Finał, czwartek

[arana]

Son Yeol Eum Korea Pd.

Mam koncert na fortepian z orkiestrą i remontem sąsiada, ale mimo wszystko to
wykonanie nie robi na mnie wrażenia.
A jak Wy odebraliście?

[a000000]

Bez remontu sąsiada, też bez wrażenia. A nawet wręcz przeciwnie.

[arana]

W takim razie to dam sąsiadowi spokój.

[michal-z]

ja miałem wczoraj z remontem koreanka - dużo kiksów, troche muzyki, wrażenie
raczej średnie

[arana]

Jak to miło spotkać bratnią duszę.
Mój remont z wiertarką. A Twój?

[michal-z]

mój głównie z młotkiem, aczkolwiek wiertarka też była

[forresty]

słucham sobie wczoraj podsumowania w PR2 i panowie stwierdzili (Pani również) że
poza Yumą to nie było wczoraj czego słuchać praktycznie. Koreańczyk ponoć grał
bez czucia acz paluchy majac wprawne. Z Japończykiem nie nadążała ponoć
orkiestra a ten nic sobie tego nie robił.
Dzis czytam wyborczą i cała trójka to murowani praktycznie laureaci. Boguś
Kaczyński rozpływał się nad grą japończyka. Albo w Wawie jest kilka konkursów
albo odbywa się niezłe ściemnianie.
Nie zmienia to faktu że dla mnie pierwszy dzisiejszy występ był po prostu taki
sobie. nie porwało mnie to nijak. Moze dlatego że przesłuchałem dziś Zimermana
obu koncerrtów

[arana]

Ja po prostu życzę sobie być olśniewana. Jeśli nie jestem, reszta nie jest
ważna.

[a000000]

Ja byłam na Zimermanie na żywo gdy grał obydwa koncerty ze swoją orkiestrą. Może
dlatego tak jakoś nie potrafię tego DUCHA, DUSZKA usłyszeć???
Japończyk wczorajszy mi się nie podobał. Pani Nezo jak narazie też mnie zasmuca.
Do tego podgląd na salę się nie otwiera w kompie. Ech, coś mam pod górkę.

[michal-z]

w sali musi być chyba gorąco, bo strasznie jadą po bokach. a Nezu - no cóż, też
raczej kiepsko, strasznie spieszyła, często nie zgrywała sie z orkiestrą...

[forresty]

Ale i tak Zimerman & Co ustępuje miejsca Abbado+Pogorelich. Tam orkiestra gra
wspaniałe rzeczy - Pogorelich nie gorsze. Ivo jak mu spojrzę w oczy to mam
wrażenie że wyjdzie z niego jakiś drakula abo co gorszego.

[a000000]

mam tą płytkę Abbado - Pogorelich + orkiestra Chicago.
lepszego wykonania jeszcze nie słyszałam. Technika, owszem, ale jaka kolorystyka!!

[forresty]

nie jestem pewien ale to chyba Paleczny stwierdził w niedzielę że Pogorelich nie
potrafi dalej grać Chopina na poziomie KCH. Już nie wiem o co tym wszystkim
ludziom chodzi. Niech zrobią matrycę wszystkich dzieł Chopina, niech napiszą
jak grać i niech zostawia jasno sprecyzowany margines na osobowość "gracza".
Czasami mam zrażenie że jurorzy muszą udać się do spirytysty albo sklonować
szczątki Chopina. Innej rady nie ma aby szacowne grono zadowolić.

