38 - Egon.Olsen

[aniouek1]

Oto Twoja własna PRZEGRÓDKA LISTOWA Z CYFROWYM ZAMKIEM BŁYSKAWICZNYM
na TWOJE listy do świata, wszystkich, bezadresowe, a nawet - takie wyjątkowe -
do samego siebie

W tej PRZEGRÓDCE układaj - według własnego uznania - swoje zachwycenia,
zauroczenia ale i rozczarowania, których życie nie skąpi nikomu, a wiec
i Twoim bywają zapewne udziałem.

Listy banalne - z 10-07-2003 17:10

[aniouek1]

Listy banalne
Autor: [e-mail]
Data: 10-07-2003 17:10 + dodaj do ulubionych wątków
--------------------------------------------------------------------------------
No jestem banalny... jak bohater Harleqiunów... Bo zaczynam pisać, pewnie
jak połowa ludzkości po stracie kogoś bliskiego... W sumie pierwszy raz
zostałem zostawiony... pierwszy raz... a jaki bolesny...

Dziś będzie opowiadanie...
Moja Droga M. Pamiętasz??
Od tego wszystko się zaczęło...

No więc jest piątek. Po raz kolejny słońce rumieni się gdzieś nad dachami
robotniczej Woli ze wstydu, że zostawia nas jak co wieczór sam na sam z
nocą, która czai się już gdzieś na podlaskich równinach Siemiatycz czy
Drohiczyna. Światła miasta póki co doskonale fastrygują te dwie materie -
umierający dzień i rodzącą się świetlistą noc miasta świetnie radzącą sobie
z zapadającym mrokiem, bo przecież inaczej być nie może. Już Frank Sinatra
śpiewał ze city never sleeps. A klasykom trzeba wierzyć. Życie przenosi się
wtedy pod ziemie, bo te wszystkie grzeszne myśli nie mogą ujrzeć przecież
światła dziennego. Tak, miasto umie walczyć z nocą. Umie się nie poddać
ciemności.

Po 21 z Dworca Centralnego jak różnokolorowe żmije rozpełzają w rożne strony
pociągi. Wnętrza przedziałów walczyć będą z nocą. W jednym z tych
przedziałów jestem ja. Z dala od Centrum walka z nocą jest coraz słabsza...
Ursus, Pruszkow, Grodzisk. To forpoczta miejskich świateł. Forpoczta, która
gdzieś około pierwszej w nocy polegnie i zamieni się w pustynie latarń o
trupich oczodołach litościwie niepatrzących na tych wszystkich pijanych,
zupełnie jakby chciały oszczędzić im wstydu..., w pustynie na których czas
będzie igrał w blasku gwiazd z przestrzenią. I tylko przejeżdżające pociągi
będą chciały urwać ten taniec w pół taktu, ale uciekną przestraszone gdzieś
przed siebie z wybałuszonymi ze strachu oczami lokomotyw.

Na wsiach ludzie nie wierzą miastowym i próbują odpędzić noc po swojemu.
Blaskiem telewizorów i światłem na ganku chcą ogarnąć to, co przez cale
swoje życie nagromadzili wokół siebie. Metaliczny pobłysk jest kwitem na
fakt istnienia tych wszystkich rzeczy potrzebnych i nie. Ale noc oblepia ich
chałupy i mój pociąg. Lubieżnie obmacuje zimne pudło wagonu chcąc wejść do
środka. Co chwile w którymś przedziale gaśnie światło. Wtedy ona tam
wchodzi. Nie, nie odpoczywa. Teraz pod koniec czerwca ma za mało czasu na
odpoczynek. Wciska się bezczelnie w każdy zakamarek przedziału. Bezbronni
ludzie nie mogąc walczyć odpływają w sen. W sen o dniu, bo przecież nie śni
się o nocy. U mnie w przedziale bezczelnie pali się światło. Wychylony przez
okno patrzę jak światła semaforów wesoło przeskakują po szynach w rytm
mijanych zwrotnic. Wiedza, ze noc im nic nie może zrobić. Włoszczowa, Psary,
Secemin. Tu ludzie poddali się już nocy. I tylko w blasku księżyca widać
połyskujące w jego poświacie trupy maszyn przytulone do ścian stodół i
czekające na zmartwychwstanie. Zaszedł już księżyc i ziemia niczym się nie
rożni od nieba, wszystko zlewa się w jedna atramentowoczarną całość i nie
można odróżnić już prawdy od fikcji.

