po jakim czasie mogłyście juz o stracie rozmawiać?

[eps]

straciłam ciąze w 11 tc. w ten wtorek zrobiono mi łyżeczkowanie. całośc tematu
czyli co mi robili i o czym rozmawiałam w szpitalu, jak sie czuje psychicznie
i fizycznie omówiłam z mężem. kilka koleżanek wysłało mi sms że jak chce to
moge z nimi pogadać i sie wypłakac.
ja jakoś póki o tym nie myśle to nawet jest w stanie funkcjonować normalnie.
męzowi powiedziałam że jak ktoś na odwiedza to on go pierwszy uprzedza że
"TEGO" tematu nie mozna poruszać.
nikt bezpośrednio nie pyta mnie jak sie czuje itd.
i teraz pytanie.
Kiedy bede gotowa żeby z kimś innym oprócz męża o tym porozmawiać i nie płakać
podczas?
miesiąc, dwa, rok?
teraz to tak troche głupio, bo ktokolwiek by nie przyszedł rozmawiam z kimś o
wszystkim, potrafię sie śmiac ale nie daj Boże ktoś by cos zapytał, to ryk na
3 godziny murowany.

[joana.123]

Wiem dokładnie co czujesz ja straciłam moje maleństwo we wtorek to
był prawie 16 tydzień. Nie potrafię z nikim o tym rozmawiać. Wiesz
takie uczucia w nas będą długo siedzieć i nikt nie będzie w stanie
racjinalnie pomóc kto tego nie przeżył najlepiej porozmawiać z osobą
która przeżyła podobną sytuację- wtedy masz pewność że rozumie Twój
ból, nie będzie się z Twoich łez śmiać. Nie ma czasu który byłby
określony na pogodzenie się ze stratą a podejrzewam że mozemy się
nigdy nie pogodzić z tym ale może nauczymy się z tym żyć. rzymam za
Ciebie kciuki bo wiem jak boli strata. Mi pomaga płacz jak jestem
sama potrafię siedzieć i ryczeć i jest mi lżej bo wiem że reaguje
normalnie na taką sytuację i nie wstydze się tego bo to było moje
dziecko zwłaszcza że to już trzecie utracone maleństwo.
Aniołkowa mama

[yotp]

jestem dwa dni po usunięciu ciązy z podejrzeniem zaśniadu, 12 tydz,
nie miałam usg przed 11 tyg, bo czułam się normalnie, mam dwoje
dzieci, nie plamiłam, nic nie wskazywało na to, że tydzień temu
usłysze w trakcie badania - pusty pęcherz płodowy, rozrost kosmówki;
rycze pewnie jak ty, ale z drugiej strony jak zaczynam o tym mówic
to widzę, że jest mi zdecydowanie lepiej, więc to chyba bardzo
indywidualna sprawa
wciąż nie moge uwierzyć, że tak się stało, bo przecież mam zdrowe
dzieci, za sobą zdrowe ciąże (no, toxo w drugiej, ale opanowane),
ciąża planowana, wyczekana...
i czuję się traktowana trochę jak trendowata, mąż, mama i siostra
jest przy mnie, reszta rodziny,znajomi i przyjaciele umilkli... nie
musze wszystkim opowiadać jak to się stało i co się stało,zresztą
nie chcę, ale czemu nikt mnie po prostu nie zapyta jak się czuję ?
jak ktoś ma grype to jest to pytanie w normie...mi wystarczy
odpowiedź:"ok, próbuję się ogarnąć, miło, że pytasz"
na dodatek nie wiadomo czy kiedykolwiek rozwinąl się we mnie płód,
choć maleńki zarodeczek; czy to oznacza, że nie mam prawa do łez i
żalu ? 11 tyg czułam w sobie dziecko, czułam jak rośnie mi brzuch,
jak rosną piersi, miałam mdłości, byłam wrazliwa na zapachy - BYŁAM
W CIĄZY
nie potrafię odpowiedzieć na Twoje pytanie, wybacz, ale tak bardzo
potrzebowałam odezwać się do kogoś kto przezywa tę stratę na tym
samym poziomie czasowym co ja, od 2 dni krążę po forach i nie wiem
co dalej
i tez się pytam : jak długo jeszcze będe płakać ?

[kasiu.l.inka]

Ja moglam rozmawiac o Biance od poczatku. Duzo wtedy plakalam, ale rozmowa
zawsze mi pomagala. Do tej pory jednak gdy ktos mnie nagle zapyta o to czy mam
dzieci to chce mi sie ryczec. Zawsze wtedy mowie ze mialam coreczke a osobie,
ktora sie o to pytala robi sie glupio.
Moja corcia byla moim szczesciem i nigdy nie bedzie tematem tabu.