[peternak]

Nie przypominam sobie takiej wypowiedzi Palecznego... Jeśli chodzi o szukanie
przez jury ideału wykonawczego, to byłbym skłonny stwierdzić, że Paleczny jest
jedną z tych osób, które nie szukają odgłosu wierzb płaczących, pól szumiących
i innych bzdet, a rzeczowo oceniają, przygotowanie techniczne-pianistyczne,
osobowość artystyczną, intelekt pianisty (!!!) - czego wypadkową (i wielu
innych rzeczy) jest prezentacja (w tym przypadku) konkursowa. Bardziej
skłaniałbym się ku opinii, że na konkursie żądzi klucz geograficzno-personalny,
i dlatego w II etapie odpadły pewne osoby... Chociażby Wunder, który zresztą
nie zachwycił mnie swoim występem w II etapie... Nie jestem rasistą, broń Boże,
ale jeśli liczba uczniów profesorów ma się równać w II etapie 60 %, a liczba
Azjatów w III etapie ma się równać 9 czy 10, to będzie się tyle równać... To
jest biznes... Kontrakty menedżerskie, płytowe, koncertowe, itd...
Pamiętajcie... Konkursy nie mają OCENIAĆ artystów, bo tego zrobić się nie da po
prostu. One mają KREOWAĆ przyszłe "gwiazdy". Wiem, że to może dośćproste
tłumaczenie, ale tak jest. Kto nie pasuje do układanki - odpada... BYE!

[jdrk]

peternak napisał:
> Jeśli chodzi o szukanie
> przez jury ideału wykonawczego, to byłbym skłonny stwierdzić, że Paleczny jest
> jedną z tych osób, które nie szukają odgłosu wierzb płaczących, pól szumiących
> i innych bzdet, a rzeczowo oceniają, przygotowanie techniczne-pianistyczne,
> osobowość artystyczną, intelekt pianisty (!!!) - czego wypadkową (i wielu
> innych rzeczy) jest prezentacja (w tym przypadku) konkursowa.

No wlasnie dlatego twierdze, ze w jury jest za duzo pianistow i pedagogow,
ktorzy licza kazda nutke i pauze! Ja dziekuje bardzo Panu Palecznemu. Wole te
"bzdety", czyli piekna muzyke Chopina, w ktorej slychac tesknote za Polska i
polskim krajobrazem, a nie serie osemek i szesnastek prezycyjnie oddzielonych
idealnie wymierzonymi pauzami! Niech sobie w ten sposob oceniaja studentow, a
nie Artystow!

[a000000]

A ja mam niecne podejrzenia, że w każdym krytycznym słowie pianisty uznanego
wobec pianisty na rynek wchodzącego, jest najzwyklejsza ludzka zawiść i walka o
przetrwanie. Taki Pogorelich jest śmiertelnym (bo przekładającym się na finanse)
zagrożeniem. Nawet ja, zwykły zjadacz chleba, płytkę z nagraniem Pogorelicha
kupuję w ciemo, a obok płytki Palecznego przechodzę obojętnie. I Paleczny o tym
wie. I nie tylko Paleczny.

Jaki to splendor dla nauczyciela, dla szkoły, gdy uczeń wygrywa konkurs??? A to
też jest całkiem wymierna, finansowa korzyść.

Jeśli nie wiadomo o co chodzi, to na pewno chodzi o pieniądze. NIGDY nie
uwierzę, że pianiści i pedagodzy "przegapią" talent. Za udupieniem jednych a
wypromowaniem innych kryje się drugie dno - korzyść. Bo sztuka to rzecz tak
indywidualna i subiektywna, że można tylko powiedzieć : MNIE się podoba.

Dlatego dobrze, że mamy własne uszy i własne sądy, nie musimy polegać na zdaniu
tego czy owego krytyka, boć on przecież też subiektywnie gada.

[jdrk]

a000000 napisała:
> Jaki to splendor dla nauczyciela, dla szkoły, gdy uczeń wygrywa konkurs???
> A to też jest całkiem wymierna, finansowa korzyść.

