Anagramy rysunkowe

[julesw]

Pojawia się od czasu do czasu na forum wątek, nt. upodobań dotyczących danego
typu zadań szaradziarskich. Było już coś o jolkach, przymrużkach, szaradach,
itd. Ja chciałbym poruszyć wątek anagramów rysunkowych i to może nawet nie
pod kątem popularności, ile sposobu rozwiązania. Z nimi mam zawsze najwięcej
problemów, zwłaszcza jeśli są to długie wyrazy jednoliterowe (czasami autor
nie podaje też liczby liter rozwiązania).
Z takich zadań, które mi utkwiły w pamięci, 2 lata temu w pierwszym etapie
eliminacji do MP (zadania z Rozrywki) był anagram bodaj z Cook'iem, którego
rozwiązaniem był porzeczkoagrest - słowo, którego nie ma w słowniku
ortograficznym. Wiem, że to nie jedyne źródło, ale zawsze to dodatkowe
utrudnienie.
Czy macie podobne trudności? Jak sobie z nimi radzicie?
Dzięki z góry za wszelkie uwagi.

[totet]

julesw napisał:

> Z takich zadań, które mi utkwiły w pamięci, 2 lata temu w pierwszym etapie
> eliminacji do MP (zadania z Rozrywki) był anagram bodaj z Cook'iem, którego
> rozwiązaniem był porzeczkoagrest - słowo, którego nie ma w słowniku
> ortograficznym. Wiem, że to nie jedyne źródło, ale zawsze to dodatkowe
> utrudnienie.

Przy supertrudnych anagramach rysunkowych ważna jest niezłomna wiara, że zadanie na pewno ma rozwiązanie i nie należy się poddawać :)
Porzeczkoagrest był trudny, ale z eliminacji do Mistrzostw Polski nie zapomnę do końca moich dni słówka pastrami...

[reptar]

W warunkach turniejowych lub w przypadku wysyłania rozwiązań - a więc wszędzie
tam, gdzie jeden rozwiązuje, a drugi mu to zalicza albo nie - lubię jak jest
jednoznaczność. Żeby ją osiągnąć, najlepiej jest przedstawić takie zadanie
w formie szyfrografu (ojej, żebym zaraz nie wpakował się na skały klasyfikacji
gatunkowej)... no, w każdym razie w takiej postaci, że są kratki na wpisanie,
co przedstawiają człony, jest numeracja konkretyzująca sposób przestawiania
liter. Wtedy zadanie jest łatwiejsze i unika się rozwiązań alternatywnych,
kwestii spornych, trudnych werdyktów.

Jeśli ktoś nie wysyła rozwiązań i nie rozwiązuje takiego zadania na turnieju,
to mu takie dookreślenie nie jest potrzebne, z tym że bez tego dla mnie są to
zadania jedne z najtrudniejszych; zresztą ja w ogóle nie lubię rozpoznawania
wyrazu na podstawie rysunku Wiola.
Jednak choć zaliczam ten rodzaj do najtrudniejszych, to jednocześnie lubię go o
tyle, o ile daje możliwości szukania rozwiązań nieautorskich - taka zabawa jest
dla mnie ciekawsza od znalezienia właściwego rozwiązania.

A z takich, które zapadły mi w pamięć, to wymienię "imponderabilia" (mali po
drabinie) z zestawu finałowego Mistrzostw Polski w 1996 r.