Lubię wagony sypialne. Jest cos w nich pociągającego. Lubię leżąc pod kocem
z napisem Wars patrzeć na ruchome obrazy za oknem i wsłuchiwać się w stukot
kół. Ale nocą jedynym stałym elementem są latarenki mijanych stacji pomiędzy
którymi wkrada się sen. Sen będący kontynuacja naszych marzeń... Marzeń w
które zapadamy się jak w ciepłą puchowa poduszkę u babci. I jest cicho...
coraz ciszej... i ciszej...

- Jacques? O czym myślisz?
- O niczym
- Nie można myśleć o niczym...
- O Tobie... za wcześnie?
- Nie Jacques... za późno.

Listy banalne - z 11-07-2003

[egon.olsen]

Patrzę na swój paszport... dumnie lśnią pieczątki Heathrow, Roissy,
Copenhagen, Roma, Milano, Larnaca, Rhodes... a tuż obok przycupnięte
Hidasnemeti, Sturovo, Szob, Petrovice u Karvine... A chyba zupełnie
niesłusznie. O ile bardzo lubię klimat śródziemnomorski, o tyle śmiem
twierdzić, że dusza Polaka przywiązana jest do tego fragmentu Europy, w którym
przyszło nam żyć. TAM nie ma martyrologii - jest vivere la vita i wszyscy
uśmiechnięci Uwielbiam to, ale po pewnym czasie brakuje mi jednak tego
naszego środkowoeuropejskiego stylu bycia... Dziś wyruszę do Egeru. Uwielbiam
Węgry i Węgrów. No i Egri Bikaver prosto z beczki.

(...)

[egon.olsen]

jakim prawem mieliśmy w sobie aż tyle
nieprzezorności, aby w bezsennym przedziale
spędzić noc, wysiąść, drżąc z zimna, i znaleźć
między dnem szarych chmur a warstwą rudych szpilek
śliski od mżawki, pusty po sezonie camping -
garść słupów do siatkówki i sklejkowych ruder,
zza których grzmiało morze; aby w przemokniętym
domku z dykty nie zwlekać już ani przez chwilę
dłużej i paść w ubraniach na nagi materac
i, niezdarnie zdzierając je z siebie, docierać
do nas, odnalezionych Bóg wie jakim cudem

i jakim trafem; aby nic wtedy nie przeczuć,
chichotać z układanych wspólnie - senną głową
przy ciepłej piersi - głupstw: "Morze miarowo
szumi, Bo niemiarowo nie umi", pod wieczór
czuć nadal w ciele słony, dziki, jednostajny
rytm fal, które zbijały z nóg spienionym światłem
zmieszanym z piaskiem, żwirem i wodorostami,
i ten rytm naśladować w śpieszniejszym narzeczu
dwojga ciał; aby wargi, błądzące powoli
plażą skóry, trafiły na kryształki soli
z morza? z potu? nie wiedząc jeszcze, jakim wiatrem

i jakim trwaniem będą zdmuchnięte, spłukane;
aby języki dwa bez skutku ale czule
chciały się spleść, przytrzymać nawzajem, nie ulec
sygnałowi z latarni morskiej, gdy nad ranem
buczał przez mgłę, na znak, że wszystko ma swój brzeg,
i gdy do wnętrza domku przez koślawą ramę
okna sączył się z anten, kominów i drzew

świt ze swoim natrętnie milczącym pytaniem,
jakim właściwie cudem, jakim trafem, jakim
prawem wszystko ma odtąd pozostać tym samym
morzem, tym samym snem, tym samym słonym smakiem.

[egon.olsen]

Na Węgry nie pojadę... jaka szkoda.
Ale chcę zrobić coś szalonego... Jeśli ktoś ma ochotę dołączyć do mnie to
zapraszam i czekam na propozycje. Start jutro z WAW. Kierunek i plan działańń
dowolny...