No wlasnie, skoro niektorzy szczyt slawy maja za soba, wiec swoja wartosc
(artystyczna i finansowa) moga wlasnie w ten sposob utrzymac - wychowywac
wybitnych nastepcow. Taka jest kolej rzeczy. Jak mozna o tym nie wiedziec (cisna
mi sie na jezyk ostrzejsze slowa)? Ale moze sie zastanowia jak zobacza (zasobne)
tlumy ciągnące do Pani Prof. Popowej-Zydron

> Dlatego dobrze, że mamy własne uszy i własne sądy, nie musimy polegać na
> zdaniu tego czy owego krytyka, boć on przecież też subiektywnie gada.

Oczywiscie, ze tak, chociaz wiem, ze nie wszyscy "ufaja" swoim uszom Poza tym
nie uwazam, ze oceny krytykow jakos znacznie roznily sie od moich, czy naszych
tu na forum. To raczej z decyzjami jury sie nie zgadzamy

[a000000]

Szanowne jury zaliczam do szerokiego grona krytyków. Zwłaszcza, że wypowiadają
się publicznie i w ten sposób wpływają na opinię.

[forresty]

"rządzi"!!!! Na litość boskom - dzieci nasz czytają. Mi terz zdażają się
literófki ale nie asz takie
Ta wypowiedź poszła w świat przy okazji oceny niedzielnych występów w PR2.
Rzeczywiście , może to nie Paleczny, a moja niepewność wynikła z tego że Pan
Jury też wyrażał w tym programie swe oceny. Nieważne.
Jeden z krytyków Pr2 (22.oo) mówi bardzo pięknie ale bardzo powiedziałbym
"wodolejowato". Nawet znalazły się odniesienia do van Eycka które to pasuja do
Chopina jak odkrywanie świata Ravela poprzez wiedzę o Rembrandtcie. No można
teoretycznie podstawy do wywodów o sztuce Alvara Alto znaleźć w dziłalności
egipskich fellachów tylko nie zmieni to faktu że taka dyskusja będzie o
wszystkim i o niczym.
Ja bardzo się sprzeciwiam wrażeniowej interpretacji dzieła sztuki. Zarówno
plastycznego jak i muzycznego. Znany krytyk i estetyk angielski H.Read
stwierdził kiedyś że każdy człowiek jeśli nie jest stopniu znaczącym
upośledzony ma immanentną zdolność do postrzegania piękna w przyrodzie a co za
tym idzie w dziełach sztuki. Owo piękno nazwał harmonią - obojętnie czego
harmonią: brzydoty fizycznej, niedoskonałości emocjonalnej, kolorów, dźwięków
itp. Wystarczy tę zdolność w człowieku rozbudzić.Piękno nie musi być ładne. I
wtedy człowiekowi nie trzeba tłumaczyć co jest piękne a co nie. Jest to teoria
mocno , powiedziałbym behawioralna i niekoniecznie wytrzymała ona próbę czasu,
ale dla mnie jest ona po części wyjaśnieniem tzw. czystego geniuszu. no ale to
temat na inną opowieść
Natomiast mnie w krytyce dzieła sztuki - tutaj konkretnie interpretacji dzieła
muzycznego - interesuje to dlaczego np Yamamoto zagrał tak a nie inaczej i z
czego wynika fakt że fraza brzmi tak a nie inaczej. Jak poukładał koncert i co
było tego przyczyną itd itd.
Natomiast określenie "miał nieładny dźwięk" "zagrał nijak" itp to dla mnie nic
nie znaczące związki frazeologiczne które nie tłumaczą tego co się usłyszało.
Gdybym na egzaminie powiedział że Rubens malował nieładnie bo używał za dużo
czerwieni i brązu no to wywalonoby mnie za drzwi przed skończeniem tego zdania.
A tu ciągle słyszę że jakichś kryteriach czysto wrażeniowych-subiektywnych.
Sztuka rzecz jasna jest dziedziną humanistyki ale nie zwalnia to humanistów
obowiązku operowania jakimś obiektywnym aparatem naukowym, krytycznym.
Co do "sędziowania" to napisano już wiele i nie będę "kserował" . Dziś w
Rzeczpospolitej na ten temat
rzeczpospolita.pl/gazeta/wydanie_051021/publicystyka/publicystyka_a_10.html
Co do udziału uczniów jurorów - tu chyba wszyscy są zgodni że coś z tym trzeba
zrobić. A na marginesie to dodam że coraz częściej dostrzegam zjawisko
"toyotyzacji" pianistyki. Kształci się tuziny fantastycznie wyszkolonych
pianistów w Azji i w Europie a jakoś zaniedbuje się kształtowanie
indywidualności artystycznej. Jeśli miałbym być złosliwy to powiedziałbym że
większość z pianistów tego konkursu gra po prostu tak samo - i ci z Azji i ci ze
Stanów i ci z Europy.