[kasiu.l.inka]

Ja moglam rozmawiac o Biance od poczatku. Duzo wtedy plakalam, ale rozmowa
zawsze mi pomagala. Do tej pory jednak gdy ktos mnie nagle zapyta o to czy mam
dzieci to chce mi sie ryczec. Zawsze wtedy mowie ze mialam coreczke a osobie
ktora sie o to pytala robi sie glupio.
Moja corcia byla moim szczesciem i nigdy nie bedzie tematem tabu.

[arkaid27]

Ja poroniłam w środę czyli prawie w tym samym czasie co Ty. Byłam w ósmym
tygodniu ciąży. Od tego czasu jestem w domu sama lub z mężem jeśli nie jest
akurat w pracy. Z nim mogę rozmawiać choć to mężczyzna i nie rozumie do końca
tego co czuję. Przyznam że boję się powrotu do pracy, bo niestety moja szefowa
powiedziała o mojej ciąży wszystkim mimo że prosiłam żeby jeszcze nie mówiła bo
to za wcześnie. Nie wiem jak zareaguję na pytania o tym co się stało czy jak się
czuję. Póki jestem w domu daję jakoś radę ale wytrzymać cały dzień bez napadów
płaczu oj nie wiem...

[joana.123]

Dziewczyny każdej z nas jest ciężko ale musimy dać radę. Niestety w
pracy też mam taką sytuację że wszyscy mimo mojej woli wiedzą z tym
że jest to ok 200 osób ;-( niestety każda z nas ma sprawę bardzo
świeżą ale wierzę w to że po jakimś czasie będziemy mogły o tym
rozmawiać. Wiem że bardzo bolą pytania ze strony ludzi nie zdających
sobie sprawy z tego co się nam przytrafiło ale zawsze będą one
padać. Przy każdej nowej wizycie u ginekologa padnie pytanie czy ma
Pani dzieci, czy była Pani w ciąży, ile porodów...- ja już
poprzednio miałam oczy pełne łez na te pytania z tym że były to inne
historie pierwsza ciąża poronienie samoistne w 4 tygodniu czyli
bardzo wcześnie, druga ciąża pozamaciczna ale teraz było to co mnie
zmieniło już na zawsze bo tym razem słyszałam serduszko widziałam
jak aniołek macha rączkami, nózkami aż dowiedziałam się że ma wadę
letalną Acranius i świat się zawalił- Musimy być dzielne

[igalo]

ja praktycznie tylko rodzinie powiedziałam o dziecku i trójce przyjaciół. Jakoś
czułam potrzebę doczekania z tą nowiną do końca 3 miesiąca i niestety w połowie
(10tc) dziecku przestało bić serce ((
W pon. wracam do pracy po l-4 i urlopie i też się boję, bo w moim plotkarskim
zespole już na pewno wszyscy wiedzieli o ciąży (przecież na l-4 pisze to "B") i
pojutrze będą się na mnie gapić jak na sensację. Nie chcę by ktokolwiek z pracy
mnie próbował pocieszać, boję się by się nie rozpłakać publicznie. Z nikim tak
naprawdę nie rozmawiam o poronieniu, mój mąż się tylko martwi, że po ponad mies.
od zabiegu zrobiłam krok w tył pisząc na tym forum.

[ajamamsynka]

Ja miałam zabieg w 11 tygodniu Ale chyba dzięki temu, że mam juz
synka, mogłam o tym rozmawiać od razu z rodziną i po tygodniu z
przyjaciółmi. Do pracy wracałam pełna obaw jak to będzie, ale na
szczęście ludzie unikają trudnych tematów i nikt o nic nie pytał,
tylko najblizsze koleżanki.
Prezes położył tylko rękę na moim ramieniu i spojrzał ze
zrozumieniem. To spojrzenie znaczyło więcej niż słowa, było pełne
troski i żalu. Jestem mu za to wdzięczna.

