Przsladuje mnie ten dzwiek...

[angieblue26]

Kiedy w piatek przywieziono mnie do szpitala ( mialam potworne bole,
zemdlalam dwa razy probujac doczolgac sie do lazienki) "zaparkowano mnie "w
korytarzu pod jedna z sal... Drzwi byly uchylone i glosno slychac bylo dzwiek
aparatu KTG. Myslalam, ze serce peknie mi z bolu.
Nie bylo mi dane uslyszec bicia serca mojego dziecka.
Potem, powieziono mnie przez korytarz pelen ciezarnych kobiet z pieknymi,
ogromnymi brzuchami, gdzies w tle uslyszalam placz noworodka....

Od tej pory codziennie sni mi sie dzwiek KTG. Budze sie zlana potem, dotykam
swojego pustego brzucha i nie moge powstrzymac sie od placzu.

[karolty]

Witam !
wiem co teraz czujesz bo ja też w taki sposób straciłam dziecko. Było to co
prawda już parę lat temu ale ciągle powraca. Ale nie piszę ci tego żeby cię
zdołować ale zeby pwoedziec że może to i lepiej. Wiem że to potworne co teraz
napisałam ale jeżęli dziecko miało jakąś wadę ktora nie pozwoliła mu się
rozwijać to może lepiej. Ja na początku też byłam załamana i njie docierały do
mnie takie persfazje. Byłam w podobnej sytuacji jak ty dzień po moim wyhjęciu
ze szpitala pszyszła do mnie w odwiedziny kuzynka z 2 miesięcznym dzieckiem, i
strasznie mnie to zabolał chociaż ona chciała dobrze. Długo nie mogliśmy się
zdecydować na kolejną ciąże chociaż ja bardzo chciałam, była wielka obawa a
teraz żałuje że nie odczekałam tych 6 miesięcy i nie spróbowałam. Moja córeczka
urodziła się dwa lata od poronienia jest zdrowa i śliczna ma 5 lat, i mam już
też drugą ma roczek. Więc sama widzisz że poronienie to nie jest wyrok. Tak po
prostu miało być. Jest to bardzo przykre ale niestety tak "KTOŚ" sobie to
wymyślił A za jakiś czas spróbujecie znowu i uda się wam na pewno.
Z pozdrowieniami

[angieblue26]

Karolty, dziekuje za maila... Chyba jednak nie czuje sie jeszcze na silach na
ogladanie Twoich Coreczek.

Pozdrawiam,

Ola

[zaisa]

Angieblue26 - czy blue w nicku masz, bo znaczy też "smutny"?
Gdy kilka godzin temu przeczytałam Twój post, nie odpisałam, bo zakręciły mi
się łzy w oczach. Chciałam napisać, że bardzo mi smutno i mocno Cię przytulam.

[kiszoniak]

strasznie mi przykro........
mnie położyli w jednej sali z ciężarną ale pielęgniarka się szybko zorientowała
że coś jest nie tak i biegiem zostałam przeniesiona do innej sali.
ale ten dźwięk też długo słyszałam - w mojej głowie
w innym wątku napisałaś że potrzebujesz teraz swojego męża
i że brakuje Ci całowania brzuszka
powiem tylko, że ja już nie mam nikogo
po drugim poronieniu zaczęliśmy się nawzajem podświadomie obwiniać
ja już nie mogłam na niego patrzeć
wiem, że to bez sensu ale tak zareagowała moja psychika
teraz jestem sama i staram się o tym nie pamiętać
powrót do pracy mi bardzo pomógł
pozdrawiam Cie cieplutko
mam nadzieję że sobie poradzicie i będziecie się wspierać
ewa

[angieblue26]

Dziekuje Kiszoniak...
Wiem, ze powrot do pracy moglby mi pomoc... Z drugiej strony podjelam decyzje
na zostanie w domu w zwiazku ze staraniami o ta ciaze ( niestety nie udawalo
sie "naturalnie")... jesli teraz wrocilabym do pracy - poczulabym chyba,
ze "postawilismy kreche" na dzidziusiu.
Przygotowania do tej ciazy trwaly ponad miesiac - zastrzyki, usg co dwa dni,
pobieranie krwi niemal codziennie, w koncu bolesny zabieg - teraz - nastepny...
Dziecka pragne od 10-ciu lat, staralismy sie 2.5 roku...