[cymber.gaj]

forresty napisał:

> Ale i tak Zimerman & Co ustępuje miejsca Abbado+Pogorelich. Tam orkiestra gra
> wspaniałe rzeczy - Pogorelich nie gorsze. Ivo jak mu spojrzę w oczy to mam
> wrażenie że wyjdzie z niego jakiś drakula abo co gorszego.

Słuchałem dziś tej płyty pierwszy raz. Jestem wstrząśnięty - dosłownie ciarki przechodzą. Nowy, wspaniały świat (bez ironii, nie mylić z Huxleyem). I ta fenomenalna orkiestra! Nie przypuszczałem, że w koncercie f-moll kryją się takie cuda.
Do tego jeszcze druga płyta Pogorelicha - cztery scherza. Wrażenia podobne.

Skłania to do gorzkich refleksji o tępieniu wszystkiego, co nie jest Chopinem z konserwy, w dodatku wypitraszonej kiedyś tam, acz wiele lat po Chopinie. Chwała Marcie Archerich, której desperacki krok otworzył kiedyś Pogorelichowi drogę do kariery.

A z poglądem, że Pogorelich nie potrafi grać Chopina na poziomie KCH, skłonny jestem się zgodzić.

[a000000]

cymber.gaj napisał:

>
>Nie przypuszczałem, że w koncercie f-moll kryją się takie cuda.

Prawda? Mnie też to wykonanie wstrząsnęło. Co tam, rzuciło na kolana.


> Do tego jeszcze druga płyta Pogorelicha - cztery scherza. Wrażenia podobne.

Ja na temat Scherzi nie mam jeszcze zdania. Słuchałam już wiele, wiele razy, za
każdym razem coś nowego, coś dławiącego, coś nawet odpychającego. Tak sobie
wyobrażam całą prawdę o chopinowskich scherzi.

A czy słyszałeś Etiudy Symfoniczne Schumana + Sonata 111 Beethovena? A także
absolutmy deser - sonaty Scarlatiego.


> A z poglądem, że Pogorelich nie potrafi grać Chopina na poziomie KCH, skłonny
> jestem się zgodzić.

O tak, ten pianista zupełnie nie pasuje do jakichkolwiek ram i wymogów. Tak jak
poeta powiedział o Słowackim i Mickiewiczu, że są jako "dwa, na przeciwnych
krańcach świata - bogi", tak uważam, że i Zimerman, i Pogorelich i Blechacz to
takie bogi. Całkowicie inne i równie wspaniałe.

[callja]

Witam Pogorelichomaniaków
Koncert f-moll w wykonaniu Pogorelicha i Abbado to jedna z moich
najukochańszych płyt - jeszcze dołączony do tego chopinowski Polonez fis-
moll... Wstrząsający, mocny... u Pogorelicha zachwyca mnie zawsze lewa ręka -
zwykle słychać u pianistów prawą, a lewa coś tam sobie plumka grzecznie; a u
Pogorelicha lewa ręka szepcze, narzuca, krzyczy, porządkuje - mistrzostwo!!