Podróż senstymentalna

[egon.olsen]

No i zrobiłem sobie dzisiaj podróż sentymentalną. I wiecie co? Miał rację
Jonasz Kofta w swojej piosence, że 'tylko raz czujemy wielkość nieba, wtedy
trzeba zastygnąć i trwać'. I żałuję, że nie zastygłem... żałuję, że odpuściłem
po to, by się błąkać po bezdrożach serc.

[egon.olsen]

Pięknego maila dostałem... naprawdę pięknego...
I niejako w odpowiedzi... rewanżu... wiersz..

Tak właśnie mi się przypomniał... Jeden z moich ukochanych wierszy...

jakim prawem mieliśmy w sobie aż tyle
nieprzezorności, aby w bezsennym przedziale
spędzić noc, wysiąść, drżąc z zimna, i znaleźć
między dnem szarych chmur a warstwą rudych szpilek
śliski od mżawki, pusty po sezonie camping -
garść słupów do siatkówki i sklejkowych ruder,
zza których grzmiało morze; aby w przemokniętym
domku z dykty nie zwlekać już ani przez chwilę
dłużej i paść w ubraniach na nagi materac
i, niezdarnie zdzierając je z siebie, docierać
do nas, odnalezionych Bóg wie jakim cudem

i jakim trafem; aby nic wtedy nie przeczuć,
chichotać z układanych wspólnie - senną głową
przy ciepłej piersi - głupstw: "Morze miarowo
szumi, Bo niemiarowo nie umi", pod wieczór
czuć nadal w ciele słony, dziki, jednostajny
rytm fal, które zbijały z nóg spienionym światłem
zmieszanym z piaskiem, żwirem i wodorostami,
i ten rytm naśladować w śpieszniejszym narzeczu
dwojga ciał; aby wargi, błądzące powoli
plażą skóry, trafiły na kryształki soli
z morza? z potu? nie wiedząc jeszcze, jakim wiatrem

i jakim trwaniem będą zdmuchnięte, spłukane;
aby języki dwa bez skutku ale czule
chciały się spleść, przytrzymać nawzajem, nie ulec
sygnałowi z latarni morskiej, gdy nad ranem
buczał przez mgłę, na znak, że wszystko ma swój brzeg,
i gdy do wnętrza domku przez koślawą ramę
okna sączył się z anten, kominów i drzew

świt ze swoim natrętnie milczącym pytaniem,
jakim właściwie cudem, jakim trafem, jakim
prawem wszystko ma odtąd pozostać tym samym
morzem, tym samym snem, tym samym słonym smakiem.

myśli...

[egon.olsen]

"nogłupsy tyn, co się myślami męcy. (...) No bo przecie Pon Bóg nie doł nóm
rozum po to, co by my się męceli, ino po to, co by my mieli jakóm takóm ulge w
męce. Takie myślenie, co męcy, to naprowde nie jest myślenie. Ino tak udaje".

J. Tischner

echhhh...

[egon.olsen]

Zabawa była przednia... Jak nigdy się wytańczyłem )))
Ale teraz w domu... znów smutno mi jakoś... I przypomniała mi się ta
piosenka... I chyba jest ona najlepszą puentą tego, co ostatnio przeżywam...
Uwielbiam zalewać się czerwonym Cabernetem słuchając tej piosenki.. idealnie
komponuje się z tym ciężkim winem...

Bez scen rozstańmy się
Bez słów pożegnaj mnie
Bez sensu to ratować, co
Beztrosko zagubiliśmy
Bez ciebie umiem już
Bez strachu żyć, no cóż
Beze mnie ty
Bezbarwne sny
Bez trudu zmienisz w piękne dni

Nie mów nic, nic nie mów mi
Niech kołysanka brzmi
Co nam da wytknięcie win
Nie są wieczni
Kings and Queens

to był
Bezbłędny plan
Bezwiednie idę tam, gdzie ból
Bez dna zamienię na
Bezpieczną
Beznamiętność dat
Bez scen rozstańmy się
Bez słów pożegnaj mnie
Bezwzględny czas rozdzielił nas
Bezkresem
Bezpowrotnych lat

Nie mów nic, nic nie mów mi
Niech kołysanka brzmi
Co nam da wytknięcie win
Nie są wieczni
Kings and Queens

Niedziela rano

[egon.olsen]

A w radio jedna z moich ulubionych piosenek..

nie bój się
chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy
niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo
przytul
w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi
spoza nas

Chyba czas ruszyć zwłoki z łóżeczka i porobić coś na mieście... Może się
przejdę do 'traffic'a' zakupić jakieś książki... albo płytkę jakąś... Ostatnio
chodzi za mną Lisa Ekdahl - miła, bezpretensjonalna, niedzielna wokalistka...