do yotp

[eps]

ja podobnie jak Ty mam dwoje zdrowych cudnych dzieci no i teraz ta historia.
ciągle się zastanawiam jak to możliwe że tak się stało. mam zdrowe dzieci, nigdy
nie miałam żadnych problemów zdrowotnych, w ciązy wyglądałam i czułam się dobrze
(no może ogromne mdłości na początku, ale one były dla mnie dobrym objawem).
Pocieszające jest to że mam juz 2 dzieci, chociaż jak na nie patrzę to mam
mieszane uczucia. z jedne strony przypomina mi sie że niedługo mogłam mieć
jeszcze jendo takie cudne, jak to możliwe że stała sie taka tragedia. z drugiej
jak tak na nie patrze to widzę ze nowe zycie to faktycznie wielki cud który
jednak moze czasem sie nie udać.
Jak Twoje odczucia co do nastepnych starań?
ja jakos nie mam uprzedzeń do pieszczot i seksu z meżem, nie kojarzy mi sie żle.
Jesli chodzi o starania to zaczęłabym najchętniej juz teraz zeby zagłuszyć
smutek i móc znów sie cieszyć. tak sie zastanawiam z kolei czy następna ciąza
bedzie dla mnie takim szczęśliwym czasem?
na tą chwile to jestem pewna ze bede zyć od USG do USG, od wizyty do wizyty u
lekarza, z pytaniem "czy moje następne dziecko jeszcze żyje czy juz nie?".

[yotp]

wiesz, nie wiem czy to były przeczucia, czy nie, ale od 4 tyg tej
ciąży, jak zaczełam mieć mdłości i wymiotowałam, cały czas się
zastanawiałam czy jeślibym poroniła to czy miałabym siłę na następną
ciąże... nie mówiąc , że w tej ciąży miałam obsesję krwawienia i
cały czas sprawdzałam bieliznę...potem , jak już wiedziałąm, że nic
już we mnie nie ma, gdy czekałam te 5 dni na powtórne usg i
konsultację drugiego lekarza a piersi nadal mnie bolały i spodnie
nie dopinały się w talii to nienawidziłąm swojego ciała, swojego
brzucha i nienawidziłam jak mnie mąż dotyka do brzucha...
teraz, po paru dniach, gdy już wylałam morze łez wiem, że mam siłę,
że jak tylko lekarz da zielone światło to zaczniemy się starać, ale
wiem tez , że pierwsze usg zrobię tak szybko jak się da i jak
piszesz - będę żyć od usg do usg. Wiem, ze to będzie trudna ciąża -
w sensie psychicznym, bo już wiem,że dwoje zdrowych dzieci nic nie
oznacza.
Na razie jestem znowu w szpitalu, mam zapalenie przydadków po
zabiegu,gorączkę i wszystko mnie boli, ale... lekarz powiedział, że
wyniki krwi nie takie złe, może to nie był zaśniad ? Jest nadzieja a
we mnie mniej rozpaczy. Aczkolwiek spędziłam dziś 5h na izbie
przyjęć wśród brzuchów i dźwięków KTG... To było smutne.
Pozdrawiam ciepło

[meresanch]

o pierwszej prawie nikt nie wiedział wiec nie musiałam rozmawiać
o drugiej ciąży wiedzieli wszyscy wiec trzeba było wszystkich
powiadomić że jej już nie ma i.... to mnie nauczyło o tym rozmawiać
choć są jeszcze momenty i wspomnienia o których nie jestem w stanie
mówić

[monika3411]

Chciałam o tym mówić i mówić, wyrzucić z siebie ból, rozpacz, niew,
złość. Nie było nikoo, kto chciał słuchać, więc nie rozmawiałam z
nikim....

[szarsz]

Ja mam tak samo. Nie umiem nikomu nic powiedzieć, a przecież byłam
już po półmetku i cały świat o ciąży wiedział Trudno mi jak
diabli, a na dodatek czuję taki idiotyczny, irracjonalny żal do
całego świata...

> teraz to tak troche głupio, bo ktokolwiek by nie przyszedł
> rozmawiam z kimś o wszystkim, potrafię sie śmiac ale nie daj Boże
> ktoś by cos zapytał, to ryk na 3 godziny murowany.

To i ja tak samo... Ale nie tylko, wystarczy jakieś głupie
skojarzenie, niekoniecznie z sensem i cały dzień mam z głowy

Minął miesiąc... Nie wiem, czy kiedykolwiek będzie dobrze.

[monisia81]

ja nie chcialam z nikim rozmawiac na ten temat.Byly osoby kotre zapytaly wprost
co sie stalo.niekotrym opowiedzialam a niektrym odpowidalam ze nie chce o tym
rozmawiac.pozniej zalowalam ze powiedzialam niektorym osoba co i jak,bo przeciez
i tak mnie nikt nie zrozumial.nie wiedzieli co czuje.moje malenstwo stracilam w
11tyg. w styczniu,od niedawna zauwazylam u siebie,ze jest ok,jest dobrze,nie
rozpaczam.mam czasami doly poniewaz kazdy uwaza ze oj ja biedna nie moge miec
dzieci.to mnie dobija.czuje sie jak uposledzona.jakis czasa musi uplynac zeby
znowu zycie nabralo koloru....sciskam Monika

[martabg]

Nie rozmawiam, przymuję pozycję "ochraniającą" innych.
Nie potrafię i nie chcę doprowadzać do sytuacji, w której komuś robi
się niezręcznie, bo i po co.
Dla obcych nie ma tematu, nie mamy dzieci i koniec.
Dla innych... cóż, im też jest ciężko, są niepewni, więc po co mamy
się nawzajem męczyć?...