Po zaaplikowaniu sobie niegdyś porcji preludiów też spod palców Pogorelicha -
nie mogłam sobie znaleźć miejsca, wciąż słyszałam, myslałam, przeżywałam. Ano,
nastolatki głupiutkie są i aplikują sobie arcydzieła przed snem - i ich wina,
że potem zasnąć nie mogą!!

A Scarlatti to już temat na rozprawy naukowe+leżenie plackiem u stóp pianisty!!
Kocia zmysłowość, miękkość, nieprawdopodobie selektywny, jasny, a jednocześnie
osadzony dźwięk - i przebiegi szesnastkowe jak wycinane skalpelem. Jak on
jednocześnie potrafi przy tej lodowatej precyzji grać tak zmysłowo? Nie wiem!!
Ale tak jest.
Chapeau bas!!

A teraz Pogorelich milczy... smutne, niepokojące.

[a000000]

callja napisała:

> A teraz Pogorelich milczy... smutne, niepokojące.

Zgadza się. Coś się nie może pozbierać po śmierci żony. Nie dziwię się, była
jego muzą, nauczycielką, opiekunką.

Jędrku, gdzie jesteś?

[arana]

Po przerwie będzie Twój faworyt Yamamoto Takashi.
Będę słuchać z zainteresowaniem, tym większym, że po raz pierwszy.

Juz jestem :)

[jdrk]

arana napisała:
> Po przerwie będzie Twój faworyt Yamamoto Takashi.

Przepraszam, juz jestem Wlasnie wrocilem z FN - ogladalem koncert na telebimie.

To prawda, ze to moj ulubiony pianista, co nie znaczy, ze faworyt Ale
strasznie lubie go sluchac (i patrzec jak gra). Chcialbym, aby wszyscy pianisci
tak jak on kochali Chopina!

Yeol-Eum Son nawet w opinii znajomej koreanki, z ktora sluchalem tego koncertu,
nie grala najlepiej - mylila sie i grala zbyt szkolnie. Aha - pytalem koreanki
jak wymawia sie to imie i... nie potrafie tego powtorzyc

Rieko Nezu grala troszkę lepiej, ale mnie nie zachwyciła. Grala koncert f-moll,
wiec trudniejszy, ale wg mnie przecenila swoje umiejetnosci.

Za to Takashi Yamamoto znow mnie nie zawiódł Gral zdecydowanie najlepiej z
dzisiejszej trójki - zywo, z entuzjazmem, cały był tą muzyką. Ale byl nie tylko
radosny, ale i romantyczny. No i widac bylo, ze ten jego entuzjazm udziela sie
orkiestrze, i nawet Wit czasem się usmiechał I jak pieknie mu wyszedl
Krakowiak w III części koncertu. A na koniec widzieliscie jak uradowal
publiczonosc? Zadko zdaza sie, zeby koncert muzyki klasycznej tak dzialal na
ludzi (obserwowalem jak juz wychodzili z FN i prawie wszyscy ciągle się
usmiechali). Chociazby z tego powodu tak bardzo lubie go sluchac

[arana]

Kończę, piszcie, przeczytam jutro.

[a000000]

Yamamoto uratował honor dnia. I rozruszał orkiestrę, bo już zasypiała.

[misio1980]

Nooo, Yamamoto to ja rozumiem... Może ja nie jestem muzykologiem, ale był w tym
pierwiastek ewidentnie wirtuozerski, choć i uczucia w Romance nie zabrakło.
Wreszcie ktoś, kto umie wydobyć barwę z tego szalonego instrumentu. Być może
nadużywam swojego zmysłu intuicji, ale jak dla mnie to jest to chwilowo no1...
gdyby nie to zagubienie w pierwszych taktach Ronda, byłoby wręcz cudownie.

Finał, czwartek, Takashi

[arana]

I mnie porwała radość w grze Yamamoto Takashi. Było też, jak piszecie,
romantycznie. Do pełni szczęścia brakło mi jednak czegoś. Otóż w obu koncertach
Chopina całą romantyczność odczuwam jako uczucia już zrodzone, ale jeszcze nie
nazwane do końca. Tej ulotności nie znalazłam. Ale to tylko takie uwagi robione
już po koncercie, bo w ogóle byłam zachwycona.

