wymagające
tylu rozmów i tłumaczeń.mój średni choruje na przewlekłe zapalenie
wielomięśniowe,podejrzenie miopatii mitochondrialnej,na razie nie
potwierdzone.eeg też jakieś dziwne było i rezonans wykazał inne połączenia
żylne ale bez patologii,do obserwacji.starszy eeg teżmiał nie takie jak trzeba
tomografia wykazała jakiś zanik korowy,ale te badania były dawno.mateusz i maks
są bardzo podobni,lekarze też sugerowali ADHD,ale ja już nie dałam się wrobić.w
szkole na razie nie ma problemów,ale pani czuwa jest uprzedzona o możliwościach
mojego syna .myślę,że z młodszym nie będzie tak źle jak ze starszym,bo jest
drugi,jestem bardziej doświadczona,nauczycieli już nastraszyłam,że drugi taki
sam i mają inaczej traktować.zastanawiam się na ile to cechy wrodzone a na ile
wychowanie.przecież ja uczę ich rzeczy,które sama uznaję,może dlatego są
podobni?

[find_yourself]

A próbowaliscie z Mężem dociec DLACZEGO nie chciał? Nic nie dzieje się bez
powodu. ja wiem, że to trudne i upierdliwe zgoła, ale może warto dojść do sedna.
Dlaczego nie chciał tam być? Co mu przeszkadzało, co złościło, co wywoływało
stany jakieś dziwne, co spowodowało, że się okaleczał... Bo na pewno jak by się
zastanowił to by ptorafił powiedzieć.

Młody ma w eeg obce fale. Wszędzie. Fale nie są cykliczne, są zupełnie bezładne,
nikt nie rozumie tego EEG. Pojawiają się znikąd, nie są powtarzalne, i są
wszędzie, a nie tylko w jednym miejscu. Czyli kaplica.

Wiesz - nie jestem pewna z tym wychowaniem. Nad tym by się trzeba szczegółówo
zastanowić. uczę dziecko: utrzymuj porządek i czystość. Pamietasz LadyPank
"vademecum skauta?" No coś w tym stylu. I sciana. To nie chodzi nawet o to, ze
On odmawia. On to po prostu przepuszcza i wypycha. Ja nie wiem. Nie przywiązuje
do tego ządnej wagi. To jest dla Niego NIEWAŻNE. Zaśmieca mu umysł. takie mam
wrażenie. "Dziecko z ZA pamieta daty, liczby, a nie pamieta, ze nalezy przynieśc
ołówek na lekcję..."

Kiedyś to samo było ze mną. Miałam osiem lat, powiedziałam Tacie:
- Nie będe sprzątać, bo moja osobowość nie może się rozwijać w porządku...
Ojciec furii dostał. Pamiętam.
I jak patrzę na sprzątanie Młodego - widzę siebie.
Staramy się być wzorem. jesteśmy uprzejmi, grzeczni, jesteśmy jednoznaczni,
szanujemy ludzi i swiat. Ale moze przy okazji jesteśmy też w zorem w sferach
których nie zauważamy. Moze dziecko to widzi. My nie zdajemy sobie sprawy, ale
dziecko to czuje. Trzeba bardzo dobrze i obiektywnie znać i ocenić siebie, zeby
móc powiedzieć, czego nauczyliśmy dziecko, co pokazaliśmy mimowolnie, a co jest
wrodzone. Mnie to inetersuje, bo ja mam big problem.

Mój Syn nie wyjdzie sam z domu. Poradziłam sobie z większością problemów ZA u
Młodego, a z tym nie mogę ruszyć z miejsca. Za cholerę. Jestem... tego...no,
wolną kobieta (podobno już się nie mówi "samotną matką";)) i organizacja dnia z
czteranstolatkiem, który SAM Z DOMU NIE WYJDZIE jest mniej więcej upiorna.
przewalczyłam już wstyd, że odprowadzam do szkoł, już nie aptrza na mnie jak na
wariatkę, bo wiedzą, ze to ZA, ze to nie mój odpał. Poradziłam sobie z tym
dyskomfortem w tramwajach, kiedy muszę Go trzymać za rękę albo asekurować. Ale
to nie o to chodzi.