No i śmignę sobie na basenik...

nieporadne słowa...

[egon.olsen]

Strasznie nie lubię pisać... Nie przepadam za listami, bo są strasznie
prozaiczne... słowa nie są w stanie przekazać całej treści. Są tylko słowami
szeregowcami wyjętmi ze słowników urozmaiconymi deklinacją, udekorowanymi
przysłowkami, przymiotnikami.. Armią podrzędnie i nadrzędnie złożoną, ale
tylko armią - w uniformie czcionej posłusznie ustawionej wedle naszej woli...

Pokusiłem się o list... i nie wiem co z nim zrobić... Wysłać i liczyć na
zrozumienie, czy definitywnie zamknąć ten rozdział swojego życia??

Witaj,

Dawno nic już nie pisaliśmy... Masz rację. Wkradła się proza życia...
Przestałaś chcieć się ze mną widywać, nie cieszyłaś się tak jak dawniej. A ja,
żeby nie narażać Ci się odsuwałem się... i choć byłem blisko byłem gdzieś
obok, bo myślałem, że tego potrzebujesz.

Dziś uważam, że postąpiłaś zbyt impulsywnie, nieodpowiedzialnie. Jestem
przekonany, że możemy razem stworzyć coś naprawdę fantastcznego. Ale potrzebna
jest do tego Twoja wola. Byłem przy Tobie przez tyle czasu. Kalendarzowo to
pewnie niewiele, ale pod względem zawartości był to bardzo obfity rok. Zobacz
ile wykazaliśmy determinacji, ile woli żeby w końcu być razem. A teraz chcesz
przekreślić to i wrzucić w niepamięć, bo nie spełnia to Twoich oczekiwań... To
dlaczego nie rozmawiałaś ze mną? Dlaczego się odsuwałaś? Pusto tu bez
Ciebie... nie wiem jak to wygląda od drugiej strony, ale nie wierzę, że tak
sobie po prostu o mnie zapomniałaś. Uważam, że w Twoim wieku powinnaś wykazać
więcej dojrzałości i samozaparcia w dążeniu do większej dojrzałości.

Wiem, po czwartku powinienem odejść. I się więcej nie odezwać. Ale bycie z
kimś o również wzięcie odpowiedzialności za osobę, z którą sie związało...
Dlatego uważam, że mimo tego, że coś stanęło między nami powinniśmy okazać się
naprawdę dorosłymi ludźmi i spojrzeć wspólnie w przyszłość. Mam nadzieję, że
tak się stanie... i że nie pozwolisz przekreślić tego co jest... (ufam, że
jeszcze jest) między nami. Zresztą... oboje mamy coś do zrobienia - Ty pracę
nad swoim podejściem do związku, ja pracę nad zbędnymi kilogramami... Mamy
jakieś cele. I wspierajmy się w ich osiągnięciu. I kochajmy się.

k

[egon.olsen]

No i cóż...
Witaj samotności...

koniec dnia

[egon.olsen]

Koniec dnia...

czerwonym pachnie winem
szkarłat ciemny przelewa się w czerń
Czy owioniesz mnie znów białym dymem
Niewidzialna, wtopiona we mgłę

Tylko raz czujemy wielkość nieba
wtedy trzeba zastygnąć i trwać
Jestem sam
Ciebie już przy mnie nie ma

gdy wszystko chcę Ci dać

Koniec dnia czerwonym pachnie dymem
Ćma sfrunęła dotykiem Twych rzęs
Ty minęłaś, ja też kiedyś minę
I tak wszystko straciło już sens

Tylko raz czujemy wielkość nieba
wtedy trzeba zastygnąć i trwać
jestem sam
Ciebie już przy mnie nie ma

Gdy wszystko chcę Ci dać...