[kiszoniak]

wiem, że każda z nas ma inną sytuację
jeżeli masz siłę to walcz o swoje zdrowie i o dzidziusia
mnie praca pomogła a o kolejnej ciąży nie ma mowy
nie wytrzymałabym trzeciego razu
ja już "postawiłam krechę"
dzieci więcej nie będzie i tyle
mam już 10 letniego synka i na nim się koncentruję
i postanowiłam iść na studia
no i teraz to już nie mam z kim mieć tego dziecka
oj, porobiło mi się
mam nadzieję że Tobie się uda
ewa

[angieblue26]

Ewus,
To dobrze, ze postanowilas pojsc na studia, zajmujesz sie soba, rozwijasz - to
wpaniala nowina..
Moze wlasnie ta ciaza pokazala Ci nowa droge ?
Piszesz, ze "teraz to już nie mam z kim mieć tego dziecka"...
ja moja pierwsza ciaze stracilam w poprzednim malzenstwie. Trwalo krotko,
poronienie byla ta kropla, ktora przepelnila czare, potem spadalismy po rowni
pochylej.
Dzisiaj mam 29 lat - znow stracilam dziecko. Jednak tym razem czuje, ze ta
proba wzmocnila nasz zwiazek. Moze to glupie, co napisze, ale gdyby nie
zdarzylo mi sie to w tym zwiazku, z TYM mezczyzna - nie wiem, jak przetrwalabym
ta probe..
Caluje Cie mocno,
Ola

[kiszoniak]

może masz rację, może to nie był ten....
może kiedyś jeszcze........
spadam do kuchni robić obiadek dla mojego 10 letniego faceta
jest najwspanialszy na świecie
pozdrawiam i dziękuję za ciepłe słowa
pozdrawiam
ewa
ps. też mam 29 latek i troszkę już mi się odzywa "zegarek"
martwię się że jak skończe studia to już będzie troszkę późno na dzidziusia

[mama.mimi]

Ja ostatnio zaczęłam się licytować z mężem czyje było bardziej to dziecko które
straciliśmy. Prawie się pokłóciliśmy. Jakie to bez sensu!!!!!!!!!!!
Zawsze kiedy teraz słyszę płacz dziecka zaczynam płakać. Nie mogę tego opanować.

Trzymajcie się ciepło, będzie lepiej

Mama.mimi...

[angieblue26]

Szukanie sensu to strata czasu
Ech, jak to dobrze, ze ludzka psychika ma naturalna obrone - zapomnienie.
Poronilam w piatek, a juz dzisiaj nie pamietam szczegolow zabiegu...
Tak jest lepiej.

Caluje Cie mocno,

Ola

[mama.mimi]

Zazdroszczę Ci. Ja wszystko pamiętam aż za dokładnie.
Poza tym ja urodziłam w 23 tc, jest tutaj dużo więcej szczegółow do pamiętania,
chociażby ruchy dziecka, niestety mam porównanie bo poroniłam również w 6 tc
dawno temu. To jest zupełnie coś innego, nieporównywalnego.

Nie twierdzę oczywiście ze nie cierpisz! Bo wszystkie cierpimy. Nie chcę Cię
urazić.

Pa

[angieblue26]

Nie urazilas mnie.
Ciaza, poroniona wczesnie, czy pozno to zawsze strata. Ja na swoje dziecko
czekam tyle lat, ze w tym okruszku zlozylam wszystkie nadzieje i milosc.

Pozdrawiam Cie i mocno sciskam,
Przykro mi, ze spotkala Cie ta tragedia..

Ola

[mama.mimi]

Ja na szczęście mam 4latka ale strata tak samo boli.
Można mieć chmarę dzieci a i tak tęskni się za tym straconym.

