Natchnął mnie wątek o ziemi i kwasach w rodzie, jak sie domyślacie, ale oczywiście nie chcę w tym wątku omawiać ani tamtej sytuacji, ani opisanego w nim nieznanego nam narzeczonego.
Chciałam pomówić o tym, że jak zauważyłam postawa polegająca na eliminowaniu ze swego otoczenia ludzi, którzy jakoś tam komuś podpadli, czy są nielubiani przezeń spotkała sie z oburzonym zdziwieniem

- niektórych z was oczywiscie.
Tymczasem jest to postawa bardziej niż zdrowa- jesli kogoś nie tolerujemy/nie lubimy lepiej jest dla nas samych, ale także tej osoby i otoczenia jesli zaniechamy z nią kontaktów.
tak, sama piszę o tym, że czasem to niemozliwe lub bardzo trudne (np. gdy z tym kimś pracujemy, albo nalezy do bliskiej rodziny itd.), ale o ile takie coś jest mozliwe, to to jest najlepsze wyjście. I nie pojmuję oburzenia - dlaczego ma się przestawac z kimś kogo sie nie znosi? Przecież tak czy siak nie bedzie miło ani nam, ani tej osobie.
Kolejna sprawa to także jakieś takie oburzenie w tamtym wątku, że z rodziną partnerki pan utrzymuje relacje poprawne, ale nie bliskie. Co w tym nadzwyczajnego? Czy rzeczywiście bycie z kimś "z urzędu" wymusza serdeczną, bliską relację z rodziną tego kogoś? Wg mnie - nie.
poprawne relacje są absolutnym minimum (no chyba, ze mamy do czynienia z towarzystwem, z którym stanowczo nie warto utrzymywać relacji) w swiecie kulturalnych ludzi. Ale własnei poprawne. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by relacje stały sie bliskie i serdeczne, o ile obie sdtrony tego chcą, ale jest to miła ewentualnośc, a nie wymóg wg mnie.
A Wy jak to widzicie? eliminowanie nielubianych ze swego zycia i pozostawanie "tylko" w poprawnych relacjach np. z teściami jest ok, czy nie?