[egon.olsen]

To, że wszystko dzieje się inaczej
to cierpienie tędy i owędy
ten dzień bez kochanej ręki
ten ból i tak dalej
ten mróz, że tylko jeden piec mnie rozumiał
gdy kładłem serce do zimnego łóżka
ta jesień lekko chora po tej stronie świata
ta małpa bez małpy

powiedz, że to właśnie jest ważne

świt

[egon.olsen]

Miliard piosenek o miłości
Nudzi, dosładza, ziewa
A ja wyśpiewać chcę najprościej
Tych kilka lirycznych zniewag
Każdy z nas miewał poranne mdłości
Nie mamy po co się łudzić
Nieważne z kim się kładziesz w pościel
Ważne jest z kim się budzisz

Kiedy kochanków oczy uśpione
Otworzy tani budzik
Czy się rozejdą w swoje strony,
Czy razem będą się nudzić,
Czy,
Kiedy ruszą za czasem w pościg,
Zechcą do siebie powrócić?
Ufajmy tylko rannej miłości
Miłości dorosłych ludzi
Na całej ziemi
Noc nas łączy
A świt...

A świt
Oddala

Czarny piątek...

[egon.olsen]

Wracając do domu utopiłem samochód... Tak po prostu. W kałuży... która
wyglądała całkiem niewinnie... Stanął i nie ruszył... Po otworzeniu się drzwi
nalała się woda... Po zepchnięciu na chodnik wypaliła poduszka powietrzna (na
szczęście boczna).

Wygląda na to, że naprawa będzie kosztowała kilkanaście tysięcy złotych...
Wiem, ze to nie moja wina, ale czuję się i tak beznadziejnie...

weekend

[egon.olsen]

i pecha ciąg dalszy. po utopieniu samochodu bankomat dziś połknął mi kartę...
całe szczęście, że tuż przed powrotem. No i całe szczęście, że miałem za co
zatankować auto.

Ale weekend bardzo przyjemny. Morze już nie takie zimne... Zachód słońca jest
piękny (jak zawsze)... A dzisiaj było pływanie motorówą Uwielbiam to.
Popłynęliśmy do Gdyni popatrzeć na żaglowce. Pięęęęęęęękne!!

A tymczasem spalony jestem jak rak Idę się smarować kremem.

Kings & Queens

[egon.olsen]

What are you gonna do
What are you gonna say
You have to find somebody else
This time I've gone away
The road may be long
But I've got to be strong
Your time is up you had your fun
I'm walking tall I'm on the run

No more days for you and I
Just one last lullaby
No more fights or petty scenes
Nothing lasts like
Kings and Queens

What are you gonna do
What are you gonna say
I'm so glad it's all over
I couldn't stand another day
I'm floating through the air
Without a single care
I can't believe it's really me
I've never been this free

No more days for you and I
Just one last lullaby
No more fights or petty scenes
Nothing lasts like
Kings and Queens

chyba nawet ładniej niż po polsku...

List

[egon.olsen]