W dodatku ja nie umiem do Niego dotrzeć. Kiedy próbuję rozmawiać - albo mówi o
lęku, albo odwraca kota ogonem i twierdzi:
- Bo wy byliście nadopiekuńczy i nie daliście mi szansy...
Bestia inteligentna jest i cwana. Ma trochę racji. Ale zezwolenie na
samodzielność kosztowałoby mnie zawał w tej chwili. Już się nauczyłam odpierać
takie teksty:
- No to udowodnij mi... - tu opis co ma mi udowodnić. I wtedy On się poddaje.

Jest zupełnie bezradny na ulicy. Oczywiście mówię o normalnym poruszaniu się po
wielkim mieście, a nie pobliskim kuble ze śmieciami.

Ja nie mam pomysłu.

[find_yourself]

Przepraszam za literówki, ale się spieszyłam :)
Myśl jest szybsza od palców na klawiaturze :)

[gemmavera]

joanna9920 napisał:

> zastanawiam się na ile to cechy wrodzone a na ile
> wychowanie.przecież ja uczę ich rzeczy,które sama uznaję,może dlatego są
> podobni?

Jeżeli to geny, to pewnie prawdopodobieństwo, że kolejne dziecko będzie miało
problemy, jest spore. Ale wychowanie?
Przez długi czas miałam (zreszta teraz też mam) wyrzuty sumienia, że sama w
jakiś sposób zafundowałam córce te problemy, które teraz ma. Nie wiem,
czym miałoby to być spowodowane, ale mimo tego mam wyrzuty sumienia. A przecież
mam drugie dziecko, które jakby nie patrzeć ma taką samą matkę, jak Zuza. :) A
młodszy jest zupełnie zwyczajny (nie chciałam pisać "normalny").
Wojtek jest przeciwieństwem Zuzy: komunikatywny, kontaktowy (nawet zaczepia
obcych ludzi, żeby się czymś pochwalić ;)), taka mała przylepa już od okresu
niemowlęcego. I to wydaje się być argumentem przeciwko tezie o moim 'zgubnym'
wpływie na Zuzę - ale nie umiem przestać szukać w sobie winy. Czy Wy też tak
macie czy tylko ja jestem nienormalna?

Na pewno moje relacje z Zuzką są inne, niż relacje z synem - i to mnie trochę
gryzie.
Z drugiej strony podobno autystyczne dziecko samo "ustala" (chociaż rzecz jasna
to nieświadome), jak wyglądają jego stosunki z matką i innymi osobami z
otoczenia. To by oznaczało, że moje relacje z córką są takie, a nie inne, bo po
prostu mój stosunek do niej jest odpowiedzią na to, co ona sama "proponuje".
Czy zgodziłybyście się z taką teorią?

Mnie to nawet jakoś tam gra.. Przykład z przytulaniem: młodszy od samego
początku miał silną potrzebę kontaktu fizycznego. Pamiętam, jak się zdziwiłam,
że w wieku 10 miesięcy potrafił SAM się przytulić - to niemowlęta potrafią się
przytulać?? Kiedy Zuzka była w tym wieku, nie przytulała się z własnej
inicjatywy - myślałam, że jest za mała, żeby umieć wpaść na to, jak samej
zaspokoić potrzebę bliskości. A ona po prostu chyba nie miała tej potrzeby. Nie
wzbraniała się przed dotykiem, ale też przytulona pozostawała niewzruszona, nie
przylepiała się tak, jak to robił młodszy. Dopiero teraz się to zdarza. Ona się
musiała NAUCZYĆ przytulać - pamiętam, jak jej tłumaczyłam, żeby zamiast
krzyczeć, przyszła się przytulić, kiedy jest zła albo smutna.
Więc może nie jestem oziebłą matką, tylko po prostu miałam lekko "oziębłe" ;)
dziecko?

[find_yourself]

Wiesz, możesz mieć rację. Kiedy był mały - reagował tak jak Twoja Zuzka. teraz
dla odmiany lepi się do mnie, a mnie to frustruje. Raz, ze sama nie jestem z
gatunku przylepnych, a dwa, ze się czuję niezręcznie. Bo On ma swoje lata i mi
głupio, jak nagle w szkole przy ludziach rzuca mi się na szyję, a chłop prawie
mojej wysokości.

Bo to mogło być tak: najpierw odruchowo odpowiadamy dziecku. Jak jest maleńkie.
A w miare upływu czasu zauważamy różnice pomiedzy naszym dzieckiem i
rówieśnikami i zaczynamy, znowu odruchowo przeciwdziałaś zachowaniom, które NAM
się wydają niestosowne. Działamy w ciemno. Nie mamy żadnych podstaw. I mozemy w
ten sposób dużo wyprostować, ale też i dużo zepsuć.