[peternak]

I chyba o to w tym wszystkim chodzi? Nieprawdaż?

[arana]

Masz na myśli zachwyt?
Tak, o to chodzi!
Ale najgłębszy jest wtedy, jeśli utwór objawi mi jakieś wartości, jeśli poruszy
tak, że utkwi we mnie na długo, czasem na zawsze, coś zmieni w moim widzeniu
świata.

[peternak]

Oj... Masz wielkie wymagania (chodzi mi o zmiane w widzeniu świata) Ja do
tej pory nie słyszałem, czy raczej nie doświadczyłem takiego wykonania, i nie
chodzi tu tylko o fortepian, a o wykonawstwo w ogóle... A słyszałem już wielu
znakomiotych wykonawców...
A to co mi się podoba w Takashim, to niewątpliwa radość jaką daje mu gra utworu
bądź co bądź utrzymanego w stylu brillant. No i radość jaką nam daje słuchanie
jego osoby Cieszę się, że po jego występie nie zastanawiam się, czy to gis
mógł zagrać bardziej miękko, a tamten łuk przetrzymać trochę dłużej. W
przypadku występów konkursowych wolę pamiętać jak ktoś zagrał, niż jak ktoś
grał... No, chyba, że ma się do czynienia z artystą o naprawdę wielkiej
osobowości, doświadczeniu i umiejętnościach - wtedy wolę pamiętać jak ktoś
grał, a nie zagrał... Pozdrawiam i idę na TVP Kultura...

finał, piątek, Jaroszyński

[a000000]

Dusza z pewnością, słowiańska. ALE....jeszcze trochę pracy przed nim. Chyba się
nie spodziewał, że będzie mu dane zagrać finał.

[soova]

coż.. jeżeli on sobie zdaje sprawę z poziomu swojej gry, to chyba prof.
Gornostajewa i reszta jury robią chłopakowi krzywdę, dając mu grać finał
jeżeli nie, to trudno... to już go nic nie uleczy
nawet patrząc z jak najbardziej zdroworozsądkowego punktu widzenia nie można się
oprzeć wrażeniu, że cała ta sytuacja coraz bardziej zakrawa na jakiś spisek,
któego celem jest zapewnienie supportu Rafałowi Blechaczowi

[a000000]

Blechacza? nie podejrzewam, chłopak gra bardzo dobrze. Raczej zemsta za
Drzewieckiego - odpadł? no to dalej konkurs skompromituje się sam.
Co by jednak nie powiedzieć, ktoś tu komuś buty szyje.
A może to koncetry są mentalnie tak bardzo obce współczesnej młodzieży, że
problem ich przerasta? Typ brillante jest bardzo trudny gdyż leży bardzo blisko
kiczu, może to za mocne słowo, ale nie znajduję innego, i niebezpieczeństwo jest
ogromne, że pianista przekroczy cienką czerwoną linię. Może tak przesłodzić, że
wyjdzie mdlący ulepek. Oni o tym wiedzą, i ta wiedza ich paraliżuje. Przecież
to są wybitni pianiści, wszyscy. Technicznie nie takie formy pokonują z
powodzeniem. Więc gdzie leży pies pogrzebany? Wiek atomu, kompa, techniki, duszę
odebrał?

[rumburakk1]

Koreańczyk gra largheto. Jakbym był panną Chopina i absztyfikant tak by marudził
na randce jak on gra to pewnikiem też dostałbym czarną polewkę.
Jeśli to Romance po koreańsku to ja dziekuję za takie amory

[rumburakk1]

tyle tylko cosik mi sie widzi że starszy z braci może w tym konkursie czarnym
koniem. jakieś mam takie dziwne przeczucia. może nie pierwsza nagroda ale wysoko.