Wczoraj na plażę przyszła pani z panem. Oboje byli starzy. Mieli parasol, dwa
fotele, lodówkę, dwie torby plażowe, dwa ręczniki, gazety, książkę, długopis,
kremy, itd. itd. Zdjęli najpierw buty. Pan rozłożył parasol i długo mocował go
w piasku, z mizernym skutkiem, bo parasol stale się przechylał. Pod parasolem
ustawił fotelik dla pani i postawił obok lodówkę. Na foteliku rozścielił
ręcznik, kilka razy go wygładzając. Potem zaczął rozstawiać swój fotelik koło
lodówki acz na słońcu, co go wyraźnie martwiło. Ustawił, chwilę się
zastanowił, przestawił lodówkę z tyłu parasola a swój fotelik postawił w
miejscu lodówki, tuż koło fotelika pani, prawie całkowicie w cieniu. Było
południe. Pani w tym czasie powoli zdjęła kolejno bluzeczkę, spódnicę, korale,
klipsy, pierścionki, miała na sobie już kostium kąpielowy. Z torby plażowej
wyjęła chusteczkę i zawiązała ją sobie na głowie. Wyjęła następnie krem i
lusterko, a ja już dalej oglądałam to zdarzenie jak "Radosne dni" Jonesco.
Pan, ustawiwszy wszystko, zaczął wyjmować nieśpiesznie z kieszeni drobne
pieniądze, chusteczkę, klucz od samochodu i jeszcze jakieś drobiazgi. Trzymał
to chwilę w ręku, nie wiedząc, co z tym zrobić, po czym schylił się najpierw
po pani torbę plażową, zrezygnował, odłożył, wziął swoją. Rozłożył na swoim
foteliku chusteczkę, do chusteczki włożył drobne pieniądze, klucze i coś
jeszcze, starannie zakręcił i związał, a taki pakuneczek włożył ostrożnie i
powoli na dno swojej torby plażowej. Wtedy właśnie pani wyjęła krem. Pan
zauważył to, podszedł do pani i zaczął smarować ją kremem. Smarował długo,
starannie i z namaszczeniem, kiedy doszedł do nóg, pani usiadła na swoim
foteliku i kontynuowała smarowanie sama, zajęła się nogami, po czym rękami i
twarzą, patrząc w lusterko. Pan w tym czasie zdjął spodnie i długo wahał się
gdzie je ułożyć. W rezultacie złożył w kostkę i położył pod fotelikiem. Na
spodniach ułożył koszulę, obok porządnie ustawił sandały i zajął się
składaniem garderoby pani, którą ta rzuciła na oparcie jego fotelika.
Poukładał wszystko w kostkę, położył na swoich ubraniach i ciężko usiadł.
Teraz pani poprosiła go, żeby dał jej pić. Wstał, podszedł do lodówki i podał
jej z tej lodówki wodę mineralną. Pani się napiła, i pan się napił, a resztkę
wody w butelce schował do lodówki. Teraz pani wstała i zaczęła pana smarować
kremem. Kiedy wreszcie ciężko usiedli na fotelikach, okazało się że klapki
pani są oddalone, więc pan wstał, pozbierał je i ustawił równo obok swoich
sandałów. Teraz oboje wyjęli gazety a pan i gazetę, i książkę. Kiedy książkę
ułożył równo na swojej torbie plażowej, zostawiając ją na później, pani
poprosiła go o długopis. Pan wziął z powrotem książkę, ułożył ja na kolanach i
zaczął szukać w swojej torbie plażowej długopisu. Książka mu spadła na piasek.
Ułożył ją nie speszony na kolanach powtórnie, nic się nie denerwując. Wreszcie
znalazł długopis, podał go pani. Odłożył torbę. Położył na niej książkę i
otworzył gazetę. Pani zaczęła rozwiązywać krzyżówkę.
I wtedy na plażę wpadła czwórka młodych ludzi. Biegnąc od schodów zrzucali
ubrania, rzucili je na wysokości pana i pani, im pod nogi, pobiegli dalej a
biegnąc obsypali piaskiem pana i panią. Pan i pani wstali, pan otrzepał torby
plażowe pani i swoją z piasku, ręczniki, foteliki, ubrania, pani oczyściła z
piasku stopy ręką, przeczyścili słoneczne okulary i usiedli. Chwilę czytali.
Młodzi ludzie przybiegli, otrzepali się jak mokre psy z wody, rzucili się
mokrzy koło pana i pani na piasek i śmejac się coś sobie opowiadali,
popychając się i turlając, dając sobie kuksańce i obsypując się piaskiem. W
pewnym momencie o coś się pokłócili, dwóch wstało, jeden popchnął drugiego, a
ten upadając usiadł pani na kolanach. Pan wstał. Chłopak zerwał się
natychmiast z kolan pani, przepraszając, i śmiejąc się dalej popchnął w
rewanżu kolegę, a potem obaj odbiegli znów do wody. Pan pomógł pani wstać.
Schylił się, podał jej ubranie. Kiedy pani osuszyła ręcznikiem uda, które
zmoczył jej sobą chłopak, zaczęła się ubierać, bluzeczka, spódnica, chusteczka
do torby, pierścionki, klipsy, puderniczka. Pan schował gazety i książkę.
Włożył spodnie i koszulę. Poskładał powoli ręczniki, ułożył w torbach
plażowych. Pani ruszyła w kierunku schodów wyjściowych z plaży, powolutku,
trzymając buty i swoją torbę plażową w ręku, a pan złożył foteliki, parasol,
ubrał się i najpierw pod jedną rękę włożył złożony parasol, torbę narzucił
sobie na ramię i wziął jeden fotelik w tę rękę. Pod drugą włożył drugi fotelik
a w rękę sandały, zrobił krok, parasol mu wypadł. Przełożył parasol do drugiej
ręki, sandały włożył pod pachę a parasol wziął w rękę. Po dwóch krokach wypadł
mu jeden sandał. Cierpliwie znów wszystko położył na piasku, poukładał jeszcze
raz i powolutku poszedł. Doniósł wszystko do schodów, złożył równo na brzegu
schodów i wrócił po lodówkę. Na trzy etapy wchodził schodami z całym bagażem.
Wszystko to robił z rozpiętym rozporkiem, bo zapomniał go zamknąć. Kiedy był w
połowie schodów z kolejnym nawrotem po lodówkę, młodzi ludzi minęli go biegnąc
do góry. Stanął. Położył wszystko na stopniach schodów i stał patrząc jak
biegną a potem mokrzy wskakują na motory i odjeżdżają. Stał jeszcze długo
patrząc za nimi. Po czym powoli, z uśmiechem, siadł na stopniach schodów,
założył sandały, zapiął koszulę, o rozporku znów zapomniał i zabrał się na
powrót do noszenia bagaży. Pani w tym czasie czekała na niego na górze schodów
na ławeczce, wachlując się chusteczką. Pan doszedł wreszcie do niej, usiadł,
wyjęli wodę mineralną z lodówki i spokojnie się jej napili. Po czym oboje
ruszyli z bagażami na parking samochodowy.
Patrzyłam na całe to zdarzenie zahipnotyzowana. Bez refleksji. Nikt ani
przez moment się nie zdenerwował. Ani pan, ani pani. Nikt. No, bo czym? Taka
jest kolej rzeczy. Straciłam ich z oczu, ale obsesyjnie myślałam... klucz od
samochodu jest zawinięty w chusteczkę do nosa pana, związany i włożony na dno
jego torby plażowej... Czy oni o tym pamiętają? Po dłuższej chwili zobaczyłam
z plaży odjeżdżającego oliwkowego jaguara. To byli oni.