[joanna9920]

mój mateusz też sie nauczył przytulać,chociaż na początku nie było to jakieś
specjalne odrzucenie,po prostu pozwalał sie przytulić i za chwile uciekal.za to
teraz od kilku lat przytuleniem okazuje akceptację,ale mnie też nie pasuje to
jak przytula.robi to mocno z całej siły i tak jakoś kanciaście,sprawia mi
ból,aż się prosi żeby odepchnąc.powoli się uczy jak to zrobić dobrze.muszę
kontrolowac sytuację.kiedy jest spontaniczny to sprawia ból,a kiedy pod
kontrolą to wszystko ok.w szkole też nie ma oporów ,nawet przed pocałunkiem w
policzek lub w czoło.zapomniałyśmy o jednej ważnej rzeczy:dzieci uczą się przez
obserwację.widzę to u swoich,przynajmniej ci starsi doskonale mnie
naśladują.dlatego gubię się,co jest wrodzone a co nabyte.był czas kiedy mój
średni zachowywał się identycznie jak starszy.nawet lekarze mieli problem z
rozróżnieniem co jest naśladownictwem a co nie.

[szarlotka66]

Joasiu
- takie nienaturalne, zbyt mocne przytulanie czesto wiaze sie z deficytami w
sferze SI - u mojego synka tez podobne objawy wystepowały i
w zasadzie minęły od kiedy syn uczestniczy 2 x tyg po 60 min w terapii SI.
W warunkach domowych pomagają mocne uciskowe masaże - wałkiem drewnianym po 1
minucie jedna strona kolejno masujesz: rece /bez brzucha i klatki piersionej/ i
nogi /czyli częsci ciała od górnych do dolnych/ potem syn niech leży na brzuchu
a ty masujesz kolejno ręce, plecy wzdłuż kręgosłupa, a potem nogi. Inne
cwiczenia zawijanie w gruby ciężki koc, masaż ugniatający poduszką wypełnioną
ziarnem, opukiwanie lekkie klockiem drewnianym /kolejność jak w masażu
wałkiem./ Jeśli dziecko unika normalnego dotyku albo boi się np. jakiejś
powierzchni to proponuję ćwiczenia:
* ciepłe zimne ciepłe /po 10 sek. butelkami z ciepła i letnią wodą/ - masujemy
dłonie a potem stopy.
lub
* miękkie szorstkie miękkie /np. miękki welur, szorstka gąbka, miękki welur/
* masaże w misce z ziarnem - niech zanurza i obsypuje sobie ręce a potem stopy
Więcej mogą poradzić fachowcy SI- Ja jestem tylko mamą -pozdawiam ;-))

[synthea]

Hej wszystkim
Pierwszy raz przeczytałam ten wątek i nie mogę się oprzeć żeby nie dopisać si
do niego.
Zastanowił mnie fakt,że pod wszystkimi tymi wypowiedziami mogłabym się
podpisać.Podobnie reaguję na tłum w autobusach, czuję się w opresji, kiedy ktoś
na mnie patrzy.Lubię samotność, w dzieciństwie bardzo odstawałam od reszty
rówieśników i trudno mi bylo nawiązywać kontakty. Zawsze byłam takim wycofanym,
nieśmiałym wrażliwcem, zaczytanym i bardzo refleksyjnym.
I chociaż nie wydaje mi się żeby ZA był dziedziczny, to być moze cechy, które
dzieci dziedziczą po rodzicach(pewne cechy) predestynują zachowania
autystyczne...nie wiem, ale uderzyło mnie, że my rodzice dzieci z AZ mamy tyle
podobieństw....

[grzalka]

nie mam dziecka ze zdiagnozowanym ZA (jeszcze, bo jeden synek mi podpada) ale
zarówno ja jak i mój mąż mamy mnóstwo cech ZA

synek ma 2 latka- czy powinnam juz zacząć coś robić?

[joanna9920]

myślę,że nie.robi sie wówczas coś,jeżeli występują jakies problemy

[gemmavera]

Grzalka, to zalezy, jakie problemy zauważasz u synka.
Są pewne zachowania interpretowane jako autystyczne, które w rozwoju dzieci w
pewnym wieku są zupełnie normalne i mieszczą się w granicach normy.
Samo "genetyczne obciążenie" nie jest chyba wystarczającym warunkiem do
podjęcia jakichs zdecydowanych działań, bo dziecko może nie miec problemów.
Chociaz oczywiście warto syna obserwować.