[a000000]

Starszy brat bardziej mi sie podoba. No, Min ruszył do tańca, wreszcie.
Dwóch braci w finale to powinno się do księgi Guinessa wpisać.

Ale część druga całkiem, całkiem. Romantyczna.

[a000000]

Powiem tylko tyle: bravo, bravissimo!

Chwała i Sława Rzeczypospolitej!

[soova]

klaszczę razem z tymi, którzy teraz klaszczą w Filharmonii...

[kanarek2]

))))))))))))))))))))))

[reader1]

jak nie wygrał - to jury w kosmos z wielkim huuukiem!!!!)))

[soova]

trudno sie przyznac, ale nie wiedzialam, ze tyle pieknych miejsc jest w tym -
wydawaloby sie - milion razy juz słyszanym koncercie, a w czasie występu Rafała
co raz napotykałam takie miłe niespodzianki

[jdrk]

NIECH ZYJE!!! NIECH ZYJE!!! NIECH ZYJE!!! )))))

[arana]

To niewiarygodne, ale dokładnie tak samo pomyślałam, słuchając dwóch pierwszych
dzisiejszych artystów!!!

[arana]

PS Odpowiadałam na post Rumburakka:
Koreańczyk gra largheto. Jakbym był panną Chopina i absztyfikant tak by marudził
na randce jak on gra to pewnikiem też dostałbym czarną polewkę.
Jeśli to Romance po koreańsku to ja dziekuję za takie amory

[arana]

peternak napisał:

> Oj... Masz wielkie wymagania (chodzi mi o zmiane w widzeniu świata) Ja do
> tej pory nie słyszałem, czy raczej nie doświadczyłem takiego wykonania, i nie
> chodzi tu tylko o fortepian, a o wykonawstwo w ogóle... A słyszałem już wielu
> znakomiotych wykonawców...


Myślałam ogólniej...o każdym dziele sztuki.
Ja takie miałam, przede wszystkim literackie. Ale i muzyczne...przede wszystkim
w dzieciństwie...
Słucham podsumowania w Dwójce, gdzie przypomniano myśl, że życie powinno być
kształtowane jak dzieło sztuki.
Zgadzam się z tą koncepcją.

[forresty]

Blechacz - kupuję to!!!!!!!!!!!

Archanioł Rafael

[misio1980]

Boskie, boskie, boskie. To jak ingerencja sił nadprzyrodzonych w palce zwykłego
śmiertelnika. Trzepot anielskich skrzydeł, śpiew syren i wyznanie szalonego
gruźlika w jednym. I co, za bardzo egzaltowany jestem ?

[a000000]

w tej chwili TV III retransmituje.

[cymber.gaj]

Bóg Ci zapłać za tę informację.

Było perliście i przepięknie.

[charade84]

niebiański spokój i niebiańskie piękno...

[anasia]

Słuchałam tego wykonania dwa razy na tv kulturze i zaraz potem na tv3 i ciągle
coś nowego pięknego odkrywałam. Chciałabym usłyszeć na żywo jak Blechacz gra
Bacha, Beethovena, Rachmaninowa... Nie mogę się doczekać werdyktu.

Twój czar nade mną trwa...

[arana]

Nareszcie mam dostęp do kompa...

Byłam w Kameralnej.
E-moll Rafała...
Spełnione marzenie.
Podróż w głąb dzieła sztuki.
W rzeczywistość malowaną światłocieniem emocji.
Piękno, którego nie sposób wyrazić, można jedynie odczuć.
Ale każdy doświadczy tej urody, gdy przypomni sobie wszystko najpiekniejsze, co
spotkało go w życiu. Gdy wypełniała go niezwykła radość, nadająca magiczny
wymiar dniom, godzinom, mgnieniom, gdy zycie nabierało niezwykłej
intensywności, gdy o każdej chwili chciało się wołać:
-Trwaj, jesteś piękna!