Jest to list Krystyny Jandy... ale tak mi się spodobał, że postanowiłem go
tutaj zamieścić...

[egon.olsen]

W kamiennym progu
naga
niewidoczna
czekasz na mnie
od lat
wiem że jesteś
brak twego ciała
we framudze
całuję w usta
aż do pustki
gdzie twa dusza

żyję z samotnością
jak z drugim człowiekiem

Weekendy

[egon.olsen]

Słabe są te samotne weekendy. Nie cierpię ich prawdę mówiąc. No co ja na to
poradzę, że nie umiem, nie potrafię, nienawidzę być SAM. Wiem, wiem... są
przyjaciele, ale ja się chcę do kogoś przytulić, poopowiadać o dyrdymałach.
Cały tydzień jestem zapracowanym panem dyrektorem, który musi podejmować
szybkie decyzje i który musi być opanowany i najbardziej nawet 'pożarowe'
sytuacje załatwiać na zimno. Tylko przychodzi taki moment, że nie mam już siły
załatwiać nic na zimno... chcę okazać emocje, to, że jestem zwykłym
człowiekiem. I nie ma do kogo...

Coraz częściej myślę o prozacu... to chyba niezbyt dobrze...

(...)

[egon.olsen]

Samotność w sieci... że się posiłkować będę tytułem tej książki... Zauważyłem,
że poza pracą moje życie w zasadzie toczy się w sieci. Cholera... czas chyba
porobić coś w realu... A na dobry wieczór dzisiaj...


W kamiennym progu
naga
niewidoczna
czekasz na mnie
od lat
wiem że jesteś
brak twego ciała
we framudze
całuję w usta
aż do pustki
gdzie twa dusza

żyję z samotnością
jak z drugim człowiekiem

Więc można kochać...