Pa

Pamięć

[akala]

Nie martw się, Mamo.mimi,
nie wiem jak inne Dziewczynki tutaj, ale ja rozumiem i dziękuję Bogu (i
wszystkim możliwym dobrym siłom), że nie musiałam przechodzić przeż Twoje
doświadczenie 23 tygodnia, mam wrażenie, że nie wytrzymałabym tego - podziwiam
naprawdę wszystkie Mamy, ktore to przeżyły w tak zaawansowanej ciąży i wciąż
pomagają nam tu, na forum.
Z drugiej strony, czasem myślę, że łatwiej otrzymać wsparcie od rodziny,
przyjaciół, ludzie wokół nie mogą ignorować Twojej straty, kiedy Maluszek nie
jest już taki "wirtualny" - pamiętam, jak musiałam wszystkim po kolei
udowadniać że to naprawdę było dziecko ("8 tygodni, to tylko zlepek komórek,
czemu znów płaczesz?!") - cóż, wiem, to wcale nie jest pocieszenie.

Ale co do pamiętania, to jest też chyba troche tak, że czasem organizm broni
się przed cierpieniem, chowając złe doświadczenia głęboko w podświadomości / to
może być taki mechanizm ubezpieczający przed przeciążeniem - większość moich
najgorszych życiowych doświadczeń pamiętam albo jak przez mgłę, albo wcale. I
wiem, że jest w tym coś sztucznego, że to wcale nie "wyleczone - zapomniane",
tylko tak jakby - owinięte watą, schowane na później. Może za jakiś czas będzie
łatwiej się z tą pamięcią zmierzyć? Nie wiem.

Ściskam Cię mocno i mam nadzieję, że znajdziesz sposób na te lęki i niepokoje -
przepraszam, że w tym wątku - próbowałaś może czegoś hopeopatycznego/ziołowego
na wzmocnienie systemu nerwowego? Czasem, kiedy nagle zaczynam się bać
wszystkiego wokół, wracam do takich kropli, nazywają się chyba Apozema,
sprawdzę jeszcze wieczorem.
Ala

[angieblue26]

Akala,
Niestety duzo prawdy jest w tym co piszesz. Mam wrazenie,ze moja mama uwierzyla
w moja ciaze, dopiero wtedy, jak ja stracilam, a dokladnie po zabiegu...
Mimo usg, wynikow bety ciagle nie chciala przyznac, ze to prawdziwa ciaza...
Moze takze dlatego, ze przede mna stracila 4-ro dzieci ( w tym jedno w 26
tygodniu....)

Caluje mocno,
Ola

[akala]

Nie wiem, Olka, może w ten sposób chciała obronić Ciebie i siebie przed
cierpieniem, gdyby coś się nie powiodło...? Ludzie czasem znajdują dziwne
strategie, żeby przetrwać cudzy smutek i nie dać się samemu wciągnąć - w
przypadku Twojej Mamy nie udało się, nieszczęscie się stało i jej własne
przeżycia też musiały mocno do niej wrócić.
Współczuję bardzo, bo np. w czasach mojej Mamy nie było takiego tematu jak
żałoba po poronieniu - trzeba się było podobno szybko otrząsnąć i zapomnieć, a
niechby to jeszcze było poronienie takie jak moje - z wolnego związku...
Zasłużona kara boska.
Swoją drogą, ten cytat z poprzedniego listu, to jedna z prób "pocieszania" mnie
przez rodzinę mojego Najukochańszego (dwójka lekarzy, myślałam - na
poziomie...), zanim im nie wytłumaczyłam ze szczegółami i nie pokazałam w int.
encyklopedii zdrowia, jak wygląda ten "zlepek komórek" Też chcieli dobrze, nie
wyszło, i bardzo byli poruszeni, że ja taka niewdzięczna jestem. Oj, dobrze, że
już wtedy znałam to forum...

[angieblue26]

Wiem jak nacierpiala sie moja mama, ile przeszla...
Z drugiej strony, nie potrafie pocieszac sie cudzym "wiekszym nieszczesciem".
To co mnie spotkalo, jest bolesne, chocby w "ogolnej skali cierpienia" bylo
tylko zadrapaniem...
Rozumiem tez, ze bala sie cieszyc moja ciaza, w koncu jej udalo sie dopiero za
piatym razem.
Bardzo kocham moja mame, wiem, ze nigdy nie chciala swiadomie mnie urazic.