Nie opisałaś żadnych zachowań synka, więc może napiszę, co moim zdaniem mogłoby
być niepokojące (rzecz jasna nie musi to oznaczać diagnozy autyzmu!): brak
wskazywania palcem, brak jakiejkolwiek zabawy w udawanie, dziwne zabawy (np.
ustawianie zabawek w rzędy zamiast bawienie się nimi zgodnie z przeznaczeniem),
brak rozumienia prostych poleceń typu "pokaż krzesło", "podaj mi misia".

Jeżeli chcesz sprawdzić, czy synek może być w grupie ryzyka, zerknij tutaj:
www.nas.org.uk/nas/jsp/polopoly.jsp?d=128&a=2226 (po angielsku)
i tutaj: tinyurl.com/q2cm6
wersja html: tinyurl.com/mlagv (CHAT jest na samym dole)

do Gemmy

[grzalka]

Nie mogłam się doczytać jak się liczy ten CHAT- bo owszem, część punktów się
zgadza. Najbardziej mnie niepokoją jego zabawy- na przykład ustawianie w rządku
przedmiotów przez kilkanaście minut (dwulatek!) albo przesuwanie klockiem po
ścianie równie długo- jest wtedy zupełnie wyłaczony. Albo wspina się na coś i
schodzi w ten sam sposób przez 20 minur. Poza tym nadwrażliwość na bodźce i brak
zainteresowania innymi dziećmi (kiedy inne dziecko próbuje wejść w interakcję
Alek reaguje agresją- nieco lepiej traktuje własne rodzeństwo, ale rodzeństwo
bawi się ze sobą, a on woli bawić się sam). Poza tym mówi, rozmawia, nawiązuje
kontakt wzrokowy. Nie wskazuje palcem.

[gemmavera]

Grzalka, napisałam maila na adres gazetowy.

[nie_moj_nick]

Nie wiem, czy są jakieś dowody na dziedziczność ZA. Ale...
U mojego syna zdiagnozowano ten zespół niedawno. U mnie - jakieś 4 lata temu.
Niestety, zagłuszony nie jest. W tym czasie zostałam skreślona z listy studentów
na uczelni, bo nie dopełniłam formalności papierkowych (nie mogłam przemóc
własnej fobii społecznej). Studia reaktywowałam na innej uczelni, ponownie mam
problemy tego samego typu. Od kilku miesięcy jestem znowu pod opieka psychiatry,
biorę neuroleptyki na "zniwelowanie fobii społecznej". Boję się o mojego syna,
że - mimo, iż rozumiem go doskonale - nie będę potrafiła mu pomóc :(

[mkolaczynska]

nie wiem czy pisze właściwie o ZA jakimś spektrum autyzmu czy czymś jeszcze
dziwinieszym ale:
moje dziecko ma/miało diagnoze zaburzenia rozwojowe o charakterze autystycznym-
teraz ponoć norma
Ja osobiście:
-lubie być sama w swoim towarzystwie(od kiedy pamiętam)
-jak się mocno zdenerwuje macham rękoma jak kurczak-tak mówi mąż
-źle reaguje na nieoczekiwane zdarzenia a nawet zmiane jakiś tam własnych
planów, wytrąca mnie to z równowagi.
-do dziś lubie liczyć, schody, pasy na przejściu dla pieszych liczbe kafelków
na które stąpam ;-)lubie, tak zajmuje swoje myśli, tak mi łatwiej/wygodniej
dojśc do pracy, sklepu czy przychodni.
-w podstawówce miałam tylko jedną koleżanke której szczerze nie znosiłam
-jeszcze w ogólniaku "biłam się z myślami"
-nie znosze jakiegoś lepienia malowania czy ludzików z kasztanów przyklejania
choinek czy robienia sznura na choinke, szczerze takich zajęć nie znosze i od
zawsze odkąd pamiętam było dla mnie udręką uczestniczenie w "takiej
dziecinadzie".

Z tym ze dla mnie najważnieszym pytaniem staje sie powoli: czy moje dziecko nie
zachowuje się w okreslony sposób dlatego że to ja/mój mąż wpajamy mu zupełnie
nieświadomie takie właśnie wzorce zachowań?