[egon.olsen]

Zimno wtedy było... Samolot wylądował na lotnisku w Rębiechowie z 45 minutowym
opóźnieniem. Szybka odprawa i na miasto. Wieczorem spotkanie ze znajomymi... I
wtedy właśnie zobaczyłem ją... W lekkim półmroku, z ciekawie zagryzionymi
wargami... Tylko jeden wieczór... a już wiem dlaczego Staff napisał ten
właśnie wiersz...

Więc można kochać i nie wiedzieć o tem?
Po przypadkowym, najkrótszym spotkaniu
Dłoń sobie wzajem podać w pożegnaniu
I w dusz spokoju odejść - z bezpowrotem...

Lecz już nazajutrz, ledwo po rozstaniu,
W dzień ów zabłądzić pamięci przelotem
I stając, jakby przed czemś cudnem, złotem,
Uczuć się nagle sercem - na wygnaniu!

I odtąd wracać wstecz, wciąż i na próżno,
Przesiewać przeszłość wspomnienia przetakiem,
By coś w niej znaleźć, co było żywotem!

Lecz smęt mży jeno szarym suchym makiem,
Jak proch w klepsydrze, co szemrze: "Za późno!..."
Ach, można kochać i nie wiedzieć o tem!

[egon.olsen]

jak się nazywa - to nienazwane
jak się nazywa to - co zabolało
ten smutek co nie łączy a rozdziela
ta przyjaźń lub inaczej miłość niemożliwa
to co biegło naprzeciw a było rozstaniem
to wciąż najważniejsze co przechodzi mimo
ta przykrość była taka jak chłodny skurcz w piersi
ta straszna pustka co graniczy z Bogiem

to - że jeśli nie wiesz dokąd iść
sama cię droga prowadzi.

Swit

[egon.olsen]

Miliard piosenek o miłości
Nudzi, dosładza, ziewa
A ja wyśpiewać chcę najprościej
Tych kilka lirycznych zniewag
Każdy z nas miewał poranne mdłości
Nie mamy po co się łudzić
Nieważne z kim się kładziesz w pościel
Ważne jest z kim się budzisz

Kiedy kochanków oczy uśpione
Otworzy tani budzik
Czy się rozejdą w swoje strony,
Czy razem będą się nudzić,
Czy,
Kiedy ruszą za czasem w pościg,
Zechcą do siebie powrócić?
Ufajmy tylko rannej miłości
Miłości dorosłych ludzi
Na całej ziemi
Noc nas łączy
A świt
A świt
Oddala

Zamiast

[egon.olsen]

Ty Panie, tyle czasu masz
Mieszkanie w chmurach i błękicie
a ja na głowie mnóstwo spraw
i na to wszystko jedno życie
A skoro wszystko lepiej wiesz
bo patrzysz na nas z lotu ptaka
to powiedz czemu tak mi jest
że czasem tylko siąść i płakać

Ja się nie skarżę na swój los
potulny jestem jak baranek
i tylko mam nadzieję, że
że chyba wiesz co robisz Panie

Ile mam grzechów któż to wie
a do liczenia nie mam głowy
wszystkie darujesz mi i tak
nie jesteś przecież drobiazgowy
Lecz czemu mnie do raju bram
prowadzisz drogą taką krętą
i czemu wciąż doświadczasz tak
jak gdybyś chciał uczynić świętym

Nie chcę się skarżyć na swój los
nie proszę więcej niż dać możesz
i ciągle mam nadzieję, że
że chyba wiesz co robisz Boże

To życie minie jak zły sen
jak tragifarsa komediodramat
a gdy się zbudzę westchnę cóż...

to wszystko było chyba... zamiast

Lecz póki co w zamęcie trwam
liczę na palcach lata szare
i tylko czasem przemknie myśl
przecież nie jestem tu za karę

Dziś czuję się jak mrówka gdy
czyjś but stratuje jej mrowisko
czemu mi dałeś wiarę w cud
a potem odebrałeś wszystko
Nie chcę się skarżyć na swój los
choć wiem jak będzie jutro rano

tyle powiedzieć chciałem Ci zamiast
pacierza na dobranoc.

Strona

[egon.olsen]

Założyłem swoją stronkę... zapraszam