[mama.mimi]

Wiecie co,mam wrażenie że dużo więcej zyskuję będąc na forum niż od rodziny,
znajomych. Nikt kto nie przeżył tego co my nie potrafi się odnaleźć w naszych
uczuciach, nie umie pomóc , boi się urazić więc woli milczeć a to jeszcze
gorzej. Poza tym dla postronnych wystarczy że raz wysłuchają i to wystarczy,
więcej nie pytają. Ja tak mam, może Wy nie, nie wiem. Lepiej znoszę rozmowę z
obcymi coraz to nowymi ludźmi. Dzisiaj byłam u internisty, kleszcz mnie złapał
i wyżaliłam się lekarce,trochę lepiej mi się zrobiło.
Wczoraj wieczorem leżałam i mówiłam mężowi Że może ktoś powinien dać mi w łep,
dosłownie, żebym się przebudziła. No i się przebudziłam o 2ej w nocy z bąblem
od kleszcza, ale miałam nerwy do rana. Nie wiedziałam "z czym to się je". Może
się ocknę. Teraz czekam na wynik cytologii i przerazenie, że może znowu
niespodzianka.
Akalo, piszesz że chyba byś nie przeżyła takiej straty? Przezyłabyś, nie
miałabyś innego wyjścia. Niestety, nie ja pierwsza i nie ostatnia.
Pa

[angieblue26]

Tez tak czuje, mama.mimi.
Dla naszych bliskich jestesmy kobietami, ktore stracily ciaze - na tym forum
mozemy czuc sie mamami aniolkow.
Tak jak powiedzial moj maz - dla niego jestem nadal w ciazy. Jestem i bede
zawsze mama jego dziecka. Chociaz urodzilo sie za wczesnie, zeby samodzielnie
zyc..

[mama.mimi]

Np dziś znowu u mnie zawitał dół, bo ktoś z bliskiej mi rodziny pytał przy mnie
innej osoby o zdjęcia dziecka, które ma 2 miesiące. Moj syn miałby prawie 2
miesiące!!!!!
Dla nich to było, minęło, i koniec. Życie toczy się dalej, rodzą się następne
dzieci, ktorymi wszyscy się zachwycają, my niby też, a potem miewamy doły a
inni się dziwią co jest grane? Czemu ona taka zgorzkniała?
pa

[slodzik3]

angieblue26 napisała:

> Kiedy w piatek przywieziono mnie do szpitala ( mialam potworne bole,
> zemdlalam dwa razy probujac doczolgac sie do lazienki) "zaparkowano mnie "w
> korytarzu pod jedna z sal... Drzwi byly uchylone i glosno slychac bylo dzwiek
> aparatu KTG. Myslalam, ze serce peknie mi z bolu.
> Nie bylo mi dane uslyszec bicia serca mojego dziecka.
> Potem, powieziono mnie przez korytarz pelen ciezarnych kobiet z pieknymi,
> ogromnymi brzuchami, gdzies w tle uslyszalam placz noworodka....
>
> Od tej pory codziennie sni mi sie dzwiek KTG. Budze sie zlana potem, dotykam
> swojego pustego brzucha i nie moge powstrzymac sie od placzu.
Słonko, wiem że jeste Ci strasznie ciężko.. Ja również na widok ciezarnego
brzucha płakałam i długo długo snił mi sie malutki człowiekczek.. choc trudno
Ci w to dzis uwierzyc

[misia_7]

czesc. ja wlasnie dzis mialam kontrole po zabiegu i slyszalam ten dzwięk...
musimy byc dzielne.

[lomre]

Ja też leżałam z kobietą pod ktg. Ale jeśli tam leżała to znaczy, że też bała
sięo swoje dziecko prawda? Nie rozmawiałam z nią, bo myślałam o swojej
sytuacji, ale z perspektywy czasu mam nadzieją, że tamto dziecko jest już na
świecie i zdrowe.
Pozdrawiam Cię Angieblue i współczuję Ci bardzo.