Do 40-latków

[ja_vier]

Wróciłem do książek, które czytałem mając 20 lat ale nie znajduję w
nich inspiracji...
Co czytacie?

[kropeczki28]

przepraszam, ze tak sie wtrace ze swoimi ukonczonymi juz
dwudziestoosmioma wiosnami i zapytam z ciekawoscia, co czytalo sie w
Polsce 20 lat temu? Ja osobiscie kojarze tylko basnie braci Grimm i
sztuke kochania, ktora stala u rodzicow na polce.
Pytanie zasadnicze, czy w ksiazkach mozna znalezc inspiracje?
Inspiracje do czego? do napisania nastepnej ksiazki?
Tak jestem ciekawa, bardzo!

[ja_vier]

Cześć
Wypadało czytać Orwella, oczywiście bibułka, małe literki, no wiesz
konspira czy maniera jak kto woli.
Mało kto przyznaje się do Wisłockiej czy Karola Maya
Osobiście? Cóż.. z jednej strony Mrożek, Lem, Remarque, Vonnegut,
Hesse, Bułhakow z drugiej Maclean... W sumie podstawy (bez tego
ostatniego).
Co do pytania zasadniczego: oczywiście, że można. Do czego? Do
zmian, rozwoju
ale, ale właściwe to dla czego Ty nie śpisz dziecko drogie? No i co
się z tych dwóch książek dowiedziała hę?
Pozdrawiam

[kropeczki28]

eh jako dziecko i tak ogladalam tylko obrazki, wiec nie potrafie
zdobytej wiedzy wyrazic slowami, jednakze w kalamburach bylabym
pewnie swietna.
Jest lato, szkoda spac.

W ramach inspiracji proponuje przeczytac: "Droga do szczescia" R.
Yates´a, podobno lezy w kazdym empiku na wyciagniecie reki.

[ferero]

ja tam czytam te ksiązki które nie doczytały strajkujące pielęgniarki bo to
i przebranżowić się łatwiej po dobrej literaturze i o czym pogadać do narodu z
mediów )))

[radoslaw38]

ja tam czesto wracam do ksiazek kinga no czasem kapuscinskiego mi sie zdarzy
przeczytac a ksiazka ktora pamietam od malego jest nadal obecna na polce kamasutra

[ja_vier]

Ja też wróciłem do Kapuścińskiego, właściwie do jednej jego
książki „Cesarz” – niezwykła.
Z tych „pobudzających” przypomniała mi się „Księga 1001 nocy”.
Rodzice (w okresie mojego dorastania) uporczywie kładli ją na półce
i dopytywali czy już przeczytałem. Założyłem sobie nawet jeden
fragment i często do niego wracałem.
Dużo częściej sięgałem jednak do książki, która „wpadła” za inne na
półce. To był jakiś podręcznik, większość po łacinie ale na
szczęście z obrazkami...

[kolter]

ja tylko to czytałem

[swiblowo]

A mnie odwrotnie - zycie inspiruje do czytania.
To, co ciekawi mnie w zyciu powoduje, ze szukam tego tematu w
literaturze.

Niech Cie zainspiruje "zwykly" dzien - pozdr!

[dorotanews]

Ja już też dzisiaj nie znajduję w książkach, które czytałam 20 lat
temu inspiracji . Ale jej nie szukam tak jak i nie oczekuję, że
znajdę w nich wyjaśnienie świata . Czytanie dzisiaj musi być po
prostu dobrą zabawą , czasami z bonusem w postaci jakieś wyjątkowo
pięknie sformułowanej myśli , która czujesz jakby była twoja ale w
życiu nie umiałbyś tak napisać .
Fajna jest "Córka grabarza" Oates .
A zauważyliście ,że niektóre książki (z filmami zresztą też tak
jest )czyta się zupełnie inaczej na różnych etapach życia ? Może
utożsamiamy się z innymi bohaterami ?

[ja_vier]

Witaj
No właśnie, nie znajduję a paradoks tym większy że WIEM, że nie
znajdę
Bo nie jesteśmy dziećmi...
Tak, tak dystans do świata, bonus ze złotej myśli – tak właśnie
robię.
I właśnie to ostatnio staram się zakwestionować. W warunkach
laboratoryjnych (jakim jest dla mnie Wirtual) cofam się o 20 lat,
chcę znowu być chłopcem ale kiepsko mi idzie
William Wharton napisał książkę „Tam, gdzie spotkają się wszystkie
światy”: robi podobny eksperyment malując obrazy z miejsc swojego
dzieciństwa, zachłannie szuka inspiracji.

[dorotanews]

Życzę Ci żeby to cofanie/udawanie było udane. Nie ma nic
fajniejszego niż wrażenie , że się odrywasz ,chociaż na chwilę ,od
rzeczywistości , jakkolwiek to sobie zapewnisz ( książki , filmy ,
udawana tożsamość , sporty ekstremalne , etc )