[lukina]

Minęło 6 m-cy.Nie umiem z nikim o tym rozmawiać.Mam wrażenie ,że i tak mnie nikt
nie zrozumie. Już na początku usłyszałam ,że mam dzieci i nie powinnam tak
rozpaczać.A ja rozpaczam po moim ostatnim cudzie i nic tego nie zmieni.Mój syn
już by się urodził,czasami myślę jak by to było i zaraz mam oczy pełne łez.

[kwiecienka1]

zalezy z kim
z dziewczynami z forum po stracie - tak, zawsze & wszedzie

z reszta swiata - nie bardzo

pozdrawiam
Kwiecienka w Temacie

[ewalinka82]

ja chciałam od razu rozmawiać, ryczałam jak bóbr, ale chciałam rozmawiać...

[kasiu.l.inka]

Ja jestem z natury gadatliwa, nie dusze nic w sobie, bo gdyby sie to wszystko
skumulowalo to "wygralabym" dziekanke

[fiolek76]

Każda z nas inaczej przechodzi stratę i kazda inaczej dochodzi do
siebie.
Ja też poroniłam w 11 tyg. Na forum mogłam o tym gadać godzinami bo
wiedziałam, że mnie tu rozumieją.
W realu o stracie zaczęłam mówic, gdy minał termin prawdopodobnych
urodzin. Teraz mogę mówić o mojej istotce nawet z uśmiechem bo
wierze, że napewno stamtąd gdzie jest, patrzy na mnie i się mną
opiekuję.

[kasiu.l.inka]

Fiolek ja jestem przekonana, ze nasze dzieci sie nami opiekuja i ze nas widza
Dlatego tez czesto sie usmiecham na samo wspomnienie Malutkiej i choc bardzo mi
Jej brakuje ide do przodu.

[yafffa]

Poroniłam 2 razy w 2006 i 2007 roku. Jestem raczej ekstrawertyczna,
więc rozmawiałam dużo, przeryczałam też parę miesięcy u psychologa.
Ale tak naprawdę bez płaczu byłam w stanie o tym rozmawiać gdzeiś
dopiero ok. roku po stracie.
Myslę że to indywidualna bardzo sprawa. Mimo że mam teraz zdrową
córeczkę to nadal czasem zbiera mi się na łzy - np. kiedy jest Dzień
Dziecka Utraconego.

[lyka]

U mnie po kilku latach

[kubusia30]

Ja jestem co dopiero po zabiegu który odbył się wczoraj. Ja płakałam w
poniedziałek jak się dowiedziałam że moje dziecko umarło był to także 11
tydzień. No i dzisiaj jak czytam wasze historie. Wszystko to co piszecie mnie
dopiero czeka. Pozdrawiam Krysia.

[anina-1]

Ja po dwóch latach i 4 poronieniach potrafiłam o tym rozmawiać. Wcześniej dławił mnie płacz w gardle i nie umiałam słowa wykrztusić. Pomogły terapie.

[joanna1984k]

hej, ja jestem 2.5tyg,po zabiegu, jak wyszłam ze szpitala ,to bardzo
chciałam z kims porozmawiac,bo było mi wtedy dużo lżej, jak
wyrzuciłam z siebie ten ból,lecz każda z nas jest inna i może
potrzebowac wiecej czasu by sie przełamac,Ja też nie rozmawiałam o
tym z każdym ,tylko z przyjaciółmi, i tłumaczyłam sobie ciągle ze
tak musiało byc niestety
Czesto jeszcze wchodzę na forum kwietniówek i je podczytuje i jest
mi smutno ,że ja juz nie jestem jedną z nich.
moje samopoczucie fizyczne i psychiczne jest juz dużo,dużo lepsze, i
czuje w sobie ogromną SIŁĘ,i sie poddam.Wam życze tego
samego,dziewczyny nie załamujcie sie i próbujcie dalej,
POWODZENIA!!!!!

[kala812]

Poroniłam dokładnie rok temu. Drugie poronienie przeżyłam pół roku temu..
do dziś nie mogę wykrztusić z siebie ani słowa na ten temat. Bardzo mi
przykro, ż Ciebie to także spotkało